Woensdag 5 juli 2006
Een reis met ...........2
Geschreven door liev om 20:26
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 5 juli 2006
Een reis met hindernissen.........................
Ik zou hier graag onze reis met jullie delen,er zijn wel foto's maar er is zoveel meer gebeurd en dat staat niet op beeldjes.
Een reis met hindernissen.
Eind vorig jaar gaf mijn man Jean te kennen dat hij graag in 2006 op vakantie wilde gaan.
Het word allemaal al wat moeilijker want de gevolgen van zijn ziekte beginnen door te wegen.Maar zoals altijd kan ik hem moeilijk iets weigeren dus ging ik met hem in zijn verlangen mee.Het is niet van zijn gewoonte dergelijke voorstellen te doen.De afgelopen 2 jaren zijn met een zekere stabiliteit verlopen en ach……als er iets moet gebeuren dan vertrouw ik erop dat het medisch personeel, terplaatse,doen wat ze moeten doen.Dus het uitkijken begint.Italié ons favoriete vakantieland zou de plaats to be zijn.Vele plaatsen hadden we er al bezocht en over de bloemen riviéra hadden we al veel gelezen vandaar.De afstand was ook nog te doen .Ongeveer een dikke duizend km. Het eerste was de vraag keurt de dokter het goed? Ze maakte de bemerking, van wat korter bij huis te blijven ,maar Jean wou Italie dus………..en op mijn gezegde dat thuis ook van alles kan gebeuren kwam dan ook haar goedkeuring.Er werd gezocht naar een mogelijke dialysecentrum.Dit kon alleen in san Remo Wat de bestemming ook weer verder weg bracht.1200 km.Nadeel, langer rijden want vliegtuigangst was bij hem opgedoken.Zeker omdat ik zo graag naar films kijk met vliegtuigdrama’s! Voordeel …de dialyse zou s’avonds plaatsvinden .Dus de belasting van het dialysegebeuren werd in de daaropvolgende nacht weg geslapen.Dialyse besproken via de maatschappelijke verpleegkundige van nefrologie, waarvoor dank.Nu op zoek naar een hotel in de buurt.Mooi hotel gevonden.met goede ligging 3.3 km van de dialyse vandaan.
Alles erop en eraan .we keken ernaar uit.Maar het leven zou het leven niet zijn als onvoorziene omstandigheden niet roet in het water zouden gooien.Begin februari doet Jean een bloeddrukval anders dan anders, overgeven en braken .De dienstdoende nefroloog denkt even dat er iets mis is met zijn hart ,dus hospitalisatie noodzakelijk.Na een drietal dagen hospitalisatie en met 2 ontdekte maagzweren, de nodige medicatie,trekken we huiswaarts.In de hoop op beterschap.Het word niet echt beter ,integendeel het lijkt alsof Jean een enorme stap achteruit gegaan is.Ik zie lijdzaam toe. Een maand later kom ik op de dialyse aan Jean maakt koorts, hoge koorts .De thermometer op zijn buik geeft 37.5 aan, maar lijk ik waarneem kan dit niet kloppen .Ik neem de temperatuur opnieuw en 39.7 staat er te lezen.Ik maak de verplegende hier attent op en deze neemt contact op met de dokter.Opname zegt ze..
Er word gezocht achter de mogelijke oorzaak .Antibiotica wordt gestart.Deze slaat aan en enige tijd later mag hij weer naar huis.Braaf doen we wat ons opgedragen is .De koortsen gaan weg en na een dialyse zijn ze weer daar.Ik begin bij mezelf te denken dat de dialyse te zwaar word ,wat denk je zoal.Tot op een dinsdag in april weer hoge koorts en al van maandag na. de dialyse.Met in mijn hoofd de bezorgdheid om de dialyse van woensdag, bel ik de dienst nefrologie ,Ze raden me aan om Jean via spoed te laten opnemen.Er komt aan het licht dat Jean met een witte bloedcellendepressie zit.Weer angst en zwartgallige gedachten duiken op.Maar Jean zou Jean niet zijn en mede door de goede zorg van artsen en verpleegkundigen kent ook dit weer een goed verloop.En steeds weer vraagt Jean tussendoor ,Lieve ,hoelang nog voor we op vakantie gaan.Hij kijkt er zo naar uit.Dus ga ik maar door met voorbereidingen en de nodige dingen bijeen te verzamelen.Rolstoel hoort daarbij.Niet met Jean zijn goesting, maar hier drijf ik nu mij willetje door.Ik weet dat ik er alleen voorsta en op Jean helemaal niet meer kan reken .Het minste wat ook maar een beetje moeilijk gaat ,schuift hij van zich weg.Ik overloop de routeplanner voor de zoveelste keer .Schaf met een GPS aan en zo nadert dan de dag van het grote gebeuren.
Vrijdag’s vertrekken de kinderen en zaterdagmorgen wij.De auto is geladen nog vlug een afdrukje mee van de te doen reisweg ,onze geburen komen ons nog vlug uitwuiven maar wie doet het niet ….de GPS.Zie je wel zegt Jean ,dat’...s ’n prul.Hij heeft het niet zo begrepen op computers GPS systemen, geld uit de muur en alles waar wij stervelingen van deze tijddagelijks mee te maken krijgen. Bij nader inzien was de batterij plat en was ik echt nog te zeer onbekend met het systeem.Gelukkig had ik mijn routeplanner nog.
Aan het knooppunt Batice moesten we Treves Verviers en nog anderen volgen,maar er stond alleen Verviers voor dat knooppunt en van Treves en de rest was niets te bespeuren.Vermits ik moest kiezen dan maar naar Verviers. Jean zei rij toch gewoon naar het Gardameer en dan geraak je er ook. Deed me beseffen dat onzekere dingen niet op het verlangreisje van hem stonden. Maar via Garda waren het heel wat kilometertjes om .Onderweg gestopt bij een tankstation
De zoveelste kaart van West Europa gekocht .De anderen waren allemaal al eens uitgeleend en van eigenaar veranderd. Gesterkt door dit hulpmiddel bereikten we zonder problemen Bazel.Alles was zo goed gegaan, we roken bij wijze van spreken Italie al.Mis poes.De Gotthard was nog afgesloten wegens een afgestorte rotsblok van een 4 tal weken terug.
Dus stuurde men ons zonder veel poeha door naar Zurich en zo over Chur een gewone weg naar de st Bernadino .tunnel.Omdat we dan toch van de autostrade waren zochten we dan ook maar een hotel.Mijn nachtrust was dan ook niet wat het moest zijn want hoe kwam ik nu terug op de autostrade.Al met al viel dit goed mee doch voorbij de genoemde tunnel was het alweer alternatieve route gedurende een hele poos Zo passeerden we het Walen meer het meer van lugano, het Como meer,mooie plaatsen zonder meer maar wij moesten verder en de natuurpracht van deze meren pasten niet in ons tijdschema. Tegen de middag reden we Milaan voorbij Genua en dan richting San Remo.Bij de laatste stop probeer ik de GPS nog eens en ja hoor zij was paraat Praat ons netjes de stad in maar het hotel vinden was een andere zaak ,vermits.de straat een prive weg was.Na eerst ons mamzelle tot zwijgen gebracht te hebben en links en rechts informatie gevraagd belanden we uiteindelijk op ons plaats.Groot is onze verrassing dat we het eerste aan gekomen zijn.Dus mocht ik in mijn beste Italiaans de receptioniste duidelijk maken wie we waren en of we op de kamer mochten.Ook deze stelde ons bovenmate tevreden. Er was zelfs een tweede slaapkamer voorzien .Een kleine kookhoek met afwasbak ,kortom een hele geriefelijk kamer.Het grote balkon met uitzicht op stad en zee
Wist goed te bekoren.Terwijl we het mooie uitzicht ondergaan horen we de moto’s en zien we onze kinderen aankomen.Dankbaar dat we met zijn allen veilig aangekomen zijn voel ik mijn ogen vochtig worden.Zal ook wel een beetje van vermoeidheid zijn zekers.Vlug een dikke knuffel aan iedereen en dan op naar een moment van weldoende rust.Dit plaatsje zou ons daar wel bij helpen niet.Hier vinden jullie de kaart van de bloemenriviera wij zaten in San Remo bijna tegen Frankrijk.
word vervolgt.
Een reis met hindernissen.
Eind vorig jaar gaf mijn man Jean te kennen dat hij graag in 2006 op vakantie wilde gaan.
Het word allemaal al wat moeilijker want de gevolgen van zijn ziekte beginnen door te wegen.Maar zoals altijd kan ik hem moeilijk iets weigeren dus ging ik met hem in zijn verlangen mee.Het is niet van zijn gewoonte dergelijke voorstellen te doen.De afgelopen 2 jaren zijn met een zekere stabiliteit verlopen en ach……als er iets moet gebeuren dan vertrouw ik erop dat het medisch personeel, terplaatse,doen wat ze moeten doen.Dus het uitkijken begint.Italié ons favoriete vakantieland zou de plaats to be zijn.Vele plaatsen hadden we er al bezocht en over de bloemen riviéra hadden we al veel gelezen vandaar.De afstand was ook nog te doen .Ongeveer een dikke duizend km. Het eerste was de vraag keurt de dokter het goed? Ze maakte de bemerking, van wat korter bij huis te blijven ,maar Jean wou Italie dus………..en op mijn gezegde dat thuis ook van alles kan gebeuren kwam dan ook haar goedkeuring.Er werd gezocht naar een mogelijke dialysecentrum.Dit kon alleen in san Remo Wat de bestemming ook weer verder weg bracht.1200 km.Nadeel, langer rijden want vliegtuigangst was bij hem opgedoken.Zeker omdat ik zo graag naar films kijk met vliegtuigdrama’s! Voordeel …de dialyse zou s’avonds plaatsvinden .Dus de belasting van het dialysegebeuren werd in de daaropvolgende nacht weg geslapen.Dialyse besproken via de maatschappelijke verpleegkundige van nefrologie, waarvoor dank.Nu op zoek naar een hotel in de buurt.Mooi hotel gevonden.met goede ligging 3.3 km van de dialyse vandaan.
Alles erop en eraan .we keken ernaar uit.Maar het leven zou het leven niet zijn als onvoorziene omstandigheden niet roet in het water zouden gooien.Begin februari doet Jean een bloeddrukval anders dan anders, overgeven en braken .De dienstdoende nefroloog denkt even dat er iets mis is met zijn hart ,dus hospitalisatie noodzakelijk.Na een drietal dagen hospitalisatie en met 2 ontdekte maagzweren, de nodige medicatie,trekken we huiswaarts.In de hoop op beterschap.Het word niet echt beter ,integendeel het lijkt alsof Jean een enorme stap achteruit gegaan is.Ik zie lijdzaam toe. Een maand later kom ik op de dialyse aan Jean maakt koorts, hoge koorts .De thermometer op zijn buik geeft 37.5 aan, maar lijk ik waarneem kan dit niet kloppen .Ik neem de temperatuur opnieuw en 39.7 staat er te lezen.Ik maak de verplegende hier attent op en deze neemt contact op met de dokter.Opname zegt ze..
Er word gezocht achter de mogelijke oorzaak .Antibiotica wordt gestart.Deze slaat aan en enige tijd later mag hij weer naar huis.Braaf doen we wat ons opgedragen is .De koortsen gaan weg en na een dialyse zijn ze weer daar.Ik begin bij mezelf te denken dat de dialyse te zwaar word ,wat denk je zoal.Tot op een dinsdag in april weer hoge koorts en al van maandag na. de dialyse.Met in mijn hoofd de bezorgdheid om de dialyse van woensdag, bel ik de dienst nefrologie ,Ze raden me aan om Jean via spoed te laten opnemen.Er komt aan het licht dat Jean met een witte bloedcellendepressie zit.Weer angst en zwartgallige gedachten duiken op.Maar Jean zou Jean niet zijn en mede door de goede zorg van artsen en verpleegkundigen kent ook dit weer een goed verloop.En steeds weer vraagt Jean tussendoor ,Lieve ,hoelang nog voor we op vakantie gaan.Hij kijkt er zo naar uit.Dus ga ik maar door met voorbereidingen en de nodige dingen bijeen te verzamelen.Rolstoel hoort daarbij.Niet met Jean zijn goesting, maar hier drijf ik nu mij willetje door.Ik weet dat ik er alleen voorsta en op Jean helemaal niet meer kan reken .Het minste wat ook maar een beetje moeilijk gaat ,schuift hij van zich weg.Ik overloop de routeplanner voor de zoveelste keer .Schaf met een GPS aan en zo nadert dan de dag van het grote gebeuren.
Vrijdag’s vertrekken de kinderen en zaterdagmorgen wij.De auto is geladen nog vlug een afdrukje mee van de te doen reisweg ,onze geburen komen ons nog vlug uitwuiven maar wie doet het niet ….de GPS.Zie je wel zegt Jean ,dat’...s ’n prul.Hij heeft het niet zo begrepen op computers GPS systemen, geld uit de muur en alles waar wij stervelingen van deze tijddagelijks mee te maken krijgen. Bij nader inzien was de batterij plat en was ik echt nog te zeer onbekend met het systeem.Gelukkig had ik mijn routeplanner nog.
Aan het knooppunt Batice moesten we Treves Verviers en nog anderen volgen,maar er stond alleen Verviers voor dat knooppunt en van Treves en de rest was niets te bespeuren.Vermits ik moest kiezen dan maar naar Verviers. Jean zei rij toch gewoon naar het Gardameer en dan geraak je er ook. Deed me beseffen dat onzekere dingen niet op het verlangreisje van hem stonden. Maar via Garda waren het heel wat kilometertjes om .Onderweg gestopt bij een tankstation
De zoveelste kaart van West Europa gekocht .De anderen waren allemaal al eens uitgeleend en van eigenaar veranderd. Gesterkt door dit hulpmiddel bereikten we zonder problemen Bazel.Alles was zo goed gegaan, we roken bij wijze van spreken Italie al.Mis poes.De Gotthard was nog afgesloten wegens een afgestorte rotsblok van een 4 tal weken terug.
Dus stuurde men ons zonder veel poeha door naar Zurich en zo over Chur een gewone weg naar de st Bernadino .tunnel.Omdat we dan toch van de autostrade waren zochten we dan ook maar een hotel.Mijn nachtrust was dan ook niet wat het moest zijn want hoe kwam ik nu terug op de autostrade.Al met al viel dit goed mee doch voorbij de genoemde tunnel was het alweer alternatieve route gedurende een hele poos Zo passeerden we het Walen meer het meer van lugano, het Como meer,mooie plaatsen zonder meer maar wij moesten verder en de natuurpracht van deze meren pasten niet in ons tijdschema. Tegen de middag reden we Milaan voorbij Genua en dan richting San Remo.Bij de laatste stop probeer ik de GPS nog eens en ja hoor zij was paraat Praat ons netjes de stad in maar het hotel vinden was een andere zaak ,vermits.de straat een prive weg was.Na eerst ons mamzelle tot zwijgen gebracht te hebben en links en rechts informatie gevraagd belanden we uiteindelijk op ons plaats.Groot is onze verrassing dat we het eerste aan gekomen zijn.Dus mocht ik in mijn beste Italiaans de receptioniste duidelijk maken wie we waren en of we op de kamer mochten.Ook deze stelde ons bovenmate tevreden. Er was zelfs een tweede slaapkamer voorzien .Een kleine kookhoek met afwasbak ,kortom een hele geriefelijk kamer.Het grote balkon met uitzicht op stad en zee
Wist goed te bekoren.Terwijl we het mooie uitzicht ondergaan horen we de moto’s en zien we onze kinderen aankomen.Dankbaar dat we met zijn allen veilig aangekomen zijn voel ik mijn ogen vochtig worden.Zal ook wel een beetje van vermoeidheid zijn zekers.Vlug een dikke knuffel aan iedereen en dan op naar een moment van weldoende rust.
Dit plaatsje zou ons daar wel bij helpen niet.Hier vinden jullie de kaart van de bloemenriviera wij zaten in San Remo bijna tegen Frankrijk. word vervolgt.
Geschreven door liev om 20:22
Reageer op dit bericht
Donderdag 15 juni 2006
En eindelijk zijn ze daar..........
En eindelijk.zijn ze er
de mooie zomer dagen.
Ze leken zo heel ver weg
kwamen niet opdagen.
Maar opeens zonder dralen
ik kon het niet geloven .
Kon ik 'n kleedje boven halen
en van de zomer dromen.
Mijn armen zijn al licht getint
de rozen staan te bloeien.
De natuur die ik zeer bemin
doet nu mijn wangen gloeien.
Het mag voor mij wel even
verder aan 't zomeren blijven.
Want voor mij is dit echt leven
'k geniet van de zonneschijn.
Geschreven door liev om 20:37
Reageer op dit bericht
Vrijdag 9 juni 2006
Melodietje,wiegeliedje................
Melodietje ,kinderliedje.
blij ,vrolijk en speels
'k neurie en zie Marietje
in haar jurkje wit en geel.
Melodietje ,voetballiedje
zegenvierend en zeer luid
Hij zingt voluit en hij ziet
dat ze winnen en hij juicht.
Melodietje ,liefdesliedje.
teder, zacht, emotioneel
Ja, ze luisteren heel verliefd
wijl hij haar borstjes streelt .
Melodietje ,wiegeliedje
heel stil zingt ze bij haar kind
Denkt mijn kleine deugenietje
er is niemand die 'k zo zeer min..
blij ,vrolijk en speels
'k neurie en zie Marietje
in haar jurkje wit en geel.
Melodietje ,voetballiedje
zegenvierend en zeer luid
Hij zingt voluit en hij ziet
dat ze winnen en hij juicht.
Melodietje ,liefdesliedje.
teder, zacht, emotioneel
Ja, ze luisteren heel verliefd
wijl hij haar borstjes streelt .
Melodietje ,wiegeliedje
heel stil zingt ze bij haar kind
Denkt mijn kleine deugenietje
er is niemand die 'k zo zeer min..
Geschreven door liev om 20:55
Reageer op dit bericht
Vrijdag 9 juni 2006
Ik vind het leven heus wel fijn..............
Ik vind het leven heus wel fijn
zolang ik maar bij jou kan zijn
En wil het soms al eens niet lukken
vertoond het al eens nare nukken.
Dan nog vind ik het de moeite waard
een ding is zeker we horen bij elkaar.
Jou ,lieve lacht werkt als vitaminen
dus waarom zou ik zitten te grienen.
Want alles bij elkaar genomen
heb ik alles waar ik van kan dromen.
Verdwijnt de zonneschijn heel even
ook in de schaduw is't met jou fijn leven.
Geschreven door liev om 20:48
Reageer op dit bericht
Maandag 5 juni 2006
Ik was destijds amper zestien.............
Ik was destijd amper zestien
had nog niet veel gezien.
Echt groen achter de jonge oren
Vieze dingen mochten ze niet horen.
Maar ,ja ,zoals dat in het leven gaat
Wilde ik weten naar het hoe en 't waar.
Voor voorlichtingsboekjes was
er geen geld .
Aan ma kon je 't niet vragen dat
werd je verteld.
Dus trok je je plan en ging op zoek
heel stiekem.
Reed ik met mijn jongere broer
naar cinema Rex.
Want daar hingen vurige prentjes
van mooie deernes.
Veelvudig zomaar tentoongesteld
in povere kleren.
Waar de borstjes het mannenoog
moest verwennen.
Was op diplomatische wijze een
plakkertje gekleeft.
En het plezier was enorm groot
al was er niets te zien.
De verbeelding bij dat bedekte bloot
gaf inspiratie ongezien.
Met een oog naar beeldekens kijken
en d'andere op straat.
Er moest eensiemand voorbijrijden
die ons zag ,voorwaar.
Dit alles zijn mooie herinneringen
aan een boeiende tijd.
Nostalgische ,lieve mijmeringen
die bij gebleven zijn.
En elk van mijn broers of zussen
ieder op zijn mannier.
Gaf mij gratis levenscursussen
dan al eens zonder of met plezier.
Brigitte Bardot
had nog niet veel gezien.
Echt groen achter de jonge oren
Vieze dingen mochten ze niet horen.
Maar ,ja ,zoals dat in het leven gaat
Wilde ik weten naar het hoe en 't waar.
Voor voorlichtingsboekjes was
er geen geld .
Aan ma kon je 't niet vragen dat
werd je verteld.
Dus trok je je plan en ging op zoek
heel stiekem.
Reed ik met mijn jongere broer
naar cinema Rex.
Want daar hingen vurige prentjes
van mooie deernes.
Veelvudig zomaar tentoongesteld
in povere kleren.
Waar de borstjes het mannenoog
moest verwennen.
Was op diplomatische wijze een
plakkertje gekleeft.
En het plezier was enorm groot
al was er niets te zien.
De verbeelding bij dat bedekte bloot
gaf inspiratie ongezien.
Met een oog naar beeldekens kijken
en d'andere op straat.
Er moest eensiemand voorbijrijden
die ons zag ,voorwaar.
Dit alles zijn mooie herinneringen
aan een boeiende tijd.
Nostalgische ,lieve mijmeringen
die bij gebleven zijn.
En elk van mijn broers of zussen
ieder op zijn mannier.
Gaf mij gratis levenscursussen
dan al eens zonder of met plezier.
Brigitte Bardot
Geschreven door liev om 18:44
Reageer op dit bericht
Zaterdag 3 juni 2006
Koorddanseresje....................
Ik ben heus Stefanie van Monaco niet.
Een circusgebeuren dat ik heel graag zie
Is een mooi danseresje op een koord
Zo een heel klein beetje naar omhoog.
Vol bewondering hield ik als klein kind
haar in de gaten bij iedere beweging.
Hoe dat ze zo sierlijk voorwaards gleed
heel ongedwonden,vrij naar het leek.
Rank, slank en dartel, luchtig gekleed
Ik kon 't niet vatten hoe ze dat deed.
Soms had ze 'n stok in haar handen.
Of 'n parasolletje met kleurijke banden.
Ik liet me dromend al mee gaan zweven.
zou op een of andere manier dat beleven.
Dus tututje gemaakt van'n stukje gordijn.
vond van mezelf dat ik er ook mocht zijn.
Mijn broer en mijn zus tot helpers gedoopt.
zorgden dat geluk op succes werd vergroot.
En dan begon ik aan het uiteindelijke werk.
De bovenste buis van mijn broertjes bed.
werd terrein van bovenkinderlijke krachten.
Jongens toch .wat hebben we hierbij gelachen.
Maar zo gemakkelijk als het toen ook leek
ik raakte niet ver ,viel wel honderd keer.
Tot ons ma, zonder pardon ons tot orde riep.
jij mag dromen, maar verniel mijn luster niet.
Dus weeral een illusie die niet overleefde
ik verder op zoek naar 'n doel in mijn leven
Geschreven door liev om 15:49
Reageer op dit bericht
Woensdag 31 mei 2006
Ik droom van een leven................
.
Ik droom van een leven zonder pijn
waar alle mensen gelukkig zijn.
Waar niemand moet huilen of treuren
alleen aangename dingen gebeuren
Waar niemand grote honger heeft
en blij kan zijn met wat leven geeft.
Waar mensen mekaar niet doen lijden
alleen kunnen hopen op betere tijden.
Waar niemand eenzaam zit in een hoekje
al lang te wachten op vriendlijk bezoekje.
Maar dromen zijn bedrog ,zo zegt men.
En ik weet wel beter ,'t is niet voor morgen.
Dus tracht ik op mijn eigen manier.
Hier te zorgen voor een beetje plezier.
Zo met een aantal ingegeven woorden.
Jullie gedachten heel even te verstoren.
Want al bij al valt het leven wel mee.
ook is het niet altijd peace en vree.
Ik droom van een leven zonder pijn
waar alle mensen gelukkig zijn.
Waar niemand moet huilen of treuren
alleen aangename dingen gebeuren
Waar niemand grote honger heeft
en blij kan zijn met wat leven geeft.
Waar mensen mekaar niet doen lijden
alleen kunnen hopen op betere tijden.
Waar niemand eenzaam zit in een hoekje
al lang te wachten op vriendlijk bezoekje.
Maar dromen zijn bedrog ,zo zegt men.
En ik weet wel beter ,'t is niet voor morgen.
Dus tracht ik op mijn eigen manier.
Hier te zorgen voor een beetje plezier.
Zo met een aantal ingegeven woorden.
Jullie gedachten heel even te verstoren.
Want al bij al valt het leven wel mee.
ook is het niet altijd peace en vree.
Geschreven door liev om 18:58
Reageer op dit bericht
Dinsdag 30 mei 2006
Regendruppels ,ik hou er wel van............
Regendruppels doen al eens pijn
vooral als ze tot ijs geworden zijn.
Net als kwetsende woorden
kunnen ze me niet bekoren.
Regendruppels brengen welvaart
in droge oorden op deze aarde.
Waar je voor water ver moet lopen
Ze hebben geen geld om er te kopen.
Regendruppels, ik hou er wel van
als ze zacht op mij blote huid valt.
Verfrissend na een warme zomerdag
puur hemels genot ,zijdezacht.
Regendruppels,ik zie kinderen spelen
die regen die kan hun niet deren.
Zij lopen en springen en gaan
vol pret met hun laarsjes in plassen staan.
vooral als ze tot ijs geworden zijn.
Net als kwetsende woorden
kunnen ze me niet bekoren.
Regendruppels brengen welvaart
in droge oorden op deze aarde.
Waar je voor water ver moet lopen
Ze hebben geen geld om er te kopen.
Regendruppels, ik hou er wel van
als ze zacht op mij blote huid valt.
Verfrissend na een warme zomerdag
puur hemels genot ,zijdezacht.
Regendruppels,ik zie kinderen spelen
die regen die kan hun niet deren.
Zij lopen en springen en gaan
vol pret met hun laarsjes in plassen staan.
Geschreven door liev om 19:47
Reageer op dit bericht
Maandag 29 mei 2006
Weldadige regen ......................
Ik loop alleen door Haspegouwse velden
even hoor ik stemmen die mij vertellen.
Zie je hoe groot de natuur hier kan zijn
akkers verweven in een kleurentapijt
De zon staat hoog ,zend weldadige warmte
af en toe een wolkje maant aan tot kalmte.
Ik wandel rustig ,één met moeder aarde
dat heeft voor mij ongekende waarde.
Opeens word het donker en ook wat kil
een regenbuitje niet echt wat ik wil.
Ik draai me om ,terug naar warmere oorden
maar opeens zomaar.. beginnen ze te bekoren
Die regendruppels heel zacht op mijn gelaat
alsof iemand een speciaal sproeiseltje maakt.
Ik hef mijn gezicht heel gretig naar omhoog
stel het aan een weldadige massage bloot.
Dankbaar wat zomaar gratis word gegeven
ben ik ook blij met regen in mijn leven.
Geschreven door liev om 19:52
Reageer op dit bericht
Donderdag 25 mei 2006
De mooie gouden korenvelden
De mooie gouden korenvelden
van weleer in ons Kempenland.
Zijn verdwenen zonder melden
in een of andere gedrukte krant.
Het golvend wiegen van de aren
bij het stille zuchten der wind.
Terwijl hij ook blies in mijn haren
dat vond ik overheerlijk als kind.
Des zondags na het middageten
dan wandelde wij met ons gezin.
Daar dikwijls uitgelatend spelend
wie de eerste klaproos vind,wint.
En eerst vertelden de rode blaadjes
je ziet me graag of misschien niet.
En met het overgebleven stempeltje
werd 'n merkje op de kinderhand gezet.
Dinsdag 23 mei 2006
Op zoek naar jou...........
Ik wandel door eenzame straten
op zoek naar rust en naar jou
Maar alles ligt hier zo verlaten
waar ben jij waar ik zo van hou.
De zon brand fel op m'n schouders
in mijn hart blijft alles toch zo kil.
Mijn geest verward en gelouterd
helemaal niet zoals ik 't graag wil.
Wat is er toch gebeurd met ons
waarom die ijselijke vele stiltes.
Hoe draaien wij de dingen om
tot geluk dat ons altijd vervulde
Zondag 21 mei 2006
Ik zet de deur van mijn hart voor je open.
|
| |
| Ik zet de deur van mijn hart voor je open zo kan je ongeremd even binnenlopen Neem rustig de tijd ,niets moet alles mag Weet dat ik van jou alleen jezelf verwacht. Geen mooie, geveinsde, onechte woorden ze wekken gevoelens die vreselijk storen Liever 'n glimlach, een arm om mijn schouder die warmte brengt in plaats van dat koude. 't Gevoel van samenhorigheid ,verbondenheid Verstaan zonder woorden,stille tederheid |
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 20 mei 2006
Ons lieve heerbeestje.............
Ik weet nog hoe blij we als kinderen waren
Als we plots hier of daar in een bloem
een klein onoogelijk diertje ontwaarden
rood met zwart,onnodig dat ik het noem.
We namen het zachtjes in onze hand
deden ze dicht en schudde ermee
Hielden ze tegen onze kinderwang
een wens behoorde tot het ritueel
Dan heel voorzichtig en nieuwsgierig
ontvouwden we de hand keken ernaar
Op zoek naar een hele kleine gele stip
Want dan werden de wensen waar.
Blij en gelukkig lieten we het diertje vrij
soms wou het al eens koppig blijven
dan bliezen we zacht over het rugje uit
tot het z'n vleugeltjes mooi uitspreide.
Geschreven door liev om 13:25
Reageer op dit bericht
Woensdag 17 mei 2006
Elk jaar kijk ik ernaar uit..........
Elk jaar kijk ik er
vol verwachting naar uit.
Dit jaar lag ze half Mei
te blozen achter een ruit.
Ik werd aangetrokken
door haar kleur.
en binnen overweldigd
door haar geur.
Ik moest en zou ze
totaal bezitten.
Niets kon aan haar
kwaliteiten tippen.
Heel geduldig stond
ik te wachten.
Het leek of ze steels
naar me lachten.
Eindelijk was de tijd
aangekomen .
Waar ik al zolang van
zat te dromen.
Ik nam haar zachtjes
in mijn hand.
Bekeek haar begerig
aan elke kant.
En ja ,bij de eerste
voorzichtig hap.
Overheerlijke smaak
al dat sap.
Trots zeg ik dan
ze zijn de beste.
Ze zijn uit Belgie
Je mag ze testen.
vol verwachting naar uit.
Dit jaar lag ze half Mei
te blozen achter een ruit.
Ik werd aangetrokken
door haar kleur.
en binnen overweldigd
door haar geur.
Ik moest en zou ze
totaal bezitten.
Niets kon aan haar
kwaliteiten tippen.
Heel geduldig stond
ik te wachten.
Het leek of ze steels
naar me lachten.
Eindelijk was de tijd
aangekomen .
Waar ik al zolang van
zat te dromen.
Ik nam haar zachtjes
in mijn hand.
Bekeek haar begerig
aan elke kant.
En ja ,bij de eerste
voorzichtig hap.
Overheerlijke smaak
al dat sap.
Trots zeg ik dan
ze zijn de beste.
Ze zijn uit Belgie
Je mag ze testen.
Maandag 15 mei 2006
Een froe dat was mode toen
Mijn zus was zes en wou 'n froe
kwam dus naar mij en ze vroeg.
Zou jij het durven aan 't knippen wagen
dat moest ze aan mij maar 1 keer vragen..
Ik zette haar neer op de keukenstoel
nam moeders schaar en kam ,ik had 'n doel.
Ma en pa waren aan het werk in de hof
ik begon met goesting aan mijn zusje kop.
De haren mooi in een lijntje gekamd
een deel naar voren ,zo had ik gepland
en ,ja de schaar die werkte, ze gleed
door de donkere haren ,ik zag weer beeld.
Maar ,o ,het ging een beetje scheef
dat kon toen niet ,dat was verkeerd.
Ik vol geduld en heel gedreven
zou zorgen dat fouten verdwenen.
Maar..ondanks mijn wil die froe lag dwars
oplaatste zat dat het haar wat krab.
En met het verschijnen van mijn moeder
zou zij mijn kleine zus voor erger behoeden
Zij was wel boos en nam de schaar
en reikte ermee naar mijn blonde haar.
Maar voor ze het wist was ik gaan lopen
dat was het einde van mijn kappersdromen
Geschreven door liev om 20:09
Reageer op dit bericht
Zaterdag 13 mei 2006
Viooltje.....stiefmoederkens...........
Ik had een hekel aan dat woord
vol met negatieve klanken
En telkens als ik het hoorde
Kon ik er wel van janken.
Sneeuwwitje en assepoester
beiden slachtoffer tegen wil en dank
Ze konden naar genegenheid zoeken
maar grepen er telkens weer langs.
Toen werd dat woord voor mij realiteit
langgeleden en een beetje onverwacht.
Ik was ineens vier kindertjes rijk
aanschouwde hen als hemelse pracht.
Maar lange tongen ,kortzichtige mensen
jaloers op die grote mooie genegenheid
Die zouden het vertrouwen schenden .
maakten veel dingen tot een moeilijkheid.
De jaren vergleden,kinderen werden groot
de pijn om dat woord sleet mettertijd
Wettelijk papieren ,ze werden mijn kroost
Die mooie band kreeg niemand klein.
En dan leest ik zomaar uit het niets
dat een wondermooi ,sterk bloempje
In de bloemrijke taal van Nietse
daar stiefmoederke word genoemd.
Laat dat nu warrempel het bloempje zijn
dat mijn vader zo dikwijls tot leven bracht
Zodat de negatieve klank verdwijnt
Ik om die naam nu alleen nog glimlach
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 12 mei 2006
Wil je nu eens even weten........
Wil je het nu eens even weten
'k heb vanmorgen een kusje gekregen .
Niets bijzonders ,dat is waar
maar de plek was wel een beetje raar.
In de lift terwijl ze steeg
dachten we met zijn beiden opeens
Hier moeten we van profiteren
niemand die ons dat nog moet leren
Zonder woorden onverwacht
hadden we plots hetzefde gedacht.
Ik moet zeggen,'t was wel fijn
Zo met z'n beidjes ongezien te zijn
Geschreven door liev om 18:24
Reageer op dit bericht
Donderdag 11 mei 2006
Ik zet twee strandstoeltjes naar op het strand
Ik zet twee stoeltjes neer op het strand
plant daartussen een parasol in het zand.
Eentje voor jou, eentje voor mij.
Kom vlug mijn liefste, zet je erbij.
Met zijn twee zitten wij daar te dromen
over de tijd die er zit aan te komen.
Dat gaat heel stil ,zonder woorden
Bewust dat we voor altijd samenhoren.
De zon stuurt voluit haar warme stralen
Een zeebriesje zit koelte toe te blazen.
En wij genieten ,laten gebeuren
Kijken en ruiken de zeelucht haar geuren.
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 10 mei 2006
Soms als het spreken moeilijk word
Soms als het spreken moeilijk word
de woorden schieten dan te kort
Dan laat ik mijn gedachten gaan
alles rond jou staat boven aan
Ga ik stilletjes in de tuin slenteren
ook nu weer doe ik niets dan denken
Ik zie dat het een beetje beter gaat
en dat je vaster op je voeten staat.
Twijfels maken plaats voor hoop
het besef dat ik er weer in geloof.
Dat wij samen een stukje verder gaan
Ik doe mijn best, jij ook, neem ik aan.
Geschreven door liev om 15:51
Reageer op dit bericht
1 reactie op dit bericht
Roos