16/2 Het Tweede Vaticaans Concilie: schuldig? - Fraternité Saint-Pie X – FSSPX.Actualités
16/2 Het Tweede Vaticaans Concilie: schuldig? - Fraternité Saint-Pie X – FSSPX.Actualités
Rome. Vaticaanstad. 1959. De nieuwgekozen paus Johannes XXIII informeert een geestelijke over zijn voornemen om een oecumenisch concilie bijeen te roepen. Een concilie is een zeer belangrijke en zeldzame gebeurtenis voor de Kerk, die slechts ongeveer eens in de eeuw plaatsvindt en bisschoppen van over de hele wereld samenbrengt. De verbaasde geestelijke vraagt de paus wat hij van zo'n bijeenkomst verwacht. Johannes XXIII loopt naar een raam, opent het wijd en antwoordt: "Frisse lucht voor de Kerk." Datzelfde jaar kondigt de paus de bijeenroeping van het Tweede Vaticaans Concilie aan.
Eén sleutelwoord keert meerdere malen terug in de toespraak van Johannes XXIII: "aggiornamento", wat "actualisering" betekent. Het concilie moet een actualisering van de Kerk in de moderne wereld zijn. Het is nu noodzakelijk om aandacht te besteden aan de "tekenen des tijds", een van de kenmerkende uitdrukkingen van het nieuwe concilie. We bevinden ons in de naoorlogse jaren en optimisme hangt in de lucht: "Temidden van de dikke duisternis zien we vele tekenen die betere tijden voor de Kerk lijken aan te kondigen," verklaart de paus. "Nadat zij nieuwe energie [van de Heilige Geest] heeft ontvangen, zal [de Kerk] onbevreesd de toekomst tegemoet zien."
In het verleden probeerden concilies leerstellige dwalingen te veroordelen. Maar Johannes XXIII verwerpt deze praktijk. "Vandaag de dag geeft de Bruid van Christus er de voorkeur aan haar toevlucht te nemen tot het middel van barmhartigheid, in plaats van de wapens van strengheid te hanteren. […] Zeker, er is geen gebrek aan valse doctrines en meningen, […] maar dit alles is zo overduidelijk in strijd met de principes van eerlijkheid en draagt zulke bittere vruchten, dat mensen het vandaag de dag schijnbaar uit eigen beweging beginnen te veroordelen." Intern klonken er schuchtere stemmen die wezen op de gevaren die een dergelijke gebeurtenis met zich mee zou kunnen brengen, maar de paus verwierp deze "doemprofeten die altijd rampen aankondigen", zoals hij ze noemde.
Het Concilie werd geopend in 1962. Johannes XXIII stierf het jaar daarop; Paulus VI volgde hem op en handhaafde dezelfde koers. Hij prees zijn voorganger omdat die "het wantrouwen had verdreven dat door sommigen onnodig was aangewakkerd". Voor Paulus VI was het Concilie er "om nieuwe wegen voor de Kerk te openen, om de lente-ontwaking te zijn van immense geestelijke en morele energieën". Het "zal werken aan het bouwen van een brug naar de hedendaagse wereld", "om in dialoog te treden [...] met de wereld". Het Concilie was "een venster dat openstond voor de wereld". Het Concilie werd in december 1965 afgesloten met een belangrijke toespraak van Paulus VI, die de hele geest ervan samenvatte: "De religie van God die mens werd, ontmoette de religie (want het is inderdaad een religie) van de mens die zichzelf tot God maakt.
Wat gebeurde er? Een botsing, een strijd, een veroordeling? Het had kunnen gebeuren, maar het gebeurde niet. [...] Een grenzeloze sympathie voor de mensheid doordrong het hele Concilie. [...] Erken deze verdienste tenminste, moderne humanisten, die de transcendentie van de hoogste dingen verwerpen, en erken ons nieuwe humanisme: ook wij hebben, meer dan wie ook, een toewijding aan de mensheid." Vier jaar later, in 1969, werd de nieuwe Mis, bekend als de Mis van Paulus VI, afgekondigd in overeenstemming met het Concilie. De paus en vele bisschoppen vestigden hun hoop op een vernieuwing van het katholicisme in deze Mis. De woorden "Gaudium et spes", "Vreugde en Hoop", waarmee een van de laatste en belangrijkste teksten van het Concilie wordt ingeleid, lijken een stralend tijdperk aan te kondigen… (Vervagen naar wit, dan zwart. Donder.)
Maar direct na de woorden "Gaudium et spes" volgen "luctus et angor": "verdriet en angst". "De Kerk bevindt zich in een onrustig uur van zelfkritiek, of liever gezegd, zelfvernietiging," [zei de paus eind 1968]. "Het is als een abrupte ommekeer […] die niemand na het Concilie had verwacht. De Kerk deelt, om zo te zeggen, klappen uit aan zichzelf." In 1972 vervolgde Paulus VI deze observatie: "Men dacht dat na het Concilie een zonnige dag zou aanbreken voor de geschiedenis van de Kerk. Integendeel, het is een dag van wolken, stormen, duisternis, zoeken en onzekerheid die is aangebroken." […] Gezien de huidige situatie van de Kerk, voelen wij dat door een of andere scheur de rook van Satan het volk van God is binnengedrongen.
De gedeelde constatering van een ernstige crisis. Deze constatering van paus Paulus VI na het Tweede Vaticaans Concilie was verre van een op zichzelf staande opmerking. Veel andere auteurs, die nauwelijks verdacht werden van traditionalisme, merkten deze crisis ook op. De filosoof Jacques Maritain bijvoorbeeld, wiens gedachtegoed het Concilie beïnvloedde, betreurde in 1965 "de algemene verwarring die een ernstige crisis vormt" en hekelde het jaar daarop "de zeer besmettelijke neomodernistische koorts, [...] vergeleken waarmee het modernisme van de tijd van Pius X slechts een milde vorm van hooikoorts was", waarbij hij waarschuwde dat "de betekenis van de waarheid zelf wordt bedreigd; en de betekenis van het heilige, van de transcendentie van God en van de realiteit van het Kruis eveneens wordt bedreigd."
Kardinaal de Lubac, die desondanks door paus Pius XII was veroordeeld voor zijn moderniseringsthesen, stelde in 1967 dat “onder de naam van de Nieuwe Kerk, de post-conciliaire Kerk, vaak een poging wordt gedaan om een Kerk te bouwen die anders is dan die van Jezus Christus, een antropocentrische samenleving, een samenleving die wordt bedreigd door dreigende afvalligheid.” Dit antropocentrisme doet vreemd genoeg denken aan de “mensencultus” die door Paulus VI werd verkondigd.
Kardinaal Poletti, de vicaris van de paus voor de stad Rome – iemand die desalniettemin de hervormingen van het Concilie had gesteund en geprezen – vertelt ons in 1984 dat “in de jaren na het Concilie een grote hoeveelheid leerstellige en pastorale verwarring ontstond in de Katholieke Kerk, wat ertoe leidde dat een onberispelijke geleerde als Karl Rahner sprak van ‘cryptoheresie’.” Karl Rahner was een van de belangrijkste theologen van het Concilie, progressief en zeer invloedrijk.
We moeten in het bijzonder kardinaal Ratzinger noemen, die later paus Benedictus XVI werd en in 1985 een ernstig beeld schetste: "Het is onmiskenbaar dat de afgelopen tien jaar beslist ongunstig zijn geweest voor de Katholieke Kerk." "De resultaten die volgden op het Concilie," zei hij, "lijken wreed in strijd met ieders verwachtingen, te beginnen met die van paus Johannes XXIII en vervolgens Paulus VI… (Iedereen) verwachtte een nieuwe Katholieke eenheid en integendeel, we zijn afgezakt naar een verdeeldheid die… lijkt te zijn gegaan van zelfkritiek naar zelfvernietiging (p. 30)… We verwachtten een sprong voorwaarts en integendeel, we zijn geconfronteerd met een progressief proces van decadentie."
Zoals opgemerkt in een artikel van de Universiteit van Leuven in de jaren tachtig, waren er al talloze publicaties over de crisis in de Kerk. Het aantal boeken over het onderwerp is ontelbaar. En we zullen deze litanie van citaten, die nog wel even door zou kunnen gaan, niet voortzetten. Maar over wat voor crisis hebben we het hier eigenlijk? We moeten deze crisis karakteriseren. We zullen zien dat het een crisis is van de Katholieke religieuze praktijk, een crisis van de geestelijkheid, en bovenal een geloofscrisis. Ontkerstening in Frankrijk: In Frankrijk was de religieuze praktijk in de jaren vóór het Concilie over het algemeen stabiel, maar vanaf 1966 werd een dramatische daling van de praktijk waargenomen. In Lille bijvoorbeeld, waar enquêtes uit 1949 en 1957 concludeerden dat de praktijk stabiel was, of zelfs licht toenam, stortte deze in de tweede helft van de jaren zestig in, waarbij sommige parochies jaarlijks 10% van hun gelovigen verloren.
In Tourcoing verloor de Notre-Dame de la Consolation-kerk in slechts vier jaar tijd, tussen 1966 en 1970, een derde van haar parochianen. De bisschop overwoog de kerk te slopen, maar deze werd op het laatste moment gered door een parochianenvereniging. In Parijs verloor het bisdom tussen 1962 en 1969 35 tot 40% van zijn parochianen – bijna de helft van het hele bisdom Parijs. De Sacré-Cœur-parochie in Colombe bijvoorbeeld hield vroeger zes zondagsmissen voor 1400 bezoekers. In 1974 waren er nog maar drie missen over, voor een totaal van 300 mensen (waarvan 200 oudere vrouwen). Dat is een daling van 80%. In Normandië registreerden de bisdommen Bayeux, Coutances en Sées in 1960 een zondagsmisbezoek van 40%, maar in 1987 slechts 9,5%, een daling van 75% in minder dan vier decennia.
Wat betreft de doop, terwijl 93% van de kinderen in het land in 1965 binnen drie maanden werd gedoopt, werd in 2020 slechts 30% binnen zeven jaar gedoopt, een daling van twee derde landelijk en een aanzienlijke verlenging van de doopperiode. Zelfs onder praktiserende Katholieken is een afname van de vurigheid merkbaar. De biecht wordt steeds minder frequent. Tussen 1952 en 1983 ging driekwart van degenen die regelmatig biechtten verloren, terwijl de groep die nooit biechtte bijna verdubbelde. En deze crisis beperkt zich zeker niet tot Frankrijk. In Engeland kende het Katholicisme meer dan een eeuw lang een sterke bloei, met een verdubbeling sinds 1900, terwijl het protestantisme in verval raakte. Maar deze steeds stijgende trend keerde abrupt om in een schijnbaar eindeloze neerwaartse spiraal rond de eeuwwisseling van de jaren zeventig. Het aantal huwelijken en het kerkbezoek kelderden des te abrupter omdat ze gestaag waren toegenomen. Ook het aantal dopen kende een vergelijkbare daling.
In Duitsland daalde het aantal dopen en het zondagsmisbezoek direct na de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie op vergelijkbare wijze. Het is belangrijk te bedenken dat de wereldbevolking in die tijd aanzienlijk toenam. Om een stabiele verhouding te behouden, moesten de cijfers dus in lijn met de bevolkingsgroei stijgen.
Ook Latijns-Amerika bleef niet gespaard. In Brazilië, dat eeuwenlang overwegend Katholiek was gebleven, begon de bevolking in de jaren zeventig te krimpen door het protestantisme. Terwijl Katholieken in 1960 nog 93% van de bevolking uitmaakten, was dat percentage in 2022 gedaald tot slechts 56%, een verlies van bijna de helft van de bevolking van dit land met meer dan 200 miljoen inwoners. De situatie is vergelijkbaar in veel Latijns-Amerikaanse landen, zoals Chili en Guatemala.
Daarbij komt nog een ernstige crisis in de werving van priesters, en een nog ernstiger crisis in de werving van monniken en nonnen. In Spanje viel het aantal seminaristen samen met de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie. In de meeste Katholieke landen in Europa daalde het aantal priesterwijdingen tussen 1964 en 1968, een daling die zich daarna aanzienlijk voortzette. In Engeland kelderde het totale aantal priesters precies vanaf 1966. Dit betekende niet alleen dat er minder nieuwe priesters werden gewijd, maar ook dat priesters hun priesterschap verlieten in strijd met hun geloften – een andere bittere realiteit die nog nooit eerder op deze schaal in de hele geschiedenis van de Kerk was voorgekomen. In Frankrijk verviervoudigde het aantal priesters dat het priesterschap verliet in slechts enkele jaren.
Professor Romano Amerio, auteur van een omvangrijke en opmerkelijke studie over de veranderingen die de Kerk na het Tweede Vaticaans Concilie onderging, merkt op dat statistieken van het Vaticaan aantonen dat tussen 1969 en 1976 het aantal priesters wereldwijd daalde van 413.000 naar 343.000, een afname van 70.000 priesters in die zeven jaar, terwijl het aantal religieuzen daalde van 208.000 naar 165.000, een afname van 43.000. Dit omvat natuurlijk sterfgevallen, maar die verklaren dit cijfer geenszins deze daling, die voornamelijk te wijten is aan het verlaten van het priesterschap en de snelle afname van roepingen. Het was hierover dat Paulus VI zei: "De statistieken overweldigen ons." En Johannes Paulus II had over deze afvalligheid gesproken als een "tegenteken, een ongunstig getuigenis, die tot de redenen behoorden waarom de hoop die door het Concilie was gewekt, vervloog." Rome ontsloeg vervolgens een groot aantal voormalige priesters van hun celibaat, zoals nooit tevoren. De grote religieuze ordes werden nog harder getroffen.
De jezuïeten, franciscanen en dominicanen zagen hun aantal sterk stijgen, maar daalden vervolgens sterk aan het einde van het Tweede Vaticaans Concilie. Sindsdien is het aantal religieuzen wereldwijd gestaag afgenomen. Er heeft zich een wereldwijde ineenstorting van het religieuze leven voorgedaan, wat kardinaal Daniélou ertoe bracht te zeggen dat men niet moet spreken van een "vernieuwing" van het religieuze leven, maar eerder van "verval". Een geloofscrisis onder Katholieken. Dieper dan de praktijk wordt het geloof zelf aangetast. Traditioneel is geloof de gehechtheid van het intellect aan een door God geopenbaarde waarheid. Dit impliceert een cruciale consequentie: het verwerpen van één enkel dogma, zoals Leo XIII opmerkte.
Het betekent dat men zichzelf opwerpt als rechter over de goddelijke waarheid, de eigen rede boven Gods gezag stelt – en daardoor het geloof verliest. Geloof is geen supermarkt waar je pakt wat je lekker vindt en de rest laat staan. Toch laten peilingen jaar na jaar – hoewel ze met een korreltje zout genomen moeten worden – een afname van het geloof zien, zelfs onder praktiserende Katholieken. In Frankrijk bleek uit een peiling van de CSA uit 2004 dat slechts 23% van de praktiserende Katholieken in het bestaan van de hel geloofde (wat echter een dogma is). 34% van deze praktiserende Katholieken gelooft "absoluut" dat Mohammed een profeet is, wat veelzeggend is. Slechts 7% van de Franse Katholieken gelooft dat het Katholicisme de enige ware religie is.
Socioloog Yves Lambert merkte destijds op dat "de omvang van de verandering duidelijk is als je bedenkt dat de helft van alle katholieken in 1952 geloofde dat er maar één ware religie was." Een onderzoek uit 2008 van het Center for Applied Research in the Apostolate (Georgetown University) heeft als voordeel dat de resultaten worden onderscheiden naar de generatie van de respondenten. Het laat duidelijk zien dat Katholieken van de generatie vóór het Tweede Vaticaans Concilie veel vaker in de Werkelijke Aanwezigheid geloven dan de generaties van het Tweede Vaticaans Concilie en de generaties erna. Nieuwere generaties hebben minder vaak deelgenomen aan de eucharistische aanbidding. En katholieken van de generatie van het Tweede Vaticaans Concilie twijfelen vaker dan hun voorgangers aan het feit dat "God de Vader de schepper van hemel en aarde is", of dat er "slechts één God is, Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest", wat een basisleer van de catechismus is.
Een recent Amerikaans onderzoek suggereert dat slechts 28% van de katholieken in de Verenigde Staten het dogma van de Werkelijke Aanwezigheid kent en werkelijk aanhangt. Maar deze geloofscrisis beperkt zich niet alleen tot de gelovigen. Het betreft in de eerste plaats de kerkelijke autoriteiten: de geestelijkheid. Het zou moeilijk zijn om een volledig beeld te schetsen van de onbeschrijfelijke wanorde die heerst in Katholieke instellingen in de nasleep van het Concilie. Overal nemen priesters angstaanjagende vrijheden met de moraal, de kerkleer en de liturgie. Sommige parochiepriesters prijzen de deugden van valse religies, sommigen weigeren religieuze voorwerpen te zegenen omdat ze dat bijgeloof noemen, verschillende dwingen gelovigen om staand de communie te ontvangen door hen te schoppen, velen ontkennen de verplichting van de zondagsmis, enzovoort.
Een priester van een grote parochie in Noord-Frankrijk legt kalm uit dat een jong, niet-praktiserend Katholiek echtpaar hem dringend verzocht hen in de kerk te trouwen, maar hij gaf er de voorkeur aan het paar alleen in de kerk te zegenen zonder een religieuze ceremonie te verrichten. Dus zegende hij een samenwonend stel... [verslag "De Nieuwe Kerk van Frankrijk" "Ik voelde dat ze absoluut vastbesloten waren dat dit gebaar in de kerk moest plaatsvinden. Waarom nemen we geen gezamenlijke beslissing? Ik stel iets voor: jullie kunnen na jullie burgerlijk huwelijk komen... Dus ik opende het huwelijksregister niet, ik verrichtte geen sacrament, ik ontving het jonge paar gewoon... Ik las een korte passage uit de Schrift voor, waarin ik uitlegde wat het voor mij betekende, en ik bad voor hen tot God..."] Maar dit is slechts één voorbeeld van vele, aangezien dit soort praktijken na het Concilie wijdverbreid raakte, zonder dat de bisschoppen ertegen reageerden.
Bovendien kondigde zijn bisschop, de bisschop van Lille, tegelijkertijd trots aan dat hij een kloosterkapel ter beschikking stelde om te dienen als moskee voor de moslims van Roubaix. Bisschoppen hebben hetzelfde gedaan in heel Frankrijk, onder andere in Amiens, Montpellier, Clermont-Ferrand, Nice, Nantes, Dijon, Autun, Pontoise en Bordeaux.
In de seminaries heerst decadentie, zoals blijkt uit dit verslag van het grootseminarie in Lille: [Verslag "Priester, waarvoor?" 1:55] Vroeger was de discipline strikt: iedereen stond op en ging op hetzelfde tijdstip naar bed, gezamenlijke gebeden en de mis waren praktisch verplicht, stilte op de gangen werd afgedwongen en uitstapjes waren verboden. Daar is nu niets meer van over; ik kan om middernacht uitgaan en om 4 uur 's ochtends thuiskomen als ik wil. "We worden bekritiseerd omdat we niet meer bidden. Naar mijn mening is het goed dat gemeenschappelijke gebeden en oude gewoonten zoals het uitspreken van de dankzegging voor de maaltijd zijn afgeschaft. [...] We vieren de Mis niet meer in de hoofdkapel; die is te groot, we voelen ons er opgesloten. Al die franjes, al die religieuze onzin vind ik afschuwelijk.
De Mis zou overal gevierd moeten kunnen worden. Dus houden we hem in een oud klaslokaal." Tijdens een conferentie aan de Arlington University in de Verenigde Staten klaagden Katholieken bij kardinaal Oddi, hoofd van de Congregatie voor de Geestelijkheid, die de afwijkende geestelijkheid in toom moest houden, dat dogma's zoals de goddelijkheid van Christus, de maagdelijkheid van de Moeder Gods, de erfzonde, de Werkelijke Aanwezigheid in de Eucharistie, de absolute aard van het morele imperatief, de hel en het primaat van de heilige Petrus openlijk werden verworpen vanaf de preekstoelen van kerken en universiteiten door theologen en bisschoppen. De kardinaal werd vervolgens gevraagd waarom er geen reactie kwam tegen deze zaaiers van verdeeldheid, zoals pater Curran, die zich openlijk verzette tegen de leer van de Kerk over anticonceptie en homoseksualiteit.
De kardinaal erkent dat "de Kerk geen straffen meer oplegt, maar hoopt degenen die zijn afgedwaald te kunnen bekeren [...] misschien uit angst voor een nog ernstiger schandaal van ongehoorzaamheid." Na het concilie stuurde kardinaal Ottaviani, een man met traditionele opvattingen die aan het hoofd stond van het Heilig Officie, dat wil zeggen het orgaan dat verantwoordelijk is voor geloofszaken, een brief aan de bisschoppen van de wereld. Daarin uitte hij zijn diepe bezorgdheid over de "toenemende misstanden" en "vreemde meningen" die het leven van de Kerk opschudden. Hij vroeg de bisschoppen deze dwalingen te "beteugelen" of "voorkomen" en hem verslag uit te brengen over de situatie.
De meest opvallende reactie kwam van het Nederlandse episcopaat, onder leiding van kardinaal Alfrink, een zeer invloedrijke figuur tijdens het Concilie. In hun reactie op Ottaviani beweerden de Nederlandse bisschoppen hun eigen gezag, zich beroepend op het Tweede Vaticaans Concilie, en verzetten zich rechtstreeks tegen de kardinaal-prefect van het Heilig Officie. Ze betoogden dat het veroordelen van dwalingen ongepast was, omdat dit ertoe zou leiden dat ze "de ziel van de waarheid die in elke dwaling verborgen ligt, uit het oog zouden verliezen", die "de gelovigen fascineert" en hen "een authentieker geloof" geeft. Ze citeerden de toespraak van paus Johannes XXIII aan het begin van het Concilie ter ondersteuning van hun argument en betreurden dat dit oordeel, "ondersteund door het Concilie", volgens hen "niet weerspiegeld" werd in de brief van kardinaal Ottaviani (die ze afdeden als behorend tot de oude school).
Nog ernstiger was hun bewering dat dogmatische formules niet definitief waren. Ze trokken de maagdelijke ontvangenis van Jezus in twijfel, verwierpen het idee van een "lichamelijke verandering" in de Heilige Eucharistie, verwierpen de noodzaak van individuele biecht, betwistten de realiteit van de erfzonde, negeerden de recente herinneringen van paus Pius XII aan het bestaan van Adam en Eva, en verwierpen de "statische opvatting" van het natuurrecht. Al in oktober 1966 publiceerden ze, pal onder de neus van kardinaal Ottaviani en kort na zijn brief, de beruchte Nederlandse catechismus, die een wereldwijde bestseller werd, zo niet een leerstellig succes. Deze catechismus vatte alle reeds genoemde fouten en onnauwkeurigheden samen, terwijl de rol van de paus werd geminimaliseerd en het bestaan van engelen volledig werd weggelaten. Ten slotte belegden de Nederlandse bisschoppen van 1968 tot 1970 een nationale pastorale raad.
De vergadering stemde voor de afschaffing van het priestercelibaat, de wijding van vrouwen en de deelname van leken aan het kerkbestuur. Als reactie hierop riep Paulus VI een commissie van kardinalen bijeen om de situatie te onderzoeken. Kardinaal Journet, lid van de commissie, verzocht de paus dringend om de fouten in naam van zijn onfeilbaarheid duidelijk te veroordelen. Maar de paus lijkt zelfs niet op kardinaal Journet te hebben gereageerd. Hij onthield zich van het uitoefenen van enig gezag en deed slechts een geloofsbelijdenis zonder iets of iemand te veroordelen. Paulus VI zou uiteindelijk eind 1969 een brief sturen waarin hij de bisschoppen van Nederland vraagt: "Ons besef van onze verantwoordelijkheid als herders van de universele Kerk dwingt ons u openhartig te vragen: wat denkt u dat we kunnen doen om u te helpen, om uw gezag te versterken?"
Het is het gezag van de Kerk dat door deze bisschoppen wordt betwist, en toch stelt de paus voor om hun gezag te versterken. Ga er maar aan staan… Deze zaak is dus spectaculair, maar verre van uniek. Verschillende bisschoppenconferenties hebben zich openlijk verzet tegen Paulus VI's encycliek Humanae Vitae over geboortebeperking. Men zou ook de beruchte catechismus "Levende Stenen" van de Franse bisschoppen kunnen noemen, of het geval van de theoloog Hans Küng, die lange tijd ongestraft katholieke dogma's ter discussie stelde, tot een vage, late sanctie in 1979. Maar de Roomse autoriteiten blijven niet altijd passief in het aangezicht van wanorde. Ze hebben de voortdurende revolutie soms begeleid – of zelfs aangemoedigd – bijvoorbeeld door gebrekkige vertalingen goed te keuren. Het emblematische geval van de Geloofsbelijdenis is welbekend: de term 'consubstantieel' werd 'van dezelfde aard' in de Franse vertaling.
Een ernstige fout voor iedereen die bekend is met de Katholieke theologie, maar een die door Rome werd goedgekeurd en vervolgens gecorrigeerd... pas in 2021. Een ander voorbeeld: de vertaling van Palmzondag. De traditionele versie zegt dat Christus 'gelijkwaardigheid met God niet als een verarming beschouwde' – een duidelijke bevestiging van zijn goddelijkheid. Maar de gebrekkige Franse vertaling, ook goedgekeurd door Rome, laat Christus zeggen dat hij 'niet wilde beweren gelijk aan God te zijn', wat neerkomt op het ontkennen van Christus' goddelijkheid. En dit zijn geen geïsoleerde gevallen: andere talen hebben soortgelijke afwijkingen gekend.
Zelfs op het hoogste niveau van de Curie gaan sommige kardinaal-prefecten van grote congregaties onzorgvuldig om met Katholiek dogma. In 1968 verklaarde kardinaal Garrone, prefect van de Congregatie voor Katholiek Onderwijs, tijdens een congres van theologen in Florence: "In de vorige eeuw werden theologen ertoe gebracht te beweren dat de menselijke rede het bestaan van God kon bewijzen. [...] We moeten erkennen dat we ons vergist hebben, want we vroegen de filosofie om iets wat ze niet kon bieden." Het probleem is dat wat kardinaal Garrone ontkent niet slechts de mening van een paar theologen is, maar een dogma van het geloof dat duidelijk en plechtig werd verkondigd door het Eerste Vaticaans Concilie in 1870, en uitdrukkelijk bevestigd door de Heilige Schrift (Romeinen 1:20, Wijsheid 13). En in de editie van 7 december 1984 van L'Osservatore Romano, de officiële krant van het Vaticaan, verklaart kardinaal Gantin, prefect van de Congregatie voor de Bisschoppen, dat "we niet geroepen zijn om te geloven op grond van Christus' vermogen om wonderen te verrichten, maar het is het geloof in Hem [...] dat ons in staat stelt ook in Zijn wonderen te geloven."
Een tweede probleem: ook hier beweert de kardinaal-prefect het tegenovergestelde van een dogma dat werd afgekondigd op het Eerste Vaticaans Concilie. Veel meer verbazingwekkende dingen zijn te vinden in L'Osservatore Romano. En voorlopig laten we de kwestie van het pausdom zelf even buiten beschouwing. Diagnose: Het Concilie verontschuldigen of de schuld geven? We zijn bewust in de verleden tijd gebleven, maar vandaag de dag zien we ongeveer dezelfde problemen. De meeste trends zijn helaas niet omgekeerd, maar hebben hun neerwaartse spiraal voortgezet, die op zijn best is vertraagd. Sommige problemen zijn afgenomen, terwijl andere aanzienlijk zijn verergerd, vooral op het gebied van de moraal. Op dit punt zouden we niet langer simpelweg van een crisis moeten spreken, maar van een eindeloze depressie. Laten we dus de balans opmaken. Als we deze depressie willen stoppen, moeten we de oorzaak ervan achterhalen. Wat is het aandeel van het Tweede Vaticaans Concilie in dit alles?
Er zijn veel hypotheses geopperd om het Concilie te proberen te verontschuldigen. Sommigen hebben erop gewezen dat niet alles verloren is, dat er uitzonderingen zijn zoals Azië, Afrika of Polen. Er is ook opgemerkt dat de crisis niet altijd perfect samenvalt met de conciliaire kalender: de priestercrisis in Frankrijk begon bijvoorbeeld al in de jaren 50. Anderen verwijzen naar mei '68, de secularisatie, of de encycliek Humanae Vitae van Paulus VI over geboortebeperking, of zelfs de opkomst van het protestantisme in Latijns-Amerika: gebeurtenissen die zeker een rol hebben gespeeld. De werkelijkheid kent niet één enkele oorzaak: het is een samenspel van factoren die elkaar kruisen, tegenwerken of versterken. Het protestantisme kon Latijns-Amerika des te gemakkelijker binnendringen omdat het Tweede Vaticaans Concilie zijn deuren wijd had geopend.
Afrika en Polen profiteerden van specifieke contexten die, althans tijdelijk, in hun voordeel hebben gewerkt. Door de geschiedenis heen heeft de Kerk vele gunstige stromingen ervaren, net zoals ze vele stormen heeft doorstaan. Desalniettemin hebben sommige oorzaken een overheersende impact, terwijl andere verwaarloosbaar zijn. Niet alle oorzaken zijn even geloofwaardig om de crisis te verklaren. Het nogal verbazingwekkende antwoord van kardinaal Léger, waarin hij stelt dat "als de religieuze praktijk afneemt, dit geen teken is dat we ons geloof verliezen, want naar mijn bescheiden mening hebben we het in de eerste plaats nooit gehad — ik bedoel persoonlijk geloof", behoort nauwelijks tot de meest geloofwaardige argumenten. We hebben ook tot in den treure gehoord van progressieven die beweren dat de crisis erger zou zijn geweest zonder het Tweede Vaticaans Concilie, of dat deze verzacht zou zijn geweest als we moediger waren geweest in ons progressivisme.
De bisschoppen van Nederland hadden al de dreiging geuit dat velen de Kerk zouden verlaten als hun heterodoxe catechismus zou worden aangetast. Deze ongegronde bewering is altijd gemakkelijk te maken, omdat ze gebaseerd is op een hypothetische gebeurtenis die per definitie niet heeft plaatsgevonden; het riekt naar een wanhopige poging om de aandacht af te leiden. Dit argument wordt volledig ondermijnd wanneer we, niet verrassend, vaststellen dat de crisis in Nederland veel ernstiger was. Het Katholieke kerkbezoek daalde daar van 65% in 1966 naar 46% in 1970: het hele land verloor een derde van zijn praktiserende Katholieken in vier jaar tijd. Het is ook bekend dat onder protestanten de meest progressieve stromingen het snelst instortten.
De mening van specialisten: Als we dit tot op de bodem willen uitzoeken, laten we ons dan wenden tot specialisten die de kwestie onpartijdig hebben bestudeerd. Onlangs publiceerde Guillaume Cuchet, hoogleraar hedendaagse geschiedenis aan de Sorbonne, in Frankrijk een zeer grondige studie over de crisis, gebaseerd op zeer nauwkeurige onderzoeken naar religieuze praktijken uitgevoerd door kanunnik Fernand Boulard. Hierdoor kon hij een gedetailleerde chronologie vaststellen en de breuk precies situeren in het midden van de jaren zestig, meer specifiek in 1966, dus direct na de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie en vóór de gebeurtenissen van mei 1968 en de encycliek Humanae Vitae.
Hij vulde zijn werk aan met onderzoek naar de invloed van Vaticanum II op de prediking en de perceptie van de gelovigen, en concludeerde dat "Vaticanum II uiteindelijk de hervorming lijkt te zijn geweest [...] die de revolutie teweegbracht die het beweerde te willen voorkomen, net als de Staten-Generaal in het Frankrijk van eind 18e eeuw." Rafael Ruiz Andrés, onderzoeker aan het Instituut voor Religiewetenschappen in Madrid, die de Spaanse casus bestudeerde, merkt op dat de crisis "ook voortkomt uit de diepgaande bevraging van de Kerk van haar eigen religieuze structuren en kaders in de periode na het concilie, in naam van de vraag naar een 'authentieker' christendom, beter aangepast aan de seculiere samenleving. Vanuit dit perspectief vertegenwoordigt het concilie een breuk met het voorgaande Katholieke model."
Sterker nog, onlangs werd een grootschalig statistisch onderzoek uitgevoerd door drie onderzoekers van het National Bureau of Economic Research, een van 's werelds meest prestigieuze economische onderzoeksinstituten, verbonden aan Harvard, waartoe 41 Nobelprijswinnaars en 14 voorzitters van de Economische Raad van de Amerikaanse president behoren. Het onderzoek werd geleid door Robert Barro, een van 's werelds meest invloedrijke economen. Het doel was om de statistische impact van bepaalde factoren, zoals de val van de Sovjet-Unie of het Tweede Vaticaans Concilie, op de specifiek Katholieke religieuze praktijk te onderzoeken. Er werden statistieken uit 66 landen gebruikt en werden onder de loep genomen aan de hand van 200.000 enquêteantwoorden; de helft van deze landen maakte deel uit van de "subglobale" regio: Latijns-Amerika, Afrika en enkele Aziatische landen.
De conclusie is ondubbelzinnig: "Het Tweede Vaticaans Concilie [...] leidde tot een wereldwijde afname van de Katholieke religieuze praktijk in vergelijking met die van andere denominaties." Een aantal punten verdient aandacht: — de afname is significant en begon direct na Vaticanum II — het treft geen protestanten, maar is specifiek voor het Katholicisme, wat erop wijst dat het verband houdt met een specifiek Katholieke gebeurtenis — de afname zette zich voort in de decennia die volgden, zonder dat er een ommekeer plaatsvond. Een verkeerd geïnterpreteerd Concilie? Laten we het dus toegeven: wat de crisis in wezen verklaart, is het Concilie. Maar zijn aanhangers hebben nog één laatste argument om hem te verdedigen: in feite is niet het echte Concilie verantwoordelijk, maar een "para-Concilie" waarvan het mediabeeld zo dominant is geworden dat het het echte Concilie heeft vervangen. Dit idee is al uiteengezet in de beroemde toespraak van Paulus VI over de "rook van Satan".
Paulus VI erkent de crisis, maar schrijft deze toe aan krachten die erop uit zijn "de vruchten van het Oecumenisch Concilie te smoren en te voorkomen dat de Kerk uitbarst in jubelzangen." Het Concilie is niet begrepen en niet echt uitgevoerd. De vruchten ervan moeten daarom nog komen. Zoals de abt van de abdij van Bec-Hellouin hier zegt: [Documentaire De Nieuwe Kerk in Frankrijk. Abt van Bec-Hellouin (Dom Grammont): "Op dit moment is de aandacht natuurlijk vooral gericht op de onrust, op het stof dat opwaait door alles wat valt, alles wat afbrokkelt, en we zien nog niet voldoende de grote contouren van de structuren die geleidelijk ontstaan en die een echte bron van vreugde en vertrouwen voor de toekomst zijn."] Het is een moeilijk moment om door te komen; maak je geen zorgen, het gaat voorbij. “Ik geloof zelfs dat de ware tijd van het Tweede Vaticaans Concilie nog niet is aangebroken en dat we het nog niet authentiek zijn gaan aanvaarden,” zei kardinaal Ratzinger in 1984.
Meer dan vijftig jaar na het Concilie herhaalde paus Franciscus dezelfde retoriek: “We kunnen zeggen dat het laatste oecumenische concilie nog niet volledig is begrepen, beleefd en toegepast.” Ten tijde van het Concilie hadden de Vaders erop aangedrongen dat het in eenvoudige taal, begrijpelijk voor iedereen, zou worden geformuleerd. Paulus VI zei dat het Concilie “door alle mensen gehoord en begrepen wilde worden”; dat “het ernaar streefde zich ook in de stijl van een gewoon gesprek uit te drukken.” En nu, na het mislukken ervan, is dit gemakkelijk te begrijpen Concilie een spook geworden, een ongrijpbare entiteit. Dit stelt groepen met zeer uiteenlopende meningen in staat om, tegen elkaar in, te beweren dat zij de ware interpretatie van het Concilie bezitten. Het Concilie, dat een vertolker van het geloof zou moeten zijn, wordt gereduceerd tot een louter object van interpretatie. De sterkste uitdrukking van dit idee van een para-concilie is te vinden in de toespraak van Benedictus XVI in februari 2013.
De paus, die toen aftrad, schetste een beeld van een dubbel concilie: enerzijds het ware concilie – het Concilie van de Vaders – en anderzijds een para-concilie – het Concilie van de Media. “Het concilie dat direct effect sorteerde en dat tot het volk kwam, was dat van de media, niet dat van de Vaders. [...] Het veroorzaakte zoveel rampspoed, zoveel problemen, werkelijk zoveel ellende: seminaries sloten, kloosters sloten, de liturgie werd trivialiseerd… en het ware concilie had moeite om vorm te krijgen en zichzelf te verwezenlijken.” “Net zoals de hogepriester van het Oude Testament alle zonden van het volk op een zondebok legde voordat hij hem naar de woestijn verbande om zich van al zijn zonden te ontdoen, is het doel hier om alle verantwoordelijkheid voor de crisis te leggen bij een zogenaamd door de media aangewakkerd para-concilie om het echte concilie te ontzien.
Wat moeten we van dit argument denken? Dat het niet de media waren die het Tweede Vaticaans Concilie in de bisdommen implementeerden: het waren de bisschoppen, diezelfde bisschoppen die deelnamen aan het concilie en die ze op dit revolutionaire pad leidden. Het waren niet de media die overal revolutie predikten.” De parochies; noch de media die de Nederlandse catechismus of de Levende Petrus-catechismus schreven; het waren niet alleen de media die de katholieke leer tegenspraken, maar ook theologen en kardinalen zelf. De media schreven niet dat “het volwassen geloof van vandaag zonder dogma's kan”, maar dat was het wetenschappelijke tijdschrift van de Franse jezuïeten. En het was niet zomaar een mediakanaal dat schreef dat de stichters van religies, inclusief valse religies, allemaal "boodschappers van God" zijn, maar L'Osservatore Romano, de officiële krant van het Vaticaan. Natuurlijk zullen sommigen reageren dat dit slechts misbruik is: de teksten van het Concilie zeggen dat niet.
Ongetwijfeld zegt het Concilie niet alles letterlijk, maar het Concilie heeft een principe vastgesteld dat hiertoe leidt. In de woorden van kardinaal Ratzinger zelf: het Concilie "had de macht om opvattingen te ontwrichten die eeuwenlang vastzaten." Toen het Concilie in zijn teksten eerdere leerstellingen tegensprak, raakte het het principe van de stabiliteit van het geloof aan: het gaf aan dat vroegere waarheden, die werden geloofd en krachtig bevestigd, plotseling konden worden verdrongen. Wanneer deuren worden geopend, kan men niet verrast worden door de uitgangen. Het waren dus niet de media die schreven dat de Katholieke Kerk "bestaat in" de Kerk van Christus, waarmee de traditionele identificatie tussen de twee uitdrukkingen werd doorbroken, maar veeleer de constitutie Lumen Gentium van het Tweede Vaticaans Concilie. Het waren niet de media die een religieuze vrijheid of een verwoestend oecumenisme verkondigden dat eerder was veroordeeld, maar veeleer de teksten van het Concilie, die we zullen zien in de volgende video's.
Geconfronteerd met al deze elementen, komt een ander standpunt naar voren: dat van een prelaat die getuige was van de conciliaire revolutie en de daaropvolgende achteruitgang, en die er de voorkeur aan gaf de objectieve realiteit te erkennen zoals die zich ontvouwde, in plaats van zijn toevlucht te zoeken in een abstracte en voluntaristische interpretatie van de feiten. In reactie op de reeds geciteerde brief van kardinaal Ottaviani, in 1966, in de nasleep van het Concilie, antwoordde aartsbisschop Lefebvre dat “toen het Concilie vernieuwingen doorvoerde, schudde het de zekerheid van de waarheden die door het authentieke leergezag van de Kerk als definitief behorend tot de schatkamer van de Traditie werden onderwezen. [...] We zijn getuige geweest van het huwelijk van de Kerk met liberale ideeën.”
Het zou zijn om het voor de hand liggende te ontkennen, om de ogen te sluiten, , en niet om moedig te bevestigen dat het Concilie degenen die de door de pausen veroordeelde dwalingen en tendensen belijden [...] legitiem liet geloven dat hun doctrines nu goedgekeurd waren. [...] We moeten daarom, in het nauw gedreven door de feiten, concluderen dat het Concilie de verspreiding van liberale dwalingen op een onvoorstelbare manier heeft bevorderd. Moeten we dus zeggen: "Ik verontschuldig het Concilie" of "Ik beschuldig het Concilie"? Onze Heer Jezus Christus geeft ons een maatstaf voor het oordeel: "Elke goede boom draagt goede vruchten, maar een slechte boom draagt slechte vruchten." Een boom wordt gekend aan zijn vruchten.
Noot Claudia: In het artikel wordt niet verwezen naar de rol van de Kerkvrijmetselarij. Kardinaal Suenens bijvoorbeeld was lid van de beruchte P2 loge. Daarom is het beeld van paus Paulus VI dat de rook van Satan de Kerk is binnengedrongen een understatement. Ook de infiltratie van communistische elementen in het Vaticaan is onmiskenbaar. Daarom kan men niet volledig de schuld bij het Tweede Vaticaans Concilie leggen, maar door agenda die gevoerd werd achter de schermen. Ook de invloed van de top van de Jezuietenorde, allen 33e graadsvrijmetselaars, die bijvoorbeeld de St Pietersbasiliek hebben toegewijd aan Satan zoals Malachi Martin vermelde in zijn boek The windswept House, hebben zeker niet bijgedragen aan de instandhouding van de traditionele Katholieke Kerk. Bovendien was er geen vraag om een Tweede Vaticaans Concilie bijeen te roepen van de kant van de gelovigen. Daarom is het eerder een satanische agenda te noemen waarbij Vaticanum II als middel werd gebruikt om de Katholieke Kerk een klap toe te brengen.