Ik heb een kerstwens.
dat ene kleine lichtje dat
aanwezig is in mijn hart .
dat lichtje van hoop en vriendschap
dat geef ik nu door aan jou
opdat je het zou bewaren 
daar in je hart.
en warmte moet het je geven
opdat je het nimmer koud zult hebben.
en licht, ja veel licht
opdat je nooit bang hoeft te zijn in het donker.
maar vooral liefde
zodat je het kunt doorgeven aan  degene
die zo dierbaar voor jou is
en dat die het ook weer doorgeeft
zodat het kan groeien en schitteren
in de harten van ieder mens

voor ik ging slapen

telde ik de schapen

toen en begon al

heel snel gapen

van die denkbeeldige dieren

die ik niet zag

toen dacht ik

sluit je ogen nu maar

en denk aan morgen

als jij je ogen weer opend

dan zie je de rozen bloeien

denk maar aan vandaag

aan de zon de warmte gaf

zomaar voor niets

en nu ik mijn ogen

weer open heb

zit ik in de schemering

te kijken naar de mist

de ons aarde bedekt

met een grijze deken

dof als een ongepoeste spiegel

en ik denk

wat is de wereld toch klein

als je hem zo bekijkt

niet verder kijken dan het zicht

het is waar wat ze zeggen

een ruimer blik

verbreed het denken

Waarom moet het leven zo moeilijk zijn?
Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn?
Ligt het dan allemaal aan mij?
Doe ik het dan allemaal zo verkeerd?
Ik weet het echt niet meer,
Maar één ding weet ik wel heel zeker;
Leven dat doet zeer!

Starend in de duisternis,
gedachten gaan voorbij,
jezelf afvragend,
heeft het leven nog wel zin voor mij?
Tranen niet meer in bedwang,
zoeken zich een baan,
in stilte dragend de pijn,
hoe lang deze weg nog voort te gaan.

waarom duurt geluk zo kort?
waarom duurt geluk maar heel even?
waarom duurt pijn zo lang?
waarom duurt pijn mijn hele leven lang?

Ik ben zo leeg
Zo leeg van binnen
Ik voel me klote
Klote dat is niet fijn
Als die mensen die lachen ik denk waarom?
Ik ben zo leeg en ik weet niet eens waarom!
Het liefst ga ik slapen
sluit ik me ogen voor heel lang
ga ik naar boven naar het paradijs

Ik voel me als een steen
kan me niet bewegen
Stil in de koude regen
in mijn hoofd storm
verdriet enorm
verdriet om jou
voor iets dat ik totaal niet wou.

Niemand weet hoe ik me voel.
Niemand weet wat ik bedoel.
Helemaal niemand ziet mij staan.
Ze hebben allemaal liever dat ik heen ga.
Ik voel me zo rot.
ik ga er aan kapot.
Zou het ooit nog overgaan?
Of zou ik altijd alleen blijven staan?

Als je voelt dat al het goede je heeft verlaten,

als je je eenzaam, rot en vervelend voelt,

als je je hart en ziel niet meer kunt voelen

en iedere troost je onbereikbaar voorkomt.

Zie dan dat ook verdriet mooi kan zijn,

schep vreugde in het verdriet.

Accepteer het, verdring het niet, maar laat het stromen.

Verdriet hoort bij het leven,

net zoals een bloem of een vogel.

Verdriet zul je nooit kwijtraken

en dat hoeft ook niet.

Als je de schoonheid kunt zien van verdriet

dan is verdriet niet zo verdrietig meer.

Dan heeft het zijn eigen waarde,

en heeft het zijn eigen licht.

Vreugde is niet iets wat te maken heeft met één bepaalde emotie.

Veel verschillende emoties kunnen vreugde brengen,

verdriet is zo'n emotie.

Verdriet maakt stil en rustig,

het kan je naar je ziel voeren,

als je je er voor openstelt.

In de triestheid kan je je grootste schat vinden

en je grootste bron van vreugde.

Maar laat het toe,

ga zo diep mogelijk in je verdriet.

Alleen als je diep genoeg graaft zul je je ziel vinden,

Als je tegen je verdriet vecht dan blijf je aan de oppervlakte

en dat is pas echt verdrietig.