Witte rozen.........

Magriet de bloem uit mijn kindertijd
ook nu denk ik aan jou met blijheid
Zo klein en met bescheidenheid
voor mij een en al vrolijkheid.

Ik liep over velden keek naar jou uit
plukte voorzichtig jou, maakte een tuil
Al huppelend en dartel en lachte luid
bij het vinden van zo 'n prachtige buit.

Soms nam ik mijn kleine zusje mee
zij volgde mij op mijn tocht heel gedwee
Hielp bij het plukken en zo met ons twee
waren wij bij dit gebeuren wel tevree.

Ik hield dan mijn rokje in een kom omhoog
legde geplukte magrietjes in mijn schoot.
Daarna vlocht ik ze in een mooie boog
zette ze voldaan op mijn zusjes hoofd.

Ik wil zo graag in sprookjes geloven
dat op aarde goede mensen wonen.
Die alleen maar de wereld mooier maken
aan macht en rijkdom gewoon verzaken.
Die daar waar pijn en ziekte heerst
de wonden geslagen, voorgoed geneest.
Die 'n einde maken aan leed en verdriet
en onrust in 't hart dat niemand ziet.
Die met liefde zoveel geluk uitstrooien
dat zelfs de kwade wil moet plooien
Die een lach in een eenzaam kind onluikt
waarbij in zijn hart warmte opduikt.
Ik wil in het goede van de mensheid geloven
en dat de dag van barmachtigheid zal komen.
Laat mij maar, ik ben zo naief als een kind
ik hoop dat de wereld eens de vrede vind.

Duizende dingen verbinden jou en mij
als garen van het zuiverste zij.
Sinds men zovelen jaren voorbij
je kleine hand legde in die van mij.

Ik had al zo lang op jou gewacht
en heel veel aan je gedacht.
Toen ik je dan voor het eerst zag
was of ik een wereldwonder had.

Voetjes zo klein ,teentjes volmaakt
netjes op een rij ,tien in totaal.
Wat had je prachtig gitzwart haar
en een huidje licht getind ,zowaar.

Jij was toch zo puur ,volmaakt gewoon
klein zoontje van mij wonderschoon.
Ik zielsgelukkig ,je was net een droom
Mijn prins ,mijn alles,mijn juweelkroon.

Nu zoveel jaren zijn voorbij gevlogen
mijn zoon blijf ik voor jou dromen.
Als moeder wil ik blijven hopen
dat jouw levensweg goed zal verlopen.

Wanneer je later deze woorden leest
weet je dat liefde ,liefde geeft.
Als jij ooit je kindje in je armen neemt
weet dat ik niet voor niets heb geleeft

Wat was ik fier op dat jurkje
een werk van mijn makes hand.
Op de zoom 'n golf en 'n bootje
het kraagje met borduursel omrand.

Het stof was o ,zo zacht als zijde
ik voel het nu nog op mijn huid
Was gelukkig als ' k erin glijde
het zag er toch zo mooi uit.

Zo gauw het eerst zonnetje piepte
werdt steevast uit de kast gehaald
Trok het aan met hele grote liefde
want dat kleedje had iets speciaals

Maar aan alles komt een einde
ook aan dit prachtig leuke kleed
Ik werd te groot het kleed kleiner
en dat bracht pijnlijk kinderleed.

Ondanks beter weten heel beslist
wilde in dat kleed was geen gezicht .
Mijn moeder kon er echt niet tegen
heeft 't kleed in de stoof gesmeten.

Wat doe je als moeder allemaal
met een droevig ,halstarrig kind.
Hetgeen zorgt voor die tranenval.
verwijder je oorzaak heel gezwind.

Alleen die ene foto blijft bestaan
en telkens zie ik dat jurkje staan
Dat zonodig moest verdwijnen
omdat ik vond, dat ik moest schreien.

 












Als ik ze zo alleen zie staan
op een koude gure dag.
Vang ik sombere tekens op
van pure eenzaamheid.
Zo rij aan rij, keurig in het gelid
en niemand, niemand die
in de buurt van 't strandhuisje zit.
Zelfs hun kleuren staan er
dof ,vaal en treurig bij.
Want 't zonlicht dat mankeert
dat alles mooi stralen doet .
dat zo de vreugde geeft.
Maar trouw blijven ze daar paraat
want niemand die het weet.
Wanneer de zon de regen verslaat
en ons weer warmte geeft.
Dan komt gewemel overal vandaan
gezelligheid is troef.
Je vraagt je af, waar zaten ze
hier is nu overvloed.
Ineens zien de strandhuisjes
er blijde stralend uit.
De deurtjes open ,een kleine guit 
stapt eruit  vol verwachting
met een blijde lach op zijn guitige snuit..

Met dank aan Mira voor de foto. 

Tere wilgenknopjes kondigen vrolijk aan
dat mooie lentedagen te wachten staan.
Ik neem ze zachtjes in mijn handen
streel heel gevoelig over hun vacht
Hier voel ik het prille leven branden
en dat doet zo ontzettend goed.

Zou ik ze plukken denk ik dan
meenemen naar mijn huis.
zodat ik ook daar genieten kan
van hun mooie zachte huid.

Neen zegt een luide stem opeens
laat ze hun eigen leven leiden.
Zo kunnen zij allen bijeen
nog anderen mensen verleiden.

Dus ga ik dan met lege handen
laat de wilgenknopjes achter.
Ze behoren ieder die passeerd
wat zou ik dat veranderen.

En elke dag als ik ze zie staan
ontdek ik hoe ze ontluiken.
Eerst heel klein en teder pril
totdat ze hun zaadjes uitsmijten.

Ooit waait er een zaadje in mijn tuin
en krijgt het geluk van groeien.
Ik kijk vol verwachtig naaruit
dat het in mijn tuin zal bloeien.

Met dank aan Rienke voor de mooie bewerking van de foto.

Des avonds trek ik graag naar buiten
met onze tweevoeter erop uit.
Terwijl de vogeltjes nog fluiten
ook zij weten dat het dagje sluit
Aan de einder rijst de maan omhoog
laat zonnetje daarginder weten
"Het is tijd dat jij je lichtje dooft
want ik wil de nacht welkom heten"
De stilte is dan vredeloos intens
ze omringt me o zo weldadig
Het kusje dat het maantje schenk
ontvang ik heel ontspannen vredig.
En dwalend op zanderige paadjes
straalt de natuur haar krachten uit.
Ik geniet en langzaam ademhalend
neem ik die pracht in me op voluit.

Met dank aan Viv voor de mooie foto.

De Maten bij valavond.

Vogelnatuurresservaat te Genk

Mooi duifje waar kom je vandaan
zit je hier even te rusten
of ben je verdwaalt?

Leid deze weg je terug naar thuis
Waar je meester je wacht
en je vrouwtjesduif?

Heeft het verre vliegen je vermoeid
ben je misschien
in het reizen niet geboeid?

Mogelijk ben je ziek en krachteloos
daarom zo stil hier
voor dit mooie plekje koos?

Kan het ook zijn dat je hier woont
en gewoon heel gewoon
in deze omgeving thuishoort?

Jij bent voor mij ,uit het verleden
een herinnering aan de man
die me het leven heeft gegeven.

Daarom lieve duif ben je me dierbaar
en als ik je zie
word het blij in mijn hart,echt waar.

Op een dag ,als ik niet weet wat doen
denk ik graag eventjes terug aan toen.
Toen ik zorgeloos door het leven gleed
Ver weg van zorg ,kommer en leed.

Het hoge gras in grote ,wuivende weide
op weg naar school nodigde ons blijde.
Sporen te trekken laag  sluipend.
het hoofd omlaag en over de buik.

Zo vlug als het kon, want \'t was verboden
de boer  zou het ons niet verschonen.
Hij kon er echt niet hard om lachen
als hij ons zag gingen we hard lopen.

Maar sporen trekken .daar hield ik van
en telkens opnieuw bezweek ik eraan.
Dus boer van toen ,ik vraag om erbarmen
t\'Was sterker dan mijzelf,schenk me genade.

Soms heb je niet echt keuze
geeft het leven je je aan
Welke weg je hier op aarde
voor jou uitgestippeld staat.

Had je wel andere gedachten
van wat je stond te doen.
Soms kan je beter volgen
gewoon.... stilletje afwachten.

Het grote in ons aards bestaan
zijn echt niet reuze dingen.
\'n Simpel ,lief klein gebaar
daar kan het soms om gaan.

Alleen je kijk op het leven
bepaald hoe rijk je bent
De liefde die je schenkt
en of mensen om je geven.

Vandaag vraag je\" Lieve ik ben zo moe
wat moet ik daar nu van denken.
Zou ik aan de dokters durven vragen
hoe lang ik nog te leven heb.
Hoe lang kan ik die dialyse nog aan
ik voel mijn krachten steeds meer weggaan.\"

Ik kom dan stilletjes bij je zitten 
mijn hart dat voelt dan toch zo zwaar
Want ik kan je ook alleen maar zeggen
dat daarop niemand het antwoord weet.
Misschien brengt deze nieuwe lente
Ook voor jou weer een beetje kracht
Zodat je weer voluit kan genieten
als het leven opeens weer naar je lacht.

Hou moed zo wil ik je dan vragen
er is nog zoveel wat je wacht
Met de kleinkinderen paaseieren rapen
Ik hou zo van jou lieve vertrouwde lach.
Je ogen gaan dan plots weer schitteren
een jeugdig plezier dat straalt eruit
Hier wil ik nog heel lang van genieten.
Daarom gaan we er samen tegen aan.