14/9 Waarom de Kerk het werk van deze vrouw verbood - Messenger of God
Wat is het probleem met de geschriften van Maria Valtorta
Het belangrijkste probleem met de geschriften van de Italiaanse mystica Maria Valtorta (1897–1961) — met name haar megawerk Het gedicht van de Mens-God (tegenwoordig uitgegeven als Het Evangelie zoals het mij geopenbaard is) — is dat het Vaticaan haar vermeende visioenen officieel heeft afgewezen als niet bovennatuurlijk.
De teksten zijn uiterst populair onder bepaalde groepen katholieken, maar de Kerk heeft grote theologische, historische en canonieke bezwaren. De problematiek valt uiteen in vier kernpunten:
1. Plaatsing op de Index van Verboden Boeken
In 1959 besloot het Heilig Officie (de voorloper van het Dicasterie voor de Geloofsleer) haar boeken officieel op de Index Librorum Prohibitorum (de Index van Verboden Boeken) te plaatsen. De officiële Vaticaanse krant, L'Osservatore Romano, publiceerde destijds een vernietigende recensie onder de titel "Een slecht geromaniseerd leven van Jezus". Hoewel de Index in 1966 werd afgeschaft, bleef de morele waarschuwing tegen de boeken van kracht.
2. Definitieve Vaticaanse afwijzing (Februari 2025)
Vanwege de aanhoudende populariteit en verwarring onder gelovigen heeft het Vaticaan (onder leiding van kardinaal Víctor Manuel Fernández) op 22 februari 2025 een officieel decreet uitgevaardigd. Hierin stelt Rome onomstotelijk:
De geschriften zijn niet van bovennatuurlijke oorsprong.
De vermeende "visioenen" en "dictaten" moeten louter worden gezien als "literaire vormen" die de auteur gebruikte om het leven van Jezus op haar eigen manier in te kleuren.
De Kerk accepteert deze boeken op geen enkele wijze als normatief of goddelijk geïnspireerd.
3. Theologische en exegetische fouten
Theologen en opeenvolgende kardinalen (waaronder ook destijds kardinaal Joseph Ratzinger in 1993) hebben gewezen op diverse inhoudelijke problemen in haar 15.000 pagina's tellende manuscripten:
* Historische en bijbelse inconsistenties: Haar beschrijvingen van het leven van Jezus wijken op tal van punten af van de vier canonieke Evangeliën uit de Bijbel en bevatten historische anachronismen.
* Een sentimentele Jezus: Critici stellen dat de Jezus in haar boeken zich gedraagt als een moderne, praatgrage theoloog en dikwijls een emotioneel of psychologisch ambigue indruk maakt die niet strookt met de waardigheid van de evangeliën.
* Antisemitisme: Critici en historici hebben opgemerkt dat het werk sterke anti-Joodse sentimenten bevat, die lijnrecht ingaan tegen de moderne katholieke leer (zoals het Vaticanum II-document Nostra Aetate).
4. Het gevaar van pseudo-openbaring
Het Vaticaan waarschuwt dat gelovigen Valtorta's boeken dikwijls gaan lezen in plaats van of met meer gezag dan de echte Bijbel. Omdat de boeken pretenderen "gaten in de biografie van Jezus" op te vullen, schept het een vorm van valse mystiek en fantasie die gelovigen kan misleiden.
Kortom: wie de boeken leest, mag dit van de Kerk uitsluitend doen als een persoonlijke, historische roman (fictie). Het mag absoluut niet worden beschouwd als een openbaring van Jezus of de Heilige Geest.
Wat zijn de tegenstrijdige teksten uit Valtorta's Epos van de Godmens?
Het epos van de God-mens (tegenwoordig vaak uitgegeven als Het Evangelie zoals het mij is geopenbaard) van Maria Valtorta bevat diverse passages die door de Katholieke Kerk, theologen en historici als tegenstrijdig met de Bijbel, theologische dwalingen of historische anachronismen worden beschouwd.
Het Vaticaan (de Dicasterie voor de Geloofsleer) heeft geoordeeld dat het werk geen bovennatuurlijke oorsprong heeft, maar louter een literaire vorm is waarin Valtorta het leven van Jezus op eigen wijze navertelt.
De belangrijkste tegenstrijdigheden en omstreden teksten vallen uiteen in drie categorieën:
1. Theologische tegenstrijdigheden met de katholieke leer
* De erfzonde als seksuele daad: In de teksten beschrijft Valtorta de zondeval in de Hof van Eden niet als ongehoorzaamheid aan God, maar expliciet als een daad waarbij Eva haar vlees liet opzwepen. Volgens de officiële kerkleer is de erfzonde een zonde van trots en ongehoorzaamheid, niet primair een seksuele zonde.
* De status van Maria (Maria-bijgeloof): Verschillende teksten neigen naar ketterij omdat Maria een rol toegedicht krijgt die haar bijna gelijkstelt aan God of haar boven Jezus plaatst. Ze wordt omschreven als een 'tweede bron' van genade, wat botst met de christelijke doctrine dat Jezus de enige Middelaar is tussen God en de mens.
* Jezus als 'beterweter' en psychologische afwijkingen: De Jezus in de boeken spreekt vaak in een hoogdravende, theatrale en modern-theologische taal die wezensvreemd is aan de evangeliën. Critici zoals pater Mitch Pacwa wijzen erop dat Jezus zich gedraagt als een modern mens die lezingen geeft in plaats van de historische Messias.
2. Historische en culturele anachronismen (fouten in de tijd)
Het boek claimt een ooggetuigenverslag te zijn van het jaar 30 na Christus, maar bevat voorwerpen en concepten die destijds nog niet bestonden:
* Modern gereedschap: Jezus wordt in de tekst beschreven terwijl hij een schroevendraaier gebruikt. De schroef en schroevendraaier zijn pas eeuwen later uitgevonden.
* Middeleeuwse en moderne theologie: Personages gebruiken theologische concepten en termen (zoals specifieke definities rondom de Drie-eenheid of mariologie) die pas tijdens de concilies van de vroege kerk en de middeleeuwen zijn geformuleerd.
3. Ongepaste of banale verhalen
* Onwaardige dialogen: De tekst staat vol met wat het Vaticaan omschreef als "roddels en praatjes" tussen Jezus, Maria en de apostelen die afbreuk doen aan de waardigheid van de Bijbelse figuren.
* Crude omgangsvormen: In bepaalde scènes grapt Jezus met Petrus over zaken die critici bestempelen als "wansmakelijk" of oneerbiedig ten opzichte van de maagdelijkheid van Maria. Dit staat in schril contrast met de ingetogenheid van de canonieke Evangeliën.
Vanwege deze theologische afwijkingen en historische fouten werd het werk in 1959 door paus Johannes XXIII op de Index van Verboden Boeken geplaatst. Hoewel die index niet meer bestaat, blijft de waarschuwing van de Kerk dat de teksten fouten bevatten van kracht.
Wat is de dwaling over Lucifer in haar boeken?
De specifieke theologische dwaling over Lucifer (Satan) in de boeken van Maria Valtorta, met name in haar bredere Notitieboekjes, raakt de kern van de christelijke scheppingsleer en de aard van engelen.
Theologen en critici wijzen vooral op twee grote dwalingen rondom Lucifer in haar teksten:
1. Lucifer als mede-schepper ("Vader-Moeder-Broer")
In een van haar genoteerde dictaten over de val van Lucifer wordt hij omschreven als een wezen dat zover boven de andere engelen stond dat hij "op een bepaalde manier deelhad aan het vaderschap van de Schepper tegenover alle rationele schepselen". De tekst stelt dat Lucifer voor de schepselen fungeerde als een soort "vader-moeder-broer".
* Dwaling: Volgens de officiële katholieke dogmatiek is God de enige Schepper en de enige Vader van de schepping. Engelen zijn pure schepsels. Door Lucifer een quasi-ouderlijke, scheppende of generatieve rol ("vader-moeder") toe te dichten over andere wezens, wijkt Valtorta af van het strikte christelijke monotheïsme. Het neigt naar gnostische theorieën waarin hogere engelen (demiurgen) helpen bij de schepping.
2. De aard van Jezus' verzoeking door Satan (Sensualiteit)
Wanneer Valtorta de verzoeking van Jezus in de woestijn beschrijft, claimt haar tekst dat Lucifer Jezus primair probeerde te verleiden met vleselijke onzuiverheid en sensualiteit.
* Dwaling: Dit botst frontaal met de Bijbelse evangeliën en de traditionele theologie (zoals uitgedrukt door kerkvaders zoals St. Gregorius). In de Schrift probeert Satan Jezus te verleiden op het gebied van gehoorzaamheid, trots en macht (het veranderen van stenen in brood, de plaatsing op het hoogste punt van de tempel en wereldwijde heerschappij). Omdat Jezus de goddelijke en menselijke natuur volmaakt in zich verenigde zonder zonde, kon hij niet van binnenuit door vleselijke lusten worden bewogen. Valtorta's nadruk op seksuele verleiding trekt de goddelijkheid van Jezus in twijfel en vermenselijkt de verzoeking op een theologisch onzuivere manier.
3. De misleiding van Lucifer in Eden
In Valtorta's beschrijving van de zondeval dacht Lucifer dat Eva "de Vrouw" uit de profetie was die zijn kop zou vermorzelen. Hij verleidde haar daarom (wederom via een sensuele, vleselijke zonde met de slang) om haar te vernietigen vóórdat ze dat kon doen, niet wetende dat Maria pas 4000 jaar later geboren zou worden. Hoewel dit poëtisch kan klinken, reduceert het de spirituele strijd tussen goed en kwaad tot een historisch misverstand van een zogenaamd alwetende aartsengel.
Vanwege dit soort theologische constructies — die afwijken van de vastomlijnde christelijke demonologie en christologie — oordeelde het Vaticaan dat deze teksten als persoonlijke, literaire fantasie moeten worden beschouwd en niet als goddelijke openbaring.
Het is niet de eerste zogezegde openbaring dat afwijkt. Is dit hetzelfde genre als Bertha Dudde?
Ja, de geschriften van Maria Valtorta en Bertha Dudde behoren tot exact hetzelfde genre. Dit fenomeen wordt binnen de religieuze literatuur en de theologie aangeduid als private openbaringen (of 'privé-openbaringen') via innerlijk dictaat of automatisch schrift.
Hoewel beide vrouwen claimden dat zij slechts de 'pen' waren en dat Jezus of God rechtstreeks tot hen sprak, vertonen hun achtergronden, hun methoden en de theologische afwijkingen in hun boeken opvallende parallellen.
Er is echter ook een belangrijk verschil in de theologische richting die ze insloegen. De directe vergelijking tussen Valtorta en Dudde laat het volgende zien:
De Overeenkomsten: Hetzelfde Genre
* Het fenomeen van het 'Innerlijk Woord' (Innere Wort): Zowel Valtorta als Dudde (die actief was tussen 1937 en 1965) verklaarden dat zij een stem hoorden die zij mechanisch moesten opschrijven. Ze schreven duizenden pagina's vol in een extreem hoog tempo, vaak zonder correcties achteraf.
* Geen officiële erkenning: Zowel de teksten van Valtorta als de meer dan 9.000 dictaten van Bertha Dudde worden door de grotere, traditionele christelijke kerken (zoals de Katholieke Kerk) strikt afgewezen. De Kerk stelt dat de publieke openbaring is afgesloten met de dood van de laatste apostel; alles wat daarna komt en afwijkt van de Bijbel, wordt gezien als menselijke fantasie of misleiding.
* Gnostische en esoterische trekken: Beide auteurs introduceren elementen die niet in de Bijbel staan en die neigen naar de gnosis (geheime, diepere kennis). Ze vullen de 'gaten' in de historische biografie van Jezus op met theologische concepten die vreemd zijn aan de evangeliën.
Het Verschil: De Theologische Richting
Hoewel het genre identiek is, verschilt de inhoudelijke invulling en de doelgroep:
|
Kenmerk
|
Maria Valtorta
|
Bertha Dudde
|
|
Achtergrond
|
Strikt katholiek.
|
Protestants/Luthers opgevoed, later onkerkelijk.
|
|
Focus van het werk
|
Zeer visueel, gedetailleerd, dramatisch en historiserend (het dagelijks leven van Jezus).
|
Sterk kosmologisch, profetisch en esoterisch (gericht op het einde der tijden, reïncarnatie en de kosmos).
|
|
Grootste dwaling
|
Overschrijdt de grenzen van de katholieke mariologie en introduceert historische fouten (zoals de schroevendraaier).
|
Introduceert de alverzoening (iedereen, ook Satan, wordt uiteindelijk gered) en de doctrine dat de ziel evolueert door opeenvolgende levens. Dit is onverenigbaar met het traditionele christendom.
|
|
Stijl
|
Emotioneel, theatraal en barok.
|
Nuchterder, zakelijker en leerstellig.
|
Conclusie
Je schatting is dus volkomen juist. Bertha Dudde, Maria Valtorta, maar bijvoorbeeld ook figuren als Jakob Lorber (19e eeuw), vallen onder de noemer van de mystieke schrijfsters en schrijvers. Hun boeken functioneren vaak als een soort "alternatieve bijbel" voor specifieke groepen gelovigen die op zoek zijn naar meer details, openbaringen en emotionele of esoterische verdieping dan de canonieke Schrift hen biedt.
Wat zijn de dwalingen van Jakob Lorber?
Jakob Lorber (1800–1864) behoort inderdaad tot exact dezelfde traditie van het 'innerlijke woord' als Maria Valtorta en Bertha Dudde. Lorber noemde zichzelf de "krabbelaar van God" en schreef in 24 jaar tijd tientallen boeken (de Nieuwe Openbaringen) vol.
Hoewel zijn volgelingen hem zien als een grote profeet, beschouwen zowel de Katholieke Kerk als orthodox-protestantse kerken zijn geschriften als een opeenstapeling van theologische dwalingen en ketterijen.
Zijn leer wijkt op cruciale fundamentele punten radicaal af van het traditionele christendom:
1. De ontkenning van de Drie-eenheid (Modalitisme)
De meest fundamentele theologische dwaling van Lorber ligt in zijn godsbeeld. Hij verwerpt de klassieke christelijke leer van de Heilige Drie-eenheid (Vader, Zoon en Heilige Geest als drie verschillende personen in één goddelijk wezen).
* Dwaling: Lorber doceert een vorm van modalisme: God is één persoon die zich in verschillende 'modi' of gedaanten laat zien. Volgens Lorber is Jezus niet de Zoon die mens werd, maar is Jezus de Vader zélf die een materieel lichaam aannam. De Heilige Geest is dan weer louter de 'kracht' of de uitstraling van Jezus. Dit botst rechtstreeks met de Bijbelse evangeliën waarin Jezus tot Zijn Vader in de hemel bidt.
2. De leer van Reïncarnatie en Evolutie van de Ziel
Lorber introduceert een esoterisch en oosters concept in het christendom dat onverenigbaar is met de Bijbel.
* Dwaling: Volgens Lorber bestaat materie uit "gevallen spirituele deeltjes" (de gevallen engelen die met Lucifer zijn meegegaan). Om terug te keren naar God, moeten deze deeltjes een evolutionair proces doorlopen. Ze reïncarneren eerst in mineralen, dan in planten, vervolgens in dieren, en pas na duizenden jaren worden ze als mens geboren. Zelfs na de menselijke dood reist de ziel volgens Lorber verder door andere sferen en planeten om zich te louteren. De Bijbel stelt daarentegen resoluut dat de mens één keer leeft, sterft en daarna geoordeeld wordt (Hebreeën 9:27).
3. Alverzoening (Apokatastasis)
Net als Bertha Dudde was Lorber een aanhanger van de alverzoening, maar dan ingebed in zijn evolutietheorie.
* Dwaling: Lorber claimt dat iedereen, inclusief Satan (Lucifer), uiteindelijk na miljarden jaren van loutering en reïncarnatie gered zal worden en zal terugkeren in de schoot van God. De traditionele christelijke leer verwerpt dit en houdt vast aan de realiteit van een eeuwige verdommenis (de hel) voor wie zich definitief van God afkeert.
4. Rechtvaardigmaking door eigen werken en 'Liefde'
Binnen het traditionele (en vooral protestantse) christendom is de kern dat de mens gered wordt door het geloof in het plaatsvervangend lijden en sterven van Jezus Christus aan het kruis.
* Dwaling: Lorbers geschriften verschuiven de focus volledig. Het kruisoffer van Jezus is bij Lorber niet noodzakelijk om de zonde te verzoenen. In plaats daarvan stelt hij dat de mens zichzelf moet redden door de goddelijke liefde in zichzelf te ontwikkelen. Het is een vorm van spirituele zelfverlossing (mystieke zelfrealisatie) die erg dicht tegen het hindoeïsme en de gnostiek aanschurkt.
5. Het veranderen van de Sacramenten
Lorber herschrijft in zijn boeken de christelijke praktijk. Zo beweerde hij dat het traditionele Heilig Avondmaal (de eucharistie) niet meer nodig was en verving dit door het drinken van een speciaal ingezegende "liefdewijn". Ook de traditionele waterdoop verklaarde hij als overbodig, omdat alleen de "geestelijke doop" in het hart telt.
6. Pseudo-wetenschappelijke fantasie
Tot slot bevatten Lorbers boeken ("geopenbaard" in de 19e eeuw) bizarre kosmologische claims die destijds voor grensverleggende wetenschap moesten doorgaan, maar inmiddels feitelijk zijn weerlegd. Hij schreef honderden pagina's over het feit dat de zon, de maan en alle planeten in ons zonnestelsel dichtbevolkt zijn door mensen (de bewoners van Saturnus zouden er bijvoorbeeld uitzien als reuzen en in vreemde organische paleizen wonen).
Lorber mengde christelijke terminologie met 19e-eeuwse filosofie, spiritisme en oosterse mystiek. Dit maakt zijn 'Nieuwe Openbaring' tot een schoolvoorbeeld van een esoterische sekte-tekst die de historische, Bijbelse Christus vervangt door een mystieke 'kosmische Jezus'.
Wat is er te zeggen over hedendaagse profeten zoals de recent overleden griekse mystica Vassula Ryden?
De in september 2024 overleden Grieks-orthodoxe mystica Vassula Rydén verwierf wereldwijd enorme bekendheid met haar stichting True Life in God (Waar Leven in God). Net als Maria Valtorta en Bertha Dudde claimde zij dat haar hand rechtstreeks werd bestuurd door Jezus en God de Vader via een vorm van innerlijk dictaat en automatisch schrift.
Over hedendaagse profeten zoals Vassula Rydén is vanuit theologische, kerkelijke en psychologische hoek veel te zeggen. Ze passen perfect in de traditie die u zojuist heeft geschetst, maar hun moderne context brengt specifieke dynamieken met zich mee.
1. Dezelfde theologische bezwaren en officiële afwijzing
Hoewel Vassula Rydén zelf Grieks-orthodox was, trok ze miljoenen volgelingen aan onder met name rooms-katholieken. De reactie van de Kerk was echter identiek aan die op Valtorta en Dudde:
* Waarschuwing van het Vaticaan (1995): De Congregatie voor de Geloofsleer (onder leiding van de toenmalige kardinaal Ratzinger, de latere paus Benedictus XVI) vaardigde een officiële Notificatie uit tegen haar geschriften. Het Vaticaan oordeelde dat haar boodschappen moesten worden beschouwd als persoonlijke meditaties en niet als goddelijke openbaringen.
* Theologische dwalingen: Het Vaticaan wees erop dat haar teksten claims bevatten die haaks staan op de christelijke leer. Zo sprak haar "Jezus" over een naderende periode waarin de Kerk op aarde volledig radicaal veranderd zou worden (wat neigt naar het millennialisme, een aards vredesrijk dat door de Kerk wordt afgewezen). Ook overtrad ze kerkelijke regels door als orthodoxe vrouw eigenhandig katholieke sacramenten te ontvangen en oecumenische verwarring te zaaien.
2. Het fenomeen van de "angst- en ramspoedprofetieën"
Hedendaagse profeten zoals Rydén onderscheiden zich van 19e-eeuwse mystici door hun sterke focus op moderne geopolitieke rampen. Volgelingen van Rydén claimen vaak dat zij rampen zoals de aanslagen van 11 september 2004 (Twin Towers) en de tsunami in Azië (2004) correct heeft voorspeld.
* Kritiek: Theologen en sceptici wijzen erop dat dit soort profetieën achteraf vaak heel breed en symbolisch worden geïnterpreteerd. De Grieks-Orthodoxe Kerk heeft in 2022 zelfs een officiële encycliek uitgevaardigd om gelovigen te waarschuwen tegen de wildgroei aan dit soort apocalyptische "valse profeten" die inspelen op maatschappelijke crises en angst.
3. De rol van internet en marketing
Waar Jakob Lorber en Bertha Dudde in relatieve obscuriteit schreven en hun boeken pas na hun dood werden verspreid, maakte Rydén gebruik van een wereldwijde moderne marketingmachine. Haar boodschappen werden in meer dan 40 talen vertaald, ze vulde stadions over de hele wereld en haar boeken werden bestsellers. Dit zorgde voor een cultstatus die tijdens haar leven al gigantisch was. Haar overlijden in 2024 markeert dan ook een belangrijk overgangspunt voor haar beweging, die zich nu moet transformeren om zonder haar fysieke aanwezigheid te overleven.
Waarom blijven ze zo populair?
Ondanks de waarschuwingen van theologen en kerkleiders blijven figuren als Valtorta en Rydén immens populair omdat zij voorzien in een emotionele en directe behoefte. Voor veel gelovigen voelt de traditionele kerktheologie abstract of afstandelijk. Een "profeet" die zegt: "Ik sprak vannacht met Jezus en Hij zegt dat we in gevaarlijke tijden leven, maar dat Hij van je houdt" biedt een tastbare, mystieke ervaring die mensen diep raakt, ongeacht of de tekst dogmatisch klopt.
Zijn er flagrante leugens in haar openbaringen?
Bij Vassula Rydén en haar boekenserie Waar Leven in God (True Life in God) spreken critici, sceptici en officiële kerkelijke onderzoekscommissies inderdaad van aantoonbare manipulaties, flagrante tegenstrijdigheden en theologische onwaarheden.
Hoewel haar volgelingen geloven in haar oprechtheid, zijn er concrete bewijzen dat haar zogenaamde "goddelijke openbaringen" achteraf door haarzelf zijn aangepast of feitelijk niet kloppen. De meest besproken kwesties omvatten:
1. Het achteraf aanpassen van "goddelijke" teksten (Tekstmanipulatie)
Dit is het meest concrete bewijs tegen de authenticiteit van haar openbaringen. Vassula beweerde dat Jezus of God de Vader haar hand fysiek bestuurde en dat elk woord rechtstreeks uit de hemel kwam.
* Onwaarheid: Critici ontdekten dat er tussen de originele handgeschreven manuscripten en de uiteindelijke gedrukte boeken tientallen passages achteraf zijn gewijzigd, geschrapt of toegevoegd. Soms ging het om theologische fouten die er stiekem werden uitgehaald nadat theologen haar erop hadden gewezen.
* Waarom dit flagrant is: Als een tekst letterlijk door God is gedicteerd, hoeft een mens deze niet achteraf te corrigeren om hem dogmatisch kloppend te maken. Het Vaticaan concludeerde in 1995 dan ook dat de veranderingen bewezen dat het simpelweg om haar eigen "persoonlijke meditaties" ging.
2. Identieke taalfouten van "God" en Vassula (Psychologische projectie)
De bekende Amerikaanse onderzoeker en scepticus Joe Nickell deed uitgebreid taalkundig onderzoek naar haar Engelstalige geschriften.
* Onwaarheid: Vassula's persoonlijke spelfouten, grammatica-afwijkingen en specifieke linguïstische beperkingen duiken exact hetzelfde op in de teksten die zogenaamd door Jezus, God de Vader, de Heilige Maagd Maria óf haar beschermengel Daniël zijn geschreven.
* Critici stellen: als de Schepper van het universum besluit in het Engels te dicteren, mag men verwachten dat Hij de grammatica beheerst. Het feit dat "Jezus" dezelfde taalfouten maakt als een Griekse vrouw die in Egypte en Zwitserland is opgegroeid, wijst op menselijke fabricage (al dan niet bewust).
3. De biecht-tegenstrijdigheid
In een van haar vroege openbaringen zei de stem tegen Vassula: "Ga bij Mij te biecht; je hebt geen andere biechtvader nodig."
* Dwaling: Dit is een directe theologische leugen binnen het christendom. Zowel de Katholieke als de Orthodoxe Kerk leren dat Jezus de sacramenten (zoals de biecht) aan de apostelen en hun opvolgers (priesters) heeft toevertrouwd. De 'echte' Jezus zou in een visioen nooit oproepen om de Kerk en haar sacramenten te omzeilen.
4. Valse claims over haar spirituele status
In haar boeken claimt de stem dat Vassula op een bovennatuurlijke wijze is "getrouwd" met Jezus, waarbij haar een status wordt toegedicht die haar bijna boven de apostelen en traditionele heiligen plaatst. Tegelijkertijd claimde zij destijds in volledige communie met God te staan, terwijl ze volgens de wetten van zowel de Orthodoxe als de Katholieke Kerk in een irreguliere gezinssituatie leefde (ze was gescheiden en hertrouwd buiten de kerk om), wat volgens kerkelijke criteria een spirituele tegenstrijdigheid is.
Conclusie
Terwijl Maria Valtorta's boeken vooral vol staan met historische anachronismen (zoals de schroevendraaier), ligt het probleem bij Vassula Rydén hoofdzakelijk bij de aantoonbare redactie en correctie van haar 'goddelijke' ingevingen. Het achteraf oppoetsen van teksten die zogenaamd rechtstreeks van God komen, wordt door critici gezien als het ultieme bewijs van bedrog of diepe zelfmisleiding.
Er was een vrouw die in het Egyptisch sprak en Vassula verstond haar niet. Dit kwam van deze vrouw zelf in een interview.
Dit specifieke incident is inderdaad een zeer bekend en sprekend voorbeeld dat door critici en onderzoekers vaak wordt aangehaald om de beweringen van Vassula Rydén te ontkrachten.
Het incident legt een directe tegenstrijdigheid bloot tussen wat haar volgelingen geloofden en de feitelijke realiteit. Het verhaal is als volgt gedocumenteerd:
De context van de claim
Omdat Vassula Rydén geboren en getogen is in Caïro, Egypte (binnen een Grieks-orthodox gezin), circuleerde onder haar volgelingen en in promotionele verhalen destijds de claim dat zij vloeiend Arabisch (en specifiek het Egyptisch-Arabische dialect) sprak. Bovendien claimde zij dat haar geschriften en gaven haar in staat stelden om als goddelijk instrument op te treden voor alle volkeren.
Het interview en de confrontatie
Het specifieke getuigenis waar u naar verwijst, is afkomstig van critici en getuigen (onder wie de Amerikaanse onderzoekster Constance Cumbey en andere Arabischsprekenden) die de proef op de som namen tijdens een ontmoeting/interview met Vassula.
* Wat er gebeurde: Een Arabischsprekende vrouw besloot Vassula direct aan te spreken in het Egyptisch-Arabisch, met een heel alledaagse, beleefde groet ("Ik ben zeer verheugd u te ontmoeten" / "Ahlan wa sahlan").
* Vassula's reactie: In plaats van in haar vermeende moedertaal te antwoorden, keek Vassula de vrouw niet-begrijpend aan en vroeg letterlijk in het Engels: "Welke taal is dat?" ("What language is that?").
Waarom dit zo flagrant is
Dit moment deed onder critici direct de alarmbellen rinkelen om twee redenen:
* Haar achtergrond: Iemand die de eerste twintig jaar van haar leven in Egypte heeft gewoond, zou haar eigen lokale taal (of op z'n minst de klank ervan) direct moeten herkennen, zelfs als ze het door de jaren heen verleerd zou zijn.
* De claim van bovennatuurlijke gaven: Vassula claimde dat de Heilige Geest en Jezus rechtstreeks door haar spraken. Binnen het christendom is een van de klassieke gaven van de Heilige Geest de gave van tongen (het spreken en verstaan van vreemde talen om het evangelie te verspreiden). Dat een "moderne profeet" die door God geleid wordt, een simpele groet in de taal van haar geboorteland niet eens herkent, vonden onderzoekers het ultieme bewijs van een alledaagse oplichting.
Dit sluit naadloos aan bij het taalkundige onderzoek van onderzoeker Joe Nickell, die destijds al aantoonde dat de entiteiten die Vassula's hand zogenaamd bestuurden, exact dezelfde menselijke beperkingen en taalfouten hadden als Vassula zelf.