Op 13 maart schreef ik over een mythologisch beeld uit China.
De gedachte dat die uit China afkomstig was schoot mij de vorige nacht bij …
Op 13 maart schreef ik over een mythologisch beeld uit China.
De gedachte dat die uit China afkomstig was schoot mij de vorige nacht bij het zicht ervan te binnen.
Gisteren en vandaag heb ik het beeld weer waargenomen, terwijl ik wakker was. Alsof mijn gedachten daar onbewust over verder breiden.
Maar ik slaag de figuur nog niet te achterhalen. Hij (?) was donkerblauw van kleur en het bovenlijf scheen mij vogel- of griffioenachtig, terwijl het onderlijf mechanisch leek of een soort onderdeel van een schip.
Wie weet waarom deze figuur mij in het geheugen terugkeert?
Gisteravond heb ik ook weer - tijdens een relaxmoment - een beeld waargenomen, dat op een miniatuur uit de middeleeuwse boeken leek: een vierkant beeld met links en rechts een groen veld. Dicht langs de linkerkant loopt een kronkelende weg (omhoog?) en vlak bij die weg staat (nog steeds links op de figuur) een vrouw, geheel in het rood gekleed, die een bloem plukt en aanbiedt.
Ik weet dat ik die vrouw ben - of er mee te vergelijken ben - en ook waarom ik dat gebaar uitvoer.
Ik geloof dat hij er vlak ná het overlijden van mijn nooit gekende broer ('grote Hans') mee begon: mijn vader heeft toen twee bas-reliëf-sch…
Ik geloof dat hij er vlak ná het overlijden van mijn nooit gekende broer ('grote Hans') mee begon:
mijn vader heeft toen twee bas-reliëf-schilderijen gemaakt: één van de Emmausgangers en één van Het Laatste Avondmaal.
Als kunstresultaat ook nogal behoorlijk knap, volgens mij. Van het Laatste Avondmaal heb ik nog een fotootje hier thuis. Het schilderij heb ik zelf nooit gezien.
Een paar jaar geleden heb ik van een neef van mij gehoord, dat dit schilderij in de huiskamer van mijn grootvader van moeder's kant hing.
Het schilderij van de Emmausgangers is op deze wijze kapot gegaan: mijn vader had het pas beeïndigd, maar het was daarna vlak bij de kinderbox geplaatst waar ik als klein kind in stond. Ik heb het toen omver gegooid, vanuit de box.
Dit werd mij natuurlijk pas jaren later door mijn vader verteld, die er echter ook aan toe heeft gevoegd dat dit hem eigenlijk nooit al te veel gestoord heeft. Voor hem zelf was het belangrijk dat hij het beeïndigd had.
Ik geloof dat deze activiteit hem in die crisisperiode van het verlies van zijn geliefde zoon ook wel geholpen zal hebben.
Wat wel in onze woning voor een lange periode te bewonderen is gebleven, was een bas-reliëf van een mooi, groot zeilschip dat mijn vader op de schoorsteenmantel in gips had gemaakt.
Juist op de grond vóór deze schoorsteen vergaderde hij ons, kinderen, om zich heen om op zijn mondharmonica te spelen. Mooie herinneringen...
Hier een link waar, in 6 korte video-clips en alleen in het italiaans, iets over Jung's ideëen en leven te bekijken. Interessant, ook met ee…
Hier een link waar, in 6 korte video-clips en alleen in het italiaans, iets over Jung's ideëen en leven te bekijken. Interessant, ook met een paar interviewstukken aan twee van zijn dochters en één kleinzoon.
http://museamiche.blogspot.com/2009/05/architetture-dello-spirito-jung-edifica.html
Door mij in het nederlands vertaald stukje tekst uit het hoofdstuk ‘La funzione trascendente’ opgenomen in het boek ‘La dimensione psichica’…
Door mij in het nederlands vertaald stukje tekst uit het hoofdstuk ‘La funzione trascendente’ opgenomen in het boek ‘La dimensione psichica’ van C.G. Jung:
blz. 117:
“Het is verschrikkelijk te merken hoe gebrekkig de mogelijkheid van de mens is om de argumentaties van anderen te accepteren, ook als deze mogelijkheid de onvervangbare grondvoorwaarde van iedere menselijke gemeenschap is. Iedereen die de mogelijkheid overweegt om met zich zelf in het reine te komen zal met deze algemene moeilijkheid rekenschap moeten houden. In dezelfde maat waarin hij de ander niet accepteert, herkent de mens het bestaansrecht aan het “andere” in zichzelf niet en omgekeerd. De mogelijkheid een innerlijke dialoog te voeren is de toetssteen voor de uiterlijke objectiviteit.”
Het archetype van de Grote Moeder, zoals Jung er over schrijft...
Tijdens onze laatste ontmoetingen heb ik weleens tegen mijn ex-psychothe…
Het archetype van de Grote Moeder, zoals Jung er over schrijft...
Tijdens onze laatste ontmoetingen heb ik weleens tegen mijn ex-psychotherapeute gezegd dat ik er niets aan kan doen, maar het begrip 'mijn moeder' is voor mij een zo leeg begrip gebleven. En daar verandert geen moedertjelief wat aan. Ik weet dat zij op haar manier van mij hield, maar voor andere herinneringen en voor een ander begrip binnen mijzelf v.w.b. 'mijn moeder' hadden er vele andere dingen 'gevuld ' moeten worden - op hun juiste tijd.
Zie ook mijn gedicht 'Betreuren'
Noodzakelijke rouwprocessen, verwerkingen.
Op 11 maart schreef ik dat ik 's nachts tussen de oude tekststukken, die ik in mijn dromen zag, ook een stukje oude tekst zag dat met 'arme …
Op 11 maart schreef ik dat ik 's nachts tussen de oude tekststukken, die ik in mijn dromen zag, ook een stukje oude tekst zag dat met 'arme mama' begon.
Mijn leven lang heb ik mij in haar ingeleefd en had ik medelijden met haar.
Zovele mensen hebben over dit gevoel 'medelijden' ook verkeerde ideëen. 'Medelijden' kan ook de betekenis hebben dat jij met die persoon 'meeleeft', je 'in kunt leven'.
Maar ik heb nooit of héél weinig het gevoel gehad dat zij met mij of met ons meeleefde, zich in óns in kon leven. Zo vaak heb ik negatieve oordelen van familieleden, vrienden of kennissen moeten horen over mijn gevoelens ten opzichte van mijn moeder. Mensen die oordelen en niet weten...
Maar moet het een kind zijn die zijn moeder moet begrijpen of vooral omgekeerd? Moet het een kind zijn dat liefde aan zijn moeder uit moet drukken of vooral omgekeerd?
En als volwassene draag je die bagage van het kind in jezelf met je mee. En daar zat Lia: met haar eigen, nooit door haar moeder beantwoorde behoeftes en ook altijd met dat 'medelijden' met haar moeder.
Oh ja, ik hield van haar, maar altijd met die boventoon van 'medelijden' met haar.
Voor de rest van mijn gevoelens - en belevenissen - t.o.v. mijn moeder verwijs ik naar mijn boek en naar dit blogarchief.
Nog steeds heb ik vreemde beelden voor en tijdens het slapen gaan. Gisteravond had ik voor het inslapen ook weer zovéél beelden in zicht: verschillende gezichtsbeelden van Jung, mythologische beelden (één merkwaardige figuur uit het oude China, die mij vanochtend niet meer te binnen schiet) enzovoort. Waar haalt een mens al die innerlijke beelden vandaan? Van vele beelden herinner ik mij persoonlijk niet die ooit van mijn leven zelf te hebben gezien.
Wat ik vanochtend heb geschreven over het gedrag van de personen binnen de zelfhulpgroepen heeft ook zijn duidelijke verband met wat ik hie…
Wat ik vanochtend heb geschreven over het gedrag van de personen binnen de zelfhulpgroepen heeft ook zijn duidelijke verband met wat ik hierover lees in het al genoemde boek van Wallin 'Attachment in Psychotherapy':
het afstand kunnen nemen van de directe 'hier-en-nu' belevenis en het kunnen nadenken over eigen belevenissen, ook op het moment zelf dat je je er over uitdrukt of met iemand erover spreekt, is verbonden met de denkpatronen die tijdens onze prille jeugd ontstaan.
Ik zou van Jung wel zoveel meer willen lezen, maar zijn komplete werk is echt té uitgebreid om geheel door te werken. Ik zal zeker nog wel …
Ik zou van Jung wel zoveel meer willen lezen, maar zijn komplete werk is echt té uitgebreid om geheel door te werken. Ik zal zeker nog wel boeken van hem lezen (ben nu aan mijn 5e boek), maar eventjes dit hier:
wat ik in de opleiding op de nederlandse scholen heb gemist en waar ik nog steeds het gebrek van voel is de hele geschiedenis en cultuur (vooral Romeinen en Grieken) van vóór de tijd van de aankomst van het christendom in Nederland.
Ik ben altijd op katholieke scholen geweest en 'de geschiedenis' scheen pas met de bisschop Willibrordus in Nederland te beginnen. Ook op het lyceum te Alkmaar en het Havo-deel plus de Pedagogische Akademie te Bergen ontbrak dit als leerstof.
Terwijl ik heb gemerkt dat de klassieke cultuur in Italië heel wat meer aandacht toebedeeld krijgt.
Ik geloof oprecht dat men in Noord-Europa (en Noord-Amerika) méér een pragmatische instelling heeft ook qua lesprogramma's. Wel jammer.
Het zal zijn voor- en nadelen zeker hebben, maar het blijft een gebrek...
Je kunt er als volwassene wel aan bijspijkeren, maar het effect is nooit hetzelfde.
Ook onze zogenaamde begin-inwijding tot de psychoanalyse was op de Pedagogische Akademie trouwens beperkt tot Sigmund Freud.
Gisteren de tweede bijeenkomst van de nieuwe zelfhulpgroep in Turijn. Er waren drie nieuwe personen bijgekomen, maar twee hiervan hadden er …
Gisteren de tweede bijeenkomst van de nieuwe zelfhulpgroep in Turijn.
Er waren drie nieuwe personen bijgekomen, maar twee hiervan hadden er behoorlijk moeite mee om in stilte naar de anderen te luisteren.
En men is daar niet voor individuele gesprekstherapie of om alléén het woord te voeren, alsof het hier om een persoonlijke uitlaatklep gaat.
Men moet een bepaalde groepsdiscipline volgen: iedere persoon de beurt geven om tussenbeide te komen. Men moet ook kunnen luisteren en daar schijnt niet iedereen toe in staat te zijn.
Ik weet niet zeker of iedere persoon hier zomaar aan deel kan nemen: er is ook een bepaalde gesteldheid voor vereist.
De huidige leidster van de groep, een vriendin van mij, en een psychiatrische verpleegkundige zullen in de maand april elders in Italië een cursus volgen om dit soort groepen te leiden.
Ik zal voorlopig nog aan deze zelfhulpgroep deel nemen, maar het zal niet continu in de tijd zijn.
Vanmiddag weer de bijeenkomst van de in Turijn pas geborene zelfhulpgroep. Ik zal er eventueel morgen wel wat over schrijven. Ik wil niet ve…
Vanmiddag weer de bijeenkomst van de in Turijn pas geborene zelfhulpgroep. Ik zal er eventueel morgen wel wat over schrijven.
Ik wil niet vervelend worden voor de bezoekers hier met mijn verhalen over dromen, beelden enzovoort.
Een paar dagen geleden had ik al een beeld voor ogen, tijdens het uitrusten, van een meer midden tussen de bergen en dat schijnt ongeveer precies over een te komen met foto's, die ik via Internet achterhaal over de woonplaats van Jung, Bollingen.
Vannacht heb ik echt vreemde gewaarwordingen gehad in een soort korte beelden: zicht op 2 zinnen die Jung schreef en waar ik niets van begrijp (met het woord 'cocrans' erin); een datum, die - als ik mij niet vergis - 23 januari 1602 was; beelden met oude (en toekomstige?) teksten; een tekst die begint met de aanhef 'Arme mama'; zicht van het woord 'Edron' (?).
Net alsof ik in contact was met oude teksten, ook uit andere eeuwen. Is dat mogelijk?
En vlak voor het inslapen een beeld van een oude man, die op zijn buik in bed ligt, en waarvan ik 'weet' (of denk) dat het om Jung zelf (?) gaat. En dat hij is overleden. Gekleed met alleen een gestreepte pyjamajas en onderbroek aan. Hij ligt er wat gekronkeld, opgetrokken in: met hoofd en benen naar links en middenlichaam ietwat naar rechts.
Vreemd, allemaal zo vreemd, ook al is het interessant.
.
beelden