Archief

15/4 7 vergeten Katholieke tradities die een krachtige comeback maken - Catholic Spotlight

Deze vergeten Katholieke tradities maken een krachtige comeback op manieren die weinigen hadden kunnen voorspellen. Dit is niet zomaar een terugkeer naar het verleden. Het is een heropleving die zich in het heden afspeelt. Hier zijn zeven vergeten Katholieke tradities die een comeback maken en waarom ze nu belangrijker zijn dan ooit.

1 Het dragen van het bruine scapulier. Een eenvoudig stuk bruine stof dat over de schouders rust, is een van de meest duurzame symbolen van Mariaverering in de geschiedenis van het Katholicisme. Het bruine scapulier, geworteld in de spirituele traditie van de Karmelietenorde in de 13e eeuw, was een zichtbaar teken van een diepere toewijding, een stille belofte om te leven onder de leiding en bescherming van de Heilige Maagd Maria. De betekenis ervan werd nog sterker door de traditie die verbonden is de H. Simon Stock, waar de gelovigen het scapulier niet als een garantie om niet in de hel te belanden, maar als een oproep om een leven van toewijding, discipline en vertrouwen in God te leiden.

Na verloop van tijd, toen het Katholieke leven zich aanpaste aan een snel veranderende wereld, begonnen veel uiterlijke uitingen van geloof echter te vervagen. Het bruine scapulier, ooit gedragen door talloze gelovigen door de generaties heen, werd geleidelijk minder zichtbaar, vaak verkeerd begrepen of simpelweg vergeten. Devotionele praktijken veranderden,en daarmee verdween deze stille maar krachtige traditie naar de achtergrond van de dagelijkse Katholieke identiteit. Maar tegenwoordig is er een hernieuwde belangstelling.

Jongere Katholieken die op zoek zijn naar betekenis in een cultuur die zich vaak losgekoppeld voelt van het heilige, herontdekken het bruine scapulier met een frisse blik. Door online Katholieke gemeenschappen, hernieuwde catechese en de invloed van moderne evangelisatie wordt het scapulier gepresenteerd als een tastbare herinnering aan een spirituele relatie met Maria en een dagelijkse uitnodiging tot heiligheid. Parochies introduceren opnieuw inwijdingceremonies en begeleiden de gelovigen op een heldere en doelgerichte manier in de traditie.

Daarbij doen ze niet slechts een gebruik herstellen, maar een nieuwe generatie opnieuw verbinden met een levend erfgoed. Het bruine scapulier wordt niet langer alleen gedragen. Het wordt begrepen, omarmd en beleefd, wat een stille maar krachtige terugkeer markeert van een vergeten Katholieke traditie die nieuw leven vindt in de moderne wereld.

2 Eeuwigdurende Eucharistische Aanbidding. In een wereld die zelden vertraagt, trekt de stille aanwezigheid van Christus in de Eucharistie mensen terug op een manier die zowel oeroud als dringend nodig aanvoelt. De eeuwigdurende Eucharistische Aanbidding, de praktijk waarbij het heilige sacrament op het altaar wordt tentoongesteld voor onafgebroken gebed, is een van de meest diepgaande uitingen van Katholieke devotie. Deze traditie vindt zijn oorsprong in de vroegste eeuwen van de Kerk en bloeide later op in kloosters en kathedralen gedurende de middeleeuwen.

Ze weerspiegelt een eenvoudige maar krachtige waarheid: de aanbidding eindigt niet en de aanwezigheid van God blijft constant. Door de eeuwen heen organiseerden de gelovigen hun leven rondom deze realiteit, zodat er elk uur iemand in gebed voor de Eucharistie bleef. Naarmate de tijd verstreek, begon het ritme van het moderne leven echter de spirituele gewoonten te veranderen. Tegen de 20e eeuw maakten toenemende eisen, veranderende prioriteiten en een cultuur die werd gedreven door snelheid en productiviteit het voor veel parochies moeilijker om de ononderbroken aanbidding in stand te houden.

Wat ooit symbool stond voor onophoudelijke aanbidding, werd geleidelijk minder zichtbaar en verdween op sommige plaatsen stilletjes uit het dagelijkse parochieleven. Toch keert deze heilige praktijk tegenwoordig met hernieuwde kracht terug, en de groei ervan is zowel opvallend als zeer betekenisvol. In regio's zoals de Verenigde Staten, delen van Europa en in heel Latijns-Amerika richten parochies speciale aanbiddingskapellen op waar de gelovigen samenkomen en 's nachts mensen van alle leeftijden deze ruimtes betreden en zich wijden aan uren van stilte, gebed en aanwezigheid. Deze heropleving wordt gedreven door een oprecht verlangen naar iets diepers dan wat de moderne wereld te bieden heeft.

In de kern openbaart de heropleving van eeuwigdurende Eucharistische Aanbidding een groeiend verlangen naar contemplatieve spiritualiteit. In een cultuur vol lawaai, afleiding en digitale overbelasting, biedt de stilte voor de Eucharistie helderheid, vrede en een hernieuwd gevoel van verbondenheid met Christus' werkelijke aanwezigheid. Wat ooit als moeilijk vol te houden werd beschouwd, wordt nu omarmd als essentieel. En in dat stille, ononderbroken gebed keert een vergeten Katholieke traditie terug, en geeft ook vorm aan de manier waarop een nieuwe generatie het heilige ervaart.

3 Langere retraites. In een tijd waarin constante verbondenheid de norm is geworden, onthult de groeiende terugkeer naar langere spirituele retraites iets diepers over de menselijke ziel. Een behoefte niet alleen aan rust, maar ook aan heroriëntatie. Langere retraites die meerdere dagen of zelfs een hele maand duren, zijn een herontdekking van een pad dat de Katholieke spiritualiteit eeuwenlang heeft gevormd. Van de vroegste kloostergemeenschappen waar stilte en terugtrekking als essentieel werden beschouwd voor de ontmoeting met God tot de gestructureerde en transformatieve visie van de H. Ignatius van Loyola in de 16e eeuw.

Deze retraites waren geen ontsnappingen aan het leven, maar diepe confrontaties ermee, waarbij individuen werden begeleid om hun geweten te onderzoeken, hun roeping te onderscheiden en hun relatie met God van binnenuit te herstellen. Wat deze retraites zo krachtig maakte, was niet alleen hun duur, maar ook hun ritme. De dagen waren zorgvuldig gestructureerd rond gebed, meditatie, spirituele begeleiding en langere periodes van stilte. Na verloop van tijd echter, naarmate de maatschappij steeds sneller en productiviteitsgerichter werd, begon deze diepgang minder toegankelijk te lijken.

Het idee om weken of zelfs een hele maand weg te gaan, leek voor velen onrealistisch. Als gevolg hiervan werden kortere retraites gebruikelijker, die momenten van reflectie boden, maar vaak de aanhoudende onderdompeling misten die deze traditie ooit kenmerkte. Geleidelijk aan werden langere retraites geassocieerd met geestelijken of zeer vrome mensen, in plaats van een pad dat voor iedereen toegankelijk was. Toch is er de laatste jaren een duidelijke en gestage ommekeer gaande in Europa, Noord-Amerika en daarbuiten. Ignatiaanse retraitecentra melden een merkbare toename in de vraag naar langere, intensievere programma's. Opvallend is de diversiteit van de respondenten. Universiteitsstudenten die op zoek zijn naar richting, professionals die een burn-out ervaren en gepensioneerden die op zoek zijn naar diepere betekenis, kiezen er allemaal voor om deel te nemen aan deze langere periodes van stilte.

Deze hernieuwde interesse is nauw verbonden met een bredere culturele verschuiving, waarbij het bewustzijn van mentaal en emotioneel welzijn is gegroeid en de beperkingen van constante digitale betrokkenheid steeds duidelijker worden. Voor velen bieden deze retraites niet alleen spirituele vernieuwing, maar ook een zeldzame kans om los te komen van de drukte en opnieuw contact te maken met wat er echt toe doet. De kern van deze herleving in de unieke omgeving die deze retraites creëren. De combinatie van stilte, begeleide reflectie en spirituele discipline laat gedachten tot rust komen en diepere vragen naar boven komen.

Na verloop van tijd verliezen afleidingen hun grip en begint een duidelijker gevoel van doelgerichtheid te ontstaan. Wat eerst aanvoelde als een veeleisende verplichting, wordt nu omarmd als een noodzakelijke reset, een manier om uit de druk van constante activiteit te stappen en een ruimte te betreden waar God vollediger kan worden ervaren. Op deze manier worden langere retraites niet langer gezien als onpraktisch of voorbehouden aan een enkeling, maar als een tijdloos antwoord op een moderne crisis van afleiding. En door deze stille maar diepgaande terugkeer openbaart een vergeten Katholieke traditie haar blijvende relevantie en biedt niet alleen rust, maar ook transformatie.

4 Het dragen van een mantilla tijdens de mis. Een stil maar opvallend teken van eerbied keert terug in de Katholieke eredienst, uit persoonlijke overtuiging en herontdekking. De gewoonte dat vrouwen tijdens de mis een mantilla of hoofdbedekking dragen, gaat terug tot de vroegste eeuwen van de Kerk, waar uiterlijke gebaren nauw verbonden waren met innerlijke devotie. Deze gewoonte werd later versterkt in de geschriften van de apostel Paulus, met name in zijn eerste brief aan de Korintiërs, waar het bedekken van het hoofd werd gepresenteerd als een zichtbare uiting van nederigheid en respect binnen de heilige gemeenschap. Generaties lang bleef deze gewoonte een natuurlijk onderdeel van het Katholieke leven, dat op subtiele wijze de sfeer van de eredienst vormgaf en de Eucharistie als iets diep heiligs weerspiegelde.

Naarmate de 20e eeuw belangrijke culturele en kerkelijke veranderingen met zich meebracht, begonnen veel uiterlijke gebruiken te veranderen. Toen de herziene wetgeving van het canoniek recht in 1983 het dragen van een hoofddeksel niet langer verplicht stelde en in de bredere context na het Tweede Vaticaans Concilie, verdween de praktijk geleidelijk uit het algemene gebruik. Wat ooit wijdverbreid was, werd steeds zeldzamer en voor velen leek het tot een ander tijdperk te behoren. Na verloop van tijd werd het dragen van een mantilla vaak verkeerd begrepen, gereduceerd tot een symbool van het verleden in plaats van erkend te worden voor zijn diepere spirituele betekenis. Maar tegenwoordig ontstaat er een hernieuwde beweging.

In parochies in de Verenigde Staten, maar ook in delen van Afrika en Europa, kiezen steeds meer vrouwen, vooral onder jongere generaties, ervoor om een mantilla te dragen tijdens de mis. Deze terugkeer wordt niet gedreven door druk of verwachtingen, maar door een verlangen om een gevoel van heilige focus terug te winnen. Voor velen wordt de mantilla een persoonlijke herinnering om naar binnen te keren, om afstand te nemen van afleiding, en om de Eucharistie met meer bewustzijn en eerbied te benaderen. Gesprekken binnen katholieke vrouwengemeenschappen, zowel fysiek als online, onthullen een gedeelde zoektocht naar authenticiteit in de eredienst.

Velen vertellen hoe het dragen van een mantilla hun gebed verdiept, een gevoel van stille afscheiding van het omgevingslawaai creëert en de aandacht terugbrengt naar Christus die aanwezig is in de Eucharistie. Op deze manier wordt de praktijk niet langer bepaald door externe vereisten, maar door innerlijke transformatie. En door deze vrij gekozen uiting van geloof vindt de mantilla bij de mis opnieuw zijn plaats, niet als een overblijfsel uit het verleden, maar als een levende traditie die herontdekt is voor een nieuwe generatie.

5 Eerste Vrijdag Devotie. In een tijd waarin velen op zoek zijn naar consistentie in hun spirituele leven, keert een ouder ritme van devotie stilletjes terug en biedt zowel structuur als betekenis geworteld in het hart van Christus. De eerste vrijdagdevotie, gericht op het eren van het H. Hart van Jezus, ontstond in de 17e eeuw door de mystieke ervaringen van de H. Margaretha Maria Alacoque. Door deze openbaringen werden de gelovigen uitgenodigd tot een eenvoudige maar zeer bewuste praktijk. om de mis bij te wonen, de heilige communie te ontvangen en biecht te doen op de eerste vrijdag van negen opeenvolgende maanden.

Dit was een daad van herstel, een manier om met toewijding te reageren op de goddelijke liefde en om dichter bij het Hart van Christus te komen, dat voor de mensheid werd geofferd. Generaties lang werd deze devotie een vast anker in het Katholieke leven en vormde het de spirituele gewoonten van zowel individuen als gezinnen. Het bood een duidelijk pad voor hen die een diepere relatie met Christus verlangden, en verbond regelmatige deelname aan de sacramenten met een gerichte intentie. Na verloop van tijd, echter, naarmate de religieuze gebruiken evolueerden en culturele patronen veranderden, vooral in de periode na het Tweede Vaticaans Concilie, verloor de eerste vrijdagdevotie geleidelijk aan prominentie.

Zonder dezelfde nadruk of gemeenschappelijke versterking begon wat ooit wijdverbreid was, te vervagen uit het dagelijkse leven. Tegenwoordig ontstaat er een hernieuwde interesse, gedreven door een verlangen naar duidelijkheid en toewijding in een wereld die vaak onzeker en gefragmenteerd aanvoelt. In heel Noord-Amerika en Europa benadrukken parochies opnieuw de Eerste Vrijdagmis, vaak vergezeld van Eukaristische aanbidding en zegen. Deze bijeenkomsten trekken mensen aan die niet alleen nieuwsgierig zijn naar traditie, maar die ook actief op zoek zijn naar een meer gedisciplineerde en betekenisvolle manier om hun geloof te beleven.

De aantrekkingskracht ligt in de eenvoud en de diepgang ervan, en biedt een tastbare manier om terug te keren naar de essentie van de Katholieke spiritualiteit. In tijden die gekenmerkt worden door onzekerheid en snelle veranderingen, biedt de Eerste Vrijdagdevotie een gevoel van continuïteit en doelgerichtheid. Het nodigt de gelovigen uit zich te verdiepen in de barmhartigheid en liefde van Christus. Naarmate meer Katholieken deze praktijk herontdekken, wordt het een pad naar vernieuwing, waaruit blijkt dat zelfs de meest traditionele vormen van devotie krachtig tot de moderne ziel kunnen spreken.

6 Het Angelus gebed. Te midden van drukke routines en constante afleiding, keert een eenvoudig gebed stilletjes terug en herstelt het een ritme dat ooit de hele dag vormgaf rond de aanwezigheid van God. Het Angelus, een korte devotie die draait om het mysterie van de incarnatie, herinnert aan het moment waarop God de menselijke geschiedenis binnentrad door het jawoord van de H. Maagd Maria, daterend van ten minste de 11e eeuw. Dit gebed werd traditioneel drie keer per dag gereciteerd. Om 6:00 uur 's ochtends, 's middags en opnieuw om 6:00 uur 's avonds, vaak aangekondigd door het luiden van kerkklokken dat door steden en dorpen galmde en de gelovigen zachtjes opriep om even stil te staan ​​en het heilige te gedenken.

Eeuwenlang creëerde het Angelus een gedeeld spiritueel ritme, dat hele gemeenschappen verenigde in momenten van bezinning, verweven in het gewone leven. Het vereiste geen lange uren of een complexe structuur. Toch gaf de herhaling betekenis aan het verstrijken van de tijd en transformeerde het dagelijkse routines in gelegenheden tot gebed. Echter, naarmate samenlevingen meer verstedelijkt en steeds seculierder werden, begonnen deze gemeenschappelijke patronen te verdwijnen. Tegen de 20e eeuw bepaalde het geluid van klokken op veel plaatsen niet langer het dagelijks leven, en vervaagde het Angelus geleidelijk uit de gangbare praktijk, en werd het iets dat werd herinnerd in plaats van beleefd.

Tegenwoordig brengt een hernieuwd bewustzijn deze traditie weer in de schijnwerpers uit een verlangen om de intentie in het dagelijks leven te herstellen. Gezinnen beginnen het Angelus weer samen thuis te bidden en herontdekken de eenvoud en diepte ervan. Religieuze gemeenschappen onderwijzen het opnieuw aan degenen die in opleiding zijn, en presenteren het als een fundament voor het dagelijkse gebed. Tegelijkertijd helpen moderne hulpmiddelen zoals mobiele apps en digitale herinneringen mensen om zelfs midden op een drukke dag even stil te staan ​​en zich opnieuw te verbinden met God door middel van deze eeuwenoude devotie.

Wat de terugkeer van het Angelus zo betekenisvol maakt, is het vermogen om tijd te heiligen zonder deze te overweldigen. In slechts een paar momenten nodigt het de gelovigen uit om uit de routine te stappen en tot bezinning te komen, waardoor de dag geworteld wordt in de realiteit van de incarnatie. In een wereld die vaak zonder pauze verdergaat, biedt deze praktijk een constante en zachte herinnering dat elk moment door genade kan worden aangeraakt. En door deze stille herleving geeft het Angelusgebed opnieuw vorm aan het spirituele ritme van hen die ernaar streven het geloof weer centraal te stellen in het dagelijks leven.

7 Onthouding op vrijdag, het hele jaar door. Een van de eenvoudigste gebruiken in het Katholieke leven keert stilletjes terug met een hernieuwd doel, waardoor een gewone dag verandert in een wekelijkse daad van herinnering en toewijding. De vrijdag is een dag van onthouding, de traditie om geen vlees te eten ter ere van Christus' offer aan het Kruis. Het werd ooit door Katholieken het hele jaar door in acht genomen. Het diende als een constante herinnering dat het geloof niet beperkt was tot speciale seizoenen, maar werd beleefd door middel van kleine, bewuste offers die verweven waren in het dagelijks leven.

Deze discipline verbond de gelovigen rechtstreeks met de herinnering aan het lijden, waardoor elke vrijdag een moment van bezinning, dankbaarheid en spiritueel bewustzijn werd. Toen de Kerk een periode van vernieuwing in de 20e eeuw inging, met name na het Tweede Vaticaans Concilie, werd de verplichting rondom de Vrijdagse onthouding in veel regio's aangepast en vaak voornamelijk beperkt tot de vastentijd. Hoewel deze verandering meer flexibiliteit mogelijk maakte, leidde het ook tot een geleidelijke afname van de regelmatige beoefening. Na verloop van tijd werd wat ooit een gedeelde en zichtbare uiting van Katholieke identiteit was, minder consistent en verdween het op veel plaatsen stilletjes uit het wekelijkse levensritme.

Toch vindt er tegenwoordig een merkbare verschuiving plaats, nu zowel kerkleiders als leken de waarde van deze traditie beginnen te herontdekken. In regio's zoals Engeland en Wales hebben bisschoppen de terugkeer van het hele jaar door vrijdagse onthouding aangemoedigd, als een zinvolle spirituele discipline. Tegelijkertijd kiezen individuele Katholieken over de hele wereld ervoor om deze praktijk vrijwillig te omarmen, omdat ze er een kans in zien om zich opnieuw te verbinden met een dieper gevoel van zingeving. Voor sommigen is het een manier om wekelijks Christus' offer te eren.

Voor anderen wordt het een daad van solidariteit met degenen die minder hebben, of zelfs een weloverwogen reactie op moderne zorgen over eenvoud en rentmeesterschap. Wat deze heropleving bijzonder aantrekkelijk maakt, is hoe natuurlijk het in het dagelijks leven past. Het vereist geen drastische verandering. Toch draagt ​​het een diepe betekenis. Zelfs binnen de hedendaagse cultuur ontstaat er creativiteit rondom deze praktijk, waarbij vleesloze maaltijden opnieuw worden bedacht op manieren die traditie combineren met moderne smaak en levensstijl. Op deze manier wordt vrijdag onthouding niet langer gezien als een beperking, maar als een bewuste keuze, een keuze die het geloof in het alledaagse brengt en een nieuwe diepte geeft aan een vertrouwde routine.

23/5 Toewijding van de mensheid door Paus Leo XIII - Jerome Chong

Er was eens een nederige non die voor een buitengewone missie was uitgekozen. Jezus vertrouwde haar een verzoek toe dat voor de hele wereld bedoeld was: dat de Paus de hele mensheid aan Zijn H. Hart zou wijden. Verborgen in lijden, gebed en gehoorzaamheid, bracht zij deze boodschap trouw over. Door haar moed en vertrouwen bereikte de wens van de Hemel de troon van de Kerk en de geschiedenis zou nooit meer hetzelfde zijn. Zoals Jezus had gevraagd, zocht en verkreeg de Zalige Maria Droste uiteindelijk een formele Pauselijke wijding van de hele mensheid aan het Heilig Hart van Jezus op 11 juni 1899.

Haar Missie was volbracht en ze stierf om 15.00 uur, slechts 3 dagen voordat Paus Leo XIII de plechtige consecratie zou verrichten, nadat de paus zelf op wonderbaarlijke wijze was genezen door haar tussenkomst. Maria Droste zu Vischering werd geboren op 8/9/1863 in Münster, Duitsland. Ze was een van de zeven kinderen van graaf en gravin Clement Droste zu Vischering. Zelfs als kind had Maria een vurige geest. Haar broers en zussen noemden haar gekscherend de "kleine wilde kat", omdat ze, als ze boos was, kon bijten, krabben en spugen. Maar onder haar sterke karakter schuilde een hart vol barmhartigheid.

Ze kon het niet verdragen om iemand te zien lijden. Van jongs af aan bezocht ze graag de armen en zieken wanneer haar ouders het toestonden. Op vijftienjarige leeftijd ging ze naar een kloosterschool van de Zusters van het Heilig Hart in Riedenberg. Daar groeide haar liefde voor het Heilig Hart van Jezus. Gedurende die tijd werd ze ook ernstig ziek met een longontsteking, waardoor ze naar huis moest terugkeren. In een brief schreef ze dat ze geloofde dat God dit had toegestaan ​​zodat ze tijd met haar familie kon doorbrengen en de zelfzuchtigheid van haar vroegere jaren kon herstellen.

Maria verborg haar ziekte en innerlijke worstelingen vaak voor anderen, maar wat velen niet wisten, was dat ze reeds diepe genade van de Heer ontving die haar ziel vulde met vrede. Na de heilige communie op het feest van het Heilig Hart zei Jezus tegen haar: "Jij zult de bruid van Mijn Hart zijn." Maria was verbaasd en nederig door deze woorden. Ze kende haar fouten en zwakheden en voelde zich onwaardig voor zo'n liefde. Na 7 jaar wachten, op 26-jarige leeftijd, trad Maria eindelijk toe tot het klooster van de Zusters van de Goede Herder in Münster. Op 21/11/1888 en op 10/1/1889 ontving ze het kloosterhabijt. Haar vreugde was groot toen ze de naam hoorde die voor haar was uitgekozen: Maria van het Goddelijk Hart.

Tot haar taken behoorde het verwelkomen van bezoekers en het zorgen voor de jonge meisjes die aan de zusters waren toevertrouwd. Ze had een zachte en vreugdevolle manier met de kinderen en verwees altijd naar het heilig hart van Jezus. Toch verlangde Maria naar een dieper gebedsleven en vroeg ze zich af hoe ze contemplatie kon verenigen met voortdurend werk. Tijdens de Goede Week van 1819 antwoordde Jezus haar persoonlijk. "Wanneer je werkt, werk Ik door jou heen. Wanneer je rust, rust Ik in jou. In alles wat je doet, ben jij het niet, maar Ik in jou. Ik zie met je ogen, werk met je handen, spreek met je mond, en Ik bid door jou heen." In 1894 werd ze naar Portugal gestuurd en benoemd tot overste van het klooster in Porto. Het klooster had veel problemen: zwakke discipline, weinig devotie en ernstige financiële problemen.

Maar onder Maria's liefdevolle leiding begon alles te veranderen. Al snel spraken de mensen van Porto over de heilige non uit Duitsland, en velen kwamen haar om gebeden vragen. Kinderen waren vooral dol op haar en vertrouwden haar als een moeder. Ze genoot ervan om hen liedjes, spelletjes en toneelstukjes te leren. Zorgen voor zieke kinderen werd een van haar grootste vreugden. Haar hele leven brandde Maria van liefde voor het Hart van Jezus. Ze zag Zijn Hart als een licht voor de hele wereld, een oceaan van mededogen en barmhartigheid. Ze noemde zichzelf een apostel van Zijn Hart en wilde elke ziel aan Christus leiden.

Toen, in Porto, openbaarde Jezus een nieuwe missie. Hij wilde dat de Paus de hele mensheid aan Zijn H. Hart zou toewijden. Op 4/6/1898 vertelde Maria haar biechtvader verbaasd: "De Heer gaf mij de taak om naar de Heilige Vader te schrijven met het verzoek om de hele mensheid toe te wijden aan het Heilig Hart." Na zorgvuldige begeleiding van haar geestelijk leidsman schreef ze in juni 1898 en opnieuw in januari 1899 naar Paus Leo XIII. De Paus voelde zich reeds geïnspireerd om de hele wereld aan Jezus toe te wijden. Begin 1899 keurde hij het openbare gebruik van de litanie van het Heilig Hart goed.

Toch moedigden Maria's brieven hem aan om verder te gaan en de hele wereld te wijden. Tegen die tijd was Maria ernstig ziek. Ze was verlamd en haar organen begaven het. Ze leed intense pijn en zware behandelingen, maar bleef opgewekt en vredig. Zelfs vanuit haar bed bleef ze leiding geven aan het klooster en brieven schrijven. De mensen van Porto geloofden dat hun lijdende overste een Heilige was. Velen kwamen haar gebeden vragen. Ze hielp huwelijken te redden, regelde dopen en eerste communies, vond werk voor behoeftigen, zorgde voor gezinnen en inspireerde Priesters om terug te keren naar hun eerste liefde: hun roeping.

Kort na Corpus Christi vernam Maria via de kranten dat de Paus had aangekondigd dat hij de wereld op 11 juni 1899 aan het Heilig Hart zou wijden. Na drie dagen van gebed, in datzelfde document, vermeldde hij dat hij genezen was van een gevaarlijke ziekte. In een privégesprek schreef hij dit toe aan zuster Maria's voorspraak. De Paus had Maria's ouders zelfs in een privé-audiëntie verteld dat hun dochter deze uitverkoren ziel was. Maria verheugde zich toen ze het nieuws hoorde. Ze begon een plechtige viering in het klooster te plannen voor het feest van het Heilig Hart.

Maar God had iets groters voorbereid. Haar missie werd voltooid op donderdagmiddag 8/6/1899, omstreeks 15:00 uur. riep Jezus Maria uit deze wereld. Op datzelfde uur begonnen de zusters in de kapel met de eerste vespers van het triduum voor de toewijding van de wereld aan het Heilig Hart. Drie dagen later zou zij vanuit de Hemel getuige zijn van de vervulling van de missie die Christus haar had toevertrouwd. Uit liefde voor Jezus en voor de zielen gaf Maria alles: haar vaderland, haar familie haar kracht en haar hele wezen. Moge de Zalige Maria Droste ons inspireren om te vertrouwen op het Heilig Hart van Jezus en ons leven volledig aan zijn liefde te wijden. Zalige Maria Droste, bid voor ons.

24/5 Wat zielen in het Vagevuur werkelijk voelen als je voor hen bidt - Uniquely Mary

Sandra Abrahams, die je een moderne vagevuurmystica zou kunnen noemen, had zo'n 56 jaar geleden een bijna-doodervawaarbij ze de hemel, de hel en het vagevuur zag. Ze beschrijft precies wat een ziel in het vagevuur voelt op het moment dat we voor haar bidden. We weten dus dat wanneer we voor de zielen in het vagevuur bidden, we hen op een of andere manier helpen. We weten dat dat, in ieder geval in het algemeen, de leer van de Kerk is geweest vanaf het begin. Zelfs sommige Joden geloofden dat we vóór de komst van Christus hen verlichting zouden brengen met onze gebeden.

Maar hoe die verlichting kwam, was niet altijd duidelijk. We wisten dat we hen door de Mis, de sacramentaliën, wijwater en al die andere dingen, gebeden, offers en boetedoeningen zouden helpen. Eén manier waarop we hen helpen, is door de tijd die ze daar doorbrengen te verkorten, om zo te zeggen, door hun schuld af te lossen. Zodat ze er minder lang zijn en sneller de hemel binnengaan. In die zin geven we hen verlichting door de tijd in het vagevuur te verkorten. We weten ook, en er zijn andere gevallen, dat wanneer de Heilige Maagd Maria in het vagevuur verschijnt, wat ze van tijd tot tijd doet, en ze soms hun beschermengelen zien, ze een soort verlichting krijgen. Dat is altijd het woord dat gebruikt wordt.

En soms lijkt het alsof het beschreven wordt dat de vuren stoppen en het bijna verandert in een soort mini-hemel en ze een zekere mate van vreugde ervaren. Hoe dat er precies uitziet, weten we niet altijd. En we hebben andere voorbeelden van prachtige manieren waarop we hen kunnen helpen. Maar als je luistert naar wat Sandra Abrahams zegt, is het absoluut ongelooflijk. We weten dat verschillende mystici verschillende dingen te zien krijgen. Zoals de vier evangeliën. Ze bekijken allemaal hetzelfde vanuit vier verschillende invalshoeken. Luister dus naar wat ze te zeggen heeft. Sandra, wat bedoelen mensen als ze zeggen: "Laten we ons lijden opofferen voor de ziel in het vagevuur"? Wat doen ze dan eigenlijk?

Het is zoiets van: nou ja, het is niet echt een aflaat, maar het is iets dat die ziel helpt. Elke keer dat je de gelegenheid krijgt om voor iemand te bidden, zeg je hun naam, bijvoorbeeld als iemand is overleden. Weet je dat ze dat horen? Ze horen hun naam en ze weten dat je voor hen bidt. Zelfs als ze in het vagevuur zijn, zelfs als ze in het vagevuur zijn, voor dat moment terwijl je voor hen bidt, al hun pijn en de brandende pijn die ze in zich hebben, want het is een brandende pijn in de ziel, dat is wat mij getoond werd. Anderen krijgen vuren te zien. Mij werd een brandende pijn in de ziel getoond, het reinigen ervan verlicht dat voor een tijdje.

Dat helpt hun lijden, weet je, het verlicht het. En mensen weten dat niet. Dus ik zorg ervoor dat ik een lange lijst heb een lange lijst en ik onthoud al deze namen en ik bid voor hen. Als je naar de mis gaat en als je de communie ontvangt draag dan je mis op voor die persoon of personen, als je er meer dan één hebt, en draag de communie voor hen op en dat helpt hen ook en helpt hen vooruit te komen, maar ze weten dat je voor hen bidt door middel van je gebeden. Is dat niet ongelooflijk dat je op het moment dat je hun namen noemt, op het moment dat je hun namen noemt, de kracht hebt, door Gods genade die Hij ons heeft gegeven, om te verdelen onder de levenden en de doden.

Dat we letterlijk de vuren van Gods gerechtigheid en het vagevuur kunnen doven. Dat het is alsof we die vuren even stilzetten en ze verlichting krijgen. Als we wisten hoe verbazingwekkend die kracht was, zouden we naar onze lokale begraafplaatsen gaan en daar urenlang blijven, wetende dat we daar meer macht hebben dan een president, een leider of een CEO of iemand die op een knop kan drukken en landen kan vernietigen. Dat is geen macht. Gebed is macht. En de macht om iemand op deze manier verlichting te geven in het vagevuur is ongelooflijk. Maar we stuiten op een probleem, want ze legt niet precies uit hoe lang die verlichting duurt. Is het alleen zolang we de naam noemen? Alleen zolang we in gedachten of in ons hart voor hen bidden, bij naam?

We weten het niet. Maar we kunnen logischerwijs begrijpen dat die verlichting beperkt is tot de tijd dat we voor hen bidden. Ofwel door hun naam te noemen, ofwel door een rozenkrans te bidden ter ere van hen, of misschien een mis die voor hen wordt opgedragen. Al deze dingen duren een moment, 15 tot 20 minuten, 30 minuten, een uur. Dus, hoe kunnen we hen deze verlichting langer geven? Er zijn zelfs andere dingen zoals het zegenen van de graven met wijwater of ergens anders met wijwater tijdens het bidden, maar dan stopt het wijwater en verdampt het. Dus ik wil jullie, naast wat ik net met jullie heb gedeeld, een geweldige en krachtige manier laten zien waarop we deze verlichting kunnen voortzetten zonder zelfs maar te bidden.

Luister naar dit verhaal. Dit komt uit het boek 'Get Us Out of Here' van Maria Simma. Wat zijn de sacramentalia en zijn ze belangrijk voor ons en voor de arme zielen? Ze vraagt ​​zich dat heel vaak af. We zouden ze altijd moeten gebruiken. En de arme zielen zijn dol op de sacramentalia, zoals hijwater, gewijde olie, gewijd zout, medailles, kaarsen, enzovoort. Ze zijn er dol op. Hoe helpen ze hen allemaal? Het is niet altijd duidelijk, maar we weten dat ze dat wel doen. Ik ken een prachtig en heel interessant verhaal daarover. Luister hiernaar. Ik kende een vrouw die de arme zielen had beloofd elke zaterdag een gezegende kaars voor hen aan te steken. Op een van die zaterdagen zei haar man: "Ach, hou daar toch mee op. Dat hoef je niet te doen.

Het is ouderwets en de doden zijn gelukkig. Klinkt dat bekend? Het is net als de moderne kerk, want verdienen ze die naam wel, terwijl ze niet eens in het vagevuur geloven? Dat hebben ze nauwelijks nodig. En het kan me niet schelen wat je ze belooft. Echt vreselijk. De vrouw was natuurlijk bedroefd, maar wilde het toch doen, zonder haar man ongehoorzaam te zijn. Dus luisterde ze naar deze wijsheid. Dus dacht ze: "Goed, ik stop hem gewoon in de houtkachel, waar George hem niet ziet.". Dus legde ze het erin en sloot het deurtje, dat trouwens een klein raampje had. Daarna verliet ze het huis en al snel kwam haar man terug. Toen hij op het punt stond iets weg te gooien, keek hij naar het fornuis en zag tot zijn verbazing wat licht erin.

Dit verbaasde hem en hij opende het kleine deurtje om naar binnen te kijken. Tot zijn grote verbazing, en hij werd een beetje bleek, zag hij niet alleen de brandende kaars, maar eromheen zes paar perfect gevouwen handen. Hij sloot het deurtje en wachtte tot zijn vrouw terugkwam. Toen ze terugkwam, zei hij: "Waarom heb je je kaars in het fornuis gezet?" Je kunt het net zo goed hier op tafel zetten." Eigenlijk zeg je sorry zonder het te zeggen. Klinkt bekend. Velen van ons leven met zulke mensen. Dus gezegende kaarsen, kunnen verlichting bieden zoals Sandra Abrahams die noemde. Je zou hun vuur tijdelijk kunnen doven met heilig, gezegend vuur. Vuur dat vuur dooft. Het geeft hen verlichting, zodat ze er dichtbij willen zijn.

Stel je voor dat ze het ijskoud hebben, sommigen lijden onder de kou, anderen onder de hitte. Het verschilt allemaal in het vagevuur en ze komen naar die gezegende kaars om warmte, genade en verlichting te ontvangen. En je zou dit kunnen doen zonder iets te doen. Ik weet dat er op een gegeven moment in mijn geloof een priester was die sprak over het gebruik van kaarsen als een vorm van gebed. En ik dacht dat kaarsen geen gebed waren. Ze doen niets. Woorden zijn gebed. Bidden is gebed. Ik vond het gewoon absurd. Maar ik wist dat niet. Ik kende dat verhaal niet dat wanneer een kaars gezegend is en je hem aansteekt, hij niet alleen waarschijnlijk demonen verdrijft en hen pijn doet, en ons waarschijnlijk een soort genade geeft die we, als we in de spirituele wereld zouden kunnen zien, zouden zien, maar dat hij zelfs de kracht heeft om verlichting te bieden aan de zielen in het vagevuur, hun vuur dooft, omdat je voor hen bidt.

Dus, dit is wat ik je aanraad te doen. Laat een kaars zegenen door een priester en dan Bid voor een specifiek persoon. Noem hun naam. Het noemen van hun naam is belangrijk. Als de naam van Jezus belangrijk is en de naam van de Heilige Moeder, dan is de naam van ieder mens en elke ziel in het vagevuur ook belangrijk. spreek hun naam uit en zeg tegen OLVrouw: "Heilige Moeder, ik steek deze kaars aan voor groepen mensen, zielen in het vagevuur die vandaag zijn gestorven, of 10 jaar geleden, of op deze dag, zoiets. Steek dan die kaars aan voor die groep en laat hem daar staan ​​zonder verder iets te doen. Zolang het veilig is, steek alsjeblieft je huis niet in brand. Je kunt hun verlichting schenken. Dat is kracht. Dat is geweldig. Mijn vrienden, help de zielen in het vagevuur op deze manier. Breng hun verlichting.

10/5 12 vergeten Katholieke tradities - Catholic Spotlight

Het centrum van het Katholiek geloof is altijd het heilig Misoffer geweest, vooral op zondagen en verplichte feestdagen. Maar rondom de mis bevinden zich 12 verloren Katholieke tradities die ooit vorm gaven aan hoe gelovigen zich voorbereidden, baden en leefden. Dit waren geen willekeurige gewoonten. Ze creëerden een levensritme dat het hart vollediger opende voor Gods genade. En dit is wat de meeste mensen missen. Wanneer deze tradities vervagen, vervaagt er iets anders mee. Focus, eerbied, diepgang.

1 Dagelijkse mentale gebed. Vanaf het begin heeft Christus niet alleen gebed onderwezen, Hij leefde het ook. Hij trok zich terug uit de drukte, ging de stilte in en bleef in gemeenschap met de Vader. Want bidden gaat niet alleen over spreken, het gaat over een relatie. En net zoals het lichaam niet kan overleven zonder ademen, kan de ziel niet leven zonder dagelijks gebed. Wanneer dit ritme ontbreekt, ontvouwen de gevolgen zich langzaam maar zeker. De helderheid vervaagt. De kracht verzwakt. En de ziel begint stuurloos rond te drijven. Daarom wezen de heiligen steeds op één essentiële oefening: het mentale gebed, ook wel bekend als Christelijke meditatie, niet als een optionele devotie, maar als een noodzakelijke weg voor iedereen die Gods wil wil begrijpen en de kracht wil ontvangen om ernaar te leven.

Wat het mentale gebed anders maakt, is zowel eenvoudig als diepgaand. Veel mensen spreken tot God, maar heel weinigen blijven lang genoeg om te luisteren. En dat is waar de transformatie begint. Mentaal gebed betrekt de hele persoon. De geest reflecteert op de waarheid. Het hart reageert met liefde, verlangen of zelfs strijd. En de wil begint zich langzaam af te stemmen op wat God vraagt. Na verloop van tijd verandert er iets. Gebed is niet langer slechts een herhaling van woorden uit gewoonte. Het wordt werkelijkheid ontmoeting, een plaats waar beslissingen worden verhelderd, lasten worden verlicht en geloof iets wordt dat geleefd wordt, niet alleen geloofd.

Daarom keren de heiligen er elke dag naar terug. Niet omdat het gemakkelijk was, maar omdat het essentieel was. En misschien is dat wel wat het dagelijkse mentale gebed zo krachtig maakt. Het is nooit verdwenen. Het is er nog steeds, wachtend om herontdekt te worden, klaar om de manier waarop je je geloof beleeft te transformeren.

2 De eerste vrijdagdevotie, geworteld in de openbaringen van het Heilig Hart van Jezus, onthult deze devotie een diep persoonlijke waarheid. Christus blijft niet ver weg. Hij wordt beïnvloed door hoe Hij wordt ontvangen, vooral in het gezegende sacrament. Een hart dat alles krijgt, blijft onverschilligheid ervaren. En dat is wat de devotie zo betekenisvol maakt. De praktijk is eenvoudig maar weloverwogen. Op de eerste vrijdag van elke maand, gedurende negen opeenvolgende maanden, ontvangen de gelovigen de heilige communie als een daad van eerherstel, als een bewuste uiting van liefde, aangeboden om het H. Hart te troosten voor de ondankbaarheid die het verdraagt. Wat deze traditie diepgang geeft, is de focus.

Eerherstel gaat niet over schuld. Het gaat over relatie. Het is de beslissing om liefde met liefde te beantwoorden zelfs wanneer anderen dat niet doen. En na verloop van tijd verandert dit hoe de H. Mis wordt beleefd. Het verschuift van verplichting naar ontmoeting, van gewoonte naar doel. Daar is ook een belofte verbonden aan deze devotie. Een herinnering dat zij die trouw blijven in het eren van het H. Hart op deze manier, worden getrokken in een diepere ervaring van genade, barmhartigheid en volharding.

Misschien is dat de reden waarom deze traditie ooit zoveel levens heeft gevormd. En zelfs nu, hoewel vaak vergeten, blijft het een duidelijke uitnodiging, een gestructureerd pad om te herontdekken wat het werkelijk betekent om Christus lief te hebben door daden.

3 Quatertemperdagen, ingedeeld binnen elk van de vier seizoenen. Deze drie dagen, woensdag, vrijdag en zaterdag, waren gewijd aan vasten, gebed en dankzegging. Quatertemperdagen waren nauw verbonden met het ritme van de schepping, met name de cycli van zaaien en oogsten. Ze nodigden de gelovigen uit om even stil te staan ​​om God te danken voor wat Hij heeft gegeven en om te vragen om de wijsheid om die gaven goed te gebruiken. Wat de Quatertemperdagen zo krachtig maakte, was de timing. Midden in het gewone leven onderbraken ze de routine. Ze creëerden ruimte om te reflecteren, opnieuw af te stemmen en te beseffen dat alles waar we van afhankelijk zijn, van voedsel tot werk tot dagelijkse benodigdheden, uiteindelijk van God komt.

Toch verdween deze traditie na de veranderingen van de jaren zestig in stilte. De eisen van vasten en onthouding werden niet langer strikt voorgeschreven, en na verloop van tijd verdween de praktijk zelf uit het bewustzijn van veel Katholieken. Ze zijn simpelweg onbekend en die afwezigheid onthult iets belangrijks. Wanneer we deze gestructureerde momenten van rust verliezen, verliezen we ook een bepaald bewustzijn. Het leven wordt continu maar minder doelgericht, druk, maar minder gegrond. Toch zijn de Quatertemperdagen nooit echt verdwenen. Ze blijven een open uitnodiging, een eenvoudige maar diepgaande manier om opnieuw verbinding te maken met een ritme van geloof dat de ziel in lijn brengt, niet alleen met de Kerk, maar met de orde van de schepping zelf.

4 De vijf eerste zaterdagen van de maand. De vijf eerste zaterdagen devotie is een direct antwoord op geestelijke onverschilligheid en een duidelijke uitnodiging tot herstel, gegeven door de Heilige Maagd Maria in begin 20e eeuw. Deze devotie richt zich op het troosten van haar Onbevlekt Hart, dat zij openbaarde als gewond door de voortdurende ondankbaarheid en beledigingen van de mensheid. Op de eerste zaterdag van vijf opeenvolgende maanden worden de gelovigen opgeroepen om te biechten, de heilige communie te ontvangen, vijf tientjes van de rozenkrans te bidden en 15 minuten te besteden aan meditatie over de mysteries van de rozenkrans.

Dit alles wordt gedaan met één intentie: eerherstel bieden en liefde teruggeven waar die is genegeerd. Wat deze devotie zo krachtig maakt, is de helderheid ervan. Elke stap brengt de ziel tot een dieper besef van zonde, genade en de noodzaak om persoonlijk te reageren. Er is ook een belofte aan verbonden. Zij die deze devotie oprecht voltooien, worden verzekerd van de genade die nodig is voor de redding op het moment van de dood. Daarom was de devotie van de eerste vijf zaterdagen zo belangrijk. Het gaf gelovigen een concrete manier om te handelen in tijden van crisis, niet door de wereld om hen heen te veranderen, maar door hun hart te transformeren. En zelfs nu blijft het een eenvoudig maar diepgaand pad dat velen nog moeten herontdekken.

5 De geboorte van Johannes de Doper. Er is een vergeten katholieke traditie die iets essentieels onthult over hoe God het menselijk hart voorbereidt, lang voordat de transformatie begint. De geboorte van Johannes de Doper, gevierd op 24 juni. Johannes de Doper is niet zomaar een figuur uit het verleden. Hij wordt niet voor niets de voorloper genoemd. Zijn missie was om de weg voor Christus te bereiden, niet alleen in de geschiedenis, maar in elke ziel die Hem wil ontmoeten. En hier wordt de diepte van deze traditie duidelijk. Voorbereiding is onderdeel van hoe God werkt. Velen richten zich op de devotie tot het H. Hart van Jezus en het Onbevlekt Hart van Maria, en terecht. Maar wat vaak ontbreekt, is de rol van Johannes de Doper in dat proces.

Omdat voordat harten worden getransformeerd, moeten ze worden voorbereid, gezuiverd, gewekt, gereedgemaakt. Dit is niet alleen symbolisch, het is praktisch. Door gebed en voorbede zet Johannes de Doper zijn missie voort. Hij helpt afleidingen te verwijderen, geestelijke zelfgenoegzaamheid te confronteren en de innerlijke ruimte te creëren waarin Christus vollediger kan worden ontvangen. Het herinnert ons eraan dat groei in geloof niet begint op het moment van de ontmoeting. Het begint eerder in het stille werk van voorbereiding dat vaak onopgemerkt blijft. En zodra dit begrepen is, verandert er iets.

Gebed wordt doelbewuster. Toewijding wordt vollediger omdat het niet langer alleen gaat om het bereiken van Christus, maar om het pad voor Hem goed te bereiden. Ook vandaag de dag blijft dit een open uitnodiging om een beroep te doen op hem die God zelf heeft uitgekozen om de weg te bereiden en datzelfde werk in ons eigen leven te laten ontvouwen.

6 Het dragen van het bruine scapulier. Het is een zichtbaar teken van verbondenheid, een herinnering dat degene die het draagt ​​zich onder de bescherming van de Heilige Maagd Maria heeft geplaatst en ervoor heeft gekozen om in toewijding aan haar te leven. Gedragen dicht bij het hart, roept het de persoon in stilte op om betere keuzes te maken om heiligheid na te streven en zich gedurende het dagelijks leven bewust te blijven van God. Deze traditie wordt vaak in verband gebracht met het verhaal van de H. Simon Stock in de 13e eeuw, toen de Heilige Moeder het bruine scapulier heeft gegeven als teken van bescherming en verlossing. Het is het onmiskenbare geloof van talloze Katholieken die het oprecht hebben gedragen, en vertrouwen op de spirituele betekenis ervan.

Het scapulier is geen amulet. Het vervangt geen geloof of inspanning. In plaats daarvan schept het een verbintenis. Zij die het dragen, worden uitgenodigd tot een levenswijze die gevormd wordt door gebed, reflectie en deelname aan het leven van de Kerk. Dit omvat het reserveren van tijd voor gebed, meditatie over de mysteries van het heil, het ontvangen van de Eucharistie en het geworteld blijven in de H. Schrift. Na verloop van tijd wordt het scapulier een constante herinnering aan de identiteit, een stille oproep om Maria na te volgen, die het woord van God in haar hart droeg en trouw bleef in zowel vreugde als lijden.

Daarom heeft deze traditie generaties lang standgehouden. Het biedt iets stabiels in een afgeleide wereld, een dagelijkse uitnodiging om ernaar te leven. Het dragen van het scapulier is een krachtige uiting van toewijding, een eenvoudig teken dat dicht bij het hart wordt gedragen en wijst op een leven dat niet door toeval is gevormd, maar door toewijding, geloof en het verlangen om Christus vollediger te volgen door het voorbeeld van Zijn Moeder.

7 Onthouding op vrijdag. Volgens het leven van de Kerk is elke vrijdag van het jaar gereserveerd als een moment om het offer van Christus te gedenken. Dit is nooit afgeschaft. Wat wel veranderd is, is de manier waarop het wordt beoefend. De Kerk roept nog steeds de gelovigen op tot boetedoening, maar staat op veel plaatsen flexibiliteit toe in hoe dat offer wordt beleefd. Het zich onthouden van vlees blijft de primaire vorm. Maar er kunnen ook andere vormen van versterving worden gekozen. Boetedoening is geen menselijke uitvinding. Het maakt deel uit van de goddelijke wet. God roept zijn volk op zichzelf te verloochenen, niet om het leven te beperken, maar om het te herordenen.

Zonder dit ritme wordt het geloof al snel comfortabel en verzwakt comfort langzaam de overtuiging. Vrijdag bestaat omdat patroon te doorbreken. Net zoals zondag de vreugde van de opstanding weerspiegelt, herinnert vrijdag aan de prijs van het Kruis. Het creëert een wekelijks ritme waarin het offer de ziel voorbereidt om dieper in de Mis te treden. Wat het belangrijkst is, is de intentie erachter. Of het nu gaat om het afzien van vlees, vasten, iets opgeven of een betekenisvolle gebedshandeling toevoegen, het doel is hetzelfde. Herinneren, goedmaken, groeien in discipline en liefde. En dit is waar het verlies zichtbaar wordt. Wanneer vrijdag als elke andere dag wordt behandeld, vervaagt er iets essentieels.

Het besef van opoffering, de gewoonte van zelfverloochening, het vermogen om nee te zeggen tegen jezelf ter wille van iets groters. In een cultuur die gevormd wordt door voortdurende genotzucht, biedt deze traditie een directe uitdaging, niet extreem, maar consistent, een kleine, herhaalde handeling die de ziel in de loop der tijd versterkt. Vrijdag ging onthouding nooit alleen over eten. Het ging over het vormen van een hart dat in staat is tot opoffering, en zelfs nu blijft het een van de eenvoudigste en krachtigste manieren om die kracht in het dagelijks leven te herstellen.

8 Dagelijkse devoties. In het centrum van elke ware devotie staat één realiteit. Jezus Christus aanwezig in de Eucharistie, niet symbolisch maar werkelijk aanwezig met lichaam, bloed, ziel en goddelijkheid. Daarom zijn de belangrijkste devoties altijd die welke ons dichter bij Hem brengen in het Heilig Sacrament. Of het nu gaat om eucharistische aanbidding, langere periodes van gebed zoals de 40-uursdevotie, openbare getuigenis in een eucharistische processie, of gewoon een stil bezoek aan het tabernakel. Elk van deze praktijken brengt de ziel in een directe ontmoeting met Christus. En dat is niet zonder doel.

Deze devoties helpen ons Zijn aanwezigheid dieper te herkennen, ze bereiden ons voor om Hem vruchtbaarder te ontvangen in de Heilige Communie en leiden ons tot ware aanbidding. In een tijd waarin het geloof in de werkelijke aanwezigheid verzwakt is, wordt dit soort dagelijks contact belangrijker dan ooit. Vanuit dat centrum begint al het andere zich te verbinden: de rozenkrans, het angelus, novenen, het getijdengebed, gebeden voor de H. Zielen, zelfs kleine dagelijkse offers. Niets hiervan staat op zichzelf. Wanneer ze verenigd zijn met Christus, transformeren ze het hele ritme van het leven. Na verloop van tijd verandert er iets. De dag is niet langer verdeeld tussen heilig en gewoon. In plaats daarvan wordt alles een offer. Werk, gebed, offer en intentie beginnen samen te bewegen en vormen een leven dat gestaag gericht is op God.

Dat is de diepere betekenis van dagelijkse devoties. Niet meer activiteit, maar meer bewustzijn, niet meer verplichting, maar meer verbondenheid. En misschien is dat wel wat stilletjes verloren is gegaan. Wanneer deze gebruiken verdwijnen, vervaagt het gevoel van Gods aanwezigheid met hen mee. Maar wanneer ze terugkeren, zelfs op kleine schaal, beginnen ze iets krachtigs te herstellen. Een leven waarin genade constant is, en de ziel van binnenuit vormt.

9 Bidden voor de H. Zielen in het Vagevuur. Eeuwenlang was dit geen zeldzame devotie. Het was een normaal onderdeel van het Katholieke leven, omdat de Kerk altijd heeft geleerd dat liefde niet eindigt bij de dood. Ze gaat door en ze werkt. Bidden voor de overledenen is geen optioneel sentiment. Het is een van de geestelijke werken van barmhartigheid, een echte verantwoordelijkheid geworteld in naastenliefde. Toch is deze praktijk vandaag de dag op veel plaatsen stilletjes verdwenen. En daarmee is het besef weg dat onze gebeden werkelijk kunnen helpen degenen die nog steeds gezuiverd worden op hun weg naar volledige eenwording met God. De Kerk gaat er niet van uit dat iedereen die gestorven is reeds in de Hemel is.

Tenzij iemand formeel als heilige is erkend, mogen we niet aannemen wat zijn of haar uiteindelijke bestemming is. In plaats daarvan worden we opgeroepen om met nederigheid en liefde te reageren, te bidden, offers te brengen, om hen bij te staan ​​op een manier die alleen de levenden kunnen. En dit verandert hoe we de dood zien. Het is niet langer een volledige scheiding, maar een voortzetting van de relatie. Een relatie waarin onze daden er nog steeds toe doen. Waar onze gebeden echte verlichting, echte vooruitgang en echte hoop kunnen brengen aan zielen die zichzelf niet meer kunnen helpen.

Na verloop van tijd transformeert deze toewijding ook degene die haar beoefent. Het verdiept mededogen. Het versterkt het geloof in het eeuwige leven en het herinnert ons eraan dat elke ziel op tocht is, inclusief die van ons. Daarom was deze traditie zo belangrijk. Ze hield de kerk door de tijd heen verenigd en verbond de levenden met hen die ons voorgingen. En zelfs nu, blijft het een van de krachtigste manieren om lief te hebben voorbij wat zichtbaar is.

10 Opoffering. Opoffering is een concrete, spirituele daad. Elke moeilijkheid, elke frustratie, elke vorm van lijden kan bewust worden verenigd met het offer van Jezus Christus en met intentie aan God worden aangeboden. Dit geeft de praktijk zijn diepte. Op zichzelf voelt lijden vaak zinloos of zelfs destructief. Maar wanneer het bewust wordt aangeboden, wordt het deelname aan iets groters. Het is niet langer geïsoleerd. Het is verbonden met het Kruis. En dat verandert het doel ervan volledig. Dit is precies de boodschap die in Fatima werd benadrukt. De Heilige Maagd Maria en de engel van de vrede presenteerden offer niet als iets om te vermijden, maar als iets dat werkelijke spirituele kracht bezit wanneer het met liefde wordt aangeboden.

Deze daden zijn niet symbolisch. Ze kunnen genade verkrijgen, herstel bewerkstelligen en bijdragen aan de redding van zielen. Wat deze praktijk veeleisend maakt, is de eerlijkheid ervan. Het vereist bewustzijn. In plaats van op pijn te reageren met frustratie of vluchtgedrag, vraagt ​​het om de beslissing om dat moment te nemen en er een offer van te maken, niet één keer maar consequent. Na verloop van tijd vormt dit een ander soort innerlijk leven. Lijden is niet langer verspild. Het wordt intentioneel.

Zelfs kleine ongemakken beginnen ertoe te doen. Een vertraging, een teleurstelling, een verborgen worsteling. Elk ervan wordt een kans om doelgericht te reageren. Daarom is deze praktijk zo krachtig. Het neemt het lijden niet weg. Het transformeert het. En daarmee hervormt het de manier waarop het geloof wordt beleefd. Niet alleen in het gebed, maar in elk moment dat anders betekenisloos voorbij zou gaan.

11 Gregoriaanse Dertigsten. Gregoriaanse Dertigsten zijn 30 opeenvolgende heilige missen die worden opgedragen voor één specifieke ziel na de dood. Dat is de praktijk en het bestaat om één reden: om die ziel te helpen volledige eenwording met God te bereiken. De betekenis is direct. De Kerk heeft altijd begrepen dat de meeste zielen niet meteen klaar zijn voor de Hemel. Ze ondergaan een zuiveringsproces en de meest krachtige hulp die we hen kunnen bieden is niet herinnering of emotie, maar het offer van de Mis zelf. Elke dag, gedurende 30 dagen, wordt dezelfde intentie op het altaar gelegd.

Dezelfde ziel wordt steeds opnieuw toevertrouwd aan de barmhartigheid van Christus. Wat deze traditie haar gewicht geeft, is continuïteit. Het is volhardend gebed, dag na dag. Genade wordt toegepast door de Eucharistie. De hoogste vorm van voorspraak die de Kerk bezit. Dit weerspiegelt een ernstige overtuiging dat wat na de dood gebeurt niet passief is en dat de levenden nog steeds een rol spelen. De oorsprong versterkt dit. De praktijk is verbonden met de H. Gregorius de Grote, die dertig missen beval voor een overleden monnik.

Aan het einde van die periode werd aangenomen dat de monnik was bevrijd van de reinigingsrituelen. Of het nu als geschiedenis of als spiritueel getuigenis wordt beschouwd, de boodschap blijft consistent. Herhaald gebed, verenigd met de Mis, heeft een reëel effect. Dit is wat Gregoriaanse Dertigsten onderscheidt van algemene gebeden voor de doden. Ze zijn gericht, gestructureerd en doelgericht. Ze behandelen de ziel als iemand die nog hulp nodig heeft. Tegenwoordig wordt deze traditie zelden beoefend.

Maar er is niets aan veranderd. Het blijft een van de duidelijkste manieren om liefde voor iemand te tonen na de dood. Want uiteindelijk draait het bij Gregoriaanse missen niet om rituelen. Het draait om verantwoordelijkheid. Het besef dat liefde niet stopt bij de dood en dat de Mis een ziel nog steeds helemaal naar God kan leiden.

12 Sacramentalia. Sacramentalia zijn geen versieringen. Het zijn hulpmiddelen die de Kerk je geeft, om vorm te geven aan hoe je je geloof in het dagelijks leven beleeft. Wijwater, gezegende olie, gezegend zout, medailles, beelden en heilige afbeeldingen vallen allemaal onder deze categorie. Elk heeft een specifiek doel: om de ziel voor te bereiden om genade vollediger te ontvangen en een gevoel van het heilige in gewone momenten te brengen. Hier is het onderscheid van belang. Sacramenten zoals de Eucharistie en de biecht geven direct genade wanneer ze op de juiste manier worden ontvangen. Sacramentalia werken anders. Ze bereiden de persoon voor. Ze openen het hart. Ze creëren bewustzijn door het gebed van de Kerk.

Ze worden kanalen die de ziel naar God leiden en het dagelijks leven ontvankelijker maken voor Zijn aanwezigheid. En daarom waren ze ooit zo geïntegreerd in het Katholieke leven. Wijwatervatjes bij de deur, een medaille om de hals die dagelijks werd gedragen, een kruisbeeld op een zichtbare plaats. Het waren constante herinneringen dat geloof niet beperkt is tot de muren van de Kerk. Na verloop van tijd gebeurt er iets subtiels wanneer deze verdwijnen. De zichtbare tekenen van geloof vervagen. En daarmee verzwakt het bewustzijn van God in het dagelijks leven.

Maar wanneer ze terugkeren, zelfs op eenvoudige manieren, beginnen ze dat bewustzijn te herstellen. Een zegening voor het verlaten van het huis, een stil moment met een heilig beeld, kleine handelingen die langzaam de manier waarop de dag wordt beleefd, herdefiniëren. Dat is het diepere doel van de sacramentalia. Ze nemen wat gewoon is en verbinden het met iets eeuwigs, door een gewoonte van aanwezigheid te vormen. En daarom staat deze traditie aan de basis. Want voordat het geloof sterk wordt, moet het eerst zichtbaar, consistent en geleefd worden in de details van het dagelijks leven.

24/5 Luz de Maria: het actieplan van de Hemel geopenbaard door de H. Michaël - O Crux Ave

De boodschappen van onze Heilige Moeder en de H. Aartsengel Michaël zijn niet alleen te horen met onze oren maar ook met het geweten dat zich houdt aan de oproep om eenheid, vooral als leden van het mystieke lichaam van Christus.

Ze roepen ons op om ons sterker bewust te worden van wat de liefde van Christus is. En ze vertellen ons dat als we gaan bidden, we in een staat van genade moeten zijn. Omdat we alleen in een staat van genade naar spirituele waarschuwingen zullen luisteren. En laten we luisteren naar onze Moeder die van ons houdt en naar de Heilige Geest. God wil Zijn plaats innemen in onze dagelijkse beslissingen. En hiervoor moeten we ons afvragen:

Welke plaats neemt God op dit moment in mijn leven in?

Het bewustzijn zit nog steeds in ons, maar de mens wil niet naar God luisteren. Hij wil dat zonde wijdverspreid wordt en als iets normaals wordt behandeld. Daarom luisteren veel van onze broeders met grote angst naar deze boodschappen. Met angst, niet met geloof. Maar zal angst de oplossing zijn, zodat de aarde niet beeft van aardbevingen? We moeten ons huiswerk maken en in staat van genade blijven. En onze allerheiligste Moeder spreekt niet tot ons over de toekomst, zij heeft het over wat er momenteel gebeurt in de mensheid. We moeten de boodschappen overwegen en ze toepassen in ons leven.

En in de boodschappen zien we drie krachtige punten:

1 een zeer krachtige roep om eenheid.

2 een essentiële oproep tot geestelijk leven.

3 een oproep om de tekenen van deze tijd te leren zien.

We kunnen niet ontkennen dat er op dit moment sprake is van een zeer delicate situatie in het Midden-Oosten. We kunnen ook zien dat de VS de Wereldgezondheidsorganisatie en de Verenigde Naties verlaten. Het heeft Europa in een moeilijke situatie gebracht. Het zijn dringende boodschappen maar ook hoopvolle boodschappen: dat we ten allen tijde op de hulp van de Hemel kunnen rekenen. De H. Michaël spreekt van voedseltekorten, van olietekorten in de boodschap. De olie wordt het zwarte goud genoemd. De kern van de boodschappen gaat het over eenheid en liefde. Een geweldige oproep van de heilige drie-eenheid om vertrouwen in God te hebben en naar God terug te keren.

Het is geen oproep tot paniek, maar eerder een grote oproep tot geloof. Wij weten hoe Satan er op dit moment voor staat en hij wil hierop anticiperen en de actie van de antichrist is juist binnen de kerk van Christus. We kunnen niet de hele wereld veranderen, slechts één persoon. Laten we in ons gezin beginnen en met de werkplaatsen. En met al degenen die we ontmoeten. En we moeten ons op dit moment vooral zorgen maken over onze spirituele toestand. Je bent geroepen om van je woning een geestelijk toevluchtsoord te maken van gebed, vrede en geloof. Het gaat om bekering en geloof in het Evangelie. OLVrouw en St Michaël vragen ons om spiritueel waakzaam te zijn.

Maar we zien dat het geen waarschuwing is voor angst, maar een waarschuwing voor verandering. Het is een waarschuwing om niet toe te staan dat Satan ons als zijn prooi neemt. Het is een waarschuwing die ons oproept om in eenheid te blijven. En juist in die eenheid, ligt de kwestie van het Midden-Oosten en ook Europa is in gevaar omdat ze zich op een of andere manier bedreigd voelen. En op een keer zei onze Heer tegen mij: "Dochter, ze zullen op een keer bezig zijn met dagelijkse dingen en dan zullen ze van het ene op het andere moment worden aangevallen door mannen met wapens.

Omdat er geen enkele mens met de waarschuwing rekening heeft gehouden. schepsel in geestelijke alertheid was dat had gewaarschuwd. Legers komen ten aanval. We hebben ons niet gerealiseerd dat de oorlog nog niet voorbij is, dat ze elkaar zijn blijven aanvallen. En waar denkt de mens op dit moment aan? Mensen zullen moeten nadenken hoe ze hun broeders en zusters kunnen helpen en hun huis voorbereiden om degenen te helpen die nergens heen kunnen. Daarom zijn wij geroepen om ons open te stellen voor de leiding van de Heilige Geest, ons werk en handelen te beoordelen. De laatste boodschappen zijn een oproep om ons hart te veranderen omdat we een hart van steen hebben. De laatste boodschappen gaan over grote liefdadigheid en de bereidheid om spiritueel te ontwaken.

Het belangrijkste is om in het evangelie te geloven, om in de Heilige Schrift te geloven. En de boodschappen roepen ons op om naar de tekenen der tijden te kijken. En spiritueel te ontwaken, om onszelf te versterken met gebed en onszelf persoonlijk transformeren in een toevluchtsoord van geloof, omdat we de Tempel van de Heilige Geest zijn. En als een naaste in geloof moet gecorrigeerd worden, doe dit dan onder vier ogen. Niet in het openbaar voor anderen. Als je problemen met een naaste hebt, neem hem apart. Als hij niet luistert, roep dan een andere broeder op als getuige. Pas als hij nog niet luistert, maak het dan openbaar voor de hele gemeenschap. Maar er is een geestelijke orde, een orde van liefde. Het staat in de H. Schrift.

23/5 Verschijningen in Kerizinen - Jean Stiegler - O Crux Ave

Boodschap van Kerizinen (1938 tot 1965 - 71 verschijningen)

OLVrouw van Kerizinen

 Jeanne-Louise

Jeanne-Louise Ramonet: Ze werd geboren op 7 oktober 1910 in Kerizinen, een gehucht gelegen in de gemeente Plounévez-Lochrist, tussen Brest en Morlaix. Haar ouders waren bescheiden boeren, zoals er destijds velen waren. Ze was de vierde van negen kinderen. Het land waar ze werd geboren is diep christelijk. Het was in Lochrist zelf (ongeveer 7 km verderop) dat in het jaar 400 een klooster werd gebouwd ter ere van het Heilig Kruis. De kapel die op deze plaats werd gebouwd, werd later een groot bedevaartsoord gewijd aan Christus. Kerizinen ligt ook op ongeveer 15n kilometer van het Heiligdom van OLVrouw van Folgoët. Het was in deze Léon, die destijds zeer religieus was, dat Jeanne-Louise tot haar dood woonde.

Tijdens haar jeugd leed ze aan een slechte gezondheid. In 1936 werd ze naar Lourdes gebracht, waar ze in betere gezondheid terugkeerde, waardoor ze haar werk op de boerderij kon overnemen, die ze overnam toen haar ouders stierven. Ze werkte daar tot haar pensionering in 1970. Van 1938 tot 1965 had Jeanne-Louise, in een veld vlakbij haar huis, verschijningen van Jezus en Maria, vaak vergezeld van boodschappen die ze in schoolschriften had opgeschreven. Vanaf 1947 bad zij dagelijks de Rozenkrans met de mensen uit de omgeving. Door de jaren heen volgde er een grote stroom van gebed en bekering die tot op de dag van vandaag voortduurt

En het is op de feestdag van Onze Lieve Vrouw van Smarten op 15/9/1938 dat de Heilige Maagd voor de eerste keer verscheen. En Christus stelde Maria voor als Medeverlosseres. Vandaar deze toewijding aan de twee verenigde harten van Jezus en Maria. Ze zei op de vooravond van de WO II: Bewapen jezelf dus met het gebed van opoffering terwijl je soldaten materiële wapens gebruiken. En als er naar mijn verzoeken wordt geluisterd, zal de oorlog rond half oktober 1940 eindigen.

Ze zei ook: Bid veel zodat de communisten zich bekeren. Anders zullen de communisten in de naoorlogse periode bijna overal zitten zelfs in Frankrijk en de Kerk zullen veel pesterijen van hen te verduren krijgen. Vraag het aan Jezus door mijn Onbevlekt Hart de bekering van Rusland. En ze spreekt vooral in Frankrijk over de zonden van onreinheid die nu reeds domineren. Er zal een einde komen aan deze oorlog, maar als de wereld geen boete doet en niet terugkeert naar God, wacht haar een nieuwe en zwaardere straf. Er zal een waanzinnige storm over de zondige wereld worden losgelaten.

Jullie verlichten het door je dagelijkse taak voor Christus uit te voeren, door jullie allen te verenigen door de rozenkrans die voor zondaars wordt overwogen. Rechtvaardige ziel, heb medelijden, heb medelijden met deze menigte zielen die, zonder zich zorgen te maken over hun eeuwigheid, zich elke dag verliezen aan wereldse genoegens. Moge elke Christen een apostel van zijn broeder worden, moge hij verloren zielen zoeken en terugbrengen naar de kudde, en mogen allen verenigd leven met en voor Christus. Alleen dan zal er een sfeer van vrede ontstaan voor de afschuwelijke mensheid die onder de melaatsheid van zonde verkeert. Bid elke dag de Rozenkrans.

Gebed: O Jezus, ik geef mezelf aan U door het smartvol en Onbevlekt Hart van Maria om troost te bieden voor Uw H. Hart voor altijd. Heilig Hart van Jezus, moge uw koninkrijk komen door het Smartvol en Onbevlekt Hart van Maria.

In 1947 zag Jeanne Louise een rozenkrans met de inscriptie: "Moed! Moed! Trouw aan het volhardend bidden van de rozenkrans, zullen ze op een dag het communisme verslaan. Verschillende mystici, waaronder Deborah, kregen de openbaring dat het communisme zou terugkeren, de Kerk zou gaan domineren, de mis zou verbieden in het grootste deel van Europa en dat alleen Bretagne vrij zou zijn.

Ze spoort ons aan om veel te bidden, boete te doen en vervolgens de rozenkrans van de heilige wonden te bidden en dat bij elk woord dat in deze rozenkrans wordt uitgesproken, Jezus zich laat aanraken en laat hij een druppel bloed vallen op de ziel van een zondaar.

OLVrouw vroeg om het Kroontje van de Heilige Wonden te bidden:

De Rozenkrans van Heilige Wonden wordt gebeden met een gewone Rozenkrans.

Op de crucifix: O Jezus, goddelijke Verlosser, wees barmhartig voor ons en voor de hele wereld. Amen.

Heilige God, Heilige almachtige God, Heilige eeuwige God, heb medelijden met ons en met de hele wereld. Amen.

O eeuwige vader, behandel ons met barmhartigheid door het bloed van Jezus, uw enige zoon; behandel ons met barmhartigheid, wij smeken u. Amen.

Grote kralen: Eeuwige Vader, ik bied u de wonden van onze Heer Jezus Christus aan om de wonden van onze zielen te genezen.

Kleine kralen: Mijn Jezus, vergeving en barmhartigheid, door de verdiensten van uw heilige wonden.

Eindgebed: 3 x Eeuwige Vader, ik bied U de wonden van onze Heer Jezus Christus aan, om de wonden van onze zielen te genezen.

Aan het begin van elk tientje kunnen we een bepaalde intentie toevertrouwen en een van de heilige wonden benoemen: van de handen, de voeten, de rug, het hoofd, het hart.

Niettegenstaande Rusland zijn dwalingen verspreidt over de hele wereld zal Rusland de eerste zijn om zich te bekeren tot het Christendom. Deborah zei dat er in Rusland een revolutie zal plaatsvinden en dat het geloof zal terugkeren door de Mariale milities die zich reeds voorbereiden. Na een periode van oorlogsgekte zullen grote vredesprofeten in Rusland opstaan en Rusland volledig transformeren. En Christus vertelt Deborah dat de laatsten de eersten zullen zijn. Er is inderdaad een mystieke ziel in Rusland, een diep religieuze achtergrond.

Op 29/5/1948 zei OLVrouw: Frankrijk zal worden binnengevallen en bezet door een Russisch leger. En dit is waar de Kerk en de goeden vervolgd zullen worden door de goddelozen. Want op dat moment zal er in Rusland nog geen Christelijke revolutie hebben plaatsgevonden en zullen de communisten domineren. Maar besteed aandacht aan mijn verzoeken en ik zal je beschermen tegen deze verschrikkelijke vijanden, want Ik kom naar beneden om je te redden. En het is via Bretagne, dat mij het meest trouw is gebleven, dat Ik Frankrijk, dat terugkeert naar Christus, opnieuw wil kerstenen.

Het zal opnieuw het licht van heidense volkeren worden. De Maagd zegt dat zij haar mantel over Bretagne spreiden. Een paar jaar later luidt deze volgende oorlog, die van de Russen, een nieuwe in. Er komt een vierde en die is van de antichrist, en daarna zullen de trouwe dienaren van Christus een zoete en rechtvaardige vrede genieten. Het zal de regering van Jezus zijn door mijn Onbevlekt Hart. Oorlogen kunnen echter vermeden worden als de berouwvolle wereld en Frankrijk terugkeert naar God.

Maar eerst komt de zuivering: oorlogen, aardbevingen, te midden van een verschrikkelijke droogte, te midden van een lijden zoals de mensheid nog nooit heeft gekend. Maar op 5 maart 1955 deed ze ons een buitengewone belofte. Mijn Christenen, moed, de heerschappij van God is nabij. Het begint met een gebeurtenis die even opvallend als onverwacht is.

God zal de trots van de onboetvaardigen beschamen. En ze kondigt aan dat alle machten die Frankrijk op dat moment zullen helpen de grote beloning zullen ontvangen om hun plaats binnen de RK-Kerk in te nemen. En het zal in de plaats van ondeugende tronen twee glorierijke tronen zijn, die van het H. Hart van Jezus en het Onbevlekt Hart van Maria. En zo zal de naam van God over de hele aarde verheerlijkt worden. En de H. Maagd zal erkend worden als Medeverlosseres, Middelares van alle genade en Voorspreekster. Ze zei ook: Bid veel voor de Heilige Vader, voor de heilige Kerk die ik zal steunen zodat ze in de toekomst triomfeert.

En plotseling verschijnt de Heilige Maagd met onze Heer aan haar rechterkant. Beiden trokken in hetzelfde gebaar hun mantel opzij en openbaarden hun Harten die bedekt waren met wonden. Er was een rode en witte straal die uit het Hart van onze Heer kwam. In feite zijn is de rode en witte straal die uit het H. Hart komen die naar de mensen afdalen. De Maagd bemiddelt voor het Hart van Jezus en het Hart van Jezus reageert door deze rode en witte straal naar de mensen te sturen.

Maria zegt: De rode en witte straal vertegenwoordigen het water en het bloed dat uit het Hart van mijn zoon stroomde toen het aan het Kruis werd geopend. Het wit symboliseert het water dat de ziel zuivert en het rood is Bloed dat het leven van de ziel is.

De H. Maagd herinnert ons er voortdurend aan dat deze krachtige oproepen, oproepen zijn om zielen te redden en de Kerk te verdedigen, aan wie Christus de uiteindelijke overwinning beloofde. En de Triomf van het Onbevlekt Hart zal komen nadat verschillende landen verdwenen zijn, niet voor 3/4 geëlimineerd, maar volledig van de kaart zijn verdwenen. Er zullen nieuze geografische kaarten moeten gemaakt worden omdat de oceanen vele landen zullen binnendringen. We gaan apocalyptische gebeurtenissen zien door aardbevingen, vulkanen en het activeren van deze atoomwapens die echte waanzin zijn. Ze vroeg omeen eerherstellende gemeenschap omdat God vergeten wordt, omdat ook Jezus in de steek gelaten wordt. En omdat aan de Eucharistie steeds minder belang wordt gehecht.

juni 56 Jezus: Sluit je hart niet voor het Smartvol en Onbevlekt Hart van Mijn Moeder want het is de brug die naar Mijn barmhartige Hart leidt. Mijn Hart kan niet zegevieren zonder dat van Mijn Moeder. Zij regeert zoals ik koning ben. Ik vraag aan de wereld: wees toegewijd aan onze twee Harten verenigd in de Heilige Geest. Op die manier door toewijding zou de wereld de ondergang vermijden en goddelijke zegeningen verkrijgen. Omdat deze toewijding de grote adem zou zijn van onze barmhartige liefde die alles zou herscheppen. Omdat de wereld gered moet worden niet door geweld, maar door de Geest en ons Hart.

Gods uur komt. De Derde Wereldoorlog is begonnen.

Chlorella -  Niburu
Chlorella is niet zomaar een supplement; het is een nutritionele krachtpatser. Hier is waarom eigenlijk iedereen dit groene wondermiddel aan zijn dagelijkse routine zou moeten toevoegen.

1. De Ultieme Natuurlijke Stofzuiger (Detox)
Onze lichamen krijgen dagelijks heel wat te verduren. Denk aan zware metalen in ons drinkwater, pesticiden op onze groenten en luchtvervuiling. Chlorella staat erom bekend dat het zich in de darmen kan binden aan deze schadelijke stoffen—zoals lood, kwik en cadmium—en ze veilig het lichaam uit loodst zonder de goede mineralen aan te raken. Het werkt letterlijk als een interne stofzuiger.

2. Een Bomvol Voedingsprofiel
Als je naar de voedingswaarde van chlorella kijkt, is het bijna niet te geloven dat dit uit één enkel organisme komt. Het bevat:
Complete eiwitten: Chlorella bestaat voor maar liefst 50-60% uit eiwitten en bevat alle negen essentiële aminozuren. Ideaal voor vegetariërs en veganisten.
Vitamine B12: Een van de weinige plantaardige bronnen van actieve vitamine B12.
IJzer en Vitamine C: Een ijzertekort? Chlorella is rijk aan ijzer, en dankzij de natuurlijke aanwezigheid van vitamine C wordt dit ook nog eens supergoed opgenomen.
Omega-3 vetzuren: Goed voor je hersenen en je hart.

3. De Kracht van Chlorofyl
Chlorella dankt zijn diepgroene kleur aan chlorofyl (bladgroen). Sterker nog: chlorella bevat per gram meer chlorofyl dan bijna welke andere plant ter wereld ook. Chlorofyl helpt bij de aanmaak van rode bloedcellen, ondersteunt het immuunsysteem en helpt om je adem en lichaamsgeur fris te houden.

4. Een Boost voor je Immuunsysteem
Voel je je vaak vermoeid of pik je elk griepje op? Onderzoek toont aan dat chlorella de productie van antistoffen kan stimuleren en de activiteit van 'natural killer'-cellen verhoogt. Dit zijn de cellen die je lichaam beschermen tegen virussen en bacteriën. Met een dagelijkse dosis chlorella geef je je natuurlijke afweersysteem een flinke voorsprong.

5. Stralende Huid en Anti-Aging
Chlorella bevat een uniek complex genaamd de Chlorella Groei Factor (CGF). Dit complex stimuleert de snelle vernieuwing en het herstel van je cellen. Het resultaat? Je weefsels verouderen minder snel, wondjes genezen sneller en je huid krijgt die felbegeerde, gezonde 'glow'.

Of je nu topsporter bent, een drukke kantoorbaan hebt, of gewoon het beste voor je lichaam wilt: chlorella is de perfecte, natuurlijke verzekeringspolis voor je gezondheid. Het reinigt, voedt en beschermt. Het is tijd om de kracht van deze oeroude alg te omarmen en je lichaam de upgrade te geven die het verdient!

Berberine doet wat Ozempic niet kan: - Niburu
Het helpt je vet te verliezen – zelfs zonder calorieën te minderen.
Dit, omdat Berberine de kern van het probleem aanpakt:

→ Insulineresistentie
→ Metabole disfunctie
→ Ontsteking
→ Lekkende darm

Berberine activeert AMPK – de metabolische hoofdschakelaar van je lichaam.

Dit enzym:
✅ Verbrandt vet
✅ Verlaagt de bloedsuikerspiegel
✅ Verhoogt de mitochondriale energie
✅ Activeert autofagie (celreiniging)
✅ Vertraagt veroudering

Het is als sporten... maar dan in de vorm van een supplement.

Berberine verbetert de insulinegevoeligheid.
Ook zorgt het ervoor dat je cellen glucose efficiënter opnemen, zonder dat daar extra insuline voor nodig is.
Dit helpt insulineresistentie tegen te gaan – de belangrijkste oorzaak van gewichtstoename en langdurige gezondheidsproblemen zoals diabetes.

Sterkere insuline-respons = gemakkelijker vetverlies.

Berberine ondersteunt de gezondheid van het hart en verlaagt:

▪️ LDL (slecht cholesterol)
▪️ Triglyceriden
▪️ Bloedsuiker

Dit vermindert de opbouw van plaque in de slagaders en verbetert de gezondheid van de bloedvaten, waardoor het risico op hartziekten afneemt.
Berberine verlaagt de bloedsuikerspiegel.

Hoge bloedsuikerspiegel =
 Permanent trek in voedsel
 Vetopslag
 Ontsteking
 Vette lever

Berberine helpt glucose in cellen te transporteren, waardoor de bloedsuikerspiegel stabiel blijft – of je nu diabeet bent of niet. Berberine vermindert chronische ontstekingen. Chronische ontstekingen voeden obesitas, hartziekten en kanker.

Berberine bestrijdt het door:
▪️︎ NF-κB te remmen
▪️︎ Cytokinen te verlagen
▪️︎ Antioxidanten te stimuleren

Minder ontstekingen = langer, gezonder leven.

Berberine stimuleert autofagie (celvernieuwing), verbetert de mitochondriën en vermindert oxidatieve stress.
Het is een van de weinige supplementen waarvan is aangetoond dat ze biologische veroudering vertragen.

11/5 Verschijning van de H. Padre Pio - Manuela te Sievernich

De H. Padre Pio verschijnt in een prachtig licht en bidt samen met ons het Weesgegroet. Zijn originele stem is te horen op de opname van de mobiele telefoon en zegt: "Gezegend ben jij...". We hoorden zijn originele stem voor het eerst in februari van dit jaar.

De Padre zegt dat ik nu moet luisteren naar wat hij zegt.

M.: “Ik ben er klaar voor, ik luister”.

Geliefde vrienden van de Heer, vertrouw op Hem, vertrouw op Jezus! Hij houdt oneindig veel van jullie! Kijk, geen offer is zo groot als het Zijne! Het is een offer van liefde, een offer van Zijn hoogste liefde, omdat Hij Zichzelf voor jullie gaf. Bid heel veel voor vrede! Ik vraag jullie heel erg: Stel al je vertrouwen in Jezus! De wereldse verlossers verdienen jouw vertrouwen niet, wees dus waakzaam. Bemin met nederigheid en wees zachtmoedig van hart als je fouten van je naaste ziet. Bid voor hen en breng ze in het Hart van Jezus. Ik ben vanuit de Hemel naar jullie toe gekomen om je troost te geven en je te vertellen: Wie de Heer liefheeft, onderhoudt Zijn geboden! Ik heb je twee parels van de Hemel laten zien: Dit is het Woord van God en de Catechismus van de Katholieke Kerk. Deze twee parels zijn Hemelse parels en beschermen je tegen elke dwaling!

De mens houdt ervan zijn eigen dingen te doen en te proberen zoals God te zijn, en dit is een grote verleiding. De mens wil het beter doen en valt in graven vol vuiligheid en corruptie in plaats van naar God en Zijn Heilige Wil te kijken. Ik breng je zorgen, je verzoeken met mij naar de Heer. Blijf trouw aan de Heer, kijk naar Hem, want Hij zal niet tegen je wil ingaan; aangezien de vrije wil een grote gave is van onze Vader in de Hemel.

De H. Padre Pio neemt afscheid en zal ons later zegenen met de Priester. Een wierookgeur wordt door meerdere mensen waargenomen.

22/4 Verschijning van de H. Charbel - Manuela te Sievernich

Ik zie de H. Charbel in een prachtig licht, en ik zie ook andere lichten. Daaruit komen Maronitische heiligen tevoorschijn: ik herken echter alleen de heilige Nimatullah Al-Hardini en de heilige Rafka. De heilige Charbel draagt ​​een rode lelie in zijn handen en spreekt: 

In de naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest. Amen. Vrienden van de verrezen Jezus! Laat de vlam van liefde voor de Heer niet doven in jullie harten. Bid voor vrede in het Midden-Oosten, bid vurig! Zie, ik ben tot jullie gekomen met mijn geestelijke zuster en mijn geestelijke broeders. Bid voor Christenen in het Midden-Oosten, bid voor vervolgde Christenen! Bid en houd niet op met bidden, opdat het Westen de genade en waardigheid van kinderen van God niet verliest! 

M.: “Lieve heilige Charbel, wat bedoelt u daarmee? Zijn wij niet allemaal kinderen van God?” 

De H. Charbel kijkt me aan en zegt: Jullie zijn allemaal kinderen van God, maar velen kiezen voor welvaart in plaats van Jezus en verwerpen hun waardigheid! 

M.: "Wat bedoelt u, beste H. Charbel?" De H. Charbel zegt: Door Gods genade kun je altijd tot de Heer terugkeren; maar door liefdeloosheid wordt de waardigheid van het kind van God met voeten getreden. 

Dan laat de H. Charbel me de rode lelie in zijn handen zien en zegt: Kijk, deze lelie staat voor vervolgde Christenen. Wist je maar eens hoe kostbaar en waardevol jullie gebed is! 

De H. Charbel en zijn hemelse vrienden zegenen ons later samen met de Priester. De verschijning wordt begeleid door de geur van oosterse wierook en olie. 

25/4 Verschijning van de Koning van Barmhartigheid

Een grote gouden lichtbol zweeft boven ons, vergezeld door twee kleinere bollen, en er straalt een prachtig licht uit. De grote gouden bol opent zich, en de Koning van Barmhartigheid komt uit dit licht tevoorschijn. Hij draagt ​​Zijn grote gouden kroon, het gewaad en de mantel van Zijn Kostbaar Bloed, geborduurd met leliebloesems en lelieranken. In Zijn rechterhand draagt ​​Hij Zijn grote gouden scepter, en in Zijn linkerhand houdt Hij de Vulgaat (H. Schrift). Op de Vulgaat staat ditmaal de leliestaf die ik altijd heb beschreven. De Koning der Barmhartigheid heeft kort, krullend, donkerbruin haar en grote blauwe ogen.

Nu openen de twee andere lichtbollen zich, en twee engelen komen eruit tevoorschijn in eenvoudige, stralende witte gewaden en knielen voor de Koning van Barmhartigheid. De Heilige Engelen nemen de koninklijke mantel van Zijn Kostbaar Bloed in hun handen en spreiden die over ons uit. Wij zijn beschut in Zijn mantel als in een tent. Nu knielen ze voor de hemelse Koning neer en leggen ze de mantel neer. De Koning van Barmhartigheid nadert ons en spreekt: 

In de naam van de Vader, en van de Zoon – dat ben Ik – en van de Heilige Geest. Amen. Geliefden, Ik ben uit de Hemel tot jullie gekomen – Ik die ben – om in jullie harten te wonen. Ik heb jullie oneindig lief en vandaag zal Ik harten aanraken met Mijn genade, die jullie heel en heilig maakt. Wees niet bang om je geloof te beleven, want Ik leef in de sacramenten van Mijn Kerk! Zij verkondigt Mij, en Ik ben de waarheid en het leven. Kijk naar de apostelen. Zij verkondigden Mij, en is het vandaag niet het feest van de H. Marcus? (Noot: de evangelist) Slechts enkelen gingen eropuit om Mij te verkondigen, en Mijn genade, Ik ging met hen mee. Blijf Mij trouw en heb vertrouwen en hoop!

Kies niet voor zonde, kies voor genade, kies voor de weg van Mijn gouden scepter van barmhartigheid, want Ik ben de Koning van Barmhartigheid, en de weg van Mijn barmhartigheid is Mijn Heilige Kerk. Mijn barmhartigheid wordt in jullie harten geopenbaard wanneer jullie in de H. Sacramenten, in Mijn heiligende genade leven. Bid om vrede met heel je hart en houd niet op met bidden! Je kunt de schoonheid en genade van het gebed niet bevatten. Wanneer je met je hart bidt, spreek je met de Vader, met Mij, de Zoon, met de Heilige Geest en met Mijn Allerheiligste Moeder Maria.

Mijn Moeder Maria is zo vaak op aarde verschenen en zij bidt voor jullie, en in het bijzonder voor de Duitse Kerk. Het is belangrijk dat jullie voor je bisschoppen bidden. Waar Ik verkondigd word, gaat dwaling, de duivel, weg – en groeit de genade van de heiligheid.

​Nu opent de Vulgaat (H. Schrift) zich in Zijn hand, en ik zie het 6e hoofdstuk van de brief aan de Romeinen. (Zie onderaan) 

Op de borst van de Koning van Barmhartigheid zie ik nu een witte hostie, waarop een kloppend Hart is met een wonde in zijn zijde en een vlam erboven. Op de vlam van het levende Hart zie ik de letters IHS in goud geschreven. De hemelse Koning neemt Zijn scepter tegen Zijn Hart, en deze wordt het aspergillum van Zijn Kostbaar Bloed, en Hij besprenkelt ons en zegt: In de naam van de Vader, en van de Zoon – dat wil zeggen, Ik – en van de Heilige Geest. Amen. 

Zijn zegen strekt zich ook uit over alle brieven die de gebedsverzoeken van de gelovigen bevatten. De hemelse Koning daalt neer op de kinderen en spreekt: Ik groet de kinderen van harte en vanuit het diepst van mijn Hart! Al mijn liefde is voor hen. Ik heb ook de zieken en lijdenden besprenkeld, en hen die van verre aan Mij denken.

Vervolgens vraagt ​​de Koning van Barmhartigheid ons het volgende gebed te bidden: O mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons van het vuur van de hel, leid alle zielen naar de Hemel, vooral degenen die Uw barmhartigheid het meest nodig hebben. Koning van Barmhartigheid, schenk ons ​​de genade van heiligheid en genezing. Stort de genade van vrede uit over alle harten. Amen. 

De Koning van Barmhartigheid spreekt tot ons: Ik zie dat sommige harten nog steeds bezoedeld zijn, en Ik verheug me jullie te ontmoeten in het sacrament van de H. Biecht, sacrament van verzoening met Mij. Vat moed, leef opnieuw in Mij en leef in Mijn genade! Ik ben uit de Hemel tot jullie gekomen omdat Ik jullie liefheb, en Ik zal bij jullie blijven als je dat wenst! Vaarwel! 

De Koning van Barmhartigheid keert terug naar het licht, en de Heilige Engelen doen hetzelfde. Allen verdwijnen. 

Romeinen 6: Met Christus gestorven, dood voor de zonde

Betekent dit nu dat we moeten blijven zondigen om de genade te laten toenemen? Dat in geen geval. Hoe zouden wij, die dood zijn voor de zonde, nog in zonde kunnen leven? Weet u niet dat wij die gedoopt zijn in Christus Jezus, zijn gedoopt in zijn dood? We zijn door de doop in zijn dood met hem begraven om, zoals Christus door de macht van de Vader uit de dood is opgewekt, een nieuw leven te leiden. Als wij delen in zijn dood, zullen wij ook delen in zijn opstanding. 

Immers, we weten dat ons oude bestaan met hem gekruisigd is omdat er een einde moest komen aan ons zondige leven: we mochten niet langer slaven van de zonde zijn. Wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde. Wanneer wij met Christus zijn gestorven, geloven we dat we ook met hem zullen leven, omdat we weten dat hij, die uit de dood is opgewekt, niet meer sterft. De dood heeft geen macht meer over hem. Hij is gestorven om een einde te maken aan de zonde, voor eens en altijd; en nu hij leeft, leeft hij voor God.

 Zo moet u ook uzelf zien: dood voor de zonde, maar in Christus Jezus levend voor God. Laat de zonde dus niet heersen over uw sterfelijke bestaan, geef niet toe aan uw begeerten. Stel uzelf niet langer in dienst van de zonde als een werktuig voor het onrecht, maar stel uzelf in dienst van God. Denk aan uzelf als levenden die uit de dood zijn opgewekt en stel uzelf in dienst van God als een werktuig voor de gerechtigheid. De zonde mag niet langer over u heersen, want u staat niet onder de wet, maar leeft onder de genade.

Betekent dit nu dat we vrijuit mogen zondigen omdat we niet onder de wet staan, maar onder de genade leven? Absoluut niet. Wanneer u zich als slaaf in iemands dienst stelt, weet u toch dat u hem moet gehoorzamen? Wanneer u de zonde dient, leidt dat tot de dood; wanneer u God gehoorzaamt, leidt dat tot vrijspraak. Maar God zij gedankt: u was slaven van de zonde, maar nu gehoorzaamt u van ganser harte de leer waaraan u zich hebt toevertrouwd, en bevrijd van de zonde hebt u zich in dienst gesteld van de gerechtigheid. Ik druk me zo gewoon mogelijk uit, omdat het anders uw begrip te boven gaat.

Zoals u zich ooit in dienst stelde van zedeloosheid en onrecht om een wetteloos leven te leiden, zo stelt u zich nu in dienst van de gerechtigheid om heilig te leven. Toen u nog slaven van de zonde was, was u niet gebonden aan de gerechtigheid. Wat hebt u daarmee geoogst? Dingen waarvoor u zich nu schaamt, want ze leiden tot de dood. Maar nu, bevrijd van de zonde en in dienst van God, oogst u toewijding aan hem en zelfs het eeuwige leven. Het loon van de zonde is de dood, maar het geschenk van God is het eeuwige leven in Christus Jezus, onze Heer.