PADRE PIO - feestdag 23 september

Wat gebeurde de laatste nacht in zijn cel?
De laatste uren en de sterfnacht van Padre Pio in cel nummer 4 van het klooster in San Giovanni Rotondo zijn zeer gedetailleerd gedocumenteerd. Dit is te danken aan de ooggetuigenverslagen van zijn medebroeder Pater Pellegrino Funicelli (die die nacht over hem waakte), verpleegkundige Pio Miscio en de behandelende arts, dr. Giovanni Scarale.
De nacht van 22 op 23 september 1968 verliep chronologisch als volgt:
21:00 uur – Het begin van de bewaking
Kort na negenen in de avond nam Pater Pellegrino de zorgtaak op zich. Padre Pio lag op zijn rechterzijde in bed. Zijn ogen waren rood en hij huilde stilletjes. Toen Pater Pellegrino zijn tranen afveegde en hem vroeg wat er was, vroeg Padre Pio alleen zachtjes: "Hoe laat is het?"
00:00 uur – Ongebruikelijke energie
Rond middernacht vroeg Padre Pio plotseling of hij mocht opstaan. Tot verbazing van Pater Pellegrino liep hij, in plaats van zijn rolstoel te gebruiken, zelfstandig en kaarsrecht naar de veranda. Hij leek op dat moment alsof hij weer de jonge, vitale pater van weleer was. Hij keek naar buiten naar de sterrenhemel, wat hij vaak deed.
01:00 uur – De laatste biecht
Toen hij terugkeerde naar zijn stoel, werd hij plotseling heel bleek. De broeder wilde de arts bellen, maar Padre Pio hield hem tegen en zei: "Nee, roep de Overste." De kloosteroverste haastte zich naar de cel. Padre Pio vroeg direct om zijn laatste biecht te horen en zijn kloostergeloften (armoede, kuisheid en gehoorzaamheid) te vernieuwen. Hij wist dat zijn einde nabij was.
02:00 uur – Ademhalingsnood en de "Twee Moeders"
Zijn toestand verslechterde nu in rap tempo. De pater kreeg een zware hartaanval en kon bijna geen adem meer krijgen. Verpleegkundige Pio Miscio en dr. Scarale snelden toe met een beademingsapparaat en injecties om zijn hart te ondersteunen.
Gedurende deze doodsstrijd zat hij in zijn leunstoel, met zijn rozenkrans stevig in zijn handen geklemd. Hoewel hij te zwak was om hardop te bidden, bewogen zijn lippen constant. Vlak voordat hij het bewustzijn verloor, keek hij teder naar een schilderij van de Maagd Maria en zei hij met glanzende ogen: "Ik zie twee moeders" – door de aanwezigen geïnterpreteerd als zijn aardse moeder (Peppa) en de Heilige Maagd Maria.
02:30 uur – Het overlijden en het stigmata-wonder
Terwijl hij de namen "Gesù, Maria" (Jezus, Maria) bleef herhalen, blies hij om exact 2:30 uur zijn laatste adem uit.
Direct na zijn overlijden stelden de arts en zijn medebroeders iets medisch onverklaarbaars vast: de stigmata (de kruiswonden) waren volledig verdwenen. De diepe, open wonden in zijn handen, voeten en zij die hij exact 50 jaar met zich mee had gedragen, waren plotseling dicht. Zijn huid was volledig glad, zacht en zonder littekens, alsof de wonden er nooit waren geweest. Alleen een minuscuul rood streepje in zijn zij was heel even zichtbaar alvorens ook dat volledig wegtrok.
Wat was zijn laatste gehouden preek?
Zoals vermeld in het vorige antwoord heeft Padre Pio tijdens zijn allerlaatste Heilige Mis op 22 september 1968 geen preek gehouden. Vanwege zijn extreme fysieke zwakte en benauwdheid liet zijn gezondheid dit simpelweg niet toe.
Als we echter kijken naar de laatste periode waarin hij nog wél in staat was om te preken of spirituele boodschappen achter te laten, vallen een paar dingen op:
Geen traditionele preken: Het is belangrijk om te weten dat Padre Pio gedurende zijn hele priesterleven (vooral in zijn latere jaren) tijdens de dagelijkse Heilige Mis bijna nooit traditionele, uitgeschreven preken hield. Zijn missen duurden vaak uren, niet vanwege een lange preek, maar omdat hij intens lang en in diepe mystieke extase bad tijdens het eucharistisch gebed en de consecratie. Gelovigen zeiden altijd dat zijn manier van de mis opdragen zíjn preek was: het was alsof men live getuige was van het lijden van Christus op Golgotha.
Zijn laatste spirituele testament (20 september 1968): Slechts twee dagen voor zijn dood vierde hij de 50e verjaardag van zijn stigmata. Hoewel hij ook toen niet uitgebreid preekte, liet hij die week een heel duidelijke spirituele kernboodschap (zijn 'testament') na aan zijn geestelijke kinderen, die hij door de jaren heen altijd is blijven herhalen:"Houd van de Heilige Maagd Maria en zorg dat Zij bemind wordt. Bid de rozenkrans altijd en bid hem zo vaak als je kunt."
Zijn waarschuwingen over lijden: In zijn laatste maanden sprak hij in gesprekken en korte vermaningen vaak over de naderende zware tijden voor de wereld en de kerk. Zijn boodschap was steevast dat de zielen die het dichtst bij God staan, moeten leren om het lijden te omarmen in plaats van ervoor weg te rennen. Hij drukte iedereen op het hart om een diep innerlijk gebedsleven op te bouwen voordat de storm losbarst.
Zijn allerlaatste, daadwerkelijk gesproken woorden tot het grote publiek waren dan ook geen theologische verhandeling, maar de emotionele woorden die hij fluisterde toen hij na zijn laatste mis in een rolstoel de kerk werd uitgereden: "Mijn kinderen... mijn kinderen..."
Hoe Padre Pio de Heilige Mis destijds meemaakte
Voor Padre Pio was het vieren van de Heilige Mis geen routineus ritueel, maar een letterlijke, fysieke en mystieke herbeleving van het lijden en de kruisiging van Jezus Christus op Golgotha.
Zijn missen waren zo intens en uniek dat pelgrims al midden in de nacht in drommen voor de kerkdeuren stonden om een plekje te bemachtigen. Ooggetuigen, artsen en medebroeders hebben uitgebreid gedocumenteerd hoe Padre Pio de eucharistie op een bovennatuurlijke manier doormaakte:
1. Het meereizen naar Golgotha (De Passie)
Wanneer Padre Pio de trappen naar het altaar opliep, deed hij dit alsof hij zware stappen zette onder het gewicht van een onzichtbaar kruis. Hij schreef zelf in zijn brieven dat hij vanaf het begin tot het einde van de mis de volledige Passie van Jezus onderging: de doodsangst in de tuin van Getsemane, de geseling, de doornenkroon en de kruisiging. Hij zei ooit: "Alles wat de Heer leed tijdens zijn Passie, lijd ik ook, voor zover dat mogelijk is voor een menselijk wezen."
2. Waarom zijn missen uren duurden
Een normale mis duurt driekwartier tot een uur, maar de missen van Padre Pio duurden steevast tussen de 1,5 en 3 uur (in zijn vroege jaren soms nog langer). Dit kwam niet door lange preken – die hield hij immers amper – maar door zijn diepe mystieke extases. Tijdens cruciale delen van de mis viel hij minutenlang volledig stil. Zijn geest leek losgekoppeld van de aarde; hij hoorde of zag de mensen in de kerk niet meer en was compleet verzonken in het bovennatuurlijke drama.
3. De Consecratie als bloedig dieptepunt
Het meest intense moment was de consecratie (het veranderen van het brood en de wijn in het Lichaam en Bloed van Christus). Speciaal voor de mis trok hij zijn vingerloze wanten uit. Zodra hij de hostie en de kelk ophief, begonnen de stigmata op zijn handen hevig te bloeden. Zijn gezicht trok wit weg van de pijn, zijn lichaam trilde van de schokken en hij huilde onophoudelijk. Het altaar was regelmatig nat van zijn tranen.
Als men hem vroeg waarom hij zo extreem weende, antwoordde hij verbaasd: "Ik wil een vloedgolf aan tranen storten. Zie je dan het immense mysterie van de Mis niet?"
4. De Zeven Kruiswoorden
Tijdens het eucharistisch gebed leunde hij vaak zwaar op het altaar, alsof al zijn energie uit hem was weggezogen. Later gaf hij toe dat hij op dat moment spiritueel aan het kruis hing en in stilte de zeven laatste woorden uitsprak die Jezus aan het kruis had gesproken.
Zíjn visie op de Mis
Voor Padre Pio was de Heilige Mis het centrum van het universum. Zijn bekendste uitspraak hierover luidt:
"De aarde kan nog gemakkelijker zonder de zon bestaan, dan zonder het Heilig Offer van de Mis."

Advies voor gelovigen i.v.m. de Mis
Padre Pio had een heel duidelijke en praktische visie op hoe gelovigen de Heilige Mis moesten bijwonen. Voor hem was de mis geen toeschouwerssport of een wekelijks verplicht nummertje, maar een directe ontmoeting met het goddelijke.
Zijn belangrijkste adviezen aan gelovigen om de mis vruchtbaar te beleven, kunnen worden samengevat in de volgende concrete richtlijnen:
1. Verplaats je in gedachten naar Golgotha
Het belangrijkste advies van Padre Pio was om de mis niet als een herinnering te zien, maar als een actuele gebeurtenis. Hij zei:
"Als je de Heilige Mis bijwoont, vernieuw dan je geloof en focus je geest op het Offer dat wordt voltrokken. Verplaats je in gedachten naar Golgotha."
Hij adviseerde mensen om tijdens de mis in gedachten aan de voet van het kruis te gaan staan, net zoals de Heilige Maagd Maria en de apostel Johannes dat deden.
2. Wees aanwezig met de juiste houding en kleding
Padre Pio was streng als het ging om eerbied in de kerk. Hij eiste uiterlijke en innerlijke discipline:
Stilte en focus: Praten of rondkijken in de kerk was voor hem ondenkbaar. Men moest volledig gefocust zijn op het altaar.
Bescheidenheid: Hij weigerde steevast de communie of de biecht aan mensen die (naar de maatstaven van die tijd) te bloot of extravagant gekleed waren. Uiterlijke soberheid weerspiegelde voor hem innerlijke nederigheid.
3. De rolverdeling tijdens de Mis
Toen een geestelijke dochter hem vroeg welke houding ze moest aannemen tijdens de verschillende delen van de mis, gaf hij haar dit specifieke schema:
Vanaf het begin tot de Consecratie: Volg Jezus in zijn lijden, toon berouw over je zonden en vraag om vergeving (zoals de tollenaar in de tempel).
Tijdens de Consecratie (de verheffing van Brood en Wijn): Richt je blik met liefde en geloof op de hostie en de kelk. Aanbid Jezus die op dat moment echt aanwezig komt.
Vanaf de Consecratie tot de Communie: Sluit je aan bij het offer van Jezus. Bied jezelf, je zorgen, je familie en je hele leven aan God aan, verenigd met het lijden van Christus.
Na de Communie: Breng de tijd door in diepe dankbaarheid. Padre Pio noemde de momenten direct na de communie de kostbaarste van de dag, omdat Jezus dan fysiek in je aanwezig is.
4. De Mis is belangrijker dan wat dan ook
Hij drukte gelovigen op het hart om de mis nooit zomaar over te slaan. Zijn bekendste stelregel was dat een mis bijwonen meer geestelijke waarde heeft dan welke andere goede daad of gebedsvorm dan ook. "Als we de waarde van de Mis echt zouden begrijpen," zei hij vaak, "zouden we bereid zijn ons leven te geven om er één bij te wonen."
Jezelf opdragen tíjdens de mis (Jouw persoonlijke intentie)
Je intentie opdragen in de mis volgens Padre Pio
Als gelovige kun je ook zélf innerlijk een mis "opdragen". Padre Pio adviseerde juist om dit te doen. Dit gebeurt echter niet pas bij de opheffing van het sacrament (de consecratie), maar iets eerder: tijdens de Offertorium (de offerande).
Tijdens de Offerande: Dit is het moment dat het brood en de wijn naar het altaar worden gebracht. Padre Pio leerde dat je op dít moment in stilte al jouw persoonlijke intenties, jouw zorgen, jouw verdriet en je hele leven symbolisch op de offerschaal bij het brood en de wijn moet leggen. Je draagt jezelf en je intenties op aan God.
Tijdens de Consecratie (de opheffing): Wanneer de priester de hostie en de kelk omhoogheft, is het offerfeest op zijn hoogtepunt. Op dat moment is Jezus écht aanwezig. In plaats van dan pas je intentie te bedenken, is dit volgens de mystieke traditie hét moment om in diepe aanbidding naar de hostie te kijken en te bidden: "Mijn Heer en mijn God", en te vertrouwen dat Jezus de intenties die je bij de offerande hebt neergelegd, nu meeneemt naar de Vader.
Gebed bij de opheffing van de Hostie
Tijdens de opheffing (de elevatie) van de Hostie en de Kelk bad Padre Pio niet alleen de voorgeschreven liturgische Latijnse woorden, maar bracht hij in stilte een intens, mystiek offer waarin hij zijn eigen bloed en leven met dat van Jezus verenigde.
Omdat hij gedurende de consecratie vaak minutenlang in een diepe extase raakte en zijn tranen over het altaar stroomden, vroegen zijn geestelijke kinderen en medebroeders hem later wel eens wat er op dat moment precies door hem heen ging. Uit zijn brieven en getuigenissen weten we wat zijn innerlijke "gebed" was:
1. Een gebed van totale identificatie
Voor Padre Pio was de consecratie het moment waarop hij spiritueel aan het kruis werd genageld. Zijn stigmata begonnen dan hevig te bloeden. Hij bad op dat moment niet met opgezette zinnen, maar bood zijn eigen intense fysieke en mentale pijn aan God de Vader aan, verenigd met het offer van Jezus. Hij zei hierover:
"Tijdens de opheffing spreek ik in stilte de zeven kruiswoorden van Jezus uit, en smeek ik de Vader om de zondaars te vergeven, net zoals Jezus deed voor Zijn beulen."
2. Het openen van de hemelpoort voor verzoeken
Padre Pio leerde zijn volgelingen dat op het exacte moment dat de Hostie omhoog wordt gehouden, de hemel wijd openstaat. Hij gebruikte dit moment om een gigantische stroom aan intercessies (voorspraak) naar boven te sturen. Hij bad op dat moment voor:
Alle mensen die hem die dag om gebed hadden gevraagd (de duizenden brieven en pelgrims)
De bekering van arme zondaars en de zielen in het vagevuur
Zijn geestelijke kinderen wereldwijd
Zijn advies voor jouw eigen gebed bij de opheffing
Padre Pio raadde gewone gelovigen aan om tijdens de opheffing niet afgeleid te zijn, maar met grote liefde naar de Hostie en de Kelk te kijken. Hij adviseerde om in stilte de woorden van de ongelovige apostel Thomas te herhalen:
"Mijn Heer en mijn God!"
Daarnaast moedigde hij aan om op dat moment heel brutaal en vurig je grootste hartenwens of intentie aan Jezus te tonen, omdat Hij op dat moment als "het Offerlam" op het altaar ligt en extra ontvankelijk is voor onze nood.
Dankgebed na de H. Communie van Padre Pio
Het dankgebed van Padre Pio na de Heilige Communie, getiteld "Blijf bij mij, Heer" (Resta con me, Signore), is een van de meest intense en geliefde gebeden uit de katholieke traditie.
Padre Pio bad dit gebed elke dag na het vieren van de mis. Het weerspiegelt zijn diepe afhankelijkheid van Jezus, zijn angst om zonder Hem in zonde te vallen, en zijn verlangen naar Gods constante aanwezigheid.
Hieronder staat de volledige Nederlandse vertaling van dit krachtige gebed:
Blijf bij mij, Heer
Blijf bij mij, Heer, want het is nodig dat U aanwezig bent, zodat ik U niet vergeet. U weet hoe gemakkelijk ik U verlaat.
Blijf bij mij, Heer, want ik ben zwak en ik heb Uw kracht nodig, zodat ik niet zo vaak val.
Blijf bij mij, Heer, want U bent mijn leven, en zonder U ontbreekt mij de vurigheid.
Blijf bij mij, Heer, wat U bent mijn licht, en zonder U is het duister.
Blijf bij mij, Heer, om mij Uw wil te tonen.
Blijf bij mij, Heer, zodat ik Uw stem hoor en U volg.
Blijf bij mij, Heer, want ik verlang ernaar intens van U te houden en altijd in Uw gezelschap te zijn.
Blijf bij mij, Heer, als U wilt dat ik U trouw blijf.
Blijf bij mij, Heer, want hoe armzalig mijn ziel ook is, ik wil dat zij voor U een plaats van troost is, een nest van liefde.
Blijf bij mij, Jezus, want het wordt al laat en de dag loopt ten einde... Het leven gaat voorbij; de dood, het oordeel en de eeuwigheid naderen. Ik moet mijn krachten vernieuwen, zodat ik onderweg niet bezwijk, en daarvoor heb ik U nodig. Het wordt al laat en de dood komt dichtbij. Ik vrees de duisternis, de verleidingen, de droogte, het kruis, het lijden... O, wat heb ik U nodig, mijn Jezus, in deze nacht van ballingschap!
Blijf bij mij, Jezus, in de nacht van dit leven en van de gevaren, ik heb U zo nodig.
Geef dat ik U herken, zoals Uw discipelen deden bij het breken van het brood. Laat de Heilige Communie het licht zijn dat de duisternis verdrijft, de kracht die mij overeind houdt, en de unieke vreugde van mijn hart.
Blijf bij mij, Heer, want op het uur van mijn dood wil ik verenigd blijven met U, zo niet door de Heilige Communie, dan tenminste door de genade en de liefde.
Blijf bij mij, Jezus, ik vraag U niet om goddelijke troost, want dat verdien ik niet, maar om het geschenk van Uw Aanwezigheid, ja, dat vraag ik U wel!
Blijf bij mij, Heer, want U bent de Enige die ik zoek. Uw liefde, Uw genade, Uw wil, Uw hart, Uw Geest, omdat ik van U hou en geen andere beloning vraag dan nog meer van U te houden. Met een standvastige liefde zal ik van U houden met heel mijn hart zolang ik op aarde ben, om dan in alle eeuwigheid perfect van U te blijven houden.
Amen.
Waarom dit gebed zo bijzonder is
Voor Padre Pio was de tijd na de communie het meest intieme moment van de dag. Hij geloofde dat Jezus na de communie minstens 15 tot 20 minuten fysiek en wezenlijk in de ziel aanwezig blijft zolang de gedaante van het brood niet is opgelost. In die minuten zat hij onbeweeglijk, met zijn gezicht in zijn handen verborgen, om dit gebed in het diepst van zijn hart uit te spreken.
Zijn mirakelgebed
Het "mirakelgebed" van Padre Pio is de zogeheten Doeltreffende Novene tot het Heilig Hart van Jezus. Dit is niet een gebed dat hij zelf heeft geschreven, maar het is het gebed dat hij elke dag bad voor alle duizenden intenties, smeekbeden en zieken die hem om een mirakel vroegen.
Omdat er door dit gebed talloze wonderbaarlijke genezingen en mirakelen zijn gedocumenteerd, is het wereldwijd bekend geworden als Padre Pio's "geheime wapen" of zijn mirakelgebed. Het gebed is gebaseerd op de letterlijke beloften die Jezus in het Evangelie doet.
De novene bestaat uit drie delen en wordt idealiter negen dagen achter elkaar gebeden (hoewel Padre Pio het elke dag bad):
Noveen tot het Heilig Hart van Jezus
Deel I
O mijn Jezus, U hebt gezegd: "Voorwaar, Ik zeg u: vraagt en u zal gegeven worden, zoekt en gij zult vinden, klopt en er zal voor u worden opengedaan." Zie, ik klop, ik zoek en ik vraag om de genade van... (noem hier uw intentie).
Bid 1x het Onze Vader, 1x het Weesgegroet en 1x het Eer aan de Vader.
Heilig Hart van Jezus, ik plaats al mijn vertrouwen op U.
Deel II
O mijn Jezus, U hebt gezegd: "Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij de Vader in Mijn Naam zult vragen, zal Hij u geven." Zie, in Uw Naam vraag ik de Vader om de genade van... (noem hier uw intentie).
Bid 1x het Onze Vader, 1x het Weesgegroet en 1x het Eer aan de Vader.
Heilig Hart van Jezus, ik plaats al mijn vertrouwen op U.
Deel III
O mijn Jezus, U hebt gezegd: "Voorwaar, Ik zeg u: hemel en aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen niet voorbijgaan." Zie, steunend op de onfeilbaarheid van Uw heilige woorden, vraag ik om de genade van... (noem hier uw intentie).
Bid 1x het Onze Vader, 1x het Weesgegroet en 1x het Eer aan de Vader.
Heilig Hart van Jezus, ik plaats al mijn vertrouwen op U.
Slotgebed
O Heilig Hart van Jezus, voor Wie het onmogelijk is om geen medelijden te hebben met de bedrukten, ontferm U over ons, ellendige zondaars, en schenk ons de genade waarom wij U smeken, door het Droevig en Onbevlekt Hart van Maria, Uw en onze tedere Moeder.
Heilige Jozef, pleegvader van Jezus, bid voor ons.
(Optioneel: Heilige Padre Pio, bid voor ons.)
Krachtig Genezingsgebed
Naast deze novene is er ook een prachtig modern genezingsgebed dat rechtstreeks tot God wordt gericht met het oog op Padre Pio's voorspraak, vaak gebruikt bij ernstige ziekte:
"Hemelse Vader, ik dank U dat U van mij houdt. Ik vertrouw op Uw kracht en genade die mij ondersteunen en herstellen. Liefdevolle Vader, raak mij nu aan met Uw helende handen, want ik geloof dat het Uw wil is dat ik gezond ben in geest, ziel en lichaam. Bedek mij met het Kostbaar Bloed van Uw Zoon, Jezus Christus. Verdrijf alles wat niet in mij thuishoort. Zuiver eventuele zieke cellen en genees elke ontsteking. Schenk mij door de voorspraak van Sint Padre Pio het mirakel van herstel waar ik zo vurig naar verlang. Amen."

5 spirituele gewoonten
Padre Pio adviseerde zijn geestelijke kinderen om vijf specifieke dagelijkse en wekelijkse gewoonten te praktiseren voor spirituele groei. Hij geloofde dat deze "vijf spirituele regels" essentieel waren om de ziel te zuiveren en dicht bij God te blijven:
1. De wekelijkse biecht
Padre Pio was onverbiddelijk over het belang van de biecht. Hij wilde niet dat zielen langer dan een week wegblijven van dit sacrament. Hij gebruikte hiervoor een bekende vergelijking:
"Zelfs een schone, onbewoonde kamer verzamelt stof. Kom er na een week in terug en je zult zien dat er opnieuw gestoft moet worden!"
2. De dagelijkse communie
Hij moedigde gelovigen sterk aan om – mits men niet in staat van doodzonde verkeert – elke dag de Heilige Communie te ontvangen. Tegen mensen die zeiden dat ze zich 'onwaardig' voelden voor zo'n groot geschenk, zei hij:
"Het is waar, we zijn het niet waardig. Maar naderen in staat van doodzonde is één ding, onwaardig zijn is iets heel anders. Wij zijn allemaal onwaardig, maar Hij is degene die ons uitnodigt."
3. Het dagelijks gewetensonderzoek (elke avond)
Padre Pio vergeleek de ziel met een actieve ondernemer. Een goede koopman kijkt aan het einde van de dag altijd in zijn kasboek om te zien of hij winst of verlies heeft gemaakt. Zo moet een christen volgens hem elke avond kort en eerlijk de balans opmaken: wat ging er goed, waar ben ik de fout in gegaan en hoe kan ik het morgen beter doen?
4. De dagelijkse spirituele lezing
Het lezen van de Heilige Schrift of boeken over heiligenlevens en theologie was volgens hem noodzakelijk om de geest te voeden. Hij zei dat het hem deed huiveren als hij dacht aan de schade die zielen oplopen door het gebrek aan het lezen van heilige boeken. Spirituele lezing verlicht de geest en wijst de weg naar perfectie.
5. Het mentale gebed (meditatie) – tweemaal per dag
Padre Pio vroeg zijn volgelingen om tijd vrij te maken voor stil, innerlijk gebed (meditatie). Als mensen klaagden dat ze snel afgeleid waren, stelde hij hen gerust:
"Als je er niet in slaagt om goed te mediteren, geef dan niet op. Als de afleidingen talrijk zijn, laat je dan niet ontmoedigen. Meditatie is het middel om God te bereiken, maar het is niet het doel op zich. Het doel is de liefde voor God en je naaste."
Toewijding aan het Heilig Hart
De diepe toewijding van Padre Pio aan het Heilig Hart van Jezus was de absolute motor achter zijn spiritualiteit, zijn vermogen om intens te lijden en zijn liefde voor zondaars.
In de katholieke traditie staat het Heilig Hart symbool voor de oneindige, brandende en barmhartige liefde van Jezus voor de mensheid. Voor Padre Pio was dit geen abstract symbool, maar een tastbare, mystieke realiteit die zijn hele leven bepaalde door de volgende redenen:
1. Een mystieke samensmelting van harten
Padre Pio beleefde een zeldzame, mystieke eenwording met Jezus. In zijn brieven aan zijn geestelijk leidsmannen beschreef hij hoe zijn eigen hart op bovennatuurlijke wijze leek te verdwijnen in het Hart van Christus. Hij schreef daarover:
"Het Hart van Jezus en het mijne smolten om zo te zeggen samen. Er klopten geen twee harten meer, maar één. Mijn hart was verdwenen als een druppel water in de zon."
2. Toegewijd vanaf zijn vijfde jaar
De basis voor deze devotie werd al heel vroeg gelegd door zijn vrome moeder, Peppa. Toen Padre Pio (geboren als Francesco Forgione) pas vijf jaar oud was, liet zijn moeder hem een officiële toewijding doen aan het H. Hart van Jezus. Vanaf dat moment had de kleine Francesco al visioenen en voelde hij een intense drang om zijn hele leven aan Jezus te schenken.
3. De stigmata als fysieke uiting van het Hart
Padre Pio droeg vijftien jaar lang onzichtbare en daarna vijftig jaar lang openlijke stigmata (de kruiswonden van Jezus) op zijn lichaam. Een van de meest betekenisvolle wonden was de diepe wond in zijn zij, die zich exact ter hoogte van zijn hart bevond. Voor hem was deze pijnlijke borstwond de fysieke deelname aan de lanssteek die het Hart van Jezus aan het kruis doorboorde. Het was de ultieme verbinding tussen zijn eigen fysieke pijn en het lijdende Hart van Christus.
4. De onfeilbare beloften van Jezus
Padre Pio koos de Doeltreffende Noveen tot het Heilig Hart (geschreven door de heilige mystica Margaretha Maria Alacoque) als zijn vaste dagelijkse gebed omdat het direct leunt op de beloften van Jezus in het Evangelie. Jezus beloofde dat Hij degenen die Zijn Hart eren, zal troosten in al hun beproevingen, vrede in hun gezinnen zal brengen en overvloedige zegeningen over hun projecten zal uitstorten. Omdat Padre Pio de zwaarste nood van duizenden pelgrims droeg, zocht hij dagelijks zijn toevlucht in die beloofde, goddelijke barmhartigheid.
5. Urenlange eucharistische aanbidding
Padre Pio bracht elke vrije minuut die hij had door in de loggia (het koor) van de kloosterkerk, op de plek die het dichtst bij het tabernakel en het altaar lag. Voor hem klopte het Heilig Hart van Jezus op een wezenlijke en levende manier door in de Eucharistie. Zijn missen en zijn urenlange stille aanbidding waren zijn manier om liefde en "herstel" (reparatie) te bieden aan het Hart van Jezus, dat volgens hem door de onverschilligheid van de wereld zo vaak gekwetst werd.
Wat zei Padre Pio over het Onbevlekt Hart van Maria?
Padre Pio zag het Onbevlekt Hart van Maria als de veiligste schuilplaats voor de ziel en de kortste weg naar Jezus. Voor hem was de maagd Maria niet alleen een theologische figuur, maar een levende, aanwezige moeder met wie hij dagelijks sprak.
Zijn uitspraken en geschriften tonen hoe diep zijn liefde voor haar Onbevlekt Hart geworteld was:
1. De ultieme schuilplaats en de zee naar God
Padre Pio drukte zijn geestelijke kinderen op het hart om zich volledig over te geven aan de moederlijke zorg van Maria. Hij gebruikte daarvoor krachtige metaforen:
"Geef jezelf over in de armen van je Hemelse Moeder. Zij zal heel goed voor je ziel zorgen."
"Blijf altijd dicht bij deze Hemelse Moeder, want zij is de zee die overgestoken moet worden om de kusten van Eeuwige Pracht te bereiken."
2. Het Onbevlekt Hart in tijden van beproeving
Wanneer mensen gebukt gingen onder zwaar lijden, depressie of verleidingen, verwees hij hen steevast naar het lijdende en zuivere hart van Maria:
"Laten we ons stevig vastketenen aan het Zorgzame (en Smartelijke) Hart van onze Hemelse Moeder en nadenken over haar grenzeloze verdriet, en hoe kostbaar onze ziel daardoor is."
3. De verbinding met Fatima en de Rozenkrans
Padre Pio leefde in de tijd van de Maria-verschijningen in Fatima (1917), waar Maria nadrukkelijk vroeg om de toewijding aan haar Onbevlekt Hart en het dagelijks bidden van de rozenkrans. Padre Pio beantwoordde deze oproep radicaal. Hij wijdde zichzelf elke eerste zaterdag van de maand toe aan haar Hart en noemde de rozenkrans zijn "wapen":
"Heb de Madonna lief en bid de rozenkrans, want haar rozenkrans is het wapen tegen de kwaden van de wereld van vandaag. Alle genaden die door God worden gegeven, passeren de Heilige Moeder."
4. Zijn persoonlijke gebed tot de Onbevlekte Ontvangenis
In zijn eigen meditaties schreef hij over hoe zuiver het Hart van Maria is vanaf het allereerste begin in de eeuwigheid:
"O mijn Moeder... U bent het meest puur en onbevlekt vanaf het moment van uw conceptie, ja, vanaf het moment in de eeuwigheid dat u werd bedacht in de geest van God. Heb medelijden met mij! Moge één mededogende blik van u mij doen herleven, mij zuiveren en mij verheffen tot God."
Voor Padre Pio klopten het Heilig Hart van Jezus en het Onbevlekt Hart van Maria in perfecte harmonie. In het mirakelgebed dat hij dagelijks bad, vroeg hij dan ook expliciet om verhoring "door het Smartvol en Onbevlekt Hart van Maria".