Woensdag 5 juli 2006
Een reis met hindernissen.........................
Ik zou hier graag onze reis met jullie delen,er zijn wel foto's maar er is zoveel meer gebeurd en dat staat niet op beeldjes.
Een reis met hindernissen.
Eind vorig jaar gaf mijn man Jean te kennen dat hij graag in 2006 op vakantie wilde gaan.
Het word allemaal al wat moeilijker want de gevolgen van zijn ziekte beginnen door te wegen.Maar zoals altijd kan ik hem moeilijk iets weigeren dus ging ik met hem in zijn verlangen mee.Het is niet van zijn gewoonte dergelijke voorstellen te doen.De afgelopen 2 jaren zijn met een zekere stabiliteit verlopen en ach……als er iets moet gebeuren dan vertrouw ik erop dat het medisch personeel, terplaatse,doen wat ze moeten doen.Dus het uitkijken begint.Italié ons favoriete vakantieland zou de plaats to be zijn.Vele plaatsen hadden we er al bezocht en over de bloemen riviéra hadden we al veel gelezen vandaar.De afstand was ook nog te doen .Ongeveer een dikke duizend km. Het eerste was de vraag keurt de dokter het goed? Ze maakte de bemerking, van wat korter bij huis te blijven ,maar Jean wou Italie dus………..en op mijn gezegde dat thuis ook van alles kan gebeuren kwam dan ook haar goedkeuring.Er werd gezocht naar een mogelijke dialysecentrum.Dit kon alleen in san Remo Wat de bestemming ook weer verder weg bracht.1200 km.Nadeel, langer rijden want vliegtuigangst was bij hem opgedoken.Zeker omdat ik zo graag naar films kijk met vliegtuigdrama’s! Voordeel …de dialyse zou s’avonds plaatsvinden .Dus de belasting van het dialysegebeuren werd in de daaropvolgende nacht weg geslapen.Dialyse besproken via de maatschappelijke verpleegkundige van nefrologie, waarvoor dank.Nu op zoek naar een hotel in de buurt.Mooi hotel gevonden.met goede ligging 3.3 km van de dialyse vandaan.
Alles erop en eraan .we keken ernaar uit.Maar het leven zou het leven niet zijn als onvoorziene omstandigheden niet roet in het water zouden gooien.Begin februari doet Jean een bloeddrukval anders dan anders, overgeven en braken .De dienstdoende nefroloog denkt even dat er iets mis is met zijn hart ,dus hospitalisatie noodzakelijk.Na een drietal dagen hospitalisatie en met 2 ontdekte maagzweren, de nodige medicatie,trekken we huiswaarts.In de hoop op beterschap.Het word niet echt beter ,integendeel het lijkt alsof Jean een enorme stap achteruit gegaan is.Ik zie lijdzaam toe. Een maand later kom ik op de dialyse aan Jean maakt koorts, hoge koorts .De thermometer op zijn buik geeft 37.5 aan, maar lijk ik waarneem kan dit niet kloppen .Ik neem de temperatuur opnieuw en 39.7 staat er te lezen.Ik maak de verplegende hier attent op en deze neemt contact op met de dokter.Opname zegt ze..
Er word gezocht achter de mogelijke oorzaak .Antibiotica wordt gestart.Deze slaat aan en enige tijd later mag hij weer naar huis.Braaf doen we wat ons opgedragen is .De koortsen gaan weg en na een dialyse zijn ze weer daar.Ik begin bij mezelf te denken dat de dialyse te zwaar word ,wat denk je zoal.Tot op een dinsdag in april weer hoge koorts en al van maandag na. de dialyse.Met in mijn hoofd de bezorgdheid om de dialyse van woensdag, bel ik de dienst nefrologie ,Ze raden me aan om Jean via spoed te laten opnemen.Er komt aan het licht dat Jean met een witte bloedcellendepressie zit.Weer angst en zwartgallige gedachten duiken op.Maar Jean zou Jean niet zijn en mede door de goede zorg van artsen en verpleegkundigen kent ook dit weer een goed verloop.En steeds weer vraagt Jean tussendoor ,Lieve ,hoelang nog voor we op vakantie gaan.Hij kijkt er zo naar uit.Dus ga ik maar door met voorbereidingen en de nodige dingen bijeen te verzamelen.Rolstoel hoort daarbij.Niet met Jean zijn goesting, maar hier drijf ik nu mij willetje door.Ik weet dat ik er alleen voorsta en op Jean helemaal niet meer kan reken .Het minste wat ook maar een beetje moeilijk gaat ,schuift hij van zich weg.Ik overloop de routeplanner voor de zoveelste keer .Schaf met een GPS aan en zo nadert dan de dag van het grote gebeuren.
Vrijdag’s vertrekken de kinderen en zaterdagmorgen wij.De auto is geladen nog vlug een afdrukje mee van de te doen reisweg ,onze geburen komen ons nog vlug uitwuiven maar wie doet het niet ….de GPS.Zie je wel zegt Jean ,dat’...s ’n prul.Hij heeft het niet zo begrepen op computers GPS systemen, geld uit de muur en alles waar wij stervelingen van deze tijddagelijks mee te maken krijgen. Bij nader inzien was de batterij plat en was ik echt nog te zeer onbekend met het systeem.Gelukkig had ik mijn routeplanner nog.
Aan het knooppunt Batice moesten we Treves Verviers en nog anderen volgen,maar er stond alleen Verviers voor dat knooppunt en van Treves en de rest was niets te bespeuren.Vermits ik moest kiezen dan maar naar Verviers. Jean zei rij toch gewoon naar het Gardameer en dan geraak je er ook. Deed me beseffen dat onzekere dingen niet op het verlangreisje van hem stonden. Maar via Garda waren het heel wat kilometertjes om .Onderweg gestopt bij een tankstation
De zoveelste kaart van West Europa gekocht .De anderen waren allemaal al eens uitgeleend en van eigenaar veranderd. Gesterkt door dit hulpmiddel bereikten we zonder problemen Bazel.Alles was zo goed gegaan, we roken bij wijze van spreken Italie al.Mis poes.De Gotthard was nog afgesloten wegens een afgestorte rotsblok van een 4 tal weken terug.
Dus stuurde men ons zonder veel poeha door naar Zurich en zo over Chur een gewone weg naar de st Bernadino .tunnel.Omdat we dan toch van de autostrade waren zochten we dan ook maar een hotel.Mijn nachtrust was dan ook niet wat het moest zijn want hoe kwam ik nu terug op de autostrade.Al met al viel dit goed mee doch voorbij de genoemde tunnel was het alweer alternatieve route gedurende een hele poos Zo passeerden we het Walen meer het meer van lugano, het Como meer,mooie plaatsen zonder meer maar wij moesten verder en de natuurpracht van deze meren pasten niet in ons tijdschema. Tegen de middag reden we Milaan voorbij Genua en dan richting San Remo.Bij de laatste stop probeer ik de GPS nog eens en ja hoor zij was paraat Praat ons netjes de stad in maar het hotel vinden was een andere zaak ,vermits.de straat een prive weg was.Na eerst ons mamzelle tot zwijgen gebracht te hebben en links en rechts informatie gevraagd belanden we uiteindelijk op ons plaats.Groot is onze verrassing dat we het eerste aan gekomen zijn.Dus mocht ik in mijn beste Italiaans de receptioniste duidelijk maken wie we waren en of we op de kamer mochten.Ook deze stelde ons bovenmate tevreden. Er was zelfs een tweede slaapkamer voorzien .Een kleine kookhoek met afwasbak ,kortom een hele geriefelijk kamer.Het grote balkon met uitzicht op stad en zee
Wist goed te bekoren.Terwijl we het mooie uitzicht ondergaan horen we de moto’s en zien we onze kinderen aankomen.Dankbaar dat we met zijn allen veilig aangekomen zijn voel ik mijn ogen vochtig worden.Zal ook wel een beetje van vermoeidheid zijn zekers.Vlug een dikke knuffel aan iedereen en dan op naar een moment van weldoende rust.Dit plaatsje zou ons daar wel bij helpen niet.Hier vinden jullie de kaart van de bloemenriviera wij zaten in San Remo bijna tegen Frankrijk.
word vervolgt.
Een reis met hindernissen.
Eind vorig jaar gaf mijn man Jean te kennen dat hij graag in 2006 op vakantie wilde gaan.
Het word allemaal al wat moeilijker want de gevolgen van zijn ziekte beginnen door te wegen.Maar zoals altijd kan ik hem moeilijk iets weigeren dus ging ik met hem in zijn verlangen mee.Het is niet van zijn gewoonte dergelijke voorstellen te doen.De afgelopen 2 jaren zijn met een zekere stabiliteit verlopen en ach……als er iets moet gebeuren dan vertrouw ik erop dat het medisch personeel, terplaatse,doen wat ze moeten doen.Dus het uitkijken begint.Italié ons favoriete vakantieland zou de plaats to be zijn.Vele plaatsen hadden we er al bezocht en over de bloemen riviéra hadden we al veel gelezen vandaar.De afstand was ook nog te doen .Ongeveer een dikke duizend km. Het eerste was de vraag keurt de dokter het goed? Ze maakte de bemerking, van wat korter bij huis te blijven ,maar Jean wou Italie dus………..en op mijn gezegde dat thuis ook van alles kan gebeuren kwam dan ook haar goedkeuring.Er werd gezocht naar een mogelijke dialysecentrum.Dit kon alleen in san Remo Wat de bestemming ook weer verder weg bracht.1200 km.Nadeel, langer rijden want vliegtuigangst was bij hem opgedoken.Zeker omdat ik zo graag naar films kijk met vliegtuigdrama’s! Voordeel …de dialyse zou s’avonds plaatsvinden .Dus de belasting van het dialysegebeuren werd in de daaropvolgende nacht weg geslapen.Dialyse besproken via de maatschappelijke verpleegkundige van nefrologie, waarvoor dank.Nu op zoek naar een hotel in de buurt.Mooi hotel gevonden.met goede ligging 3.3 km van de dialyse vandaan.
Alles erop en eraan .we keken ernaar uit.Maar het leven zou het leven niet zijn als onvoorziene omstandigheden niet roet in het water zouden gooien.Begin februari doet Jean een bloeddrukval anders dan anders, overgeven en braken .De dienstdoende nefroloog denkt even dat er iets mis is met zijn hart ,dus hospitalisatie noodzakelijk.Na een drietal dagen hospitalisatie en met 2 ontdekte maagzweren, de nodige medicatie,trekken we huiswaarts.In de hoop op beterschap.Het word niet echt beter ,integendeel het lijkt alsof Jean een enorme stap achteruit gegaan is.Ik zie lijdzaam toe. Een maand later kom ik op de dialyse aan Jean maakt koorts, hoge koorts .De thermometer op zijn buik geeft 37.5 aan, maar lijk ik waarneem kan dit niet kloppen .Ik neem de temperatuur opnieuw en 39.7 staat er te lezen.Ik maak de verplegende hier attent op en deze neemt contact op met de dokter.Opname zegt ze..
Er word gezocht achter de mogelijke oorzaak .Antibiotica wordt gestart.Deze slaat aan en enige tijd later mag hij weer naar huis.Braaf doen we wat ons opgedragen is .De koortsen gaan weg en na een dialyse zijn ze weer daar.Ik begin bij mezelf te denken dat de dialyse te zwaar word ,wat denk je zoal.Tot op een dinsdag in april weer hoge koorts en al van maandag na. de dialyse.Met in mijn hoofd de bezorgdheid om de dialyse van woensdag, bel ik de dienst nefrologie ,Ze raden me aan om Jean via spoed te laten opnemen.Er komt aan het licht dat Jean met een witte bloedcellendepressie zit.Weer angst en zwartgallige gedachten duiken op.Maar Jean zou Jean niet zijn en mede door de goede zorg van artsen en verpleegkundigen kent ook dit weer een goed verloop.En steeds weer vraagt Jean tussendoor ,Lieve ,hoelang nog voor we op vakantie gaan.Hij kijkt er zo naar uit.Dus ga ik maar door met voorbereidingen en de nodige dingen bijeen te verzamelen.Rolstoel hoort daarbij.Niet met Jean zijn goesting, maar hier drijf ik nu mij willetje door.Ik weet dat ik er alleen voorsta en op Jean helemaal niet meer kan reken .Het minste wat ook maar een beetje moeilijk gaat ,schuift hij van zich weg.Ik overloop de routeplanner voor de zoveelste keer .Schaf met een GPS aan en zo nadert dan de dag van het grote gebeuren.
Vrijdag’s vertrekken de kinderen en zaterdagmorgen wij.De auto is geladen nog vlug een afdrukje mee van de te doen reisweg ,onze geburen komen ons nog vlug uitwuiven maar wie doet het niet ….de GPS.Zie je wel zegt Jean ,dat’...s ’n prul.Hij heeft het niet zo begrepen op computers GPS systemen, geld uit de muur en alles waar wij stervelingen van deze tijddagelijks mee te maken krijgen. Bij nader inzien was de batterij plat en was ik echt nog te zeer onbekend met het systeem.Gelukkig had ik mijn routeplanner nog.
Aan het knooppunt Batice moesten we Treves Verviers en nog anderen volgen,maar er stond alleen Verviers voor dat knooppunt en van Treves en de rest was niets te bespeuren.Vermits ik moest kiezen dan maar naar Verviers. Jean zei rij toch gewoon naar het Gardameer en dan geraak je er ook. Deed me beseffen dat onzekere dingen niet op het verlangreisje van hem stonden. Maar via Garda waren het heel wat kilometertjes om .Onderweg gestopt bij een tankstation
De zoveelste kaart van West Europa gekocht .De anderen waren allemaal al eens uitgeleend en van eigenaar veranderd. Gesterkt door dit hulpmiddel bereikten we zonder problemen Bazel.Alles was zo goed gegaan, we roken bij wijze van spreken Italie al.Mis poes.De Gotthard was nog afgesloten wegens een afgestorte rotsblok van een 4 tal weken terug.
Dus stuurde men ons zonder veel poeha door naar Zurich en zo over Chur een gewone weg naar de st Bernadino .tunnel.Omdat we dan toch van de autostrade waren zochten we dan ook maar een hotel.Mijn nachtrust was dan ook niet wat het moest zijn want hoe kwam ik nu terug op de autostrade.Al met al viel dit goed mee doch voorbij de genoemde tunnel was het alweer alternatieve route gedurende een hele poos Zo passeerden we het Walen meer het meer van lugano, het Como meer,mooie plaatsen zonder meer maar wij moesten verder en de natuurpracht van deze meren pasten niet in ons tijdschema. Tegen de middag reden we Milaan voorbij Genua en dan richting San Remo.Bij de laatste stop probeer ik de GPS nog eens en ja hoor zij was paraat Praat ons netjes de stad in maar het hotel vinden was een andere zaak ,vermits.de straat een prive weg was.Na eerst ons mamzelle tot zwijgen gebracht te hebben en links en rechts informatie gevraagd belanden we uiteindelijk op ons plaats.Groot is onze verrassing dat we het eerste aan gekomen zijn.Dus mocht ik in mijn beste Italiaans de receptioniste duidelijk maken wie we waren en of we op de kamer mochten.Ook deze stelde ons bovenmate tevreden. Er was zelfs een tweede slaapkamer voorzien .Een kleine kookhoek met afwasbak ,kortom een hele geriefelijk kamer.Het grote balkon met uitzicht op stad en zee
Wist goed te bekoren.Terwijl we het mooie uitzicht ondergaan horen we de moto’s en zien we onze kinderen aankomen.Dankbaar dat we met zijn allen veilig aangekomen zijn voel ik mijn ogen vochtig worden.Zal ook wel een beetje van vermoeidheid zijn zekers.Vlug een dikke knuffel aan iedereen en dan op naar een moment van weldoende rust.
Dit plaatsje zou ons daar wel bij helpen niet.Hier vinden jullie de kaart van de bloemenriviera wij zaten in San Remo bijna tegen Frankrijk. word vervolgt.
Geschreven door liev om 20:22
Reageer op dit bericht
