Ik vind het leven heus wel fijn..............

Ik had een hekel aan dat woord
vol met negatieve klanken
En telkens als ik het hoorde
Kon ik er wel van janken.

Sneeuwwitje en assepoester
beiden slachtoffer tegen wil en dank
Ze konden naar genegenheid zoeken
maar grepen er telkens weer langs.

Toen werd dat woord voor mij realiteit
langgeleden en een beetje onverwacht.
Ik was ineens vier kindertjes rijk
aanschouwde hen als hemelse pracht.

Maar lange tongen ,kortzichtige mensen
jaloers op die grote mooie genegenheid
Die zouden het vertrouwen schenden .
maakten veel dingen tot een moeilijkheid.
 
De jaren vergleden,kinderen werden groot
de pijn om dat woord sleet mettertijd
Wettelijk papieren ,ze werden mijn kroost
Die mooie band kreeg niemand klein.

En dan leest ik zomaar uit het niets
dat een wondermooi ,sterk bloempje
In de bloemrijke taal van Nietse
daar stiefmoederke word genoemd.

Laat dat nu warrempel het bloempje zijn
dat mijn vader zo dikwijls tot leven bracht
Zodat de negatieve klank verdwijnt
Ik om die naam nu alleen nog glimlach

Ik zet twee stoeltjes neer op het strand
plant daartussen een parasol in het zand.
Eentje voor jou, eentje voor mij.
Kom vlug mijn liefste, zet je erbij.

Met zijn twee zitten wij daar te dromen
over de tijd die er zit aan te komen.
Dat gaat heel stil ,zonder woorden
Bewust dat we voor altijd samenhoren.

De zon stuurt voluit haar warme stralen
Een zeebriesje zit koelte toe te blazen.
En wij genieten ,laten gebeuren
Kijken en ruiken de zeelucht haar geuren.

Ik was zowat de 12 jaar voorbij
Plechtige communie een ver verleden
Toch eiste men gewoon van mij
met zachte dwang om deel te nemen.

In het mooie witte communiekleed
aan het jaarlijkse processiegebeuren.
Witte schoenen afgedankt wegens sleet
ontbraken, dus ik ging aan 't zeuren.

Maar ja ,ze hadden geen ezeltje thuis
dus geld sch......kwam niets van in huis.
Dus zocht mijn vindingrijke ma iets uit.
Blauwe turnsloffen goed tegen het vuil.
werden al vlug herschapen in wit.
Wit met heel vaag 'n neiging naar blauw
mijn make zei geen mens die dat ziet.
Ik had mijn twijfels ,het was niet wat ik wou.

Moeders hadden toen nog 't laatste woord,
je kon het ermee doen ,al was je niet akkoord.
De dag van procesie was veel te vlug daar.
Mijn benen waren langer dan 't vorige jaar.
en elke stap die ik voorwaars schreed,
leek het of iedereen naar mijn sloffen keek.

Tot overdaad van mijn ijdele gedachten.
Leek het of ze daarboven met me lachten.
Opeens een bui ...water met hopen ,
het wit ging van mijn sloffen lopen.
Een troost had ik ,hoe zou 'k vergeten.
Met de zon waren ook de kijkers verdwenen.