Plotse warmte

Toeval of niet , gisteren was er nog een andere kennis jarig.
Na zoveel weken elkaar niet gezien te hebben, maakten we voor deze namiddag totaal onverwachts toch nog eens een afspraak.
En dat door een niet zo aangenaam telefoontje.
Eén van haar goede vrienden is op haar verjaardag overleden.
Dat is nu niet iets dat men graag hoort op wat zulk een aangename dag zou moeten zijn.
Dus , de namiddagplanning afgewerkt tegen een iets sneller tempo om toch maar op tijd op de afspraak te zijn.
En door een heel stom toeval vergeet ik haar een heel gelukkige verjaardag te wensen.
Het was van alles en nog wat op dat moment.
Ik weet niet hoe ik dat heb vergeten te doen.
En het ergste is, dat ik haar momenteel niet kan bellen.
Ik zal moeten wachten tot morgen omdat recht te zetten.
Maar waar ik wel zeker van ben dat is dat we een goed gesprek hebben gehad.
En dat zij door dat gesprek zich toch iets beter voelde.
Haar man was er ook bij en dat kon ik in dit geval wel tolereren.
Eigenlijk heb ik veel liever dat ik met haar alleen kan praten.
Wanneer haar man erbij is dan trekt hij alle aandacht naar zich toe en wordt er enkel over hem en zijn hobby's gepraat.
En dat is nu juist iets waar ik niet mee om kan.
Dat egoïstisch trekje van hem.
Alles voor en over hem , zij komt echt op de tweede plaats.
En dat is iets dat ik niet kan hebben.
Ondanks dat feit, hoop ik dat ze haar gedachten toch even heeft kunnen ordenen.
Morgen ga ik haar zeker opbellen.
Natuurlijk om me te verontschuldigen dat ik haar geen verjaardag heb gewenst maar ook om te zien of ik eventueel iets voor haar kan doen.
Het minste dat ik kan doen  is een luisterend oor aan de telefoon.
Maar dat kan soms van onschatbare waarde zijn.
En wat ik ook weet , dat is dat de volgende afspraak niet zo lang achterwege mag blijven.
Nu was er echt van alles en nog wat tussen gekomen en heeft het veel te lang geduurd eer we mekaar nog eens hebben gezien.
Gesproken regelmatig, daarvoor is de telefoon een heel mooie uitvinding.
Hopelijk kunnen we ons aan ons woord houden !

Lang geleden dat ik nog zulk een rustige maandag heb gehad.
Niet dat ik heel de dag in de zetel heb gehangen.
Wel ben ik vanmorgen weer dadelijk gestart met mijn foto's.
En ik moet eerlijk zeggen dat ik heel goed ben gevorderd.
Zelfs die tweede doos met foto's is nu gesorteerd.
Alles ligt nu klaar om verder af te werken.
Gelukkig hoeft het morgen niet in orde te zijn.
Die volledige afwerking gaat nog wel een tijdje duren.
Maar toch wou ik dit nu eerst achter de rug hebben.
Ondertussen heb ik ook nog wat foto's gevonden die ik nodig had.
Dus dit alles is momenteel goed verlopen.
Het doet me wel pijn al die foto's terug te zien.
Ik had het al veel eerder moeten doen en dan had mijn man er ook nog kunnen van genieten.
Bij elke foto die er door mijn hand is gegaan weet ik wel wat te vertellen.
Ik verschiet ervan dat ik zo goed heb kunnen onthouden.
Het enige nadeel is dat er foto's bijzitten en dat ik de namen van de personen niet weet.
Op dat gebied was mijn man " een krak " .
Hij kende praktisch iedereen met voornaam , achternaam en zelfs met toenaam.
Voor mij waren dat altijd problemen.
Maar toen kon ik nog vragen om me de namen voor te zeggen , nu moet ik er alleen achter gaan.
En heel waarschijnlijk ga ik ze niet allemaal terug vinden.
Dat is wel spijtig maar er is niets aan te doen.l
Ik zal verder moeten met hetgeen ik me allemaal nog herinner.
Zowel de goede als de slechte momenten. . . . . . .

Echt een zondag , buiten een machientje was en nog een afwasje niets gedaan.
Of toch wel.
Ik ben verder foto's aan het sorteren geweest.
Heb ik veel foto's in mijn bezit !
Ik wist het zelf niet.
Mijn man zal het ook niet meer geweten hebben.
Spijtig dat mijn man ze niet meer kan zien.
Spijtig dat wij vroeger nooit de tijd hebben genomen om deze foto's onmiddellijk te verwerken.
Spijtig dat wij nooit de tijd hebben genomen om te genieten van die foto's.
Allemaal foto's met een verhaal.
Nu moet ik het alleen doen.
En er zijn heel veel foto's bij van mijn man.
Ze zijn voor mij alleen.
Er zijn geen kinderen die mee herinneringen kunnen ophalen.
Verdere familieleden hebben er geen aandacht voor.
Het is te ver verwijderd van hun leven.
Spijtig dat het nu allemaal zo moet lopen.
Toch ga ik alles nog verwerken zoals ik van plan was.
Er mooie fotoalbums van maken.
Albums die voor zich spreken.
Albums met de nodige tekst en uitleg erbij.
Misschien is er dan later toch nog iemand in geinteresseerd.
Of toch in enkele foto's.
Wat de tijd me nog brengt, weet ik toch niet.
En misschien maar best zo.
Wat ik wel weet is dat ik morgen nog verder moet doen.
Er staat nog een volgende doos te wachten.
En ik weet nu al dat die veel moeilijker gaat zijn dan deze die ik nu heb leeggemaakt.

Na een simpel etentje met mijn ouders ging ik nog even langs het kerkhof.
Ik had mijn zelfgemaakt bloemstukje bij me.
Ik moet eerlijk zijn, met enkele roosjes die ik gisteren van de markt heb meegebracht en wat groen uit de tuin is het simpel en mooi.
Hopelijk blijft het een week mooi.
Dat zal natuurlijk wel een beetje van het weder afhangen ook.
Maar de kwaliteit van de roosjes is ook goed en dat doet toch ook al heel veel.
Mijn man rust heel toevallig naast één van onze vroegere klanten.
Zijn vrouw heb ik vandaag voor het eerst gezien op het kerkhof.
Hebben wij nog een kleine babbel gedaan.
En eigenlijk is het raar, men kent elkaar niet en toch wordt er veel tegen elkaar gezegd op heel korte tijd.
Ik heb op deze korte tijd al veel personen leren kennen en ben veel te weten gekomen over hen.
Dat is een soort vertrouwen en dat doet deugd.
Voor ieder van ons is het hetzelfd, het alleen achterblijven.
En niemand is verlegen om het te zeggen.
De meesten hebben nog kinderen, kleinkinderen en daar trekken zij zich aan op.
Ik ben blij voor hen want zo iets heb je nodig.
Dat is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd en dat is een spijtig gegeven.
Bij het heengaan kwam ik ook nog oude geburen tegen.
Wat deed dat deugd !
Ik denk dat ook zij blij waren om toch eventjes te kunnen bijpraten.
Mijn oren wisten niet wat ze allemaal hoorden.
Er zijn wel enkele gegevens die ik zeker moet onthouden.
En ja, mijn kerkhofbezoek heeft vandaag wel twee uurtjes geduurd.
Maar ja, het was dan toch een aangenaam weertje om nog een babbel te doen !
Ik had verder toch geen plannen voor vandaag.
Terug thuis heb ik me nog bezig gehouden met verstelwerk.
En nu kan ik ook met de naaimachine naar de winkel.
Er zit ergens iets niet juist want nu slaat het zo goed als alle steken over.
Weer kosten !
En dan de zondagavond.
Zondagavond, de zoveelste alleen.
En ja, ik zit opnieuw aan mijn keukenaanrecht.
Ik heb zelfs de formule 1 " Grote Prijs van Canada " op TV opstaan.
Button heeft juist gewonnen !
Ongelooflijk dat ik dat heb laten opstaan maar het was me de race wel.
Voor herhaling vatbaar !

Spijtig dat het weder nu toch volledig is omgedraaid.
Het mocht dan wel regenen maar de temperatuur had toch mogen blijven.
Nu is het momenteel wel een beetje aan de frisse kant en dat is helemaal niet zo aangenaam.
De regen mag nog enkele dagen doorgaan natuurlijk.
Er is teveel water tekort in de tuinen en op de velden.
Het bloemstukje dat ik vorige zaterdag op het kerkhof ben gaan zetten is nu volledig uitgeregend.
Ik heb het mee naar huis gebracht om morgen opnieuw te maken.
Dus dat wordt morgenvroeg  naar de bloemenwinkel om nieuwe roosjes te halen.
En opnieuw mijn best doen om er iets moois van te maken.
Ik heb er reeds alles voor  klaar liggen zodat ik snel verder kan werken na het winkelen.
Ook de ramen hebben ondertussen hun eindlaag gekregen.
Het is nu een totaal nieuwe aanblik.
Mooi opgefrist.
Wat een klein likje verf toch kan doen.
Volgende week kunnen we dan de ramen poetsen , de gordijnen terug hangen en  misschien de kasten een beetje opboenen.
Zo gaat dat ook nog volledig in orde komen.
Een soort van late grote kuis op die kamer.
Maar ja ,  beter laat dan nooit !

Kan er mij iemand zeggen wanneer die pijn om het heengaan van iemand over gaat ?
Zoals ik momenteel mijn huisje aan het beredderen ben kan het niet meer.
Bij al mijn huishoudelijke taken is er vandaag weer een nieuwe waterval.
Die  van Coo heeft er niets aan.
Ik heb nog speciaal muziek opgezet om me op te monteren maar het helpt zo goed als niet.
In plaats van nu gedaan te hebben met mijn taken ben ik amper halverwege.
Ik stel me de vraag : hoe doen andere mensen het die iemand verloren hebben.
Ik in ieder geval niet zoals ik deze morgen nog heb gehoord van kennissen.
Een man heeft zijn vrouw ook in het begin van het jaar verloren, en hij is het voorbije weekend al zijn tweede vriendin komen voorstellen.
Ik begrijp dat allemaal niet.
Ben ik zo ouderwets ?
Ik ben nochtans de zestig nog niet gepasseerd en voel me nog jong.
Of is het omdat mijn man en ik zulk een hechte band hadden ?
Zoals men dikwijls zegt : “ twee handen op één buik “ !
Ook de specialist heeft me gezegd dat ik het heel moeilijk zou hebben.
Dat ik zou vallen en terug opstaan.
Maar tevens zegde hij me dat ik mijn man moest gedenken op de manier die mijn man zou willen.
En mijn man ging genietend en zingend door het leven.
Toch in de mate van het mogelijke.
Maar ik kan het nog steeds niet.
Het is me allemaal zo moeilijk om dat alleen te doen.
Met ons tweetjes was het toch zo gemakkelijk !
Alles vlotte, soms gemakkelijk , soms moeilijk.
Maar we waren met twee !

Wanneer er een  "zeven " op de kalender komt is er een rotdag.
Dan komt opnieuw die film naar boven.
Die laatste film die ik nooit zal vergeten.
Hij staat niet op een cd-rom.
Hij staat alleen in mijn geheugen gegrifd.
Het is niet dat ik op andere dagen niet aan mijn man denk,
maar het is toch raar dat het telkens op de zevende het ergste naar boven komt.
En ook het uur.
Wanneer keek ik op de klok vandaag?
Elf uur.
Het uur dat mij het ergste nieuws werd meegedeeld.
Wij kunnen Uw man niet meer helpen !
Dat was toen een donderslag bij heldere hemel.
Nu nog steeds.
Ik kan nog steeds niet begrijpen dat hij van me werd weggenomen.
Het was , is , jaren te vroeg.
Hij was maar 62 jaar en bruiste nog van plannen.
Plannen die nooit meer zullen worden uitgevoerd.
Plannen die hij met mij deelde.
En als ik nu aan één van die plannen denk, dan doet mij dat pijn.
Pijn , omdat het voor mij alleen zal zijn.
Pijn , omdat . . . . .