Zondag 2 mei 2010
psychotherapie en verwachtingen
Nog eventjes kort wat over wat ik gisteren schreef over de irreëele verwachtingen van personen met - of ook zonder? - psychische problemen betreffende alle kennis die zij kunnen vergaren van de kant van andere mensen die een lange psychotherapie hebben doorgaan:
het is een persoonlijk groeiproces, in psychotherapie gaan. Het is iets wat je op dat moment ten volle beleeft met je hele persoon, met zijn gebreken of groeiobstakels, om er langzaamaan sterker uit naar boven te komen.
Je bent daar elke keer tijdens de therapiesessies met je hele persoon - gevoelens, belevenissen, reacties - in verwikkeld en ook vooral daarbuiten blijft het effect ervan in je doorwerken.
Maar het iets zó diepgaand en persoonlijks dat je dat echt niet in geschrijf aan anderen weer kunt geven opdat zij zich dat zo in korte tijd eigen kunnen maken. Je moet er zelf doorheen gaan!
Zeker zal het lezen van andermans belevenissen met deze problematiek inspirerend kunnen zijn voor lotgenoten omdat je door de lectuur zelf herinneringen, misschien situaties, voorvallen, dromen of nachtmerries zult oproepen, ook via associaties.
Zo was het voor mijzelf ook inspirerend andermans verhalen te lezen bij het langzame opstellen van de gegevens voor mijn autobiografisch boek. En dat gebeurt ook nu nog steeds.
Mijn verdere lectuur in vele boeken, nadat mijn verhaal verschenen is, heeft mij nog met vele andere details en herinneringen verrijkt, die deels ook in dit blog zijn opgenomen. Wie weet doe ik er in de toekomst nog wel wat mee.
het is een persoonlijk groeiproces, in psychotherapie gaan. Het is iets wat je op dat moment ten volle beleeft met je hele persoon, met zijn gebreken of groeiobstakels, om er langzaamaan sterker uit naar boven te komen.
Je bent daar elke keer tijdens de therapiesessies met je hele persoon - gevoelens, belevenissen, reacties - in verwikkeld en ook vooral daarbuiten blijft het effect ervan in je doorwerken.
Maar het iets zó diepgaand en persoonlijks dat je dat echt niet in geschrijf aan anderen weer kunt geven opdat zij zich dat zo in korte tijd eigen kunnen maken. Je moet er zelf doorheen gaan!
Zeker zal het lezen van andermans belevenissen met deze problematiek inspirerend kunnen zijn voor lotgenoten omdat je door de lectuur zelf herinneringen, misschien situaties, voorvallen, dromen of nachtmerries zult oproepen, ook via associaties.
Zo was het voor mijzelf ook inspirerend andermans verhalen te lezen bij het langzame opstellen van de gegevens voor mijn autobiografisch boek. En dat gebeurt ook nu nog steeds.
Mijn verdere lectuur in vele boeken, nadat mijn verhaal verschenen is, heeft mij nog met vele andere details en herinneringen verrijkt, die deels ook in dit blog zijn opgenomen. Wie weet doe ik er in de toekomst nog wel wat mee.