Elk jaar kijk ik ernaar uit..........

Ik had een hekel aan dat woord
vol met negatieve klanken
En telkens als ik het hoorde
Kon ik er wel van janken.

Sneeuwwitje en assepoester
beiden slachtoffer tegen wil en dank
Ze konden naar genegenheid zoeken
maar grepen er telkens weer langs.

Toen werd dat woord voor mij realiteit
langgeleden en een beetje onverwacht.
Ik was ineens vier kindertjes rijk
aanschouwde hen als hemelse pracht.

Maar lange tongen ,kortzichtige mensen
jaloers op die grote mooie genegenheid
Die zouden het vertrouwen schenden .
maakten veel dingen tot een moeilijkheid.
 
De jaren vergleden,kinderen werden groot
de pijn om dat woord sleet mettertijd
Wettelijk papieren ,ze werden mijn kroost
Die mooie band kreeg niemand klein.

En dan leest ik zomaar uit het niets
dat een wondermooi ,sterk bloempje
In de bloemrijke taal van Nietse
daar stiefmoederke word genoemd.

Laat dat nu warrempel het bloempje zijn
dat mijn vader zo dikwijls tot leven bracht
Zodat de negatieve klank verdwijnt
Ik om die naam nu alleen nog glimlach

Ik zet twee stoeltjes neer op het strand
plant daartussen een parasol in het zand.
Eentje voor jou, eentje voor mij.
Kom vlug mijn liefste, zet je erbij.

Met zijn twee zitten wij daar te dromen
over de tijd die er zit aan te komen.
Dat gaat heel stil ,zonder woorden
Bewust dat we voor altijd samenhoren.

De zon stuurt voluit haar warme stralen
Een zeebriesje zit koelte toe te blazen.
En wij genieten ,laten gebeuren
Kijken en ruiken de zeelucht haar geuren.

Ik was zowat de 12 jaar voorbij
Plechtige communie een ver verleden
Toch eiste men gewoon van mij
met zachte dwang om deel te nemen.

In het mooie witte communiekleed
aan het jaarlijkse processiegebeuren.
Witte schoenen afgedankt wegens sleet
ontbraken, dus ik ging aan 't zeuren.

Maar ja ,ze hadden geen ezeltje thuis
dus geld sch......kwam niets van in huis.
Dus zocht mijn vindingrijke ma iets uit.
Blauwe turnsloffen goed tegen het vuil.
werden al vlug herschapen in wit.
Wit met heel vaag 'n neiging naar blauw
mijn make zei geen mens die dat ziet.
Ik had mijn twijfels ,het was niet wat ik wou.

Moeders hadden toen nog 't laatste woord,
je kon het ermee doen ,al was je niet akkoord.
De dag van procesie was veel te vlug daar.
Mijn benen waren langer dan 't vorige jaar.
en elke stap die ik voorwaars schreed,
leek het of iedereen naar mijn sloffen keek.

Tot overdaad van mijn ijdele gedachten.
Leek het of ze daarboven met me lachten.
Opeens een bui ...water met hopen ,
het wit ging van mijn sloffen lopen.
Een troost had ik ,hoe zou 'k vergeten.
Met de zon waren ook de kijkers verdwenen.

Als ik wandelend langs de straten ga.
zie ik al eens een paardebloem staan.
Denk ik ongewild aan mijn kindertijd.
Dit is weer zoiets dat mij hart verblijd.

Want wie heeft nooit gedaan net als ik
zo'n een mooi wit pluisje geplukt.
Vol verwachting aan 't blazen geslaan
houd hij van mij was de grote vraag.

Het was al eens mooi in richtig te sturen
Dan blies je hard maar soms had het kuren
Dus maar zachtjes ,je wou toch heel graag
gerustgesteld worden op die prangende vraag.

Ik droom al eens graag zonder te slapen
Van een reis om de wereld te maken
Niet op een luxe boot met vele geneugten
Wel met n' zeilboot, het zou me verheugen.
Aan het roer de man waarvan ik hou.
De lucht boven mij ,stralend hemelsblauw.
Mijn haren gestreeld door de wind.
De warmte van de zon die 'k heerlijk vind.
Mijn hoofd vrij van zorgen en oneindig leeg.
In de lucht zweeft sierlijk een meeuw.
De zeilen staan zwangerend bol te wezen.
natuur en mensenwerk ,vreugde van 't leven.

De eerste zondag van de vakantie
trokken wij de kinderen en ons ma.
Steevast naar de grote kermis
zo onder ons en zonder ons pa.

Hij was dan bezig met zijn duiven
had gene tijd moest ze binnen fluiten .
We vonden dat niet erg want zonder hem
nam ons ma al vlugger nog \'n cent.

Het was eenvoudig toen en niet zo rap
\'t plezier zoo groot ,we lachten ons slap.
Om alle aktracties groot en klein
kijken en meedoen ,dat vonden we fijn.

We mochten kiezen ,het aanbod was groot
voor wat ons pa zijn preeke bood.
Het spookkasteel en een loterijkraam
ik zie ons daar nog mooi uitgedost staan.

In de apenkooi en op de draaiende rups
de jongens die sprongen om te vlugst.
Op \'t laatste nippertje bij een schoon meisje
ging het doek toe.. verborg vele geheimen.

Het rijden met botsauto\'s een hemels genot
tot als opeens een harde, ongewilde stop.
Broerlief onzacht tegen het stuur met zijn mond
plots aan de kant met een tand minder stond.

Verdriet en de smart ging gepaard met geween
tot bij de eendjes zijn lach weer verscheen.
Als hij dan nog won... een waterpistool
waarmee hij ons triomfantelijk natspoot.

En elk jaar weer ,het was gewoon klasiek
bij het eind van \'t gebeuren een groot verdriet.
Als troost smoutebollen of een friet
Het zijn mooie herinneringen ,....niet!

Het is nu toch al even geleden
de buur stond met z'n handen in 't haar.
Waar was zijn koei opeens gebleven
dus trokken we op zoek naar haar.

We wonen op de boeren buiten
zomaar een plekje ergens waar.
Nog gewoon veel vogeltjes fluiten
en waar nog diepe grachten staan.

Dus wij door velden en door weiden
tot bij een andere oude boer.
Daar stond zij in 't rond te kijken
tussen andere koeien ,heel stoer.

Hoe gaan we dat hier nu aanpakken
was de vraag van groot en klein.
Telkens we naar de koeien stapten
gingen ze op de loop in lange rij.

Er werd gemeenschappelijk besloten
we lokken hun naar de stal gewoon.
Iedereen ging achter de koeien lopen
het werd een actie met veel vertoon.

Na veel geproes en veel gezever
slaagden we in ons heel gedoe.
We trokken huiswaart heel tevreden
met aan de zeel onze buur zijn koe.

Maar deze had hieraan geen boodschap
bleef stokstijf op haar poten staan.
Ondanks getrek en vele duwkracht
konden we niet meer verder gaan.

Een man ,boer in zijn ver verleden
nam beestje bij de staart vast.
Draaide er een krul in en wij keken
hoe hij haar stuurde zonder last.

Buurman hield 't beestje stevig aan de lijn
aangekomen op de eigen weide.
Bleek zij best heel tevreden te zijn
liep ze met haar baasje aan haar zijde.

Maar baasjes hand zat vast aan 'n koord
en van lopen was geen sprake meer.
Hij gleed over weiland en door 'n sloot
heel vlug ging hij omhoog en neer.

Wij keken heel geschrokken toe
wat daar zomaar opeens gebeurde .
Dat allemaal om een loopse koe
die om een stiertje treurde.

Donkere lucht vervult de hemel
dreigend ,ja, zelfs boosaardig
net alsof hij denkt weet je wel
ik vind jullie niet altijd aardig.

Jullie rijden zomaar met plezier
op alle mogelijke momenten
van hier naar ginder ,terug hier
alsof vervuiling niet gekend is.

Overal langs de vele wegen
waar je ook komt of gaat
kom je vies zwerfvuil tegen
dat men zo graag achterlaat.

Wat ik dan echt niet begrijp
jullie houden zo van de natuur
het is zo dat je er ver voor rijd
vergeten het moois in je buurt.

Maar al dat gerij brengt zeker
vervuiling en dioxine mee
zo word de natuur niet beter
ik ben hiermee niet tevree.

Ik vraag dan ook met aandrang
zover je er iets aan kan doen
geef moeder natuur voorrang
dan krijg je van mij een zoen.