Kerstfeest

Lieve blogvrienden

Hele fijne feestdagen gewenst en een gelukkig en gezond 2007!

Laten we in deze dagen ook extra denken aan diegenen die zich eenzaam zullen voelen, of ziek zijn, of pijn hebben of op een andere manier niet gelukkig zijn.

Kerstfeest is het feest van de vrede.

Wij gedenken de geboorte van het kindje Jezus, dat op aarde kwam om ons die boodschap te brengen!

Laat 2007 een jaar worden waarin deze boodschap verweven zit!

Heel veel geluk en gezondheid gewenst voor het nieuwe jaar!

Sinterklaas zat alweer lang en breed in Spanje en Jetje had gisteren het allerlaatste speculaasje uit de koektrommel gegeten. Iedereen weet wat dat betekent: Kerstmis stond weer voor de deur. Toen ze ‘s avonds zaten te eten, vroeg Jetjes moeder: "Wat doen we met de feestdagen?"

"Lekker eten natuurlijk," zei Jetjes vader.

"Dat doen we toch elk jaar. Lekker eten en een lekkere fles wijn erbij."

"En we nemen een grote kerstboom," zei Jetje. "De grootste die er is. En we hangen er gekleurde ballen in en de trekpop die ik gezaagd heb. En een heleboel kransjes. En we nemen ook een stalletje met Jozef en Maria."

"We zijn toch niet katholiek?" zei haar moeder.

"Dat heeft er niets mee te maken," zei Jetje. "Iedereen mag een kerststalletje hebben."

"Als je maar weet dat ik geen kerstgroep ga kopen," zei Jetjes moeder. "Die zijn vreselijk duur. Maak zelf maar een kerstgroep van klei. Per slot van rekening heb je boetseren op school."

"Dat is een goed idee," zei Jetjes vader. "Dan maak ik er een kerststalletje bij, van boomschors."

"Maar wat doen we verder?" vroeg Jetjes moeder.

"Niks," antwoordde haar vader. "We eten lekker, we lezen een boek en we doen af en toe een spelletje. En ‘s ochtends na het kerstontbijt maken we een flinke wandeling om weer honger te krijgen."

"Ik vind het maar niks," zei haar moeder.

"Wat wil jij dan?" vroeg haar vader.

"Iemand uitnodigen die geen gezelschap heeft en eenzaam is," zei haar moeder.

"Waarom juist op Kerstmis?"

"Daarom," zei haar moeder. "Jullie willen een kerstboom en lekker eten. En ik wil iemand uitnodigen die eenzaam is."

Jetje liep er een paar dagen over na te denken. Eigenlijk had haar moeder groot gelijk. Met Kerstmis moest je eenzame en hongerige mensen uitnodigen, dat hoorde zo. Ze kende er trouwens wel een paar.

Maar eerst wilde ze een kerstgroepje maken. Haar vader timmerde een prachtige stal. De achterkant had hij gevlochten van net en daarbij had hij zich in zijn vinger gesneden. Het dak was van boomschors en naast het lege kribbetje had Jetje een schemerlamp uit haar poppenhuis gezet. Dat was voor de gezelligheid. Met de beeldjes van klei werd het niks. Ze kon alleen maar van die stomme prutspoppetjes maken. Maar gelukkig moest de kledingzaak van Blokker een paar oude etalagepoppen kwijt. Die waren op de stoep gelegd, bij het grootvuil. Jetje nam ze mee en maakte er een prachtige kerstgroep van. Jozef zat op de fiets van haar moeder, haar pop Bertje was het kerstkindje. Dat zat in het zitje aan het stuur, en Maria zat achter op de bagagedrager. Maria had de blauwe badjas van haar vader aan.

EINDE

KERSTMIS IS EEN TIJD VAN GEZELLIGHEID

VEEL HARTJES WORDEN DAN VERBLIJD

VREDE ZOU ER ZIJN OP AARDE

MAAR HECHT DE MENS DAARAAN NOG WAARDE

BIJNA OVERAL IS ELLENDE EN VERDRIET

IS ER DAN NIEMAND DIE DAARBIJ VERSCHIET

ARMOEDE GROEID SNEL NAAR BOVEN

WE LATEN ONS TE MAKKELIJK BEROVEN

NORMEN EN WAARDE HOE KAN DAT NU NOG

ALLES IS BIJNA EEN EN AL BEDROG

HEBBEN WE AF EN TOE NOG MOOIE DROMEN

DAN WORDEN ZE SNEL DOOR DE ANDER GENOMEN

WE HEBBEN VEEL IN ONS LEVEN GEGEVEN

HEBBEN WE GEEN RECHT OM TE MOGEN LEVEN

OORLOG ZIEKTES KRIMINALITEIT

HOE RAKEN WE DAT OOIT NOG EENS KWIJT

ALLEEN DE HOOP IS ONS NOG GEBLEVEN

LATEN WE PROBEREN DAARMEE VERDER TE LEVEN

DAT IS TENMINSTE NOG WAT WAARD

GEZELLIG TESAMEN OF IETS IN DIE AARD

LATEN WE ONS HARTJE TOCH NIET BEVRIEZEN

WANT DAN GAAN WE ALLES VERLIEZEN

LATEN WE BEDEN WENSEN EN DROMEN

DAT DE VREDE WEER EENS TERUG MAG KOMEN

Het was afschuwelijk koud, het sneeuwde en het begon donker te worden. Het was ook de laatste avond van het jaar, oudejaarsavond. In die kou en in dat donker liep erop straat een arm, klein meisje, zonder muts en op blote voeten. Ze had wel pantoffels aan gehad toen ze van huis ging, maar dat hielp niet veel: het waren heel grote pantoffels, haar moeder had ze het laatst gedragen, zo groot waren ze, en het meisje had ze bij het oversteken verloren, toen er twee rijtuigen vreselijk hard voorbijvlogen. De ene pantoffel was niet te vinden en met de andere ging er een jongen vandoor: hij zei dat hij hem als wieg kon gebruiken als hij later kinderen kreeg.

Daar liep dat meisje dus op haar blote voetjes, die rood en blauw zagen van de kou. In een oud schort had ze een heleboel zwavelstokjes en één bosje hield ze in haar hand. Niemand had nog iets van haar gekocht, de hele dag niet. Niemand had haar ook maar een stuivertje gegeven. Hongerig en koud liep ze daar en ze zag er zo zielig uit, dat arme stakkertje! De sneeuwvlokken vielen in haar lange, blonde haar, dat zo mooi in haar nek krulde, maar aan dat soort dingen dacht ze echt niet. Uit alle ramen scheen licht naar buiten en het rook ook overal zo lekker naar gebraden gans; het was immers oudejaarsavond en daar dacht ze wel aan.

In een hoekje tussen twee huizen, waarvan het ene een beetje vooruitstak, ging ze in elkaar gedoken zitten. Haar beentjes trok ze onder zich op, maar ze kreeg het nog kouder, en naar huis durfde ze niet, want ze had geen zwavelstokjes verkocht en ook geen stuivertje gekregen. Haar vader zou haar slaan en thuis was het trouwens ook koud. Ze woonden vlak onder het dak en daar blies de wind doorheen, ook al waren de ergste kieren met stro en oude lappen dichtgestopt. Ze had bijna geen gevoel meer in haar handjes van de kou. O, wat zou een zwavelstokje lekker warm zijn! Zou  ze er ééntje uit het bosje durven trekken en het tegen de muur afstrijken om haar handen te warmen? Ze trok er één uit. Ritsss, wat vlamde dat, wat brandde dat! Het gaf een warm, helder vlammetje, net een kaarsje, toen ze haar handen erom heen hield. Een wonderlijk licht gaf het. Het meisje dacht dat ze voor een grote, ijzeren kachel zat met glimmende koperen ballen en een koperen trommel. Het vuur brandde zo heerlijk, het was zo lekker warm. Maar wat was dat? Het meisje strekte haar voetjes al uit om die ook te warmen- toen ging de vlam uit, de kachel verdween- en zij zat met een stompje van het afgebrande zwavelstokje in haar hand.

Ze stak er nog één aan. Het brandde, het gaf licht en waar het schijnsel op de muur viel, werd die doorzichtig, net als een sluier. Ze keek zo de kamer in, waar de tafel gedekt was met een spierwit tafelkleed, met het fijnste porselein. De gebraden gans, gevuld met pruimen en appeltjes, stond heerlijk te dampen. En wat het allerheerlijkst was, de gans sprong van de schaal en waggelde met een vork en mes in zijn rug over de grond. Hij kwam recht op het arme meisje af: toen ging het zwavelstokje uit en was alleen de dichte, koude muur er nog.

Ze stak er nog één aan. Toen zat ze onder de mooiste kerstboom, nog  groter en nog rijker versierd dan de boom die ze door de glazen deur bij de rijke koopman had gezien, vorig jaar met Kerstmis. Er brandden wel duizend kaarsjes aan de groene takken, en gekleurde prentjes, zoals je die in etalages ziet, keken haar aan. Het meisje strekte haar beide handen uit toen ging het zwavelstokje uit, de vele kerstkaarsjes gingen de lucht in en veranderden in sterren zag ze. Entje viel er en liet een lange streep van vuur achter aan de hemel.

“Nu gaat er iemand dood”, zei het meisje. Want haar oude grootmoeder, de enige die lief voor haar was geweest, maar die nu dood was, had gezegd: als er een ster valt, gaat er een zieltje naar God.

Ze streek weer een zwavelstokje af tegen de muur, het gaf licht en in het schijnsel stond haar oma, heel duidelijk, heel stralend, heel vriendelijk en lief.

“Oma” riep het meisje, “O neem me mee! Ik weet dat je weg bent, als het zwavelstokje uitgaat. Weg, net als de warme kachel, de gebraden gans en die prachtige, grote kerstboom”. Haastig streek ze de rest van de zwavelstokjes uit het bosje af, want ze wilde oma vast houden. De zwavelstokjes gaven zoveel licht dat het klaarlichte dag leek. Oma had er nog nooit zo mooi en zo groot uitgezien. Ze nam het kleine meisje op haar arm en ze vlogen, stralend en blij, heel, heel hoog. Er was geen kou, geen honger, geen angst- ze waren bij God.

Maar in het hoekje bij het huis zat in de koude wintermorgen het kleine meisje met de rode wangen-dood, doodgevroren op de laatste avond van het oude jaar. Het werd nieuwjaarsochtend en de kleine dode zat daar met haar zwavelstokjes, waarvan één bosje bijna was opgebrand. Ze heeft zich willen warmen, zeiden ze. Niemand wist wat voor moois ze had gezien, hoe stralend ze met oma de vreugde van het nieuwe jaar was ingegaan.

Goedemorgen

Een nieuwe week die begint

met regen en wind

dat is slecht voor de Sint.

wens iedereen toch een fijne dag

en doe alles met een lach

zeker op een regendag.

Sinterklaas is weer in aantocht
Wat zou hij nu weer voor ons hebben uitgezocht
Zwarte Piet is er ook weer bij
Die is nog bezig met zijn jachtpartij
Voor ons allemaal een kadootje in onze schoen
deze tijd is voor hun het productieseizoen
Alle kinderen weer reuze blij
Sint en Piet weer terug met een grote wortelpartij
Weer terug in Spanje het mooi land
helemaal uitgeput en opgebrand
Nou Sint en Piet tot volgend jaar
Kom dan weer terug, ik heb geen bezwaar

Vriendschap.......

Vriendschap is soms moeilijk uit te leggen
tja ... das echt iets moois, en niet in enkele woorden hier neer te zetten
Vriendschap komt vanuit je hart
dan deel je samen die vreugde maar ook de smart
het kan soms zijn dat je alletwee ineens hetzelfde wil zeggen
dat soort momenten......... die blik dan..... ik kan 't niet mooier aan jullie uitleggen
Vriendschap is ook de warmte en liefde samen delen voor die mooie en liefdevolle dingen
JA, ik bedoel, dat ook jou hartje dan vrolijker en mooier gaat zingen
Vriendschap........... het zit vaak in een heel klein hoekje stilletjes te wachten
maar geloof me....... 't is iets waar wij ALLEMAAL stilletjes op hopen en naar smachten

Ogen waarin je verdrinken kunt
kijken je vragend aan,
ze willen begrip, respect,
anders kun je beter gaan.

Ogen waarin je verdrinken kunt,
kijken je vol liefde aan,
ze vragen je voorzichtig,
of je met ze mee wilt gaan.

Ogen waarin je verdrinken kunt,
kijken je dankbaar aan,
ze zijn blij met jou,
blij dat je ze bij zal staan.

Als ik soms alleen ben en ik aan jou denk,
ontsnapt spontaan een gulle lach,
ik denk dan aan momenten,
waarin we samen mogen zijn,
waarin we rollen van het lachen,
of huilen van verdriet.
Het maakt niet uit, het zijn juist die momenten,
waarop ik zo geniet.
Waarin we heel dicht samen zijn,
tevreden met dat moment,
niet eens verlangen naar wat meer.
Of als ik weer eens druk ben
en jij praat rustig op me in,
zodat ik weer mezelf word,
weer denken kan voor zolang het duurt,
ademhaal en lief kan hebben.
Ik ben met jouw vriendschap reuze blij
en door het groeien naar elkaar,
hoor je er steeds meer bij.