Berichten van 27 februari 2006 tot 5 maart 2006

ALCOY

Het stadsbeeld van Alcoy wordt bepaald door zijn vele bruggen en door het feit dat het één van de eerste industriesteden was in de Valenciaanse Gemeenschap.
In het Archologisch Museum wordt zelfs een beeldje van een spinster (Hilandera) bewaard uit de Iberische tijd.
Het is nochtans pas vanaf de tweede helft van de 18e eeuw dat de Industeriële Revolutie echt op gang komt.

 Deze Industriële Revolutie bezielt Alcoy in de 19e en 20e eeuw , want Alcoy , net als Barcelona maar dan in het klein , neemt deel aan de belangrijkste emancipatiebewegingen van de arbeidsklasse zoals het luddisme of de anarchistische oproer.
 Met de uitbreiding van de Middeleeuxse stadskern , dankzij de bloei van de industrie , worden bruggen aangelegd over de talloze rivieren die in Alcoy samenvloeien , waardoor zo nieuwe stadswijken ontstaan.
 Eén van die bruggen neemt ons o.a. mee naar de Middeleeuwse stadswijk , waar we het voormalig Stadhuis , waarin nu het Stedelijk Archelogisch Museum is ondergebracht , kunnen bezoeken.

ALICANTE

In de baai gevormd door de kapen Cabo de las Huertes en Cabo de Santa Palo en aan de uitlopers van de berg Monte Benacantil verees het huidige Alicante , een stad met uitzicht op zee en omgeven door vruchtbaar akkerland.
De 19e eeuw was doorsaggevend voor Alicante.
In1821 werden de middeleeuwse stadswallen gesloopt , wat leide tot de uitbreiding van de stad in oostelijk en in noordelijke richting.
In 1833 werd Alicante prvincie hoofdstad , en in 1851 was het de eerste kuststad met een spoorlijnverbinding naar Madrid , waardoor het voor de Spaanse hoofdstad meteen ook de belangrijkste havenstad werd.

 Eén van de voornaamste symbolen van Alicante sinds 1957 is ongetwijfeld de Escplanada , die bestaat uit maar liefst 6,5 miljoen rode , zwarte en beige mozaïksteentjes.
 Deze boulevard , die evenwijdig loopt aan de zeedijk en waar ijssalon bijna het hele jaar rond open zijn en het Gemeentelijk Fanfarekorps hun repertoire ten beste geeft , is het drukst bezochte deel van de stad.
 Voor wie een wandeling en van kunst houdt , raad ik een wandeling aan tot aan het Kasteel van Sant-Barbara een magnifieke uitkijktoren met een prachtig uitzicht over de hele stad- of door de straten van de oude binnenstad en over de pleintjes Plaza del Carmen of Plaza de Quyano.

 ALCOLEJA

 Een typisch bergdorpje dat op een steenworp van het hoogste geberchte van Alicante ligt , de Sierre Actana.
 Van hieruit vertrekken trouwens ook tal van wandeltochten doorheen het geberchte .
 Het dorpje ligt in een woeste omgeving waar vooral jagers aan hun trekken komen en waar s\'winters gretig paddestoelen worden geplukt.
 Oorspronkelijk werdt het bevolkt door moren , die later door Koning Filip ll werden verdreven , en juridisch gezien behoort het tot het naburige Penaginla.
 Voordal het bezichtigen waard is hier de Middeleeuwse dorpskern en meer bepaald de riunes van het paleis van de Markies van Malferit.
 Vandaag de dag legt het zich hoofdzakelijk toe op de landbouw en produceert het olijfolie en fruit.

 ALCALALI

 Denaam van het dorp Alcalali komt hoe kan het ook anders in het Vall de Pop- uit het Arabisch.
 Zijn met amandel- en sinaasappelbomen begroeide terassen, zijn \"riusrous\" ( typische huizen waar de druiven te drogen te hangen) en zijn geschiedenis bevestigen de oorsprong van de Arabische wijk , die naar aanleiding van de verdrijving van de moren in 1609 volledig leegliep.
 De 842 inwoners van dit dorp, gelegen in het Vall del Pop halfweg tussen Jolon en Parcent, leggen zich vooral toe op het kweken van druiven en sinaasappelen op het vruchtbaar akkerland dat door de rivier Girona wordt bevloeid.
 Het gemeentelijk grondgebied van Alcalali omvat voorts ook het gehucht Llosa de Camacho, hey kleine geberchte Sierra Seguili en de bergpas Coll de Rates, die La Marina Alta met La Marina Baixa verbindt.

 ALBATERA

 Albatera is een middelgroot dorp dat zich vrijwel in dezelfde mate toelegd op de landbouw alss de industrie.
 Dankzij een gecompliceerd kanaal-en greppelsysteem, dat in sommige gevallen zelfs uit het Romeinse tijdperp dateert, bestaat maar liefts 60% van de bebouwde grond uit irrigatieland.
 Citrusvruchten, groenten, pepers, en dadels zijn de typische produkten die op de markten in heel de provincie aan de man gebracht worden.
 Naast de landbouw heeft de plaatselijke industrie zich gespecialiseerd in het vervaardigen van henneproducten, zoals bezems en borstels.
 Albatera is een dorpje met witgekalkte huizen en ruime straten vol palmbomen.
 De dorpskerk staat op een pleintje en valt op door zijn elegante barokgevel.

 Aigues

 Aigues, wat water betekendt in het valenciaans, is de naam van het dorpje dat zijn ontstaan te danken heeft aan zijn kuuroord met warmwaterbronnen en geneeskrachtige zoutbaden.
 Dit kuuroord werd in 1816 gebouwd in opdracht van de Markiezin van Torrellano en werdt bezocht door de plaatselijke adel.
 In 1936 ging het over in de handen van de staat, en werdt het gebruikt voor het behandelen van met tuberculose besmette kinderen.
 Na het verdwijnen van de ziekte raakte het kuuroord in onbruik.
 Twee grote dennenbossen, bij het binnen komen van het dorp en aan het kuuroord, en een moorse toren bepalen het beeld van het dorp op de flanken van de Cabeqo D\'or,waar, zo wordt gezegd, een moorse schat begraven ligt.
 De gemeente is van plan Aigues om te toveren tot een kuuroord met warmwaterbronnen aan huis.

 AGRES

 Een typisch dorpje dat prima toegang verleent tot de nabijgelegen Sierra de Mariola.
 Het is een dorpje met steile straatjes en een goed bewaard dorpskern met her en der fonteinen waaruit fris helder water stromt.
 Agres werdt in 1248 door Jacobus 1 veroverd en behoorde oorspronkelijk tot het Graafschap van Cocentaine, dat aan de andere kant van de Sierra Mariola ligt.
 De belangrijkste bron van bestaan is de landbouw en met name de amandel- en appelteelt.
 Op één van de hoogste punten van het dorp, op de flanken van de Sierra de Mariola, staat een vervallen burcht en het Franciskaans klooster, waar men , zo vertelt de legende, een Mariabeeld heeft teruggevonden dat ooit bij een brand in Alicante verloren was gegaan.