22/9 Kan de Derde Wereldoorlog worden voorkomen? - Frank Wright - Sign of the Cross
22/9 Kan de Derde Wereldoorlog worden voorkomen? - Frank Wright - Sign of the Cross
Een breder, wereldwijd conflict
De waarschuwing dat de conflicten in Oekraïne en het Midden-Oosten (waarbij Iran betrokken is) kunnen uitmonden in een breder, wereldwijd conflict, is gebaseerd op de sterke geopolitieke en economische verwevenheid van onze moderne wereld. Wanneer deze brandhaarden verder escaleren, treden er kettingreacties op die direct voelbaar zijn op het wereldtoneel.
Hieronder wordt uitgelegd hoe deze escalatie leidt tot de genoemde militaire en economische risico's:
1. Directe confrontatie tussen de NAVO en Rusland
Het conflict in Oekraïne is al lang geen lokaal conflict meer.
* Militaire steun: Westerse NAVO-bondgenoten leveren geavanceerde wapens, inlichtingen en financiële steun aan Oekraïne. Rusland ziet dit als een directe inmenging.
* Escalatiespiraal: Als de grenzen van het conflict verschuiven—bijvoorbeeld door diepe aanvallen op Russisch grondgebied met westerse wapens, of incidenten in het luchtruim boven de Zwarte Zee of NAVO-grondgebied—kan dit artikel 5 van het NAVO-verdrag activeren. Dit zou leiden tot een rechtstreekse militaire botsing tussen kernmacht Rusland en de NAVO.
* De as Rusland-Iran: Iran levert drones en ballistische raketten aan Rusland voor de oorlog in Oekraïne. In ruil daarvoor krijgt Iran geavanceerde Russische militaire technologie. Hierdoor raken de twee conflictzones (Oekraïne en het Midden-Oosten) militair aan elkaar gekoppeld.
2. Hogere energie- en voedselprijzen
Oorlogen in deze specifieke regio's raken direct de slagaders van de wereldeconomie.
* Energie: Iran controleert de toegang tot de Straat van Hormuz, waar een groot deel van de wereldwijde olietoevoer doorheen reist. Escalatie in het Midden-Oosten (bijvoorbeeld een open oorlog tussen Iran en Israël/de VS) kan de olie-infrastructuur beschadigen. Dit leidt onmiddellijk tot een explosie van de olieprijzen, vergelijkbaar met de oliecrisis in de jaren 70.
* Voedsel: Oekraïne en Rusland behoren tot de grootste exporteurs van tarwe, graan en zonnebloemolie ter wereld. Als de havens in de Zwarte Zee volledig geblokkeerd raken of de landbouwgrond onbruikbaar wordt door aanhoudende strijd, ontstaat er een wereldwijd voedseltekort. Dit stuwt de voedselprijzen omhoog, wat met name in kwetsbare regio's (zoals Afrika en het Midden-Oosten) tot hongersnood en politieke instabiliteit kan leiden.
3. Verstoringen van de scheepvaart
De internationale handel is sterk afhankelijk van een paar cruciale maritieme knooppunten.
* Rode Zee en het Suezkanaal: Door Iran gesteunde groeperingen (zoals de Houthi's in Jemen) vallen nu al commerciële schepen aan. Als dit escaleert tot een breder conflict met Iran, kan de scheepvaart via het Suezkanaal volledig stilvallen.
* Gevolgen: Schepen moeten omvaren via Kaap de Goede Hoop (Zuid-Afrika). Dit voegt weken toe aan de reistijd, verhoogt de brandstofkosten aanzienlijk en veroorzaakt een tekort aan vrachtcontainers, wat de wereldwijde toeleveringsketens ontregelt.
4. Verstoring van de kunstmestvoorziening
Dit is een vaak over het hoofd gezien, maar kritiek risico voor de mondiale voedselzekerheid.
* Grondstoffen: Rusland en Wit-Rusland zijn 's werelds grootste exporteurs van meststoffen en grondstoffen zoals kalium, fosfaat en stikstof.
* Aardgas als basis: Stikstofkunstmest wordt gemaakt met aardgas. Door de sancties tegen Russisch gas en de stijgende energieprijzen stijgen de productiekosten van kunstmest wereldwijd.
* Domino-effect: Zonder betaalbare kunstmest kunnen boeren wereldwijd minder produceren. Dit leidt tot lagere oogsten in de daaropvolgende jaren, wat het probleem van de hoge voedselprijzen en tekorten structureel verergert.
Samengevat
De waarschuwing voor een wereldwijd conflict draait om wederzijdse afhankelijkheid. Een escalatie met Iran en Rusland creëert een geopolitiek blok dat lijnrecht tegenover het Westen staat. De economische wapens die in zo'n strijd worden ingezet (blokkades, sancties, sabotage van infrastructuur) raken de vitale behoeften van de wereldbevolking: warmte, licht, transport en voedsel.
Europese en Britse strategie in Oekraïne
De argumentatie van analist Frank Wright—die aansluit bij een bredere realpolitieke kritiek op het huidige westerse buitenlandbeleid—stelt dat de Europese en Britse strategie in Oekraïne gedoemd is militair te mislukken, maar tegelijkertijd fungeert als een gevaarlijke escalatiehaard die de Verenigde Staten dwingt tot directe oorlogsvoering.
Deze visie berust op de volgende centrale mechanismen:
1. De illusie van de militaire overwinning zonder eigen troepen
Wright en gelijkgestemde critici stellen dat de strategie van het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie (het sturen van geld, wapens en logistieke hulp) fundamenteel ontoereikend is om Rusland militair te verslaan.
* Uitputtingsslag: De oorlog is veranderd in een industriële uitputtingsslag. Europa beschikt simpelweg niet over de industriële capaciteit, de munitievoorraden én de mankracht om Oekraïne op de lange termijn een beslissend militair overwicht te geven tegenover de Russische oorlogseconomie.
* Strategische patstelling: Door Oekraïne wel "overeind te houden" maar niet de middelen (of manschappen) te kunnen leveren voor een totale overwinning, verlengen de Europese landen het conflict zonder een reëel militair einddoel te kunnen forceren.
2. Politieke onvermurwbaarheid in Europa ("Geen uitweg")
Volgens deze analyse heeft de Europese en Britse politieke elite zichzelf retorisch klemgezet.
Omdat de oorlog in het Europese publieke debat strikt wordt geframed als een existentiële strijd tussen "goed en kwaad", is elke vorm van diplomatie of het aanbieden van een onderhandelde uitweg politiek taboe verklaard.
Leiders in Londen en Parijs kunnen het zich politiek niet veroorloven dat Oekraïne verliest, omdat zij hun eigen geloofwaardigheid aan een totale Oekraïense overwinning hebben gekoppeld. Wanneer Oekraïne op het slagveld verder verzwakt, ontstaat er paniek bij deze Europese overheden.
3. De escalatiespiraal als "lokmiddel" voor de VS
* Dit is de kern van Wrights waarschuwing: omdat Europa niet de militaire slagkracht heeft om de oorlog zelf te winnen, maar een nederlaag politiek onacceptabel vindt, grijpen Europese leiders naar steeds riskantere escalatiemiddelen (zoals het toestaan van diepe aanvallen op Russisch grondgebied of het speculeren over Europese troepen op de grond).
* Amerikaanse achtervang (Backstop): Europa kan een eventuele directe Russische vergelding die hieruit voortvloeit niet zelfstandig opvangen. Europa mist de noodzakelijke luchtverdediging, strategische logistiek en nucleaire afschrikking om een directe oorlog met Rusland aan te kunnen.
* Gedwongen inmenging: Als een Europese NAVO-bondgenoot (zoals het VK of Frankrijk) door roekeloze escalatie direct in conflict raakt met Rusland, worden de Verenigde Staten via de geopolitieke dynamiek en de NAVO-structuur gedwongen om militair in te grijpen om een totale ineenstorting van de westerse veiligheidsarchitectuur te voorkomen.
Samengevat
Volgens Wright voert Europa een beleid dat op eigen kracht militair onhaalbaar is, maar weigert het tegelijkertijd om een diplomatieke uitweg te zoeken. Dit creëert een situatie waarin Europa, zodra de situatie voor Oekraïne kritiek wordt, door middel van escalatie een crisis provoceert die het zelf niet kan beheersen. Hierdoor worden de Verenigde Staten effectief gedwongen om de oorlog in te worden gezogen om Europa te redden.
Enorme economische en militaire kosten van een totale oorlog
De stelling van analist Frank Wright biedt een pragmatische, realpolitieke blik op de huidige geopolitieke crises. Zijn centrale argument is dat de enorme economische en militaire kosten van een totale oorlog met Iran en Rusland uiteindelijk als een natuurlijke rem zullen werken op de escalatiedrang van westerse regeringen. Waar ideologische retoriek aanzet tot conflict, dwingt de materiële realiteit volgens hem uiteindelijk tot de-escalatie.
Hieronder wordt deze visie uitgebreid uiteengezet aan de hand van de vier pijlers die hij schetst:
1. De onbetaalbare prijs van de wereldeconomische ineenstorting
Volgens Wright kunnen overheden lang vasthouden aan ideologische standpunten, totdat de dagelijkse economische realiteit de stabiliteit van hun eigen regime bedreigt.
* Energie en de Straat van Hormuz: Een directe militaire confrontatie met Iran betekent vrijwel zeker het sluiten of zwaar verstoren van de Straat van Hormuz. Omdat hier dagelijks een vijfde van de wereldwijde olieconsumptie doorheen stroomt, zou dit leiden tot een astronomische stijging van de energieprijzen. Regeringen weten dat hyperinflatie en energietekorten direct leiden tot massale binnenlandse protesten en politieke zelfmoord bij de stembus.
* Voedsel en kunstmest: Zoals eerder uitgelegd, hangt de wereldwijde voedselproductie aan een zijden draadje dat verbonden is met de grondstoffen uit de conflictregio's (Rusland, Wit-Rusland, en de handelsroutes rond Iran). Het alternatief voor de-escalatie is een globale voedselcrisis. De angst voor grootschalige hongersnood, migratiestromen en sociale onrust dwingt regeringen om pragmatische handelskanalen open te houden.
2. De uitputting van de westerse militaire capaciteit
Een belangrijk aspect van Wrights argument is dat het Westen simpelweg de materiële capaciteit mist om een langdurige oorlog op twee fronten (zowel tegen Rusland in Europa als tegen Iran en diens bondgenoten in het Midden-Oosten) vol te houden.
* Munitie en industrie: De oorlog in Oekraïne heeft al aangetoond dat de westerse defensie-industrie moeite heeft om te voldoen aan de vraag naar conventionele munitie, luchtafweersystemen en zwaar materieel.
* Strategische realiteit: Zodra de militaire voorraden kritieke ondergrenzen bereiken, worden westerse defensietopmannen en politici geconfronteerd met een harde keuze: hun eigen nationale defensie volledig ontbloten voor een buitenlands conflict, of gas terugnemen. Wright stelt dat de drang tot zelfbehoud ervoor zorgt dat landen uiteindelijk prioriteit geven aan hun eigen nationale veiligheid in plaats van aan eindeloze buitenlandse interventies.
3. Het faillissement van de internationale veiligheidsstructuren
De huidige escalatie zet de bestaande wereldorde (zoals de VN en het westerse sanctiebeleid) zwaar onder druk. Wright impliceert dat het westerse beleid van economische isolatie zijn grenzen heeft bereikt.
* Opkomst van een multipolaire wereld: Sancties hebben Rusland, Iran en China niet op de knieën gekregen, maar hen juist in elkaars armen gedreven (onder andere via platforms zoals de BRICS).
* Kosten-batenanalyse van sancties: Westerse regeringen beginnen te beseffen dat verdere escalatie de status van de dollar als wereldreservemunt ondermijnt en de westerse invloed wereldwijd verkleint. Om te voorkomen dat ze zichzelf volledig buitenspel zetten, zullen overheden volgens Wright eieren voor hun geld kiezen en terugkeren naar bilaterale, functionele diplomatie.
4. De triomf van het nationaal belang en wederzijds voordeel (Pragmatisme)
Dit is de hoopvolle kern van Wrights analyse. Hij stelt dat wanneer de afgrond van een wereldwijde catastrofe (een Derde Wereldoorlog met nucleaire risico's en totale economische ineenstorting) te dichtbij komt, de ideologische oogkleppen afgaan.
* Wederzijds voordelige relaties: Landen handelen uiteindelijk uit eigenbelang. Zowel westerse democratieën als autocratieën zoals Iran en Rusland hebben meer te winnen bij stabiliteit, handel en economische groei dan bij totale vernietiging.
* De-escalatie als bittere pil: Regeringen zullen achter gesloten deuren tot de conclusie komen dat een 'onvolmaakte vrede' of een bevroren conflict via onderhandelingen vele malen beter is dan een 'ideologische overwinning' die leidt tot de ondergang van de eigen samenleving.
Conclusie
Frank Wright schetst een paradox: juist omdat de risico's en kosten zo catastrofaal hoog zijn, worden ze de sterkste drijfveer voor vrede. Het is niet het plotselinge morele inzicht van wereldleiders dat een wereldramp voorkomt, maar de kille, rationele berekening dat verdere escalatie simpelweg onbetaalbaar is en tot zelfvernietiging leidt. Nationale belangen en de noodzaak tot economische overleving zullen overheden uiteindelijk dwingen om de retoriek te dimmen en de weg van de diplomatie in te slaan.
Hoe de BRICS-landen momenteel alternatieve economische structuren opzetten
De BRICS-landen (die na recente uitbreidingen bestaan uit onder andere Brazilië, Rusland, India, China, Zuid-Afrika, Iran, Egypte, Ethiopië en de VAE) bouwen actief aan een parallel financieel en economisch ecosysteem. Het doel hiervan is niet per se om de westerse orde van de ene op de andere dag omver te werpen, maar om alternatieve kanalen te creëren die onafhankelijk zijn van westerse controle, sancties en de dominantie van de Amerikaanse dollar.
De strategie verschuift van abstracte ideeën (zoals een gezamenlijke munt) naar de uitrol van concrete, digitale en gedecentraliseerde infrastructuren. Dit gebeurt via de volgende pijlers:
1. Interoperabiliteit van nationale betaalsystemen (BRICS Pay)
In plaats van één centrale "BRICS-munt" te lanceren (een plan dat vanwege politieke en economische verschillen, met name vanuit India, voorlopig in de ijskast is gezet), richt het blok zich op het aan elkaar koppelen van bestaande nationale systemen.
* BRICS Pay: Dit is een gedecentraliseerd digitaal betalingsecosysteem. Het is ontworpen om nationale systemen—zoals het Indiase UPI, het Braziliaanse Pix en het Russische SBP—met elkaar te laten communiceren.
* Het omzeilen van SWIFT: Door deze systemen direct aan elkaar te linken, kunnen overheden, banken en consumenten transacties uitvoeren zonder gebruik te maken van het westerse SWIFT-netwerk of creditcardmaatschappijen zoals Visa en Mastercard.
* Digitale Centralebankmunten (CBDC's): Er lopen geavanceerde pilots om de digitale valuta van centrale banken (zoals de digitale yuan en de digitale roepie) rechtstreeks met elkaar te verbinden voor grensoverschrijdende handel.
2. Handel in lokale valuta (De-dollarisering via 'mBridge' en PAPS)
Het aandeel van de Amerikaanse dollar in de wereldwijde reserves neemt gestaag af (van circa 66% in 2015 naar ongeveer 58% in 2026). BRICS versnelt deze trend door handel bilateraal af te rekenen.
* Lokale munten eerst: China en Rusland rekenen hun onderlinge handel inmiddels vrijwel volledig af in yuan en roebels. India koopt olie van de VAE en Rusland met roepies en dirhams.
* Koppeling met regionale systemen: Het netwerk breidt zich uit naar andere continenten. Zo wordt het Afrikaanse PAPS (Pan-African Payment and Settlement System)—waarmee Afrikaanse landen onderling in hun eigen valuta kunnen handelen zonder de dollar als tussenstap te gebruiken—gekoppeld aan de betalingssystemen van China, India en Brazilië. Hierdoor ontstaat een netwerk waarin de dollar simpelweg niet meer nodig is voor de boekhouding.
3. De New Development Bank (NDB) als IMF-alternatief
De in Shanghai gevestigde New Development Bank (ook wel de 'BRICS-bank' genoemd) fungeert als het alternatief voor de Wereldbank en het IMF.
* Leningen in eigen valuta: Traditioneel eisen de Wereldbank en het IMF dat leningen in dollars of euro's worden terugbetaald, wat ontwikkelingslanden kwetsbaar maakt voor wisselkoersschommelingen en westerse politieke voorwaarden. De NDB verstrekt een substantieel en groeiend deel van haar miljardenleningen voor infrastructuurprojecten in de lokale valuta van de lidstaten (zoals de yuan of de Zuid-Afrikaanse rand).
4. Alternatieve handelsinfrastructuur (CIPS)
Rusland en China hebben hun eigen financiële berichtensystemen ontwikkeld die nu de ruggengraat vormen voor sanctie-vrije handel.
* CIPS (Cross-Border Interbank Payment System): Dit Chinese alternatief voor SWIFT verwerkt inmiddels honderden triljoenen yuan per jaar aan internationale transacties. Voor landen die door het Westen zijn afgesloten van het financiële systeem (zoals Rusland en Iran) biedt dit een cruciale economische levenslijn.
Overzicht: Traditionele vs. BRICS-structuren
|
Functie |
Traditionele Westerse Structuur |
Alternatieve BRICS-Structuur |
Status (2026) |
|
Financieel Berichtenverkeer |
SWIFT |
CIPS (China) / SPFS (Rusland) |
Volledig operationeel en groeiend |
|
Consumenten & B2B Betalingen |
Visa / Mastercard / Euroclear |
BRICS Pay (UPI, Pix, SBP netwerken) |
In gefaseerde uitrol / pilot-fase |
|
Noodkrediet & Ontwikkeling |
IMF / Wereldbank |
New Development Bank (NDB) |
Operationeel, focus op lokale valuta |
|
Handelsvaluta |
Amerikaanse Dollar ($) |
Nationale valuta (Yuan, Roepie, Dirham) |
Bilateraal dominant tussen lidstaten |
Wat is de impact?
Zoals analisten opmerken, hoeft BRICS de dollar niet volledig te vervangen om succesvol te zijn. De impact zit in de fragmentatie: door voldoende werkbare alternatieven te bieden, is de afhankelijkheid van het westerse financiële systeem niet langer automatisch. Dit vermindert de effectiviteit van westerse economische sancties aanzienlijk en geeft het Globale Zuiden een veel autonomere positie op het wereldtoneel.
Is het blok van Iran, Rusland, China, Noord-Korea en de anderen die aan het economisch systeem meedoen, reeds klaar met een alternatieve economische structuur?
Nee, het blok bestaande uit Rusland, China, Iran en Noord-Korea (soms aangeduid als de CRINK-alliantie) is nog niet volledig klaar met een volwaardige, naadloze alternatieve economische structuur. Hoewel de fundamenten liggen en er in 2026 intensiever dan ooit wordt samengewerkt, is het systeem momenteel een asymmetrisch lappendeken van noodoplossingen in plaats van één geoliede, onafhankelijke machine.
De status van deze alternatieve structuur in 2026 laat zich als volgt samenvatten:
1. Wat wél al operationeel is (De Levenslijnen)
De landen zijn erin geslaagd om effectieve schaduwstructuren op te zetten om de zwaarste westerse sancties te omzeilen:
* Bilaterale handel in eigen valuta: Rusland en China handelen inmiddels voor meer dan 90% in yuan en roebels. Ook tussen Rusland en Iran is onlangs een formeel financieel stappenplan getekend om de dollar volledig te schrappen.
* Alternatief berichtenverkeer: Rusland (SPFS) en China (CIPS) hebben hun eigen varianten van het westerse SWIFT-systeem gekoppeld. Iran is hier deels op aangesloten, waardoor banken buiten het zicht van de VS onderling betalingen kunnen verwerken.
* Noord-Koreaanse integratie via China: Noord-Korea is economisch bijna volledig afhankelijk van China (ruim 98% van hun officiële handel). Sinds Noord-Korea op grote schaal munitie levert voor de oorlog in Oekraïne, helpt Rusland het regime in Pyongyang actief met het deblokkeren van miljoenen dollars aan bevroren tegoeden via obscure, kleinere banken.
2. Waarom het systeem nog NIET "klaar" of stabiel is
Ondanks deze successen kampt het blok met grote structurele limieten:
* Extreme asymmetrie (China is de spil): Het systeem draait volledig op de economische kracht van China. Rusland, Iran en Noord-Korea hebben China wanhopig hard nodig, maar China moet constant balanceren. Grote Chinese staatsbanken weigeren vaak transacties met Rusland of Iran uit angst voor westerse sancties ("secondary sanctions"), waardoor de betalingen verschuiven naar kleine, inefficiënte regionale banken.
* Technologische en infrastructurele achterstand: Initiatieven zoals de interoperabiliteit van digitale centralebankmunten (CBDC's) en platforms zoals BRICS Pay bevinden zich in 2026 nog grotendeels in de test- en discussiefase. Er is geen sprake van een soepel werkend consumenten- of breed B2B-netwerk.
* Belangenverstrengeling binnen BRICS: Binnen het bredere economische BRICS-blok (waar Iran en Rusland lid van zijn, maar Noord-Korea niet) remmen landen zoals India en Brazilië de vorming van een anti-westers front. India weigert bijvoorbeeld mee te werken aan initiatieven die de Amerikaanse dollar agressief willen aanvallen.
* Fysieke bottlenecks: Zelfs de logistieke corridors (zoals de Noord-Zuid transportroute tussen Rusland en Iran) kampen nog steeds met ontbrekende spoorverbindingen en infrastructuur, waardoor goederen traag per vrachtwagen moeten worden overgeladen.
Conclusie
De alternatieve economische structuur is klaar genoeg voor overleving, maar nog lang niet klaar voor dominantie. Het functioneert momenteel als een effectief militair-industrieel ruilsysteem (bijvoorbeeld: Iraanse drones en Noord-Koreaanse granaten in ruil voor Russische olie, voedsel en nucleaire/satelliettechnologie). Het is echter nog geen stabiel, geïntegreerd economisch systeem dat de westerse financiële infrastructuur op korte termijn kan vervangen.
Het economische deel kan overleven, maar wat met de handelsroutes die geblokkeerd zijn en/of verwoest?
De verwoesting of blokkade van cruciale handelsroutes is de grootste fysieke kwetsbaarheid van dit alternatieve economische systeem. Een parallel banksysteem of betalen in lokale valuta heeft namelijk geen enkele waarde als goederen fysiek hun bestemming niet kunnen bereiken.
Wanneer maritieme knooppunten sluiten of infrastructuur wordt vernietigd, reageert het blok (Rusland, China, Iran en Noord-Korea) niet met overgave, maar met een acute verschuiving naar geopolitieke noodroutes en dwingend pragmatisme. Dit uit zich op de volgende manieren:
1. De verschuiving van zee naar het spoor (Landcorridors)
Nu de Straat van Hormuz door escalatie nagenoeg effectief gesloten is voor regulier commercieel verkeer en de verzekeringspremies voor de scheepvaart met honderden procenten zijn gestegen, omzeilen China en Iran de Amerikaanse marineblokkade over land.
* Teheran-China Rail Link: Dit spoornetwerk is versneld de belangrijkste economische levenslijn voor Iran geworden.
* Vijf-Natiën Spoorwegcorridor (FNRC): Er wordt nu met spoed gewerkt aan de uitbreiding van een ambitieus spoornetwerk via China, Kirgizië, Tadzjikistan, Afghanistan en Iran om de overbelaste noordelijke routes via Rusland te ontlasten.
2. De Noord-Zuid Corridor (INSTC) als noodventiel
De blokkades dwingen Rusland en Iran tot extreme spoed bij het uitbouwen van de International North-South Transport Corridor (INSTC).
* Kaspische Zee: Omdat de klassieke zeeroutes geblokkeerd zijn, moderniseert Iran de haven van Amirabad aan de Kaspische Zee om de logistieke capaciteit met Rusland direct te verdubbelen.
* Fysieke bottlenecks: Grote infrastructurele projecten, zoals de cruciale Rasht-Astara-spoorweg (de ontbrekende schakel van 162 kilometer), lopen echter vertraging op door de spanningen. Hierdoor moet vracht nu inefficiënt per vrachtwagen rond het spoorweggat worden geleid, wat de transportkosten enorm opdrijft.
3. De Arctische route als Chinees-Russische snelweg
Door de zware crisis in het Midden-Oosten en de hernieuwde strijd rond de Bab el-Mandeb-zeestraat door de Houthi's, is de traditionele route via het Suezkanaal onbruikbaar of extreem risicovol geworden. China en Rusland reageren hierop in de praktijk door de Northern Sea Route (NSR) door de Noordpool versneld te openen.
De transportvolumes via deze Arctische route breken records.
Terwijl westerse rederijen de route mijden vanwege sancties, varen tientallen Chinese containerschepen en Russische olietankers nu via het ijs om de geblokkeerde zuidelijke chokepoints te omzeilen.
Conclusie: Overleven ten koste van enorme inefficiëntie
Verwoeste of geblokkeerde handelsroutes betekenen niet dat het alternatieve systeem instort, maar wel dat het minder efficiënt, trager en vele malen duurder wordt.
Het dwingt het blok in een modus van "geografisch isolement" waarin ze hoofdzakelijk met elkaar handelen via zwaar beveiligde spoorwegen en de Noordpool. Dit bevestigt de eerdere analyse van Frank Wright: de economische pijn en logistieke chaos van deze blokkades zijn zo gigantisch dat ze uiteindelijk álle partijen aan de onderhandelingstafel dwingen om een totale wereldoorlog te voorkomen.
De situatie tussen de Houthi’s en Saoedi-Arabië
De situatie tussen Saoedi-Arabië en de Houthi's is na de eerdere wapenstilstand volledig geëscaleerd in een bloedige en directe grootschalige oorlog. Waar Saoedi-Arabië jarenlang probeerde het conflict via diplomatie te bevriezen, is het land door de huidige regionale dynamiek direct in de vuurlinie van de as Iran-Houthi beland.
De actuele strijd tussen beide partijen laat zich verklaren door een aantal kritieke ontwikkelingen:
1. Directe raketaanvallen op de hoofdstad en olie-infrastructuur
De Houthi's hebben de strijd direct naar het Saudische kernland gebracht.
* Aanvallen op Riyadh: Houthi-milities voeren zware drone- en ballistische raketaanvallen uit op de Saudische hoofdstad. Recentelijk steeg er nog dikke zwarte rook op nabij de internationale luchthaven van Riyadh na een grote aanval. Hoewel de Saudische luchtverdediging veel projectielen onderschept, zorgt het voor enorme paniek en burgerlijke waarschuwingen in steden als Riyadh en Taif.
* Aramco-doelwitten: De Houthi's viseren bewust de economische levenslijn van het koninkrijk. Zowel de olie-installaties van Aramco aan de Rode Zeekust (zoals in Yanbu) als vitale pompstations langs de East-West pipeline zijn het doelwit van sabotage en luchtaanvallen.
2. De wurggreep op de Bab el-Mandeb-zeestraat
Saoedi-Arabië probeerde de gesloten Straat van Hormuz te omzeilen door miljoenen vaten olie via het westen naar de Rode Zee te transporteren. De Houthi's hebben deze route echter effectief afgesneden.
* Bliksem-offensief: In een gecoördineerd grondoffensief hebben de Houthi's de volledige westkust van Jemen veroverd. Ze hebben de strategische havenstad Mokha en de heuvels rondom de Bab el-Mandeb-zeestraat ingenomen.
* Maritieme blokkade: De Houthi's hebben een formele maritieme blokkade afgekondigd tegen Saudische schepen. Saudische tankers kunnen niet langer veilig door de Rode Zee varen, wat de Saudische olie-export logistiek verstikt.
3. Saudische isolatie en mislukte tegenoffensieven
Militair gezien staat de Saudische kaste er momenteel slecht voor op de grond.
Ineenstorting van bondgenoten: Saoedi-Arabië financiert en bewapent de officiële Jemenitische regeringstroepe (de PLC). Die legers hebben de afgelopen weken een dramatische militaire nederlaag geleden tegen de strak georganiseerde Houthi's. Een Saudisch poging tot een tegenoffensief bij de Rode Zee liep uit op een totale mislukking.
* Saudische luchtoorlog: Saoedi-Arabië reageert met massale vergeldingsbombardementen door de eigen luchtmacht boven Jemen. De Houthi's hebben echter via geavanceerde (Iraanse) technologie de capaciteit om Saudische gevechtsvliegtuigen uit de lucht te schieten, waaronder onlangs een Amerikaanse F-15 in Saudische dienst.
4. De weigering van de Verenigde Staten om in te grijpen
Kroonprins Mohammed bin Salman bevindt zich in een diepe strategische crisis omdat zijn traditionele achtervang wegvalt.
* Trump weigert: De Saudische leider heeft er bij de Amerikaanse president Donald Trump herhaaldelijk op aangedrongen om Amerikaanse troepen in te zetten tegen de Houthi's. Hoewel de VS in het geheim luchtaanvallen klaarhad staan, trok Trump het bevel op het allerlaatste moment in omdat de VS niet nóg dieper in een nieuwe grondoorlog in het Midden-Oosten gezogen wil worden.
Saoedi-Arabië moet de bloedige strijd hierdoor grotendeels alleen uitvechten, wat de positie van het koninkrijk extreem kwetsbaar maakt.
Samengevat
Waar de VAE haar eigen troepen heeft teruggetrokken om de klappen te ontwijken, zit Saoedi-Arabië gevangen in een totale escalatie. De Houthi's hebben bewezen dat ze Saoedi-Arabië economisch en militair pijn kunnen doen in hun eigen steden. Deze intense materiële schade en de weigering van Amerikaanse steun is precies het soort "onhoudbare kostenpost" waar Frank Wright op doelt: het dwingt Saoedi-Arabië in een hoek waar vechten onmogelijk wordt en een bittere diplomatieke knieval voor Iran en de Houthi's op termijn de enige uitweg lijkt om totale chaos te voorkomen.
Situatie van de Houthi’s en de VAE
1. Spanningen tussen de bondgenoten (VAE vs. Saoedi-Arabië)
Een cruciale factor waarom de oorlog zo onvoorspelbaar is, is de interne rivaliteit tussen de VAE en Saoedi-Arabië.
Terwijl Saoedi-Arabië de officieel erkende Jemenitische regering steunt om de Houthi's in het noorden te bestrijden, steunt de VAE separatisten die een onafhankelijk Zuid-Jemen willen.
Dit heeft ertoe geleid dat de anti-Houthi-coalitie hopeloos verdeeld is. De Houthi's maken gebruik van deze verdeeldheid. Nu de Houthi's een zwaar blikseminitiatief hebben gelanceerd en de cruciale Rode Zeekust en strategische posities nabij de Bab el-Mandeb-zeestraat hebben veroverd, richt hun agressie zich in de actuele escalatie primair op Saoedi-Arabië.
2. De huidige dreiging voor de VAE
Hoewel de Houthi's hun pijlen momenteel vol op Saoedi-Arabië richten (met raketaanvallen op Riyad), blijft de VAE op eieren lopen.
* Het Hormuz-dilemma: De Houthi's hebben de VAE expliciet gewaarschuwd dat zij "de eerste verliezers zullen zijn" als Abu Dhabi zich actiever gaat mengen in de bredere internationale coalities tegen Iran of helpt de Straat van Hormuz open te houden.
* Kwetsbaarheid van Dubai en Abu Dhabi: De VAE weet dat hun economische model—gebaseerd op buitenlandse investeringen, wolkenkrabbers en internationale logistiek—extreem kwetsbaar is voor Houthi-drone-aanvallen. Eén succesvolle inslag op een luchthaven of olie-installatie in Dubai kan het imago van veilige haven direct vernietigen.
Samengevat
De oorlog tussen de Houthi's en de VAE is momenteel asymmetrisch. De VAE probeert de Houthi's militair in te dammen op Jemenitisch grondgebied via hun lokale proxy-milities (STC), terwijl ze er op diplomatiek en strategisch niveau alles aan doen om te voorkomen dat de Houthi's opnieuw raketten op Emirati-grondgebied afvuren. Het is een wankel evenwicht waarbij de VAE probeert de geopolitieke winst in Zuid-Jemen te behouden zonder zelf direct in de vuurlinie van de as Iran-Houthi te belanden.







