Wakker dromen..............

De eerste zondag van de vakantie
trokken wij de kinderen en ons ma.
Steevast naar de grote kermis
zo onder ons en zonder ons pa.

Hij was dan bezig met zijn duiven
had gene tijd moest ze binnen fluiten .
We vonden dat niet erg want zonder hem
nam ons ma al vlugger nog \'n cent.

Het was eenvoudig toen en niet zo rap
\'t plezier zoo groot ,we lachten ons slap.
Om alle aktracties groot en klein
kijken en meedoen ,dat vonden we fijn.

We mochten kiezen ,het aanbod was groot
voor wat ons pa zijn preeke bood.
Het spookkasteel en een loterijkraam
ik zie ons daar nog mooi uitgedost staan.

In de apenkooi en op de draaiende rups
de jongens die sprongen om te vlugst.
Op \'t laatste nippertje bij een schoon meisje
ging het doek toe.. verborg vele geheimen.

Het rijden met botsauto\'s een hemels genot
tot als opeens een harde, ongewilde stop.
Broerlief onzacht tegen het stuur met zijn mond
plots aan de kant met een tand minder stond.

Verdriet en de smart ging gepaard met geween
tot bij de eendjes zijn lach weer verscheen.
Als hij dan nog won... een waterpistool
waarmee hij ons triomfantelijk natspoot.

En elk jaar weer ,het was gewoon klasiek
bij het eind van \'t gebeuren een groot verdriet.
Als troost smoutebollen of een friet
Het zijn mooie herinneringen ,....niet!

Het is nu toch al even geleden
de buur stond met z'n handen in 't haar.
Waar was zijn koei opeens gebleven
dus trokken we op zoek naar haar.

We wonen op de boeren buiten
zomaar een plekje ergens waar.
Nog gewoon veel vogeltjes fluiten
en waar nog diepe grachten staan.

Dus wij door velden en door weiden
tot bij een andere oude boer.
Daar stond zij in 't rond te kijken
tussen andere koeien ,heel stoer.

Hoe gaan we dat hier nu aanpakken
was de vraag van groot en klein.
Telkens we naar de koeien stapten
gingen ze op de loop in lange rij.

Er werd gemeenschappelijk besloten
we lokken hun naar de stal gewoon.
Iedereen ging achter de koeien lopen
het werd een actie met veel vertoon.

Na veel geproes en veel gezever
slaagden we in ons heel gedoe.
We trokken huiswaart heel tevreden
met aan de zeel onze buur zijn koe.

Maar deze had hieraan geen boodschap
bleef stokstijf op haar poten staan.
Ondanks getrek en vele duwkracht
konden we niet meer verder gaan.

Een man ,boer in zijn ver verleden
nam beestje bij de staart vast.
Draaide er een krul in en wij keken
hoe hij haar stuurde zonder last.

Buurman hield 't beestje stevig aan de lijn
aangekomen op de eigen weide.
Bleek zij best heel tevreden te zijn
liep ze met haar baasje aan haar zijde.

Maar baasjes hand zat vast aan 'n koord
en van lopen was geen sprake meer.
Hij gleed over weiland en door 'n sloot
heel vlug ging hij omhoog en neer.

Wij keken heel geschrokken toe
wat daar zomaar opeens gebeurde .
Dat allemaal om een loopse koe
die om een stiertje treurde.

Donkere lucht vervult de hemel
dreigend ,ja, zelfs boosaardig
net alsof hij denkt weet je wel
ik vind jullie niet altijd aardig.

Jullie rijden zomaar met plezier
op alle mogelijke momenten
van hier naar ginder ,terug hier
alsof vervuiling niet gekend is.

Overal langs de vele wegen
waar je ook komt of gaat
kom je vies zwerfvuil tegen
dat men zo graag achterlaat.

Wat ik dan echt niet begrijp
jullie houden zo van de natuur
het is zo dat je er ver voor rijd
vergeten het moois in je buurt.

Maar al dat gerij brengt zeker
vervuiling en dioxine mee
zo word de natuur niet beter
ik ben hiermee niet tevree.

Ik vraag dan ook met aandrang
zover je er iets aan kan doen
geef moeder natuur voorrang
dan krijg je van mij een zoen.

Wie kent mijn twijfels,onzekerheid
mijn altijd streven ,mijn eigen strijd.
Het zoeken naar de mogelijkheid
tot een vredevol leven ,blijheid.

Wie kent mijn angsten,rusteloosheid
bange vermoedens,ongewisheid
Het zoeken naar wat zekerheid
tot een draaglijk leven,tevredenheid.

Wie kent mijn zorgen ,bekommerdheid
altijd die vragen , verantwoordelijkheid
Het zoeken naar aannemelijkheid
tot aanvaardbare, meelevendheid.

Wie kent mijn gedachten mijn eigenheid
altijd het wikken naar redelijkheid
Het zoeken in onbegrijplijkheid
tot de ware echte ,eerlijkheid.

Het antwoord ligt in de wonderbaarlijkheid
van een 39 jarige samenhorigheid
van liefde, van onsterfelijkheid
van  pure oprechte zeldzaamheid.

Mooie meeuw daar in de lucht
ik volg je in je hoge vlucht.
Sierlijk verplaatst je al zwevend
gratie en schoonheid verweven.
Voel je je vrij, zo zonder grenzen
niet bewust hoe wij over je denken.
Ook niet hoe \'t wit van je verenkleed
onachtzaam met het zonlicht speelt.
Reklame over waspoeder lijkt grauw
sneeuwwitte vogel tegen het hemelsblauw.
Ken jij zoiets als zorgen voor morgen.
want voor je kinders moet ook jij zorgen.
En als fel waait, ja ,zelfs storm heerst
ben jij dan ook voor je nest bevreest.
Of voedsel is dat steeds in je bereik
vind je dat voor je kinders op tijd.
Zeg mij, mooie meeuw ,hoe dat je \'t doet
vertrouwen in God ,is het zo dat het moet?

Er is niets zo slecht of er zit iets goed aan
zijn woorden die dikwijls te lezen staan.
Ik geloof er dan ook waar werkelijk in
maar...soms gaat het niet naar mijn zin.

En hoe goed en verbeten ik dan ook zoek
op elk plekje ,in menige krant of boek.
Het goede blijft dan halstarig uit zicht
geen eind van de tunnel ,geen sprankeltje licht.

Beter lijkt het me dan ,van toe te geven
Aan de minpunten van 't soms moeilijke leven.
Om dan weer te starten met nieuwe moed
vol ijver naar nieuwe krachten op zoek.

Maar vaak schiet ik hierin aleens tekort
zonder mankeren is er iets dat schort
Blij zijn ,tevreden,dan gewoon begrippen
die mij in die strijd heel vaak ontglippen

Mijn eerste buitenlandse reis
was met een hele lange trein.
Boordevol tieners groot en klein
zoals er nu nog vele zijn.

Het was mede dank zij de M. C.
zo konden gewone kinderen ook mee
En wij vertrokken heel tevree
een kartonnen valies hadden we mee.

De reis ving aan 'smorgens heel vroeg
niemand die daarover kloeg.
Ieder die zijn pakje geduldig droeg
en vlug ging naar zijn plaats op zoek.

De wielen gaven een eentonig gezang
wij werden er heel slaperig van.
De trein reed vliegensvlug langs
grote vlaktes,hoge bergen en dal.

En eindelijk na vele ,vele uren
zaten wij naar buiten te turen.
Door het raam tijdens morgenuren
en dachten al aan vakantieavonturen.

In Luzern aan het station gekomen
zagen we de vervulling van onze dromen.
Een mooi landsschap streelde mijn ogen
blijft mij tot nog toe steeds bekoren.

Gelukkig werd ik in een goede tijd geboren
reizen daar behoort tot mijn vermogen
Graag loop ik daar in gedachten verloren
dankbaar om dat intense gevoel daar geboren.

Vorige week op zo'n kille lentedag
Geen zonnetje, geen bloempje dat
naar me lacht.
Ik heel gezwind naar de bloemisterij
daar stonden rozen heel vrolijk en blij
zomaar te lachen naar mij.
Wit, kleur van de maagdelijkheid
ontegensprekelijke zuiverheid
onschuldig rein.
Net alsof ze zeiden ,jij lieve meid
met ons raak je die somberheid
heel vlug kwijt.
Alsof iets me deed opeens handelen
stond ik met die roosjes in mijn handen
op weg naar huis al wandelend.
Nu staan ze daar zo mooi te pronken
ik zit stilletjes naar hen te lonken.
genietend een beetje dronken.
Van hun schoonheid zo onmiskenbaar
toch ook nog verkrijgbaar
voor mij weliswaar.

Magriet de bloem uit mijn kindertijd
ook nu denk ik aan jou met blijheid
Zo klein en met bescheidenheid
voor mij een en al vrolijkheid.

Ik liep over velden keek naar jou uit
plukte voorzichtig jou, maakte een tuil
Al huppelend en dartel en lachte luid
bij het vinden van zo 'n prachtige buit.

Soms nam ik mijn kleine zusje mee
zij volgde mij op mijn tocht heel gedwee
Hielp bij het plukken en zo met ons twee
waren wij bij dit gebeuren wel tevree.

Ik hield dan mijn rokje in een kom omhoog
legde geplukte magrietjes in mijn schoot.
Daarna vlocht ik ze in een mooie boog
zette ze voldaan op mijn zusjes hoofd.

Ik wil zo graag in sprookjes geloven
dat op aarde goede mensen wonen.
Die alleen maar de wereld mooier maken
aan macht en rijkdom gewoon verzaken.
Die daar waar pijn en ziekte heerst
de wonden geslagen, voorgoed geneest.
Die 'n einde maken aan leed en verdriet
en onrust in 't hart dat niemand ziet.
Die met liefde zoveel geluk uitstrooien
dat zelfs de kwade wil moet plooien
Die een lach in een eenzaam kind onluikt
waarbij in zijn hart warmte opduikt.
Ik wil in het goede van de mensheid geloven
en dat de dag van barmachtigheid zal komen.
Laat mij maar, ik ben zo naief als een kind
ik hoop dat de wereld eens de vrede vind.

Duizende dingen verbinden jou en mij
als garen van het zuiverste zij.
Sinds men zovelen jaren voorbij
je kleine hand legde in die van mij.

Ik had al zo lang op jou gewacht
en heel veel aan je gedacht.
Toen ik je dan voor het eerst zag
was of ik een wereldwonder had.

Voetjes zo klein ,teentjes volmaakt
netjes op een rij ,tien in totaal.
Wat had je prachtig gitzwart haar
en een huidje licht getind ,zowaar.

Jij was toch zo puur ,volmaakt gewoon
klein zoontje van mij wonderschoon.
Ik zielsgelukkig ,je was net een droom
Mijn prins ,mijn alles,mijn juweelkroon.

Nu zoveel jaren zijn voorbij gevlogen
mijn zoon blijf ik voor jou dromen.
Als moeder wil ik blijven hopen
dat jouw levensweg goed zal verlopen.

Wanneer je later deze woorden leest
weet je dat liefde ,liefde geeft.
Als jij ooit je kindje in je armen neemt
weet dat ik niet voor niets heb geleeft

Wat was ik fier op dat jurkje
een werk van mijn makes hand.
Op de zoom 'n golf en 'n bootje
het kraagje met borduursel omrand.

Het stof was o ,zo zacht als zijde
ik voel het nu nog op mijn huid
Was gelukkig als ' k erin glijde
het zag er toch zo mooi uit.

Zo gauw het eerst zonnetje piepte
werdt steevast uit de kast gehaald
Trok het aan met hele grote liefde
want dat kleedje had iets speciaals

Maar aan alles komt een einde
ook aan dit prachtig leuke kleed
Ik werd te groot het kleed kleiner
en dat bracht pijnlijk kinderleed.

Ondanks beter weten heel beslist
wilde in dat kleed was geen gezicht .
Mijn moeder kon er echt niet tegen
heeft 't kleed in de stoof gesmeten.

Wat doe je als moeder allemaal
met een droevig ,halstarrig kind.
Hetgeen zorgt voor die tranenval.
verwijder je oorzaak heel gezwind.

Alleen die ene foto blijft bestaan
en telkens zie ik dat jurkje staan
Dat zonodig moest verdwijnen
omdat ik vond, dat ik moest schreien.