Dag lieve moeder.

Het was een beetje als een spannend avontuur.
Een afspraakje in't ongewisse ,daar was het uur.
Veel gebabbeld over allerlei dingen,nooit gezien.
Zou het wel lukken, het was een mischien.

Ik zat in station een beetje nieuwsgierig.
Opeens de trein ,kende ik dat gezicht?
Het zag er een heel leuke dame uit.
Stapte gezwind voorbij de stationsruit.

Ik dan heel vlug maar de deur uitgegaan .
bleef heel gespannen op uitkijk staan .
Maar wat ging dat soepel en zo spontaan..
Had ik een viendin daar voor me staan????

De dag zou het leren, het eerste contact was goed .
Wat een mens op zijn' oude' dagen nog doet.
Zo af en toe een beetje proberen .
daar kan je dan nog van alles van leren.

Als besluit mag ik hier wel verklaren.
Dat vriendschap je zomaar kan vergaren.
Een vriendelijk woord en een pasje van jou.
Zo sta je in het leven niet alleen in de kou.



.

.

En als ik aan mijn vader denk
Dan was hij heus geen stoere vent.
Ook woorden werden niet veel gesproken
Hij was dan ook en beetje gesloten.

De herinnering van als ik kleintjes was
Ik had mijn ooms,in plaats van mijn vaders, been vast.
was heel geschrokken en vliegensvlug
Keerde ik bij mijn vader terug

Ik was wat groter, mijn broertje stervensziek,
en thuis was niemand die sliep.
Op eens stond hij daar aan mijn bed
Ons Mieleke is niet meer ,hij is weg.

Ik moest dan 's'morgens naar de mis.
Al heel vroeg voor de cathecismus.
Vanachter bij hem op de fiets .
Zo met ons beidjes dat vergeet je niet.


Met 17 zat ik op de verpleegsterschoo.l
Een horloge met secondewijzer, een grote nood.
Op een zondag zat hij daar in de bezoekzaal.
In zijn hand de horloge gekocht van duivenresultaat

Mijn man zag hij niet zitten, hij ging niet akkoord.
Ik heb hem die maanden niet veel gehoord.
Ik was dan ook de oudste,voor hem leek !t een avontuur
Toch werden ze vrienden, dat heeft niet lang geduurd.

De dag dat de dokter zijn diagnose uitsprak.
Was het net of er iets in mij stuk brak.
Er was geen hoop meer geen genezen meer aan.
Zo is hij heel stilletjes van ons heen gegaan.

Die dagen pas leerde we hoe geliefd hij wel was.
Die stille man was van een aparte klas.
Tranen die rolden uit mijn ogen.
Toen zijn duiven rakelings over zijn kist vlogen

Ik denk graag terug aan die vader van mij.
Mijn jongste zoon lijk op hem ,dat maakt me blij.
Hij heeft ook dat zachte ,dat grote geduld,
en het luisterend oor,ik had geen andere gewild!
_________________

Kapoenen eerste klas.
Voor wie het leven niet altijd een pretje was
Verloren hun papa vorig jaar.
Hun mama geraakt daarmee niet klaar......