Zondag 8 oktober 2006
Ken je ook
Geschreven door liev om 19:58
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 7 oktober 2006
Het is nacht.........
Het is nacht ,kan de slaap niet vatten.De zoveelste keer woelen, mijn gedachten
Wat brengt de toekomst ,wat komt aan.?
Het gevoel dat het pad waar we destijds
heel duidelijk vol liefde voor kozen.
Lijkt nu zo onomstotelijk te gaan scheiden.
Ik zie je lijden en steeds verzwakken
wil graag een deel van jou overpakken
maar neen zo werkt het leven niet.
Ik sta aan de kant wil mezelf geven
maar deze weg moet je zelf beleven
Het enigste dat rest ,is mijn liefde voor jou.
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 26 september 2006
Jij lieve zwarte donder............................
Trouwe ,zwarte lieve donder jij werd verkozen uit andere honden .
Ik had mijn eisen ,mijn normen
Maar jij..jij kon daar heel goed zonder.
Zo stelde ik als eerste punt
een zekere hoogte werd je gegund.
En och..dat had misschien nog gekund.
Maar jij werd net nog niet een klein..rund.
Liefs een met hele korte haren
wilde niet echt poetsen ganse dagen.
Maar jij eigenwijs ,'k kan het alleen zo stellen
zou met je langharige vacht teefjes behagen
Tot op een dag ons werd verteld
Dit baasje zijn dagen zijn geteld.
Hier en daar waren er tekenen
daaraan ben jij vrij vlug bezweken.
Maar wat mij raakte diep in mijn wezen
we hierbij geen afscheid konden nemen.
Bij het ziekbed van je baasje gezeten
kwam je al wandelend nog een laatste groet geven.
Er is meer tussen hemel en aarde
dat mensenkennis ons niet kan verklaren
Maar dit was zo'n mooie ervaren
ik zal het voor altijd in mijn hart bewaren.
Dag Bico het ga je goed.
Geschreven door liev om 20:30
Reageer op dit bericht
Dinsdag 26 september 2006
Laat mij maar dromen.......
Laat mij maar dromen..... liefs met de ogen open.
Van jou en mij....
zo met ons bei
Op een bankje van onze tuin
in de schaduw der notelaarskruin.
In de herfst van ons leven
voel ik je hartslag in mijn hand
en altijd weer
keer op keer.
Besef ik wat een geluk ik had
toen jij mijn levenspad betrad.
Ons bootje bevoer ruwe zeeen
af en toe was het gewoon beven
Maar steeds weer opnieuw
met jou aan het stuur.
Voelde ik me tenvolle leven.
Vrijdag 1 september 2006
De golven deinen..................
De golven deinen zacht op en neer.
een beetje verrast voel ik me.
De wolken ze lijken zo donker niet meer.
Waar komt het zo maar opeens vandaan
de zin om te doen ,de energie
zie me hier met mijn schuppeke staan.
De tuin nodigt me haast uitdagend uit
meiske er is nog veel te doen
Kijk neem maar vlug die groene struik.
Ik schup en trek, gebruik heel mijn kunnen
splits ,scheur en vermeerder.
Bekijk mijn werk ,ben tevreden vanbinnen.
Komt het door het werken in mijn tuin
dat golven van zorgen verzachten
Een ding weet ik zeker doet minder pijn.
Niet echt mijn rugje dat doet wel zeer
maar geest en gedachten
geven die sombere gedachten niet meer.
Zo dein ik maar voort op de rustige golven
van gelaten afwachten
naar wat brengt het leven ons morgen.
Tevreden en genieten van ieder moment
dat ons word gegeven
In het besef dat alleen dat nog ... telt
een beetje verrast voel ik me.
De wolken ze lijken zo donker niet meer.
Waar komt het zo maar opeens vandaan
de zin om te doen ,de energie
zie me hier met mijn schuppeke staan.
De tuin nodigt me haast uitdagend uit
meiske er is nog veel te doen
Kijk neem maar vlug die groene struik.
Ik schup en trek, gebruik heel mijn kunnen
splits ,scheur en vermeerder.
Bekijk mijn werk ,ben tevreden vanbinnen.
Komt het door het werken in mijn tuin
dat golven van zorgen verzachten
Een ding weet ik zeker doet minder pijn.
Niet echt mijn rugje dat doet wel zeer
maar geest en gedachten
geven die sombere gedachten niet meer.
Zo dein ik maar voort op de rustige golven
van gelaten afwachten
naar wat brengt het leven ons morgen.
Tevreden en genieten van ieder moment
dat ons word gegeven
In het besef dat alleen dat nog ... telt
Geschreven door liev om 21:35
Reageer op dit bericht
Vrijdag 1 september 2006
Je mag van mij...
Je mag van mij
al wat haren verliezen.
Ik zal steeds weer
voor jou blijven kiezen.
Je mag voor mij
gerust rimpeltjes krijgen.
Ik zal ze gaarne
met creme bestrijden.
Je mag van mij
al minder gaan horen.
Zolang ik maar zie
die fonkel in je ogen.
Maar wat ik niet wil
dat zou verdwijnen.
het stukje verliefdheid
tussen ons beiden.
al wat haren verliezen.
Ik zal steeds weer
voor jou blijven kiezen.
Je mag voor mij
gerust rimpeltjes krijgen.
Ik zal ze gaarne
met creme bestrijden.
Je mag van mij
al minder gaan horen.
Zolang ik maar zie
die fonkel in je ogen.
Maar wat ik niet wil
dat zou verdwijnen.
het stukje verliefdheid
tussen ons beiden.
Geschreven door liev om 21:31
Reageer op dit bericht
Zondag 20 augustus 2006
Een velige wereld dat wil elkeen...
Ik zie mezelf daar nog zo staan
regelmatig als ik van school
huiswaarts mocht gaan.
De centjes waren helaas op
met het duimpje omhoog
deed ik gewoon autostop.
Pa en ma mochten 't niet weten
maar voor hun studentje
was het toen ook duur leven.
Dus was dit meidje prijsbewust
verzaakte ze menige keer
aan de voor haar dure autobus.
Zo stond ik geduldig te wachten
een lieve dame nam me mee
bezorgd uite ze haar gedachten.
Uitvluchten gingen over mijn lippen
zou braaf zijn; nooit 't nog wagen
Doch een mens kan zich vergissen.
Eerlijk is eerlijk, 'k kon niet anders
zakgeld verdween als sneeuw in de zon
en hoe moest ik anders thuis belanden?
Het was een tijd van veel vertrouwen
misschien was mijn jeugd misschien
ik had het graag zo willen houden.
Dat je kan gaan en staan waar je wil
niet bang moet zijn om foute dingen
Wat is nu zo anders wat is het verschil?
Zijn het de mensen die gehaast zijn.
is het de macht van het grote geld
of de macht van de macht wat telt?
Voor mij is het leven op zich waardevol
een mooie bloem, een paardje dat holt
ergens een kind dat lacht..hoopvol.
regelmatig als ik van school
huiswaarts mocht gaan.
De centjes waren helaas op
met het duimpje omhoog
deed ik gewoon autostop.
Pa en ma mochten 't niet weten
maar voor hun studentje
was het toen ook duur leven.
Dus was dit meidje prijsbewust
verzaakte ze menige keer
aan de voor haar dure autobus.
Zo stond ik geduldig te wachten
een lieve dame nam me mee
bezorgd uite ze haar gedachten.
Uitvluchten gingen over mijn lippen
zou braaf zijn; nooit 't nog wagen
Doch een mens kan zich vergissen.
Eerlijk is eerlijk, 'k kon niet anders
zakgeld verdween als sneeuw in de zon
en hoe moest ik anders thuis belanden?
Het was een tijd van veel vertrouwen
misschien was mijn jeugd misschien
ik had het graag zo willen houden.
Dat je kan gaan en staan waar je wil
niet bang moet zijn om foute dingen
Wat is nu zo anders wat is het verschil?
Zijn het de mensen die gehaast zijn.
is het de macht van het grote geld
of de macht van de macht wat telt?
Voor mij is het leven op zich waardevol
een mooie bloem, een paardje dat holt
ergens een kind dat lacht..hoopvol.
Geschreven door liev om 10:50
Reageer op dit bericht
Woensdag 16 augustus 2006
Tranen als dauwdruppels.....
Tranen als dauwdruppels gevangen
vergoten door een groot verdriet
Zo heel doorzichtig en glanzend
je wil niet dat een ander ze ziet.
Je lichaam doet zo onwezelijk pijn
zonder dat het ergens maar faalt.
Je voelt je ziek van het alleenzijn
waarom moest hij zo plots gaan.
Net zo kwetsbaar als spinnenweb
werd jij toen op die bewuste dag
Opeens dan was je steunpunt weg
gisteren hoorde je nog zijn lach.
En ja ....de tijd heelt alle wonden
zo wordt vaak troostend gezegd.
Jij voelt alleen een grote leegte
wat je ook doet ...een zere plek.
Dinsdag 15 augustus 2006
Jij mooie .trotse. hoge kerketoren..........
Jij mooie ,hoge, trotse kerketoren
beeld uit mijn kinderjaren.
Of de tijd verstreek zonder sporen
zo sta jij voor je uit te staren.
Er is in de jaren veel gebeurd
mijn leven ging steeds door.
Er was veel vreugde en ook getreur
jij was getuige ,dank hiervoor.
Telkens als ik jou daar zie staan
bekend ,vertrouwvol en bemind.
dan voel ik mijn gedachten gaan
hoe ik je beleefde als jonge kind.
Broers en zusjes werden gedoopt
Geloofsbeloften ernstig gegeven .
Ook gaf ik gelukkig mijn jawoord
aan de witte prins in m'n leven.
Het zwaarste viel me dan de weg
vader, moeder te begeleiden.
naar de uiteindelijke laatste plek
waar aardse wegen scheiden.
Als ik dan zomaar binnenloop
in de stilte die jou is gegeven.
Dan rijst in mij een diep geloof
in de liefde tijdens het leven.
Met dank aan Viv voor de mooie foto
Geschreven door liev om 17:43
Reageer op dit bericht
Zondag 13 augustus 2006
Ik zag je toen die eerste keer...
Ik zag je toen die eerste keer
vanaf die dag kwam telkens weer
Een prettig voelen in mij boven
dat kwam alleen al door je ogen.
Ze straalde me zo teder tegen
ik werd zowaar ietwat verlegen.
Raakte gewoon helemaal van slag
toen je mij het eerste kusje gaf.
Het werd kuis op mijn wang gegeven
ik was wel een klein beetje verlegen.
Mijn wangen begonnen hard te gloeien
voelde in mijn hart de liefde groeien.
Jij werd mijn alles , heel mijn leven
ik heb je dan ook mijzelf gegeven
En mocht ik het nog eens overdoen
deed ik dezelfde keuze net als toen.
vanaf die dag kwam telkens weer
Een prettig voelen in mij boven
dat kwam alleen al door je ogen.
Ze straalde me zo teder tegen
ik werd zowaar ietwat verlegen.
Raakte gewoon helemaal van slag
toen je mij het eerste kusje gaf.
Het werd kuis op mijn wang gegeven
ik was wel een klein beetje verlegen.
Mijn wangen begonnen hard te gloeien
voelde in mijn hart de liefde groeien.
Jij werd mijn alles , heel mijn leven
ik heb je dan ook mijzelf gegeven
En mocht ik het nog eens overdoen
deed ik dezelfde keuze net als toen.
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 10 augustus 2006
Opvoedkunde 1953.......................
|
| |
| Mijn broertje zat nog in de kleuterklas werd op' n dag onschuldig gestraft. Dat deed ontwaken boze gevoelens ik was daarbij ontzettend woedend. De juffrouw wilde niet eens luisteren zij zag alleen maar gebroken ruiten. Knaapjes die stoer stenen gooiden 'n lichte vorm van geweld ontplooiden. Waarom zij juist mijn broertje koos hij was maar amper een vuist groot. Ik kon niet begrijpen wat plaatsvond was door 't gebeuren totaal verstomd. Ze trok hem bij zijn oor naar binnen daar mocht hij volgens haar bezinnen. Aan 't venster stond ik daar te wenen voelde leed en smart tot in mijn tenen. Hij met zijn knietjes op de harde tree zelfs ernaar te kijken deed al zeer. Tranen die liepen over zijn wangen aan z'n neusje snottebelle hangen. De juf kon niet tegen het geschrei gaf hem een klap en wat ze zei. Dat kwam ik nooit of nooit te weten hij heeft toen in haar been gebeten. Het gekke in dit heel droef verhaal is dat hij daarna spelen mocht gaan. De juf nog dagen heeft rondgelopen met mijn broertjes tanden hun sporen |
Geschreven door liev om 20:32
Reageer op dit bericht
Zaterdag 5 augustus 2006
Op hoogtes en laagtes.drijven gevoelens.........
Verdriet en vreugde, wie schreef het ooit
ze liggen kort bijeen.
Soms val je volledig aan twijfels te prooi
en dan blijdschap ...opeens.
Maar zonder dalen. ook geen bergen
alles vlak zonder meer .
Stel je eens voor geen watervallen
of hoge golven op de zee.
Liefde ,verlangens ,diepe gevoelens
allen horen ze bij elkaar.
Het steeds weer opnieuw zoeken
geluk en vrede op dees aard.
Het lijkt een weg van lange adem
niet makkelijk te vinden ook.
Maar ooit mischien zal men slagen
in 'n wereld zoals ik hem droom......
Geschreven door liev om 16:29
Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 juli 2006
Sterrenhemel
Ik liep in mijn tuin midden in de nacht.
Keek bewonderend naar de sterren.
Grote onbegrijpbare ,glinsterend pracht.
Diepte, onwezelijk, ginderboven verre.
Het nooit eindigen altijd verder gaan.
Omgeven door duisternis koolzwart.
maakt m'n hoofd leeg van alles ontdaan.
Duizelig ,dronken der helende nacht.
Wat is de zin van ons aardse zijn.
Vraag ik me telkens weer opnieuw af.
Waarom zoveel leed ,verdriet en pijn.
Dat het leven aan veel mensen gaf.
Toch als ik weer de sterren bekijk.
is er een heel wonderlijk gebeuren.
Dan voel ik heel diepe vrede in mij.
En wil 'k niet langer meer treuren.
Zondag 23 juli 2006
Vriendsschapdeken
Zit het je niet mee in het leven
doen je gedachten soms zelfs pijn
Kom dan onder mijn vriendendeken
wed dat je zorgen vlug minder zijn.
Ik leg mijn arm zacht rond je heen
en neem je dicht tegen me aan.
Zo voel je je al niet meer zo alleen
laat je verdriet en zorgen maar gaan.
Dan zoeken we samen mooie dingen
ze zijn er heus wel geloof me vrij.
Men kan er leuke liedjes over zingen
dan word in je hoofd alles weer blij.
Wat vind je ervan zullen we het doen
niet wachten geef het even de kans.
Ik zend je al vlug een dikke zoen
bel me en ik kom dadelijk langs.
doen je gedachten soms zelfs pijn
Kom dan onder mijn vriendendeken
wed dat je zorgen vlug minder zijn.
Ik leg mijn arm zacht rond je heen
en neem je dicht tegen me aan.
Zo voel je je al niet meer zo alleen
laat je verdriet en zorgen maar gaan.
Dan zoeken we samen mooie dingen
ze zijn er heus wel geloof me vrij.
Men kan er leuke liedjes over zingen
dan word in je hoofd alles weer blij.
Wat vind je ervan zullen we het doen
niet wachten geef het even de kans.
Ik zend je al vlug een dikke zoen
bel me en ik kom dadelijk langs.
Donderdag 20 juli 2006
Oorlogsherinneringen
Hij is nu haast zeventig jaar
en als de kinderen komen
steeds weer een vraag.
Vake ,"hoe was dat weer
in die oorlogs tijd
Vertel eens van vroeger
hoe was dat voor jou."
En ergens zou je dan denken
aan heel ,veel verdriet.
Angsten en leed
wat je dan gewoonlijk ziet
Maar, neen, hoor, zijn ogen
die gaan dan hard blinken
en alles word stil, heel stil.
Hij vertelt over hoe tanks
daar stonden te staan,je kon
er gewoon even binnengaan.
Het legermateriaal dat achterbleef
Dat haalden zij allemaal
beetje bij beetje ,helemaal leeg.
Er was in die dagen altijd ergens
iets ,zegt hij net alsof hij
de beelden nog zo voor zich ziet.
Een vliegtuig dat neerstorte
niet zo heel ver van hier.
Massa's mensen die gingen kijken
dat zijn herinneringen die blijven.
De dagelijkse douche op de mijn
het kommetje soep ,een waar festijn.
De chocolade van de Amerikaan
en cornetbeuf die ze toen kregen.
Niet alle Duisters waren slecht
ze hebben me zelfs het leven gered .
Toen ik, zo klein op het dak rondkroop.
Zo krijgen onze kleinkinderen
van hem te horen.
Dat zelfs vreselijke oorlogen
het leven niet laten stilstaan.
Er altijd hoop moet blijven bestaan.
Hoe moeilijke tijden ook moge zijn
ergens schijnt 'n lichtje dat verzacht de pijn.
en als de kinderen komen
steeds weer een vraag.
Vake ,"hoe was dat weer
in die oorlogs tijd
Vertel eens van vroeger
hoe was dat voor jou."
En ergens zou je dan denken
aan heel ,veel verdriet.
Angsten en leed
wat je dan gewoonlijk ziet
Maar, neen, hoor, zijn ogen
die gaan dan hard blinken
en alles word stil, heel stil.
Hij vertelt over hoe tanks
daar stonden te staan,je kon
er gewoon even binnengaan.
Het legermateriaal dat achterbleef
Dat haalden zij allemaal
beetje bij beetje ,helemaal leeg.
Er was in die dagen altijd ergens
iets ,zegt hij net alsof hij
de beelden nog zo voor zich ziet.
Een vliegtuig dat neerstorte
niet zo heel ver van hier.
Massa's mensen die gingen kijken
dat zijn herinneringen die blijven.
De dagelijkse douche op de mijn
het kommetje soep ,een waar festijn.
De chocolade van de Amerikaan
en cornetbeuf die ze toen kregen.
Niet alle Duisters waren slecht
ze hebben me zelfs het leven gered .
Toen ik, zo klein op het dak rondkroop.
Zo krijgen onze kleinkinderen
van hem te horen.
Dat zelfs vreselijke oorlogen
het leven niet laten stilstaan.
Er altijd hoop moet blijven bestaan.
Hoe moeilijke tijden ook moge zijn
ergens schijnt 'n lichtje dat verzacht de pijn.
Geschreven door liev om 20:43
Reageer op dit bericht
Donderdag 20 juli 2006
Natuurwetenschappen.......
Hij was een jongetje van ongeveer 10
haalde op school wel eens tien op tien.
Zo ook in de boeiende natuurkundeles
Daar stak men eieren in een glazen fles.
De meester die sprak over invloeden van
verschillende stoffen wat allemaal kan
Het eierenschaaltje dat word heel slap
als je het legt in azijn .....in een tas.
Dus thuisgekomen ,de test werd gedaan
een eitje, een tas en azijn bijgehaald.
Dat alles moest boven op een kast staan
zo kon er geen enkel mens makkelijk aan.
Maar ja, dat was buiten moeder gerekend
zij kwam van de kapster ,haartjes gestreken.
Het eerste waar toch haar ogen naar keken
Was die tas ,wie zet dat daar, wilde ze weten.
Ze reikte haar armen naar omhoog
stond op haar tenen ,ze was niet groot.
Voorzichtig trok ze de tas naar voor
tot de hele goedje over haar kapsel droop.
Het knaapje had alles van op afstand bekeken
wist dat hij nu niet om genade mocht rekenen.
Want moeders gelaat was helemaal getekend
met eiwit en schalen en eigele strepen.
haalde op school wel eens tien op tien.
Zo ook in de boeiende natuurkundeles
Daar stak men eieren in een glazen fles.
De meester die sprak over invloeden van
verschillende stoffen wat allemaal kan
Het eierenschaaltje dat word heel slap
als je het legt in azijn .....in een tas.
Dus thuisgekomen ,de test werd gedaan
een eitje, een tas en azijn bijgehaald.
Dat alles moest boven op een kast staan
zo kon er geen enkel mens makkelijk aan.
Maar ja, dat was buiten moeder gerekend
zij kwam van de kapster ,haartjes gestreken.
Het eerste waar toch haar ogen naar keken
Was die tas ,wie zet dat daar, wilde ze weten.
Ze reikte haar armen naar omhoog
stond op haar tenen ,ze was niet groot.
Voorzichtig trok ze de tas naar voor
tot de hele goedje over haar kapsel droop.
Het knaapje had alles van op afstand bekeken
wist dat hij nu niet om genade mocht rekenen.
Want moeders gelaat was helemaal getekend
met eiwit en schalen en eigele strepen.
Geschreven door liev om 20:30
Reageer op dit bericht
Woensdag 19 juli 2006
Manneke maan.......
Manneke maan ,zie me hier staan
heel in mijn eentje ,gewoon stik alleen.
Kan je mij zeggen waartoe dit leid
waarom mijn hart droge tranen schreit.
Donker is de nacht ,mijn gedachten zwaar
hoe ik ook peins niets word er klaar.
Ze komen en gaan de vele ,vele vragen
wanneer zullen antwoorden opdagen.
Zeg me waar komt toch die onrust vandaan
dat onzeker wezen ,....manneke maan.
Is het misschien heel gewoon voor de mens
dat hij zo vaak in kringetjes denkt.
Ik zie je daar staan ,zo hoog boven mij
praat tegen jou ,laat mijn gedachten vrij.
Gek, maar toch lijk het zinvol geweest
het gesprekje met jou verlichte mijn geest.
heel in mijn eentje ,gewoon stik alleen.
Kan je mij zeggen waartoe dit leid
waarom mijn hart droge tranen schreit.
Donker is de nacht ,mijn gedachten zwaar
hoe ik ook peins niets word er klaar.
Ze komen en gaan de vele ,vele vragen
wanneer zullen antwoorden opdagen.
Zeg me waar komt toch die onrust vandaan
dat onzeker wezen ,....manneke maan.
Is het misschien heel gewoon voor de mens
dat hij zo vaak in kringetjes denkt.
Ik zie je daar staan ,zo hoog boven mij
praat tegen jou ,laat mijn gedachten vrij.
Gek, maar toch lijk het zinvol geweest
het gesprekje met jou verlichte mijn geest.
Geschreven door liev om 20:38
Reageer op dit bericht
Zaterdag 15 juli 2006
reis met hindernissen 6 ...einde
Geschreven door liev om 22:33
Reageer op dit bericht
Dinsdag 11 juli 2006
Een reis met hindernissen 5
Vrijdagmorgen.
De kinderen geven nog geen teken van leven ze hebben gisterenavond onder mekaar leute gemaakt .Dus we gaan met ons beidjes ontbijten.
Ook het ontbijt brengt afleiding .Je kan de anderen een beetje gadeslaan en dat op zich kan ontspannend werken.
Terug boven op ons terras proberen we de zon een beetje te ontwijken.Ik heb Jean zijn zetel in de vensteropening gezet en het tafeltje over zijn benen zodat hij volledig schaduw heeft.Hij geniet van zijn sigaartje en ik speel in mijn eentje een beetje kaart .Woorden worden er niet veel gesproken ,het samenzijn op zich is voldoende.
Dan horen we leven in de kamers langs ons .Rolluiken gaan omhoog.
Na een vlugge, goede morgen maken ze zich klaar en wij trekken terug mee naar beneden een tasje koffie gaat er altijd in.
Geen plannen vandaag , Jan en Liesbet gaan morgen terug naar huis.
Zij willen het rustig houden ,de weg naar huis is lang.
Samen gaan Jean en ik naar de plaatselijke supermarkt inkopen doen.
Dat is zowat het enige wat er gebeurt.Een lees en zwemdagje ,een beetje relaxen.'s Avonds de dialyse en weer slaaptijd.
blik op de wandelweg langs de zee.
deze struiken vind je overal ze bekleden vele betonnen wanden
De kinderen geven nog geen teken van leven ze hebben gisterenavond onder mekaar leute gemaakt .Dus we gaan met ons beidjes ontbijten.
Ook het ontbijt brengt afleiding .Je kan de anderen een beetje gadeslaan en dat op zich kan ontspannend werken.
Terug boven op ons terras proberen we de zon een beetje te ontwijken.Ik heb Jean zijn zetel in de vensteropening gezet en het tafeltje over zijn benen zodat hij volledig schaduw heeft.Hij geniet van zijn sigaartje en ik speel in mijn eentje een beetje kaart .Woorden worden er niet veel gesproken ,het samenzijn op zich is voldoende.
Dan horen we leven in de kamers langs ons .Rolluiken gaan omhoog.
Na een vlugge, goede morgen maken ze zich klaar en wij trekken terug mee naar beneden een tasje koffie gaat er altijd in.
Geen plannen vandaag , Jan en Liesbet gaan morgen terug naar huis.
Zij willen het rustig houden ,de weg naar huis is lang.
Samen gaan Jean en ik naar de plaatselijke supermarkt inkopen doen.
Dat is zowat het enige wat er gebeurt.Een lees en zwemdagje ,een beetje relaxen.'s Avonds de dialyse en weer slaaptijd.
blik op de wandelweg langs de zee.
deze struiken vind je overal ze bekleden vele betonnen wanden
Geschreven door liev om 20:45
Reageer op dit bericht
Maandag 10 juli 2006
Een reis met hindernissen 4
| ||
|
| ||
Zeggen dat we thuis zoveel moeite moeten doen om zo'n plantje in leven te houden. 
Ook hier weer veel woningen op een beperkte plaats.Als je in de anonimiteit wil verdrinken, ben je hier op je plaats.Zal voor onze bekende belgen wel zijn wat ze zoeken.denk ik. 
Via de autostrade rijden we terug naar ons verblijf ,tevreden dat we het gezien hebben..........Arrivederci.................
Geschreven door liev om 00:00
Reageer op dit bericht