De Kerstman en het Roodborstje

"Kom," zegt de Kerstman, "snel naar binnen,
Kunnen we met het versieren van de boom beginnen.
Dennenappels, rode ballen, alles hangen we er in.
Nee, Roodborstje, sneeuwballen niet,
Die smelten toch, zoals je ziet!
Maar ach, dat kun je ook niet weten,
Je hebt nooit binnen bij de boom gezeten.
Alle dieren mogen komen,
Van groot tot klein, van jong tot oud.
Roodborstje kijk niet zo benauwd,
Je wordt heus niet opgeschrokt,
Heb ik ooit tegen je gejokt?
Met Kerst, Roodborstje, het is raar,
Is iedereen zó lief voor elkaar.
Echter, is de Kerst voorbij,
Wordt weer gestreden en bezeerd,
De mensheid heeft nog niets geleerd.
Roodborstje, kom, nu niet zo somber,
Wij gaan genieten met elkaar,
Van alle goede dingen die steeds blijven,
Nu, maar ook in het nieuwe jaar."

kerst geeft me warmte net als jij,
kerst geeft me liefde zij aan zij,
kerst wil me je iets laten zeggen,
dat niemand kan omschrijven,
kerst is voor mij gevoel in levende lijven,
vandaar dit kado, dat ik geef om te laten zien,
dat het juist niet om de kados gaat, maar ongezien,
om de liefde die in dit kado verborgen zit,
kerst is samenzijn, met degene van wie ik hou,
daarom dit speciale kado voor jou

Als ik toch eens 2 dagen kerstman zou mogen zijn
Bracht ik hem door in t kinderziekenhuis voor groot en klein
Clinikerstman zou me heerlijk lijken
Dan kon ik naar die snoetjes kijken
En voor 2 dagen zouden ze even hun ziekte vergeten
Frietjes zouden ze krijgen als avondeten
Grote en kleine kind,ren zou ze lekker voor gaan lezen
Heer help ze dat ze allemaal mogen genezen
Ik zou ballonnen blazen zovel ik kon
Jongleren en spelen op accordeon
Kinderen zou ik zeggen 2 dagen geen dokter of geprik
liet ik ze even weer kind zijn al was het maar een ogenblik
Mochten ze spelen,lachen en zouden we kerstliedjes zingen
Nachtzusters zouden zelfs mee lopen swingen
Ogen en oren zouden ze te kort komen
Prachtig als ook zij kunnen dromen
qua planning zou alles perfect verlopen
Rendier rudolf zou zelfs binnen komen(s)lopen
Schateren zouden ze bij t zien van het beest
Tranen van het lachen,kind,ren wat een feest
Uren zouden ze rendiertje rijden
van dit avontuur zouden ze verblijden
Weet u als ik toch clinikerstman zou mogen zijn
Zou ik een heel klein beetje weg kunnen nemen van de pijn.

elke keer ik naar je foto kijk,
krijg ik tranen in mijn ogen van ongeloof en verdriet.
tranen omdat ik me afvraag waarom jij niet meer hier bent,
en tranen want het antwoord weet ik niet.
   soms kijk ik naar de sterren,
er schijnt er één heel fel.
ik vraag me dan af waar je nu bent,
en of dit rare gevoel zonder jou ooit went.
soms wilde ik dat ik bij jou kon zijn,
al was het maar voor even.
maar ja, dat is maar een wens,
die niemand mij kan geven.
     lieve mama, ik mis je,
en ik blijf altijd aan je denken.
en op dit moment is er een plaatsje in mijn hart.
het mooiste wat ik je kan schenken.
         je dochter

ik zit alleen aan de tafel en voor mij ligt een
     berg met scherven
de restanten van wat eens mijn hart was.
op de grond om mij heen liggen allemaal lege
     lijmtubes, herinneringen
aan eerder pogingen om de scherven aan elkaar
        te plakken

ik doe elke keer mijn best en ben heel
voorzichtig maar ik krijg het niet meer in elkaar,
het zijn er zoveel en alle stukjes lijken hetzelfde
   een begin kan ik niet echt vinden.
de lijm resten verraden eveneens de eerdere
mislukte pogingen om een zaak te herstellen,
maar het lukt eenvoudig weg niet, misschien
   ben ik toch een stukje kwijt

maar waarom krijg ik het niet meer tot een
geheel het is toch mijn hart en ik weet
hoe het origineel eruit zag, voor dat ik het
 spontaan in jou handen heb gelegd,
jij kon er niets aan doen dat je het liet vallen in
   duizend stukjes, ik had je eerder
moeten waarschuwen hoe broos en breekbaar
     het was.

het vreemde ik ook dat van de stukjes ook
geen schittering meer uitgaat geen glans, daar
waar het in jou handen straalde en licht gaf.
nu blijft elke reflectie uit en is het slechts een
dof hoopje scherven, zelfs zonder scherpe
       randen.
misschien kan ik de scherven maar beter
weggooien en een nieuwe kopen een die niet
     breekt en
die ik gewoon kan weggeven zonder dat ik het
gevaar loop dat iemand het zomaar laat vallen

Ik was zo blij jou als vriend te hebben
Steun bieden, steun krijgen
Maar dan vond ik jouw naam in mijn hart gegraveerd

Even kon ik zwemmen in een zee van hoop
Zou zoiets moois ooit blijven duren
Hoop behandeld met verwarde gedachten

Hoe vriendschap tot liefde kan leiden
Hoe liefde tot haat kan leiden
Zelfs juist wordt plots allemaal fout

Plots weet ik niet meer hoe het verder moet
koester ik het begrip “onmogelijk”
De lach heeft mij verlaten

Schaduwen van jou achtervolgen mij
Ik hoor ze lopen in het duister
Achter me aan met stil gefluister

Jouw woorden zijn nu dodelijke wapens
Dood lijkt de tederheid
Verdwaald is vriendschap en genegenheid

In deze oorlog van liefde zijn er enkel verliezers
Tijd glijdt als zand door mijn handen
komt niet meer terug

Verloren in verwarring
Een leegte in mijn hart en ziel
Zoveel verdriet maakte mijn hart weer bevroren

Het beschermt mij tegen alle kwaad
Maar het houdt ook het goede tegen
Hoe kan je kiezen tussen vriendschap en liefde

wie zegt me hoe morgen wordt
dat liefde ooit wint van verdriet
neemt de wind je voorgoed mee in deze storm

Hoe hard het ook regent binnen in mij
Ik wil geen herhaling van een eenzaam leven
En hoop dat op een dag onze vriendschap mijn pijn overwint

Ik weet ik moet aan mijn toekomst bouwen
Steen voor steen en vol vertrouwen
Mezelf redden door jou te vergeten

Neen, Jou vergeten zal ik nooit
Gevangen zal ik vrij zijn
Echte liefde stil in mij

Nog even of eeuwig
een stempel op ‘onze’ tijd
Of nam je mijn hart voor een EEUWIGHEID?