Archief

Op een morgen doet de pastoor de deur van zijn kerk open en vindt daar ... een dode ezel.
Hij weet niet goed wat doen en belt dan maar de burgemeester met het verzoek om het dier te laten weghalen.
"Los uw problemen zelf op", zegt de burgemeester, die feitelijk een gloeiende hekel aan de pastoor heeft.
"Per slot van rekening is het uw taak de doden te begraven !"
"Daarom bel ik juist op", zegt de pastoor. "Volgens het laatste sacrament moet ik eerst de familie raadplegen !"

Een muntje van 20 cent sterft en gaat naar de hemel.
Daar aangekomen verbaast ze zich over de feestelijke ontvangst die haar te beurt valt. Alle engelen en Sint-pieter himself begroeten haar met een hartelijke handdruk en drie dikke kussen en ze krijgt de beste plaats op de mooiste VIP-wolk.
Ze krijgt persoonlijke butlers die haar bedienen als een koningin.
Weinig later sterft een biljet van 500 euro en komt ook aan in de hemel. Maar het onthaal is duidelijk minder warm.
Eén van de engelen kijkt op van zijn schrijfwerk en wijst de biljet van 500 een plaats op een klein oncomfortabel grijs wolkje. Iedereen laat hem links liggen en niemand spreekt tegen hem. Terwijl iedereen zich de benen van onder het lijf loopt voor het muntje van 20 cent.
Na een tijdje stelt hij toch de vraag aan St.-Pieter:
'Sint-Pieter, hoe komt het dat het stuk van 20 cent een vorstelijke behandeling krijgt en ik, het biljet van 500 euro, zo stiefmoederlijk behandeld word?'
En Sint-Pieter antwoordt:'Gij, bakkes toe... we hebben u niet vaak gezien tijdens de mis.'

Een blondje,Peggy genaamd, zit diep in de miserie. Haar zaak is failliet gegaan en ze is in serieuze financiële moeilijkheden. Ze is zo wanhopig dat ze besluit om God om hulp te vragen. Ze begint te bidden: 'God help mij alstublieft ! Ik ben mijn zaak kwijt en als ik niet dringend aan geld geraak,ben ik mijn huis ook kwijt ! Laat mij alstublieft de Lotto winnen !'

Het is Lotto- avond en iemand anders wint de grote pot. Peggy begint weer te bidden. 'God,laat me alstublieft de Lotto winnen ! Ik ben mijn zaak kwijt en mijn huis en ik ga weldra mijn auto ook moeten verkopen !'

Lotto-avond komt en gaat en Peggy heeft weer geen geluk. En weer zit ze op haar knieën om te bidden. 'Mijn God,waarom heb je mij verlaten? Ik heb mijn zaak verloren, mijn huis, mijn wagen en mijn kinderen zijn aan het verhongeren. Ik vraag je niet vaak om hulp en ik heb je steeds goed gediend ALSTUBLIEFT laat mij deze ene keer de Lotto winnen zodat ik mijn leven weer kan organiseren. »

Plotseling is er een verblindende lichtflits als de hemel opentrekt en Peggy hoort de stem van God zelf weergalmen: « Peggy, help me een héél klein beetje ......... koop nu eindelijk eens een biljet. »

Laatst  was  Ik in Nederland en zag, terwijl Ik op de bus stond te wachten, een Nederlander die zijn woning aan het schilderen was.
De man stond boven op een ladder te schilderen en elke keer als zijn kwast leeg was klom hij naar beneden en doopte zijn kwast in de verfpot die beneden op de stoep stond.
Nadat Ik dat een tijdje had aangezien zei Ik:
"Zeg meneer, u kunt de verfpot toch veel beter mee naar boven nemen,
dan hoeft u niet steeds naar beneden om uw kwast in de verf te dopen."
De Nederlander kijkt mij medelijdend aan en zegt: "Nou Sjefke, dat zal niet gaan hè. Dit is grondverf."

God schiep het heelal, de aarde, de natuur, de eieren, de man en zag dat ze mooi waren. God schiep ook de vrouw en dacht: "Ze zal zich wel schminken!"

Een moeder was in de keuken aan het werken toen ze haar vijfjarig zoontje hoorde spelen in de living met zijn treintjes. Ze hoorde de trein stoppen en haar zoontje zeggen: "Al de imbecielen die nu willen afstappen, moeten godverdomme maken dat ze van de trein zijn, want dit is de laatste halte! En al de onnozelaars die nu willen opstappen, moeten maken dat ze met hun luie kont op de bank zitten want wij gaan vertrekken."De verbaasde moeder stapt de living in en zegt tegen haar zoon: "Zulke taal gebruiken wij niet in dit huis, maak dat je in je kamer zit en dit voor twee uren. Als je terug uit je kamer komt, wil ik zo geen woorden meer horen."
Twee uren later zit het zoontje terug in de living te spelen met zijn treintjes en hoort de moeder haar zoontje zeggen: "Aan al de passagiers, vergeet aub uw bagage niet mee te nemen. Wij danken u en hopen dat het een aangename reis was en hopen u weldra terug te mogen ontmoeten." Ze hoort haar kleine bengel verder vragen: "Voor al diegenen die juist terug zijn opgestapt, niet roken in de trein aub. Wij hopen dat u vandaag een aangename en ontspannende reis met ons kan meemaken."
Op het moment dat de moeder begint te glimlachen, hoort ze haar zoontje zeggen: "En voor al degenen die pisnijdig zijn met de twee uren vertraging, u moet bij die trut in de keuken zijn