alfabet

mooie klok die aangeeft hoe het leven in een stad uur na uur verloopt

de dag begint om 8 ur 'smorgens en eindigt om 8 uur 's avonds

de cijfers zijn opgebouwd uit de logo's die men op dat moment zou kunnen zien

meer hierover is hier te vinden

boek be besteedt deze maand extra aandacht aan de "bijzondere strips":

Op dinsdag 12 augustus lanceert Boek.be De Andere Strip, een gloednieuwe boekenactie die het Vlaamse publiek wil laten proeven van minder bekende maar niet minder boeiende stripgenres. De bedoeling is om ieder jaar een ander stripgenre in de kijker te zetten. De striproman - ook wel bekend als de graphic novel - bijt de spits af met 24 titels.

daarom verscheen er een bijlage bij de Humo  ;en daarin vond ik deze lezer

Uit "Slaapkoppen" van Randall.C

herkennen we deze reactie?

"Die Leseratte"

een ets van Günter Grass uit 1986.Toen verscheen ook zijn boek:"De Rattin"

 

In het duits gebruikt men wel eens "Leseratte" voor "boekenwurm"

ook van denis guedj :DE STELLING VAN DE PAPEGAAI;een roman over de geschiedenis van de wiskunde;is vertaald en uitgegeven bij Ambo

D G is een Frans wiskundige en wetenschapshistoricus;een zeer veelzijdig mens ,want daarnaast ook cineast,senario- en toneelschrijver en auteur van diverse romans
  o.a.:De Meridiaan;over het meten van de wereld
over hetzelfde onderwerp,en met dezelfde titel bestaat dan weer een ander boek,van Daniel Kehlmann

allemaal razend interessant

mensen worden letters,dat hebben we al gehad
nu:mensen worden cijfers
het is de kaft van een prachtig boekje van Denis Guedj uit de reeks "découvertes" van Gallimard
het boek vangt aan met een evocatie van de machten van 10;dat is ook hier te zien

en hier gaat het nog verder;van de melkweg op 10 miljoen lichtjaren,over een grote eik;totde wereld van protonen en electronen

dat is genieten

in de openbare bib van Bilzen is dit beeldje te vinden

deze foto komt uit De Standaard:

Peking 's nachts (klik)

Naar aanleiding van de Olympische Spelen krijgen wij erg veel foto's van China aangeboden.
Deze reeks van agentschap AP, over Peking na zonsondergang, wil ik u niet onthouden omdat ze zo bevreemdend is.

de letters tuimelen klaterend uit de mond van de operazangeres
in het kader van De Zomer Van Antwerpen,nog tot 20 juli in de uitstalramen op de Meir

er is een mooie site waar de evolutie van de taferelen te volgen is

De mensen van ROYAL DELUXE hebben dit gemaakt ( flickr wijst je verder de weg als je meer wil,ook youtube helpt je)

Op de webstek van kophieps vond ik deze misterieuze "foto van lezende man",zonder verdere uitleg
Mijn interesse voor Fens bracht me bij een ander boekje,en daar vond ik deze tekst:

De vroege fotografie deed de schilderkunst na. Het spel van licht en donker is door de fotograaf H. Osti (1826-1914) heel knap gespeeld. De lichtvlekken van het hoofd, van de manchet, van het boek en van het decoratieve randje van het salontafeltje - dat is alles. De rest is duisternis, al blijft de zwarte omtrek van het lichaam van de lezer flauw zichtbaar tegen de iets lichtere zwarte achtergrond. De man met zijn haast monastieke kruin is wel een zeer eenzame lezer al zit hij aan een cafétafel. Daarom mag hij de laatste zijn, want lezen is een eenzame bezigheid. Alle afbeeldingen in dit boekje zijn dan ook blijken van onbescheidenheid. Ook het oog kan storen.

De man is het definitieve voorbeeld van de tafellezer, bij wie doorgaans het hele lichaam meeleest. Hoe voorovergebogen zit hij; hoofd en boek naderen elkaar zo dicht dat zijn geest en die van het boek in elkaar overgaan. Wat bij alle intensief lezen het geval is. Daardoor is hij exemplarisch voor hier afgebeelde lezers en lezeressen.

Hij is ook de laatste lezer van de negentiende eeuw, die tot 1914 duurde. En daarmee de laatste van eeuwen leescultuur. In de twintigste wordt de lezer anders afgebeeld, soms niet zonder ironie. Maar in de meeste gevallen poseert hij voor zijn boekenkast, een enkeling met een boek in de hand, duidelijk quasi-lezend.

De waarschijnlijk meest gefotografeerde lezer van deze eeuw is de krantenlezer, de vluchtige lezer bij uitstek. De onzichtbaarste ook, want verdwenen achter de volle breedte van zijn blad. Met de krantenlezer is de stilte van het lezen verdwenen: de pagina's worden omgeslagen onder gekraak van papier. Iets van die stilte kan weer terugkeren bij de stijfste lezer van deze eeuw: die van het scherm. Daar zit de robot. In de ruimte klinkt het heel zachte gezoem van de computer. Voor sommigen een even mooi geluid als dat van de eeuwen stilte waarin is gelezen. En voor bijna iedereen toekomstmuziek

uit: "Poseren voor de bladspiegel" (lezers in de lijst)  van Kees Fens en Uta Janssens

In hetzelfde boekje,op dezelfde pagina 30:

Haar groene kleed is overdadig, ook in de plooien ervan. Het valt aan alle kanten om haar heen, want zij zit op de grond, tegen een kastje. Ze draagt een heel lichte witte sluier. In haar handen houdt ze een boek, een getijdenboek, denk ik.

Haar hoofd buigt zij iets naar voren en naar rechts, want zij leest de tekst op de linkerbladzijde onderaan. Die getijden moet ze kennen, maar haar gezicht heeft de blankheid van de eerste lezing. Ze lijkt nieuwsgierig naar het vervolg van het vertrouwde. Elke tekst van waarde blijft nieuw. Een doekje beschermt het boek als de sluier haar hoofd. Boek en hoofd gaan op elkaar lijken; ze geven elkaar en nemen van elkaar. Zij is de mooiste lezer die ik ken. Naast haar op de grond staat de balsemfles. Zij is Maria Magdalena, geschilderd door Rogier van der Weyden. Ze zit daar al bijna zes eeuwen. Het is een dag. Zo mooi is lezen.

Dominicus was de eerste "lezer" van mijn verzameling;ik ben  hier ook met deze afbeelding gestart
In het boekje HANDGROOT van Kees Fens kwam ik deze tekst tegen;

Hij kijkt iets langs het boek heen dat op zijn schoot ligt. Zijn linkerhand raakt net de onderzijde van de linkerbladzijde, twee vingers van de rechterhand spelen in gedachten langs zijn kin. Hij lijkt in zijn ruime koormantel te zitten. Uit de kap steekt het gekruinde jongenshoofd, de ogen neerwaarts. Naar het boek? Naar binnen. Hij leest niet, hij is iets verder: hij denkt over het net gelezene na. Wat in het boek staat, neemt hij heel langzaam in zich op. Hij is de mooiste lezer die ik ken. Fra Angelico schilderde hem: de stichter van zijn orde. Dominicus. Direct valt het boek in de goed zichtbare slootjes. De ene helft helt al naar de andere. Het heeft dan niet zijn werk gedaan. Het begint dan pas. Hier is dat meditatieve hoofd, dat ook de consequenties overdenkt van het gelezene. En die zijn duidelijk zwaar.