De mooie gouden korenvelden

Ik had een hekel aan dat woord
vol met negatieve klanken
En telkens als ik het hoorde
Kon ik er wel van janken.

Sneeuwwitje en assepoester
beiden slachtoffer tegen wil en dank
Ze konden naar genegenheid zoeken
maar grepen er telkens weer langs.

Toen werd dat woord voor mij realiteit
langgeleden en een beetje onverwacht.
Ik was ineens vier kindertjes rijk
aanschouwde hen als hemelse pracht.

Maar lange tongen ,kortzichtige mensen
jaloers op die grote mooie genegenheid
Die zouden het vertrouwen schenden .
maakten veel dingen tot een moeilijkheid.
 
De jaren vergleden,kinderen werden groot
de pijn om dat woord sleet mettertijd
Wettelijk papieren ,ze werden mijn kroost
Die mooie band kreeg niemand klein.

En dan leest ik zomaar uit het niets
dat een wondermooi ,sterk bloempje
In de bloemrijke taal van Nietse
daar stiefmoederke word genoemd.

Laat dat nu warrempel het bloempje zijn
dat mijn vader zo dikwijls tot leven bracht
Zodat de negatieve klank verdwijnt
Ik om die naam nu alleen nog glimlach

Ik zet twee stoeltjes neer op het strand
plant daartussen een parasol in het zand.
Eentje voor jou, eentje voor mij.
Kom vlug mijn liefste, zet je erbij.

Met zijn twee zitten wij daar te dromen
over de tijd die er zit aan te komen.
Dat gaat heel stil ,zonder woorden
Bewust dat we voor altijd samenhoren.

De zon stuurt voluit haar warme stralen
Een zeebriesje zit koelte toe te blazen.
En wij genieten ,laten gebeuren
Kijken en ruiken de zeelucht haar geuren.

Ik was zowat de 12 jaar voorbij
Plechtige communie een ver verleden
Toch eiste men gewoon van mij
met zachte dwang om deel te nemen.

In het mooie witte communiekleed
aan het jaarlijkse processiegebeuren.
Witte schoenen afgedankt wegens sleet
ontbraken, dus ik ging aan 't zeuren.

Maar ja ,ze hadden geen ezeltje thuis
dus geld sch......kwam niets van in huis.
Dus zocht mijn vindingrijke ma iets uit.
Blauwe turnsloffen goed tegen het vuil.
werden al vlug herschapen in wit.
Wit met heel vaag 'n neiging naar blauw
mijn make zei geen mens die dat ziet.
Ik had mijn twijfels ,het was niet wat ik wou.

Moeders hadden toen nog 't laatste woord,
je kon het ermee doen ,al was je niet akkoord.
De dag van procesie was veel te vlug daar.
Mijn benen waren langer dan 't vorige jaar.
en elke stap die ik voorwaars schreed,
leek het of iedereen naar mijn sloffen keek.

Tot overdaad van mijn ijdele gedachten.
Leek het of ze daarboven met me lachten.
Opeens een bui ...water met hopen ,
het wit ging van mijn sloffen lopen.
Een troost had ik ,hoe zou 'k vergeten.
Met de zon waren ook de kijkers verdwenen.

Als ik wandelend langs de straten ga.
zie ik al eens een paardebloem staan.
Denk ik ongewild aan mijn kindertijd.
Dit is weer zoiets dat mij hart verblijd.

Want wie heeft nooit gedaan net als ik
zo'n een mooi wit pluisje geplukt.
Vol verwachting aan 't blazen geslaan
houd hij van mij was de grote vraag.

Het was al eens mooi in richtig te sturen
Dan blies je hard maar soms had het kuren
Dus maar zachtjes ,je wou toch heel graag
gerustgesteld worden op die prangende vraag.

Ik droom al eens graag zonder te slapen
Van een reis om de wereld te maken
Niet op een luxe boot met vele geneugten
Wel met n' zeilboot, het zou me verheugen.
Aan het roer de man waarvan ik hou.
De lucht boven mij ,stralend hemelsblauw.
Mijn haren gestreeld door de wind.
De warmte van de zon die 'k heerlijk vind.
Mijn hoofd vrij van zorgen en oneindig leeg.
In de lucht zweeft sierlijk een meeuw.
De zeilen staan zwangerend bol te wezen.
natuur en mensenwerk ,vreugde van 't leven.

De eerste zondag van de vakantie
trokken wij de kinderen en ons ma.
Steevast naar de grote kermis
zo onder ons en zonder ons pa.

Hij was dan bezig met zijn duiven
had gene tijd moest ze binnen fluiten .
We vonden dat niet erg want zonder hem
nam ons ma al vlugger nog \'n cent.

Het was eenvoudig toen en niet zo rap
\'t plezier zoo groot ,we lachten ons slap.
Om alle aktracties groot en klein
kijken en meedoen ,dat vonden we fijn.

We mochten kiezen ,het aanbod was groot
voor wat ons pa zijn preeke bood.
Het spookkasteel en een loterijkraam
ik zie ons daar nog mooi uitgedost staan.

In de apenkooi en op de draaiende rups
de jongens die sprongen om te vlugst.
Op \'t laatste nippertje bij een schoon meisje
ging het doek toe.. verborg vele geheimen.

Het rijden met botsauto\'s een hemels genot
tot als opeens een harde, ongewilde stop.
Broerlief onzacht tegen het stuur met zijn mond
plots aan de kant met een tand minder stond.

Verdriet en de smart ging gepaard met geween
tot bij de eendjes zijn lach weer verscheen.
Als hij dan nog won... een waterpistool
waarmee hij ons triomfantelijk natspoot.

En elk jaar weer ,het was gewoon klasiek
bij het eind van \'t gebeuren een groot verdriet.
Als troost smoutebollen of een friet
Het zijn mooie herinneringen ,....niet!