Onder de middag weer samen gegeten met vriend X in het centrum, waar het overvol is met toeristen vooral hier op bezoek om de 'Sindone' te …
Onder de middag weer samen gegeten met vriend X in het centrum, waar het overvol is met toeristen vooral hier op bezoek om de 'Sindone' te bekijken.
Dit laken waarvan veronderstelt wordt dat Jezus er na zijn dood in gewikkeld was, is na 10 jaar opnieuw tentoon gesteld en dit zal, geloof ik, tot aan eind mei 2010 duren.
Een drukte van jewelste in het centrum, die ik niet altijd op prijs stel.
Ook in het restaurantje was het propvol toeristen, maar wat mij méér stoort zijn al die voetgangers, bussen met toeristen en de erg volle trams.
We hebben na het eten ook nog aardig wat samen gewandeld en ik op mijn ukkie ook erna nog, op zoek naar ietwat donkerbeige grof linnen om te borduren.
In een enorm grote stoffenwinkel heb ik uiteindelijk een groffe, erg geschikte stof uit Indië gekocht.
Van nu af aan zullen wij elkaar in de maanden mei, juni, juli en augustus minder vaak ontmoeten vanwege verschillende activiteiten van beiden, waartussen vele korte vakantietrips van vriend X, eentje van mijzelf, plus verschillende GGZ-activiteiten van mij, binnen en buiten Turijn.
En nu komt er per associatie - zie het bericht hieronder - nog iets in mij op. Ik heb altijd behoorlijk kunnen genieten van de films en/of m…
En nu komt er per associatie - zie het bericht hieronder - nog iets in mij op. Ik heb altijd behoorlijk kunnen genieten van de films en/of musicals met Julie Andrews, maar The Sound of Music ('Tutti insieme appassionatamente') zal ik minstens 5 of 6 keer in mijn leven gezien hebben, er telkens opnieuw van genietend.
Uiteindelijk liep ik daar zelf, net als Julie Andrews heerlijk samen met die kinderen die zij verzorgde, in de bergen dansend te zingen en te genieten van het leven.
Was ik daar - bij het genieten van die film-musical - bezig mijzelf, de innerlijk gekwetste Lia, te 'verzorgen'? Of compenseerde ik voortdurend wat mij in feite ontbrak, de diepe verwerking van vele verborgen gevoelens?
Gisteren heb ik in de bus toevallig aandachtig een borduurpatroon van Edelweissbloemen bekeken, waarop ik spontaan een stukje van het liedje…
Gisteren heb ik in de bus toevallig aandachtig een borduurpatroon van Edelweissbloemen bekeken, waarop ik spontaan een stukje van het liedje 'Edelweiss' begon te zingen. Hierop volgde een zogenaamde 'gezonde' huilbui van mijzelf.
Het niet uitgesprokene verwerken: ik heb nog wel emoties en herinneringen te verwerken (en wie niet?), ook al doe ik dit nu bovenal op eigen initiatief.
Eventjes uitbreiden nu opdat een bepaald begrip aan sommige lezers hier duidelijk wordt. Ik heb mij al meermaals door nederlandstalige mensen met GGZ-problemen de vraag horen stellen: "Maar psychotherapie is toch géén associaties maken?"
Hierachter schuilen zeker nog vragen met een bepaalde beperkte kennis - misschien nog populaire kennis - over de vrije associatie-methode die Freud ook toepaste.
Tijdens de psychodynamische psychotherapie funktioneert het zeker niet op die 'ouderwetse'(?) of klassieke manier van: ik zeg je een woordenreeks en jij, patient, moet antwoorden wat er direct in je hoofd opkomt!
Men praat simpelweg en associaties begin je langzaamaan toch - ook niet willend - te maken, vooral ook buiten de psychotherapie-uren om.
Maar ons hele denken en doen en ons hele geheugen is, volgens mij, grotendeels een kwestie van associaties maken.
Zo associeerde ik in de bus de zicht van edelweissbloemen met het liedje Edelweiss uit de film-musical The Sound of Music met Julie Andrews.
En hier nog andere associaties: toen ik in 1972 naar Italie vertrok had ik ook een souvenir uit Oostenrijk bij mij, juist met daarin ook een Edelweissbloempje. Ik ben zelf nooit in Oostenrijk geweest, maar dit was een souveniertje dat mijn ouders - beter gezegd mijn moeder - tijdens één van de enige 2 vakanties van haar leven had meegenomen. Nog kan ik mij herinneren hoe zij ons thuis ook enthousiast vertelde over de prachtige wandelingen daar in de natuur en daarmee - ik bedenk het nu pas weer - was haar glimlachende gezicht geassocieerd. Met het bewaren van dat souveniertje ... droeg ik eigenlijk zo'n momentje van die weinig in mijn leven geziene genietende momentjes van mijn moeder met mij mee.
Mijn moeder...
De samenkomst van de zelfhulpgroep is gisteren nogal goed verlopen in uitwisseling van dialogen met allen. Wij waren ditmaal in 5 (ex-)stemm…
De samenkomst van de zelfhulpgroep is gisteren nogal goed verlopen in uitwisseling van dialogen met allen. Wij waren ditmaal in 5 (ex-)stemmenhoorders, mijzelf inbegrepen plus twee psychiatrische verpleegkundigen.
Een vrouw, die al meer dan 30 jr stemmen hoort, begon ook te praten over haar eigen moeder en over lieve herinneringen aan haar grootmoeder. Dit was voor mij ook aanleiding nog mijn herinnering aan mijn oma op te halen en ... tot wat huilen. Emoties verwerken gebeurt mij af en toe ook nog binnen die groep, waar ik toch niet voortdurend aan deel wil nemen. Ik heb er ook geen zin in mij met de soms heel ernstige problemen van anderen bezig te houden en er zoveel tijd in te steken als bijvoorbeeld één verpleegkundige wel bereid is te doen.
Ik heb er, op vraag van één verpleegkundige, ook nog verschillende details over mijn 'schizofrene' gewaarwordingen opgehaald.
Ook tijdens deze samenkomst is aan het einde nog benadrukt dat men zeker creatieve bezigheden moet zoeken. Er was één persoon die sinds kort deel van een koor uitmaakt en een andere, die graag zou willen tuinieren. Het tuinier-idee zal misschien ook wel kunnen worden uitgevoerd. Misschien wil een ASL (= GGZ-zone) hier proberen er een stuk grond voor te bemachtigen.
Uit de meest geliefde sprookjes uit je eigen jeugd kun je zelf - als je er al in slaagt jezelf een beetje op een afstand te bekijken - ook w…
Uit de meest geliefde sprookjes uit je eigen jeugd kun je zelf - als je er al in slaagt jezelf een beetje op een afstand te bekijken - ook wel wat over je eigen problemen opmaken.
In mijn boek haal ik ook als één van mijn favoriete sprookjes - het ontroerde mij en ik kon mijzelf er in terug vinden - uit mijn jeugd dat van het 'Meisje met de zwavelstokjes' van Andersen aan.
Wat mij recent ook te binnen kwam was een ander geliefd sprookje: Het lelijke eendje.
Wel, nà mijn jaren psychotherapie ben ik eindelijk een zwaan geworden en heb dus mijn besef van eigenwaarde behoorlijk hersteld.
Voor de rest: wel, er blijft altijd wel iets om binnen jezelf aan te werken, maar dat geldt evenzo voor psychotherapeuten, psychiaters enzovoort.
Tussen mijn 'schizofrene' fantasieen had ik tijdens een zomerreis in Zuid-Frankrijk ook iets betreffende zwanen gedacht, maar ik kan mij de preciese inhoud ervan niet meer herinneren.
Ha, ha: voor wie hier op mijn blog leest, zouden wij de titel van het sprookje 'Zwaan-kleef-aan' toe kunnen passen...? [Zonder enige verwijzing naar de inhoud van dat sprookje, waarvan ik de betekenis of onbewuste verbanden niet eens ken.] Zal ik de titel van mijn blog veranderen?
Ik heb verschillende brei-, haak- en borduurperiodes in mijn leven gehad, maar merk nú tijdens het borduren pas het effect van kleuren en ac…
Ik heb verschillende brei-, haak- en borduurperiodes in mijn leven gehad, maar merk nú tijdens het borduren pas het effect van kleuren en achtergronden.
Voorheen was ik meer bezig om preciese technieken, modellen of produkten te verkrijgen, ook wel met behulp van mijn eigen fantasie, hoor.
Maar nu merk ik dat ik ook erg het effect van kleuren en achtergronden op prijs begin te stellen of - wie weet - nú pas klaar ben om aandacht te schenken aan dit soort details. Ik houd niet meer zo erg van felle kleureffecten, ook al kunnen enkele exemplaren mij wel bevallen.
Ik houd nu erg van pastelkleuren, eenkleurig borduursel of dat wat ik ook wel het antieke effect noem (donkerrood, donkerbruin of crémekleur enzovoort op beige of ecrù achtergrond).
Ook 'open' borduurwerk, dat wil zeggen: niet geheel gevulde figuren vind ik erg mooi.
Ik ben nu het erg interessante hoofdstuk 8 in het boek ‘Attachment in Psychotherapy’ van David Wallin aan het lezen, over de niet verbale er…
Ik ben nu het erg interessante hoofdstuk 8 in het boek ‘Attachment in Psychotherapy’ van David Wallin aan het lezen, over de niet verbale ervaring en het ‘niet-gedachte-bekende’, dat deel uitmaakt van de emotieve kern van het Zelf.
Om even kort ietwat aan de lezer hier uit te leggen:
alle mensen doen een enorm belangrijk deel – zo niet het merendeel - van hun prille ervaringen op tijdens de zogenaamde pre-verbale fase, ervaringen die wij in ons geheugen opslaan zonder ze nog te kunnen bewoorden, maar die ons evengoed enorm bepalen in ons gedrag.
Tijdens de psychotherapie poogt de goede therapeut juist deze ervaringen van de patiënt, die nog niet tot een verwoordbare fase behoren leefbaar en uitspreekbaar te maken en zo binnen de persoon (patient) tot verwerking en integratie ervan te komen.
Wat D. Wallin hierin beschrijft over meerdere soorten patiënten roept bij mij de lectuur van hoofdstuk 6 van Searles (‘Collected papers on Schizophrenia’) terug, waarin hij schrijft over de communicatie op een onbewust niveau.
Het schijnt dus bij vele problematieken voor te komen, dit soort communicatie.
Erg interessant argument.
Om hier voor bepaalde lezers wat voorbeelden van pre-verbale communicatie aan te halen: de gezichtsuitdrukkingen, de toon van de stem, de houding van het lichaam en de gebaren, het ritme en type van het gesprek en gedrag.
Of om tot de prille jeugd terug te gaan: de nabijheid of afwezigheid van de zorgende persoon en de aard van de eventuele aanwezigheid...
Vanmiddag ga ik de stad in, deels om wat te winkelen, maar ook om opnieuw aan een bijeenkomst van de nieuwe zelfhulpgroep hier deel te nemen…
Vanmiddag ga ik de stad in, deels om wat te winkelen, maar ook om opnieuw aan een bijeenkomst van de nieuwe zelfhulpgroep hier deel te nemen.
Ik ben benieuwd wat ik er vandaag zal meemaken.
Niet alles schijnt er op rolletjes te verlopen, naar ik gisteren van één persoon van de groep vernam.
Vanochtend iemand een beetje geholpen met een vertaling. Toch zo gek nog niet: af en toe klusjes te vertalen. Het worden vaak deels ook uitd…
Vanochtend iemand een beetje geholpen met een vertaling.
Toch zo gek nog niet: af en toe klusjes te vertalen. Het worden vaak deels ook uitdagingen.
Maar op hoeveel verschillende manieren kun je zinnen wel niet opstellen of meer 'bloemend' opschrijven...
Zo herinner ik mij - en dat werk zou ik niet graag herhalen - dat ik tijdens bepaalde vertaalklussen, waaronder ook enkele voor de Europeze Gemeenschap hier in Italië in botsing kwam met ietwat 'gehaaide' nederlandstalige personen, die met behoorlijke eigendunk beweerden dat bepaalde vertalingen maar op één (hun) manier vertaald konden worden.
Gistermiddag ben ik nog wat verder gegaan met het lezen in het interessante boek 'Attachment in Psychotherapy' ('Psicoterapia e teoria dell'…
Gistermiddag ben ik nog wat verder gegaan met het lezen in het interessante boek 'Attachment in Psychotherapy' ('Psicoterapia e teoria dell'attaccamento') van David Wallin. Ik ben nu bezig met het zevende hoofdstuk.
Het is verbazingwekkend hoeveel ik ook hierin ontdek en dan ook in mijn omgeving in het gedrag van zovele mensen terugvind, daarbij niet ten laatste ook de familie van mijn man.
Hoeveel méér mensen dan ik ooit had gedacht zijn, zonder het zelf te weten, voortdurend 'geblokkeerd' in hun gedrag omdat ze voortleven met gedrags- en denkpatronen die tijdens hun prille jeugd zijn ontstaan.
Het duurt nog wel een poos voordat ik dit boek uit zal hebben en bepaalde hoofdstukken zal ik nog eens moeten herlezen omdat er zovéél in is verwerkt: Bowlby's hechtingstheorie, maar ook alles wat er daarna met het werk van anderen uit is voortgevloeid.
Het werpt ook een heel andere blik op al dat wat ik met behulp van mijn universiteitsstudie en verdere zelfstudie had geleerd of begrepen. Erg interessant, in ieder geval!
In bepaalde beschrijvingen van Wallin over de werking van de psychotherapie vind ik natuurlijk ook beschrijvingen van Searles terug.
Kommentaar voor de lezers die hier niet veel van begrijpen: dat wat in psychotherapie gegeven of toegereikt wordt is dat wat dus eigenlijk de zogenaamde 'optimale' ouders hadden moeten aanbieden.
Of zoals Bettelheim ook wel eens schrijft: 'the good enough parents'.
vandaag in de stad