Hoofdstuk 12 van het boek ‘Collected Papers on Schizophrenia and Related Subjects’ van H. Searles heeft als titel ‘De ontwikkeling van de mo…
Hoofdstuk 12 van het boek ‘Collected Papers on Schizophrenia and Related Subjects’ van H. Searles heeft als titel ‘De ontwikkeling van de moeder-overdracht in de psychotherapie van schizofrene patiënten’.
Hier voorlopig wat kanttekeningen:
De eerste patiënte, een vrouw van 27 jaar, moeder van twee kinderen, te Chestnut Lodge opgenomen.
1) Hier beschrijft Searles echt een gamma van intense tegengestelde gevoelens in de verhouding met haar moeder.
Mijn ervaringen en bewuste herinneringen v.w.b mijn band met mijn moeder waren daarmee in vergelijking nogal ‘stille’ wateren. Alles verliep bij ons meer als 'onder de oppervlakte', het sluimerde er.
2) Al de intens aggressieve gevoelens van patiënt n. 1 (blz. 341-345) heb ik nooit gehad.
3) De patiënten van Searles zijn ook in behandeling tijdens duidelijk paranoide fasen. Dat gebeurde bij mij toch niet. Ik verwijs hier voor meer details ook naar mijn boek, maar om kort wat te zeggen had ik in totaal een ‘moratorium’ (een periode waarin ik totaal met rust werd gelaten en niet voor psychotherapie werd benaderd) van 15 maanden: 2 maanden op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis en 13 maanden in een therapeutische woongemeenschap.
Volgens de ervaringen van mijn ex-psychotherapeute zijn al haar pogingen om mensen met deze problematiek meteen ná opname al te benaderen altijd vruchteloos geweest.
4) Op blz. 346 schrijft Searles over de creativiteit van zijn patiënt nr. 1.
Dit roept mij enkel iets in de herinnering op: op het einde van mijn delirium nam ik ook nogal ‘artistieke’ foto’s van vreemd-aandoende objecten (bijv. verlichtingen van ijsjes met opschriften tegen gevels ‘s nacht, ballonfeesten op pleinen, mooie lampioeneffecten). Verder bekeek ik vaak in vetrines in de stad winkels waar stoffen om een vrouwelijke mannequin gedrappeerd werden, waarvan ik zeker was datzelf te hebben verricht. Alsof ik op het einde een bepaalde creativiteit in mijzelf ontdekte of vrijmaakte?
Wat mij prettig verrast is dat via mijn boek, mijn posts op andere sites of via dit weblog sommigen met soortgelijke problematiek mij ook ma…
Wat mij prettig verrast is dat via mijn boek, mijn posts op andere sites of via dit weblog sommigen met soortgelijke problematiek mij ook mailen.
De uitwisselingen van ervaringen kunnen erg positief zijn. Ik leerde ten allereerste wat van het lezen van het boek van Ken Steele dat in 2005 pas in het italiaans vertaald was, juist ook in samenwerking met mijn ex-psychiater.
En daarop volgden er vele lecturen óf van mensen met soortgelijke problematiek óf van zogenaamde experts.
In het begin is er ook een journalist geweest die mijn verhaal in het italiaans las, maar zijn tussenbeidekomst irriteerde mij grotendeels omdat hij mijn belevenissen begon te 'interpreteren'. Hij gaf oordelen over mijn belevenissen alsof hij er zelf expert in was, voegde conclusies toe of veranderde er de betekenis van.
Anderen hebben mij later toch wel beter geholpen, ook enkel met suggesties of vraagtekens. Of met een soort provocerende vragen.
Uit Gaetano Benedetti’s boek ‘Paziente e terapeuta nell’esperienza psicotica’ dit stukje vrij naar het nederlands vertaald: Blz. 146 – 147: …
Uit Gaetano Benedetti’s boek ‘Paziente e terapeuta nell’esperienza psicotica’ dit stukje vrij naar het nederlands vertaald:
Blz. 146 – 147:
“De creativiteit van de schizofrene patiënt manifesteert zich niet zeldzaam in de mogelijkheid met helderheid, in bepaalde woorden die in tegenstelling staan tot de ontbondene gedachte van de psychotische episodes, de tragedie van het eigen bestaan in een manier uit te drukken die ons allen aanraakt, omdat ieder van ons in een of ander eigen moment terugvindt wat dáár - in de patient – het hele leven is. Ik herinner mij een ernstige patiënt die in haar catatonische episodes letterlijk haar eigen woning verwoestte en op deze wijze haar eigen bestaan beschreef:
Blaast
de wind
doodsleider.
Van mij waait
hij maar weinig weg,
schommelend skelet
in schaarse dagen,
de geest
elders gevlucht.
Of:
De geest wentelt
in concentrische cirkels: waanzin
in een concentratiekamp
omheining van prikkeldraad
leeft
de ogen onbedekt
leeg
het gezicht gespannen
om het niets op te roepen
een onderbroken rij van dagen
uitgedoofd in een eeuwige nacht
zijn of niet zijn
windscherven
met de vingers bijeengehaald.”
Interessant om te lezen, om nog verder uit te pluizen en over na te denken zijn de wereldbeschouwingen van hetzij Jung hetzij Teilhard de C…
Interessant om te lezen, om nog verder uit te pluizen en over na te denken zijn de wereldbeschouwingen van hetzij Jung hetzij Teilhard de Chardin.
Van Jung lees ik er nu pas over in zijn boek 'Herinneringen, dromen, gedachten' en luisterde ik recent op YouTube naar een engelstalig interview in 3 delen met italiaans onderschrift.
Van Teilhard de Chardin las ik - liefst twee keer - járen geleden met interesse het boek 'Het verschijnsel mens'. Onder www.bolcom.nl zie ik nu ook een boek, die hun beider gezichtspunten confronteert.
Erg interessante gezichtspunten.
In het nederlands vertaald stukje tekst uit het italiaanse boek ‘Paziente e terapeuta nell’esperienza psicotica’ van Gaetano Benedetti: blz.…
In het nederlands vertaald stukje tekst uit het italiaanse boek ‘Paziente e terapeuta nell’esperienza psicotica’ van Gaetano Benedetti:
blz. 96:
“Daar de schizofrene mens, in andere woorden, binnen een principe van niet-leven, van ontkenning, van niet-bestaan leeft dan of is hij niets óf zijn persoon, de rappresentatie daarvan bevestigt zich door de overeenstemmige, logische, symbolische wereld tot een niets terug te brengen; zij bevestigt zich wanhopig in de figuur van het delirerende idee. Het delirerende idee is de wanhopige bestaansbevestiging van het niet-bestaan, is de poging van een verbrokkeld Zelf om zich binnen het verband van de een of andere identiteit te reconstrueren, door de logische en overeenstemmige wereld te verbrokkelen.”
Hier een stukje uit het italiaans vertaalde tekst uit het boek van Alexander Lowen ‘Il linguaggio del corpo’ (Physical dynamics of characte…
Hier een stukje uit het italiaans vertaalde tekst uit het boek van Alexander Lowen ‘Il linguaggio del corpo’ (Physical dynamics of character structure – The language of the body), waar Lowen hetzelfde beweert als Jung elders:
Blz. 292 (hoofdstuk 16 – Il carattere schizofrenico):
“... het Ik wordt overwelmd en onderstroomd. In psychologische termen is het Es in direct contact met het heelal, en de sensaties bevestigen dit gezichtspunt. Het is net alsof men zich in de greep van krachten bevindt, die machtiger zijn dan je zelf, als stof in de lucht of als een houtsplinter in de oceaan: in bioenergetische termen is de interactie tussen de kern en het heelal.”
Toen ik zelf ook pas moeder was geworden is mij meermaals in het geheugen terug gekeerd dat mijn moeder vroeger altijd zei dat het 'rode oor…
Toen ik zelf ook pas moeder was geworden is mij meermaals in het geheugen terug gekeerd dat mijn moeder vroeger altijd zei dat het 'rode oortjes' hebben bij kinderen een teken is van 'slaap hebben'.
Het zal wel niet 100 % zijn opgegaan, daar het ook weleens bij hoge koorts voorkwam, maar voor mijn zoon was dat toen toch grotendeels altijd een teken van slaap. Oude en praktische volkskennis...
Mijn zoon was verder nogal een kind dat alle wakkere tijd maximaal wilde benutten. Hij was ook als ukkie lang wakker overdag i.v.m. wat ik over andere kinderen hoorde of las. Er waren zelfs momenten dat hij - zijn slaap aanvoelend - enorm actief begon te worden.
Wat ik door de jaren heen bij hem, maar ook bij anderen heb gemerkt, is dat rust ook weer verdere rust uitlokt(e).
Zodra hij bijvoorbeeld goed uitrustte, werd hij 's avonds ook sneller slaapbereid.
Op blz. 308 – hoofdstuk XI - schrijft Searles bijvoorbeeld over een type moeder die sterk ‘angstig’ is en over haar eigen precaire integrati…
Op blz. 308 – hoofdstuk XI - schrijft Searles bijvoorbeeld over een type moeder die sterk ‘angstig’ is en over haar eigen precaire integratie.
Hierin geloof ik persoonlijk wel iets over te kunnen zeggen v.w.b. mijn moeder: al elders in mijn blog schrijf ik over de reis naar Zuid-Afrika en de reden waarom die niet doorging in verband met mijn moeder.
Verder nog deze kantaantekeningen: ik geloof dat vele familieleden in ons gezin probeerden bepaalde gebeurtenissen voor mijn moeder te ‘verzachten’, wetend dat zij die niet goed kon verdragen of verwerken.
Ik zelf heb in 1989 in Italië een nogal behoorlijke operatie ondergaan, waarvan ik haar pas achteraf op de hoogte heb gesteld.
En zo herinner ik mij nog goed dat ik tijdens een overkomst in 1990 te weten kwam dat mijn moeder een zus, die op haar sterfbed lag vanwege een kanker, liever niet wilde bezoeken. Mijn moeder kon dit niet aan of, tenminste, met moeite.
Het is al een poos dat ik hier niets meer over mijn lecturen in het boek ‘Collected Papers on Schizophrenia and Related Subjects’ van Harold…
Het is al een poos dat ik hier niets meer over mijn lecturen in het boek ‘Collected Papers on Schizophrenia and Related Subjects’ van Harold Searles schrijf.
Buiten het feit om dat dit echte studieboeken zijn, ik natuurlijk géén examens meer heb af te leggen – alleen met mijzelf! – en dus mijn eigen ritme bepaal, ben ik met het lezen van hoofdstuk X en XI een beetje gestrand.
[Hoofdstuk X en XI hebben respectievelijk als titels ‘Integratie en differentiatie in de schizofrenie’ en ‘Integratie en differentiatie in de schizofrenie: een globale visie van het probleem’]
Hoofdstuk XI heb ik nog niet geheel gelezen, maar in bijna alle beschrijvingen van deze twee hoofdstukken kan ik mijn eigen ervaringen niet terug vinden.
Zoals ik dit in mijn eigen boek ook al aangeef, heb ik mij ook nooit in vele andere beschrijvingen van ‘schizofreen’ gedrag terug kunnen vinden, waartussen vele van een hoge Ik-zwakte of erg gefragmenteerd Ik van Gaetano Benedetti, M. Sechehaye en anderen of die van Ronald Laing (Het verdeelde zelf) over het ‘niet-ware-Ik’. Er is ook zo’n groot verschil in verschillende vormen en uitingen van deze gedragsproblematiek, zoals volgens mij ook in de manier waarop en periode waarin die ‘begint’.
Wat Searles bijvoorbeeld ook op blz. 305 over het ‘Super-Io’ schrijft, kan ik voor mijzelf niet zozeer vaststellen. Searles heeft het daar over een ‘Super-Io’ dat als een tiran tegenover het ‘Ik’ (Io) staat. Voor zover als ik er zelf mee in contact kan komen, ben ik nogal ‘gemoedelijk’ met mijzelf en ‘vergeef ik mijzelf’ ook nogal wat. Ik weet dat ik fouten maak, dat ik niet perfect ben.
Het zal ook wel te maken hebben met wat ik al eerder in dit weblog schreef over de ‘bad me’ en de ‘poor me’ paranoia. Daar ik in die 4 jaar van mijn delirium voortdurend aan een ‘poor me’ paranoia leed en dus uiteindelijk méér zelfvertrouwen had, heeft dit ook zijn duidelijke verband met een andere verhouding binnen jezelf tussen deze genoemde instanties.
Verder merk ik ook duidelijk uit bepaalde beschrijvingen van Searles dat hij daar mensen met deze problematiek beschrijft, die op elk momentje van hun leven geheel door deze problematiek openlijk (voor andere zichtbaar) geconditioneerd worden. Daar ik op mijn 18e jaar de stemmen maar 1 week hoorde en daarna 25 jaar lang niet meer, was mijn levenswijze toch wel heel anders. Zeker had ik ook voor mijn 18e jaar en tijdens al die 25 jaar mijn ‘niet-al-te-zichtbare’ problematiek, maar bij mij was die niet zo vér ingrijpend als ik over andere mensen lees.
Met mijn ex-psychotherapeute hebben wij ook wel eens gesproken over het feit dat bijvoorbeeld al mijn levenservaringen tijdens die 25 jaar - vóór mijn 43-jarige leeftijd - mij toch ook gevormd hebben.
Ik heb toevallig binnen de Koninklijke Bibliotheek zonet een kijkje kunnen nemen binnen prachtige middeleeuwse miniaturen. De link is deze: …
Ik heb toevallig binnen de Koninklijke Bibliotheek zonet een kijkje kunnen nemen binnen prachtige middeleeuwse miniaturen. De link is deze:
http://www.kb.nl/manuscripts/
Prachtige tekeningen uit die tijd, ook inspirerend.
Bepaalde miniaturen doen ook denken aan de schilderkunst van Brueghel of H. Bosch.
Het doet mij trouwens ook denken aan mijn voorkeur voor bepaalde kunst, vooral in gotische stijl, bij mijn toeristische bezoeken aan kerken.
Tijdens mijn 'schizofrene' periode ontdekte ik in Noord-Frankrijk met véél interesse tussen Brest en Roscoff tijdens een bustrip dat ieder dorp op het pleintje naast de kerk prachtige Kruizigingsgroepen had staan. Maar tijdens diezelfde reis bekeek ik ook met enorm veel interesse de mythologische celtische figuren, die de kerken daar versierden.
Hoogstwaarschijnlijk sprak die kunst toen enorm tot mijn onbewuste. En dat gebeurt ook vandaag de dag nog.
kanttekeningen bij Searles - 3