Wie Is hier Bang ???

Naar Spaanse gewoonte , heeft elk dorp in juli of augustus zijn feestweek.
In die week worden de stieren in de straten los gelaten , zoals wel bekend in Pomplona.
Ook worden er arena's gebouwd en daar worden de stieren in los gelaten , en gaan de mannen van dat dorp er bij in , om de stier op te jagen en te terrgen.

 In het midden van zo een arena staan er platforms gebouwd , die dienen om de mensen die gaan lopen , die kunnen daar op gaan staan omdat de stier dan niet aan hun kan , maar zoals ge ziet kan het ook al eens anders aflopen.
 
 DUS WIE IS HIER EIGENLIJK BANG ??

Crevillente

 Crevillente heette reeds ten tijde van de Romeinen 'Campus Spartarius'.
 De espartograsindustrie ligt aan de oorsprong van de indutriële geschiedenis van Crevillente.
 Zoals de aardrijkskundige Cavanilles in 1797 beschrijft, werden de espartograsmatten uitgevoerd naar het buitenland en o.a. naar Frankrijk waar ze " le tapis d' Espagne" werden genoemd.
 Ten gevolge van de crisis in de espartograssector in de 19e eeuw, zagen de inwoners van Crevillente zich genoodzaakt over te schakelen op andere producten.
 Zo ontstond de typische tapijtindustrie.
 Crevillente heeft altijd al een belangrijke historische rol gespeeld en reeds ten tijde van de moslims was het onafhankelijk

Cox

 Cox was een moslimwijk die in de 12e eeuw werd veroverd en in handen van de Rais de Crevillente overging.
 In 1450 kocht Juan Ruiz Dávalos het af van de familie Roca de Togores en vroeg toestemming aan de Koning Jan2 van Aragón om er op de heuvelrug een klein paleis op te bouwen.
 Cox bevindt zich op een steenworp van het gebergte Sierra de Callosa op een vruchtbare vlakte, waar tal van groente-en fruitsoorten worden gekweekt die op alle markten in Alicante te koop worden aangeboden.
Het onlangs gerestaureerde kasteelpaleis van Cox is een massief in natuursteen uitgehouwen kolos zonder bakstenen of kantelen.
 Het bestaat uit een ommuurde ruimte en een paleis met een veelhoekig grondplan.
Het paleis en het aanpalend kapelletje, die op een niet al te hoge heuveltop liggen, zijn te bereiken via een Lijdensweg.
 

Confrides.

 Het oude moslimdorp Aljofra heeft als grensgebied een dubbele functie: het is het eerste dorp in de bergen of het laatste dorp in de kuststreek La Marina.
 Hoewel zijn belangrijkste bron ven bestaan de landbouw is , heeft de nabijheid van het kusttoerisme en Guadalest ervoor gezorgd dat er langs de weg die voor dit dorpje loopt een aantal toeristische diensten zijn ontstaan.
 Confrides is vooral bij toeristen in trek omdat het op een steenworp van de top en het kasteel van de Sierra Aitana ligt.
 Vertrekkend van op het dorpsplein waar een prachtige notenboom staat, het symbool van Confrides, kan men naar het kasteel klimmen.
 Richting Beniardá, links van de weg , ligt het kleine en kokette gehucht Abdet waar men heel lekker kan eten.

Cocentaina.

 De Arabieren hebben hun stempel gedrukt op het karakter en het lot van Cocentiana.
 Niet voor niets is het de hoofdstad van de nu nog steeds overwegend agrarische El Comtat regio, die zich kenmerkt door tal van Arabische en , éénmaal na de Christelijke Herovering, \'christelijke\' moslimwijken.
 Tien jaar duurde het alvorens Jacobus 1 er uiteindelijk in slaagde dit dorpje definitief te heroveren en mettertijd was het zelfs nodig de christelijke wijk te ommuren om de christenen te verdedigen tegen de talrijke \'christelijke\' moslimbevolking die in de oudste stadswijk woonde, nl. El Raval, gelegen op de flanken van de berg S.Cristóbal.
 De verdrijving van de \'christelijke\' moslims luide het verval in van de hoofdstad van het Comat.

Castel

 Ondanks zijn wondermooie natuur, is het één van de meest afgelegen dorpjes van de provincie.
 Dit is waarschijnlijk enkel en alleen te wijten aan het feit dat het nogal moeilijk te bereiken is.
 Het wordt immers volledig omgeven door bergen.
 Castell telt 485 inwoners en ligt in één van de meest onherbergzame streken van Alicante.
 Men leeft er hoofdzakelijk van de landbouw en meer bepaald van het aanplanten van amandel-, olijf- en johannesbroodbomen.
 Maar ook Castell legt zich als toeristische trekpleister meer en meer toe op de dienstverlening .
 Het is vooral bij natuurliefhebbers in trek omwille van zijn interssante rotsformaties en grotten.

Castalla

 Als historische hoofstad van de subregio die bekend staat onder de naam 'Foia de Castalla', heeft Castalla een economische evolutie doorgemaakt waarbij het oorspronkelijk landbouwdorp zich heeft ontpopt tot een dorp waar de nadruk ligt op de industrie en de dienstensector.
 Castalla heeft een uitstekend bewaarde dorpskern met smalle en steil oplopende straten die omhoog voeren naar het Kapelletje 'Preciosisima Sangre de Cristo' en naar het gedeeltelijk ingestort kasteel dat vol gaten zit te wijten aan overijverige schattenjagers.
 Maar liefst 51% van het gemeentegebied bestaat uit dichte bossen.
 Niet te verwonderen dus dat wandelaars en wielertoeristen hier volledig aan hun trekken komen.
 Aanraders zijn een bezoek aan het Paleis van de familie Rico vlakbij het Gemeentehuis en een wandeling naar het Kapelletje en naar het moors kasteel.

Cañada

 Het oorspronkelijk door de bewoners van het naburige Biar bevolkte dorp vormde , net als Biar, de grens van het Aragonese Koninkrijk.
 Dit uitgestrekt dorp met zijn witgekalkte huizen verdringt zich rondom een heuvel.
 Op de top verrijst het Sanctuarium van de Maagd Virgen del Carmen, waar in juli een bedevaart wordt gehouden.
 In de Parohiekerk hangt een doek van meester Sorrola.
 Het feest bij uitstek is echter het "Auto de los Reyes Magos" (Driekoningen), ook wel "Belén Viviente " genoemd, waarvan heel het dorp deelneemt en dat voor het eerst werdt gehouden in 1764.
 Hoewel de opvoering qua stijl nogal hoogdravend en retorisch is, is het tweede deel overwegend aandoenlijk, doorspekt met humoristische noten, en lokt een grote schare toeschouwers.

Campo de Mirra

Alle dorpjes in het Vall de Beneixama, Benejama, Camp de Mirra en Cañada behoorden oorspronkelijk tot het naburige Biar.

 Campo de Mirra is het kleinste van de drie, wat verklaart waarom het als laatste onafhankelijk werd(1843).
 De naam van het dorp dat oorspronkelijk als El Campet bekend stond, werd bedacht door de Gouverneur en dichter Don Ramón de Campoamor.
 In een kasteel in de buurt ondertekenden op 26 maart 1244 Jacob1 van Aragón en Alfonso x van Castilië het Verdrag van Almizra, dat de grenzen tussen beide koninkrijken vastlegde.
 Een steen aan de voet van de heuvel duidt nu nog altijd de kampeerplaats van de koning van Castilië aan.

 
 De zee en Campello zijn altijd nauw verbonden geweest.
 In het gebied dat bekend staat als La Illeta (het eilandje) zijn Iberische en Griekse resten aangetroffen.
 Op dezelfde plaats werd bovendien in 1554 een wachttoren opgetrokken om de kust te beschermen tegen aalvallen van Berberpiraten en deze toren is nu het symbool van de stad.
 In de 18e eeuw beval Prins Pio de Saboya de aanleg van de scheepswerven die aan Campello de definitieve duw zouden geven in de richting van de onafhankelijkheid van Alicante begin 20e eeuw.
 Campello ligt aan de kust op een kleine landtong.
 Aan de zeeoevers, in de omgeving van de Carrer del Mar, strekt zich de voormalige visserwijk uit, wat nu het toeristisch gebied bij uitstek is.
 Vroeger legde El Campello zich toe op de visvangst en op het verbouwen van drooggewassen.
 De kustlijn van El Campello is 23 km lang en men vindt er verschillende soorten stranden, gaande van Muchavista, een drukbezocht strand dat aan San Juan Playa grenst, tot de rotsachtige inhammen van de Coveta Fuma of zandstranden zoals Venta la Nuza.
 Nudisten kunnen terecht aan de inham La LLoma de Reixes.
 DE kunstenaan Arcadio Blasco afkomstig uit het naburige Alicante heeft er een beeldhouwerk staan dat uit twee delen bestaat.
 Het deel dat op de toegangsweg naar Alicante staat stelt een boot voor en het ander deel een vuurtoren.