Mijmeringen

Moest ik een vogeltje zijn
Ik zit heel alleen op mijn ongezellige soldatenkamer en heb weer zo’n dag dat het heimwee me te pakken krijgt wanneer ik terugdenk aan mijn dorp en thuis.
Dromerig tuur ik door het venster, de schemering valt en in de huizen in de omgeving worden één voor één de lichten aangestoken totdat ze een ketting van licht vormen; een feeëriek gegeven.
Het maakt me nieuwsgierig om te weten wie er in die huizen woont en hoe er daar geleefd wordt.
Ik stel me voor dat ik een vogeltje ben en dat ik zomaar naar daar kan vliegen en binnenkijken in die huizen. 
Wat ik zie zijn de normale dagelijkse bezigheden. Moeder staat aan de haard, de kinderen maken hun huiswerk, lezen of verdrijven de tijd met één of ander spelletje en wachten tot vader van het werk komt.
Waar de huizen er langs de buitenkant relatief gelijk uitzien kan dit niet gezegd van wat er gebeurt  binnenin, het is opvallend hoezeer dit van elkaar verschilt. 
Een vredige of eerder grimmige sfeer,  weelde of armoe, alle facetten van het dagelijkse leven die meestal verborgen blijven voor de buitenwereld.
Ik weet dat dit niet mijn wereld is en ik hier dan ook niet thuis hoor.
Ik verlang naar mijn dorp, mijn familie en vrienden, het ouderlijk huis met zijn witgekalkte muren bekleed met druivelaars, de bloeiende boomgaarden ook. Ik vlieg over het landschap  waar men kilometers ver kan zien zonder ook maar één huis aan te treffen. Hoogbouw is onbestaande in ons dorp; kinderen kunnen nog onbezorgd ravotten op straat. 
Ik verlang er ook naar mijn vroegere school te bezoeken waar ik toch mooie herinneringen heb aan overgehouden en dan vooral aan mijn leraar Duits, de heer Polfliet,  die vol bewondering kon vertellen over de Duitse cultuur. Vergeten wat er zoal verkeerd liep in Duitsland het voorbije decennia, maar vooral op zoek gaan naar het positieve.
Zo kon hij vol bewondering vertellen over de Duitse componisten Bach, Beethoven, Wagner e.a. alsook over Weimar en zijn dichters Schiller en Goethe; iets wat mij dan vooral interesseerde daar ik er van droomde later een gewaardeerde schrijver en dichter te worden. Vooral over het gedicht ‘Die Glocke’ van Schiller raakte hij niet uitgepraat.
Misschien kan ik als vogeltje mijn droom waarmaken en Weimar, gelegen in de Democratische Republiek Duitsland, bezoeken.
Ik vlieg over West-Duitsland en stel vast dat men volop bezig is aan de wederopbouw van de, door de oorlog, verwoeste steden. Wat me daarbij vooral opvalt is de positieve ingesteldheid van de bevolking en de wil om aan een nieuw en positiever hoofdstuk te beginnen
Heel anders ziet het uit wanneer ik de grens met de DDR oversteek, waarbij de landschappen en steden een desolate indruk nalaten. Ik voel dat de burgers onder druk staan en dat vooral de angst regeert om niets verkeerds te zeggen. Dit is absoluut niet het Weimar dat ik in gedachten had. 
Mijn kamergenoten zijn terug en meteen is er geen plaats meer voor heimwee of dromerijen en ben ik al bij al tevreden me opnieuw in mijn vertrouwde omgeving te bevinden.