Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Dinsdag, we maken ons klaar voor de terugreis.Nog een laatste ontbijt zonder koffie ditmaal.Het koffieapparaat geeft alleen maar lichtgekleurd water.Nadat ik dit gemeld heb staan ze met 4 personen errond te draaien .Geen van hen dacht eraan even in de keuken wat koffie te halen
Het italiaanse denken.????????????
Dan maar zonder koffie.
De auto staat gepakt ,rekeningen zijn betaald we kunnen weg.
De GPS word niet aangezet want Jean word daar nerveus van.We volgen de autostrade .Eerst Genua ,dan Allexandria of Milaan ,nemen Milaan en vandaar naar via Como naar Lugano.Prachtige streek trouwens.De st Gotthard is nog altijd afgesloten voor verkeer dus dat worden weer kilometers om .Terug via de st Bernadino ,Chur ,Zurich naar Basel.Niet zo interesant ,al het verkeer in Zwitserland moet door de steden uit.Veel kans op misrijden ligt dan op de loer.We rijden Zwitserland binnen en ik zet de GPS aan .Ee beetje hulp is welkom.Zonder al te veel moeilijkheden verlaten we Zurich .Ook Basel valt nu wel mee .Wat wij van de stad zien is alles behalve aantrekkelijk.Vuile appartementblokken
schuiven aan ons oog voorbij.Je zal daar maar in wonen.Even stuurt ons Eulalie ,zo heet de GPS,de verkeerde straat in.Om ons even later terug op het goede spoor te zetten.Na een tijd rijden we Frankrijk binnen.
De autostrade hier zijn een ware luxe.Je moet er wel voor betalen maar het rijd zeer aangenaam.Tegen 19 uur doen we een hotel aan vlakbij de autostrade .We nemen het avondmaal en gaan naar de kamer.Op de TV is er eindelijk eens iets anders te zien dan italiaans .Maar in feite zijn we te moe en na een relax bad vallen we vlug in slaap.
Woensdag morgen .Het ontbijt is genoten en we vertrekken vol goede moed.Eulalie leid ons van de autostrade af en weg belanden op Frankrijkse landwegen.Na een tijdje ,hoe kan het ,omleiding, hier had ons Eulalietje geen weet van.Telkens wil ze ons een straat in sturen maar we mogen er niet in.We doen vijf verschillende dorpen aan en hebben nog nooit zoveel verschillend van kleuren weiden gezien .Eindelijk zien we een plaatje wat naar de autostrade verwijst.Opgelucht haal ik adem.Voor Jean duurt het allemaal te lang maar 400 km daar doe je wel even over.
We bereiken Saarbrucken en vandaaruit naar Metz.Dat dacht ik toch.Opeens zitten we in Luxemburg en dan riek je je thuis al............
Maar dat was wel een beetje verkeerd gerekend. Regelmatige wegenwerken remmen enorm af en Jean word al wat nerveus.Nu kan ik niet om 13 uur na de dialyse ,zegt hij.De afspraak was dat hij donderdag naar de dialyse zou gaan ,maar dit ontgaat hem telkens weer.We spreken af dat ik als we in Luik zijn ,naar de dialyse bel en vraag of hij met de late post mee kan gedaan worden.
Zo gebeurd het dan ook Ik krijg een blij verraste stem aan de andere kant van de lijn .Geen probleem kom maar rond 16.45 uur dan
is alles OK.Hiermee gerustgesteld rijden we naar huis. Van Luik tot thuis is maar een hazesprong.De wegen zijn bekend en dat gevoel van thuiskomen elke keer weer,een vakantie ,alleen.... daarvoor zou je het doen............

We zijn donderdag ,vandaag word er besloten om Monaco te gaan bezichtigen.Op amper 40 km van onze verblijfplaats gelegen kunnen we niet aan de lokroep van dit kleine prinsdom weerstaan.Op de reis ernaar toe doen we de botanische tuin van Hanbourgh aan.Hij word gepromoot in een plaatselijke folder.Naar heel wat zoek en vraagwerk ,komen we aan.
De situatie ter plaatse is van die aard dat het voor Jean te moeilijk zou zijn .Veel terrassen en trappen .Ook het inkomgeld vinden we wat aan de hoge kant.Er word dan maar besloten om in directe lijn door naar Monaco te rijden.Onderweg zien we ontelbare serres .Ze liggen als grote witte vlekke verspreid over het hele gebied.

Men heeft ons verteld dat de eerste tulpen ieder jaar van hier komen.Buiten toerisme is bloementeelt hier een belangrijke bron van inkomsten.
Daar we gekozen hebben voor de gewone straten,zijn we getuige van een ongekende bloemenpracht die hier in alle hoeken en kanten oogverblindend mooi staat te wezen.

Zeggen dat we thuis zoveel moeite moeten doen om zo'n plantje in leven te houden.

We rijden langs verschillende mooie dorpen Ventimiglia is een ervan.
Ze zijn mooi verzorgt en jonger dan San Remo ,ook rustiger.Spijtig dat we de tijd niet vinden om eens naar daar te gaan .ik zou er wel eens even willen kuieren.
Dan zijn we in Frankrijk.Alles word precies anders .Het is zo'n beetje als Walonié en Vlaanderen.Het eerste dorpje in mijn herinnering is Menton.Ziet er leuk uit .Verscheidene vuurtorentjes toveren het geheel om een een waar zeemanslevenl.Je zou er zo een mooi verhaal rond kunnen voeren.Aangezien we moeilijk parkeerplaats vinden, beloven we mekaar van hier eens terug te komen op een andere dag.
En dan gaat het omhoog ,vrij hoog en zonder veel boe of ba ligt daar in de diepte Monaco.Ik zet hier prentjes bij die ik van internet genomen heb want de fototjes van de kinderen komen niet met priorbestelling Laughing

Ook hier weer veel woningen op een beperkte plaats.Als je in de anonimiteit wil verdrinken, ben je hier op je plaats.Zal voor onze bekende belgen wel zijn wat ze zoeken.denk ik.
Onze wagen zijn we vlug kwijt en Jan en Liesbet staan ons al op te wachten ,zij zijn met de moto.Rolstoel uitgehaald, voetsteunen eraan en hup ,daar gaan we.Ook nu zitten we kort bij de haven .Het paleis van de grimaldi's prijkt torenhoog boven alles uit ,net alsof het wil zeggen," wij houden alles wel in de gaten jullie mogen nu rustig genieten".Zo wandelen we langs de grootste luxeboten die ik ooit in mijn leven gezien heb.Bubbelbad ,garage, er kan zelfs een helikopter op landen.Alles blinkt lijk een spiegel ,er is niet het kleinste stipje vuil op te bespeuren .Ik denk zelfs dat de vliegen er niet durven op gaan zitten ,bang dat ze uitglijden.. Laughing

Op de kade gaat een jumping wedstrijd door .De paarden zijn pikobello opgetuigt ,hun manen zijn in een special kapsel gezet.Hele grijze paarden heb ik daar gezien.Grijze katten kende ik al ,die van cheba ,maar paarden............
Na zowat heel de haven afgewandeld te hebben ,ondertussen nog kijken naar exclusieve, mooie wagens ,stranden we op een terrasje om iets te eten.Voldaan gaan we na een poosje terug naar de auto want het is ondertussen al genoeg geweest voor Jean .Ik weet zeker dat Monaco veel meer te bieden heeft dan wij gezien hebben, maar we zijn daar geweest ,nietwaar..........Terwijl we stijgend Monaco verlaten werp ik ernog een laatste blik op ,en zeg bij mezelf ,ik zou er niet willen wonen.
Veel te fel opeen gepakt die huizen.

Via de autostrade rijden we terug naar ons verblijf ,tevreden dat we het gezien hebben..........Arrivederci.................

's Avonds vinden we mekaar terug in het mooie restaurant van het hotel.

Voor deze avond wensen we geen drukte meer en houden het eenvoudig.
Als welkomdrank krijgen we een sangria aangeboden .Verschillende glaasjes worden heel subtiel in mijn richting geschoven.Vermits ik de mensen graag een plezier doe ,drink ik ze allemaal leeg.We vertellen over onze reisweg en hoe moeilijk het in Zwitserland allemaal ging ,dat het niet kon bekoren .Basel volledig omwoelt ,Zurich een kluwen van vastlopend verkeer.Gezellig tafelend ging alles vlotjes naar binnen.Weer gevolgd door plaatslijke drankjes.Plezier hing gewoon in de lucht en vergeten was de lange reis.Buiten zongen de kikkers hun mooiste lied
en wij trokken een beetje licht in het hoofd naar een weldoende nacht.
Het is morgen de 1ste dag .Eerst samen ontbijten en dan op zoek naar het dialyse centrum.We zetten de GPS aan ,hebben 2 adressen .Het verkeer maakt een onuitwisbare indruk op mij.Overal scooters en auto'tjes ,men rijd er kris kras dooreen .Er zijn verkeerslichten maar .die werken niet.Als je de baan opwil ,moet je bij de eerste mogelijkheid ,doorrijden ,anders sta je daar tot st Juttemus.Een adres klopt niet dus de tegengestelde richting uit.En ja, en heus na heel veel bochten boven op een berg staat een prachtig ,ouderwets, statig gebouw.
Ik stap uit en ga eens horen .Je kan het geloven of niet ,het is hier.
Ik loop even aarzelend maar toch door de gang de plaat 'vietato ingresso'houd me niet tegen .Ik klop op de deur en vraag of Jean er 's avonds verwacht word.Een bevestigend antwoord geeft voldoening en blijgemust keer ik naar de wagen terug.Jean is nu gerust en kan gewoon een dagje deelnemen aan' la dolce vita' van de Italianen.Het word een dag platte rust en bekomen .Ik ben blij dat Jan en Geert afgesproken hebben om om beurt ons naar de dialyse brengen .Want dat verkeer is toch wel wennen.'s Avonds gaan de kinderen en ik nog ergens iets eten .Jean is dan op de dialyse.
We zijn al dinsdag.Na het ontbijt gaan we wandelen .Het is een vreselijk drukke stad.Ze ontgoochelt een beetje .Chaos ,totaal niet aan uit te kunnen .Sommige winkels zijn open andere weer dicht.Vermits alles bergop en bergaf gaat nemen we het besluit om naar de oude haven te gaan .Jean zegt wel hondermaal,maar goed dat ik dat niet moet lopen ,een tevreden gevoel huist in me'de rolstoel 'toch een goed gedacht.
Ik zie hem alles aanschouwen en voor de zoveelste maal vraagt hij "waar zijn we nu"waarop we hem graag duidelijk maken dat het de bloemenriviera is waar we al zo dikwijls over gesproken hebben.

We komen langs een oud slot ,het blijk een rustplaats te zijn voor zwerf-katten en -mensen.Ook hier is armoede en zijn er mensen die zich niet thuisvoelen in onze welvaartmaatschappij.
We wandelen een eindje verder en nestelen ons op een terrasje langs de kade.Ieder bestelt zijn drankje en de hopen versnapperingen die we erbij krijgen tarten alle verbeelding.Enkele duiven komen ons gezelschap houden en terwijl wij filosoferen voorziet Jean de duiven van een koninlijk maal.We ronden ons uitje af met een lichte maaltijd en trekken terug naar het hotel voor een deugdoende siesta.De jongeren verkiezen et

's Avonds trekken we naar beneden om 'la cena 'Het is daar niet zo lijk hier aan de kust.De Italiaanse eetcultuur word er hoog in het vandel gedragen.Maar kan maar eens aan al die gerechten uit.Wat is kiezen hier moeilijk.Tot slot en als echte belgen vragen Jean en Jan een ......jullie zullen het wel raden.... biefsteak friet.Deze smaakt Jean enorm en hij eet dan ook alles tot de laatste kruimel op.Maar even later komt alles er terug uit .Ik probeer de schade te beperken en ruim zo kies mogelijk alles op .Ons jongens zijn een beetje uit hun loot geslagen want dit zijn ze niet gewoon.Thuis gebeurd dit al eens regelmatig,dus maken we er ook geen drama meer van.Jean drinkt dan een beetje en hoe gek het ook mag klinken het leven gaat weer gewoon door.
Wat later komt een man met een reuzegrote boeket rozen aangedragen ,of we er geen zouden willen kopen.Ik zie dat niet zitten maar mijn ventje wel en hij neemt drie rozen De twee roze
schenkt de twee meisjes een en de rode aan mij.
Dan vragen we de prijs.10 euro zegt die man zonder blozen.Blozen zou moeilijk gaan want hij had een donker kleurtje maar toch.Pa pakt ma betaald zo gaat dat hier ,bij jullie ook ? Dus zeg ik a, neen, he, 1 euro per roos en anders mag je ze mee terug nemen.Jammer ,zegt hij ,het zijn hele lange ,kijk eens naar die stelen .En opeens neemt Jean mijn roos en een mes ,als dat het probleem is ,ik maak er wel korte stelen van .We gieren het uit .Dan denk je ,hij zit daar zowat te suffen en opeens dat.We komen tot het besluit van 4 euro en iedereen tevreden.Zo een dingen geven me kracht .,brengen opklaringen in het dagelijks gebeuren.
Hierna vertrekken we weer richting hotel uit en ronden daar de dag af.

Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Meer van luikje toe