Woensdag 10 februari 2010
Waarom verliezen zovele mensen hun tijd in klagen, in voortdurend klagen? Ik zal hier geen namen van familieleden noemen, nederlandse inbegr…
Waarom verliezen zovele mensen hun tijd in klagen, in voortdurend klagen?
Ik zal hier geen namen van familieleden noemen, nederlandse inbegrepen, maar op zich is de persoon die klaagt zich op dat moment (of in het algemeen) niet al te veel bewust van zijn gedrag.
Hij is dus niet iemand die (veel) nadenkt over eigen klaaggedrag anders zou hij ook wel genoeg van zichzelf krijgen...
Zal het te maken hebben met wat Fonagy bijvoorbeeld beschrijft als overblijfsels van denkpatronen of modellen uit onze jeugd, die af en toe hun hoofd opsteken?
Op zich beschouwd - fenomenologisch - zou het 'klagen' misschien gelijk gesteld kunnen worden aan een soort 'lithanie', maar ook aan een soort voortdurend voortbrengen van geluiden met de ondertoon van een 'arme ik' ('me tapino' op zijn italiaans), dunkt mij.
Als vanuit de positie van een kind dat niet voldoende aandacht heeft gekregen? Wie weet...
Woensdag 10 februari 2010
Ik heb er gisteren weer een gemakkelijk en lekker receptje voor een pasta-saus bijgeleerd: het recept zal ik hier misschien nog wel eens sch…
Ik heb er gisteren weer een gemakkelijk en lekker receptje voor een pasta-saus bijgeleerd: het recept zal ik hier misschien nog wel eens schrijven, volgende week misschien? Het is snel voor te bereiden en een smakelijk alternatief voor de dagelijkse, snelle tomatensaus voor pasta. Er zit 1 ui in, 4 of 5 artisjokken, tomaten en tonijn. Plus water, wat olijfolie en zout.
Ik ben nooit een goede kokkin geweest en houd ook niet van recepten, die té veel van mijn tijd benemen tijdens de voorbereiding. Zo ben ik ook niet iemand die het hele huis poetst of daar van houdt. In mijn leven mijn woonomgeving schoon houden, dát wel, maar niet leven om schoon te houden is mijn motto en ook wel dat van mijn zussen. Het zal ook waarschijnlijk wel verbonden zijn (...?) met het feit dat wij in ons grote gezin van 11 kinderen voortdurend van jongs af aan werden ingeschakeld bij alle soorten huishoudelijke klussen en dat wij daar dus van vroeg af aan al genoeg van hadden.
In feite zijn mijn schoonzussen, schoonmoeder én ook mijn man heel wat meer op deze bezigheden gesteld dan ik. Die nemen dan ook veel van hun tijd in beslag.
Vandaag is er de wekelijkse markt in het dorp van mijn man. In vergelijking met Midden- en Noord-Italië zijn er op dit eiland heel wat minder markten.
Wel rijden er nog vaak mensen - vaak boeren - uit andere dorpen langs in hun vrachtwagentjes met verse groenten, fruit, eieren enzovoort.
Afgelopen zondag en gisteravond is er op het italiaanse tv-kanaal Rai Uno een film uitgezonden over het werk van de italiaanse psychiater Franco Basaglia, waardoor langzaamaan de verschrikkelijke psychiatrische inrichtingen zijn afgeschaft. Ik heb de film maar zo half kunnen volgen in een keuken waar wij in 7 personen zaten en ook aan tafel zaten te kaarten - met de televisie aan. Het leek mij wel goed verfilmd en interessant.
Ik wil hierover toch mettertijd ook wel meer lezen en weten, maar voorlopig gaan mijn interesses en tijd al weg in zelfs té veel andere lectuur en bezigheden.
Ik heb al aardig wat gelezen uit het boek van David Wallin 'Attachment in Psychotherapy', circa 90 -94 blz. als ik mij niet vergis. Heel er…
Ik heb al aardig wat gelezen uit het boek van David Wallin 'Attachment in Psychotherapy', circa 90 -94 blz. als ik mij niet vergis.
Heel erg interessant en verhelderend. Ben nu met het stuk over Fonagy bezig en herken in bepaalde beschrijvingen van het mentaliseren, zijn verbinding met de hechtingstheorie van Bowlby en het gedrag van de ouders ook al bepaalde beschrijvingen die ik zelf ook in mijn autobiografische boek heb beschreven betreffende bepaalde karakteristieken in mijn moeder's en andermans gedrag.
Aan te bevelen lectuur!
Het schijnt dit keer nogal mee te vallen in het dorp van mijn man op Sicilië: het weer is prettig, de lucht is heerlijk fris (af en toe iets…
Het schijnt dit keer nogal mee te vallen in het dorp van mijn man op Sicilië: het weer is prettig, de lucht is heerlijk fris (af en toe ietsje té fris hier), de natuur staat volop in het groen en ook vanochtend heb ik een prettige wandeling door het hele dorp kunnen maken.
Een uur lang heb ik gewandeld en genoten van bepaalde uitzichten: de heuvels, de schapenkuddes, de prachtige palmen, cipressen en pijnbomen hier, de cactussen, de struiken met citroenen en sinaasappels.
Veel herinneringen opgehaald uit de tijden van mijn aankomst op Sicilië en de eerste jaren hier toen mijn schoonvader nog leefde en mijn zoon nog klein was.
Voor mijn geluk is in deze dagen ook een van mijn schoonzussen met haar man hier en die kookt zo heerlijk: al spaghetti 'al nero di seppia' (met 'n soort inktvis-zwarte saus) gegeten (goed voorbereid: zalig!), gevulde artisjokken, heerlijke recepten met aubergines en andere lekkernijen. Ook op de weide geplukte groentes gegeten, waarvan de naam mij niet meer te binnen schiet.
Natuurlijk lekkere vruchtentaarten gegeten, door een andere schoonzus regelmatig voorbereid. En niet ten laatste ook al heerlijke 'cannoli con la ricotta fresca' geproefd.
Ook het gezelschap is tot op nu meegevallen.
Mijn lees- en schrijfbezigheden staan eventjes aan de kant...
Zonet aan mijn zoon, na aanvraag van zijn kant, instructies via mail gestuurd voor een grote was-cyclus.
's Winters naar Sicilië overkomen vind ik toch wel prettiger: je lijdt dan niet aan die verschrikkelijke hitte en de natuur staat volop in h…
's Winters naar Sicilië overkomen vind ik toch wel prettiger: je lijdt dan niet aan die verschrikkelijke hitte en de natuur staat volop in het groen. Je hebt ook meer de gelegenheid en zin tot wandelen, zover als je daarover echt kunt spreken in het dorp van mijn man, op het centrum van het eiland.
's Zomers lijkt het wel alsof je in een dorpje 'à la western' leeft, waar alleen de saloon ontbreekt met zijn pistolero's, net zoals in vele westernfilms. Vanwege de hitte lopen er overdag maar weinig mensen in het dorp, dat pas levendig wordt in de avonduren!
Nu heb ik gisteren plots ontdekt dat ik juist een interessant internationaal spektakel te Agrigento misloop, dat nu in de week van 14 t/m 21 februari daar plaats zal vinden en waar zwager en schoonzus wél naar toe zullen gaan: 'la sagra del mandorlo in fiore'. Mijn zwager vertelde mij gisteren dat er dan vele folkloristische dansgroepen op internationaal niveau verschillende avonden ook in een theater optreden. Dat wil ik een van de volgende jaren tijdens een overkomst echt wel meemaken, hoor.
Wij zijn gisteren, opnieuw met enorm veel ongemak bijna middernacht op Sicilië (vliegveld van Catania) aangekomen. Wij hadden een vlucht ver…
Wij zijn gisteren, opnieuw met enorm veel ongemak bijna middernacht op Sicilië (vliegveld van Catania) aangekomen. Wij hadden een vlucht verloren vanwege ... desorganisatie van de kant van mijn man, aan wie ik ongeveer sinds mijn terugkeer thuis ná de therapeutische woongemeenschap alle organisatie voor vertrekken vooral naar Sicilië overlaat om niet voortdurend met hem te ruzieën.
Ik vertrek altijd graag wat vroeger - op mijn gemak - om niet te hoeven te haasten, terwijl hij altijd net op het nippertje wil vertrekken. Door de vele jaren heen heeft dit ons al vele reisongemakken, irritaties en nervosisme bezorgd, zoals bijv. op het laatste moment de taxi nemen omdat we ontdekken dat de bussen op 25 december bijna geen diensttijden hebben. En dit met het risico de geboekte vlucht te verliezen, wat ook wel meermaals is voorgevallen.
Voor mijn eigen welzijn vertrek ik nu altijd naar Sicilie met het motto: als wij de vlucht verliezen, keer ik gewoon naar huis terug en vertrek ik niet meer. Ook wel een beetje in de trend van: man, bekijk het nu maar. Als je mij meewilt naar Sicilië, wil ik daar toch zeker niet nutteloos energie (in ruzies, irritaties of nervosisme) aan verliezen.
Gisteren heb ik daarop een uitzondering gemaakt door 's avonds laat nog een andere vlucht te nemen (6 uur wachten op het vliegveld!) hetzij omdat zoonlief al anderhalve maand tevoren genoot van het uitzicht eindelijk eens het huis alleen voor zich te hebben hetzij om toch ook maar vooral mijn schoonmoeder niet teleur te stellen.
Mooi weer hier gevonden, terwijl wij gisteren in Turijn regen en sneeuw hadden.
Uit het boek ‘Jung parla’ (C. J. Jung speaking) dit stukje betekenisvolle tekst: Blz. 274: “ …de therapie van de individuatie… Jung: “Waarom…
Uit het boek ‘Jung parla’ (C. J. Jung speaking) dit stukje betekenisvolle tekst:
Blz. 274:
“ …de therapie van de individuatie…
Jung: “Waarom therapie? Het is geen therapie. Is het therapie als een kat een kat wordt? Het is een natuurlijk proces. De individuatie is een natuurlijk proces: het is dit proces dat een boom een boom laat worden; als men tussenbeide komt, wordt de boom ziek en kan die niet langer als boom functioneren, maar indien aan zichzelf over gelaten, wordt hij het op natuurlijke wijze.”
.....
“Hij zei dat het vrije stromen van de inhoud van het onbewuste therapie was, maar het proces op zich is natuurlijk en zou, hoe dan ook, eindigen met zichzelf te laten gelden, of men nu een therapie volgt of niet.”
Donderdag 4 februari 2010
Ik heb vandaag verschillende bezigheden in de stad afgewikkeld en ook weer samen met X en een 36-jarige vriend (zelfde problematiek, maar d…
Ik heb vandaag verschillende bezigheden in de stad afgewikkeld en ook weer samen met X en een 36-jarige vriend (zelfde problematiek, maar deze persoon is bijna nooit in therapie geweest) gegeten.
Deze derde persoon heb ik al langer dan anderhalf jaar geleden leren kennen tijdens een paar trippen met de Il Bandolo-organisatie hier. Hij woont nog steeds bij zijn ouders en werkt niet. Na het behalen van zijn lyceum-diploma kreeg hij te maken met zijn problematiek en is hij zogezegd 'gestrand'. Goed ken ik hem niet, maar ik weet wel dat hij behoorlijk wat interesses heeft (hij wilde vorig jaar ook een universiteitsstudie beginnen, maar dat is nergens op uitgelopen) en merk dat ook in de discussies en in zijn vragen, maar hij verdiept zijn interesses nooit.
Dit is trouwens iets wat ik ook wel in andere personen met psychische problemen heb gemerkt, i.e. dat zij met hun leergierigheid aan de oppervlakte blijven. Personen die ik in al deze jaren heb leren kennen, vanaf de periode van mijn 13 maanden binnen de therapeutische woongemeenschap.
Hoe dan ook, schijnen X en deze man het sinds een paar maanden goed met elkaar te kunnen vinden qua frekwent gezelschap, werken op de computer en teksten verwerken.
Het idee is nu bij X opgekomen of er geen mogelijkheid bestaat - hij zal er vraag naar doen - om huisvesting te kunnen krijgen in woningen, waar ieder zijn privéruimtes blijft behouden, maar waar zij dan gezamelijke ruimtes kunnen delen. Als idee op zich niet al te slecht, daar het menselijke gezelschap toch voor iedereen belangrijk is en des te meer voor bepaalde personen.
Natuurlijk laat ik buiten beschouwing dat er vele problemen zullen en kunnen rijzen in zo'n samenleven, vooral voor wie nog nooit alleen gewoond heeft, maar als idee en initiatief is het toch een goed idee. Zal dit al ergens in de praktijk worden uitgevoerd?
Donderdag 4 februari 2010
Hoevele keren werkt onze geest wel niet via associaties? Voortdurend? Ik geloof van wel. Dat merk ik zelf in mijn gedachtegangen, in mijn er…
Hoevele keren werkt onze geest wel niet via associaties? Voortdurend? Ik geloof van wel. Dat merk ik zelf in mijn gedachtegangen, in mijn ervaringen in de omgang met anderen en bóvenal heb ik dit gemerkt in al de lange jaren van mijn psychotherapie, maar ook tijdens mijn schrijfproces en de onnoemelijke lecturen.
In de therapie was het vaak voldoende dat een simpel woord ter sprake kwam en, zonder dat je daar bewust aan meewerkt, speelt dat in jou zelf door en begin je er andere gedachten, herinneringen of leesgierigheid enz. desbetreffend door te krijgen.
Zo heeft iemand tijdens het afgelopen psychiatriecongres te Genua ook iets gezegd over Marcel Sassolas, een franse psychiater en psychoanalist, die ook veel geschreven schijnt te hebben met betrekking tot de behandeling van 'schizofrene' mensen. Ik vind daar thuis dan mijn note van, zoek dan via de Internet-zoekmachine en vind zoeven onder 'Psychomedia' (in het italiaans is hier enorm veel materiaal gratis zichtbaar) dit kleine stukje tekst:
"In een moedige contratendens met betrekking tot wat, met een hegemonisch overwicht, een italiaanse analyst juist de "moederlijke stijl" (Carloni, 1998) heeft genoemd, volhardt Sassolas er in de "vaderlijke functie" te laten gelden, die impliciet is in de therapeutische verantwoordelijkheden van de psychiater en van de psychoanalyst. Zich meten met de radicaliteit van de uitdagingen die de psychotische denkwijze (of gedachte?) stelt aan de organisatie van de ideëen en handelwijzen van hén die therapeutische oplossingen in de psychiatrie zoeken, betekent - in de perspectief die Sassolas voorstelt - een tendens bestrijden tot de ontbrokkeling (? 'smantellamento') van het psychische apparaat, die noodzakelijk is om het rouwen te verwerken, (rouwen) dat de subjecten doet groeien: de grote leedwezens van het bestaan, maar ook de gewone tragedies die het leven van elk met zich meebrengt."
Uit suggesties van en gesprekken vooral met mijn psychiater, uit mijn eigen extra lecturen en uit eigen verwerkingsprocessen weet ik nu dat het rouwproces in de behandeling van mensen met deze problematiek enorm belangrijk is.
Uiteindelijk is de kern van iedere psychotherapie (of alleen van die die deels ook psychoanalytisch is?) toch 'rouwen', i.e. het verwerken van onbewuste en dus onverwerkte levensproblemen, niet?
Misschien suggesties voor verder lezen voor anderen? Ik heb dit artikel ('Lavoro psichiatrico e funzione paterna negli scritti di Marcel Sassolas) tenminste op een USB-pen geplaatst en lees het waarschijnlijk wel tijdens mijn trip naar Sicilië.
lastige gewoontes