Mijn broertje zat nog in de kleuterklas werd op' n dag onschuldig gestraft. Dat deed ontwaken boze gevoelens ik was daarbij ontzettend woedend.
De juffrouw wilde niet eens luisteren zij zag alleen maar gebroken ruiten. Knaapjes die stoer stenen gooiden 'n lichte vorm van geweld ontplooiden.
Waarom zij juist mijn broertje koos hij was maar amper een vuist groot. Ik kon niet begrijpen wat plaatsvond was door 't gebeuren totaal verstomd.
Ze trok hem bij zijn oor naar binnen daar mocht hij volgens haar bezinnen. Aan 't venster stond ik daar te wenen voelde leed en smart tot in mijn tenen.
Hij met zijn knietjes op de harde tree zelfs ernaar te kijken deed al zeer. Tranen die liepen over zijn wangen aan z'n neusje snottebelle hangen.
De juf kon niet tegen het geschrei gaf hem een klap en wat ze zei. Dat kwam ik nooit of nooit te weten hij heeft toen in haar been gebeten.
Het gekke in dit heel droef verhaal is dat hij daarna spelen mocht gaan. De juf nog dagen heeft rondgelopen met mijn broertjes tanden hun sporen
Ik liep in mijn tuin midden in de nacht. Keek bewonderend naar de sterren. Grote onbegrijpbare ,glinsterend pracht. Diepte, onwezelijk, ginderboven verre.
Het nooit eindigen altijd verder gaan. Omgeven door duisternis koolzwart. maakt m'n hoofd leeg van alles ontdaan. Duizelig ,dronken der helende nacht.
Wat is de zin van ons aardse zijn. Vraag ik me telkens weer opnieuw af. Waarom zoveel leed ,verdriet en pijn. Dat het leven aan veel mensen gaf.
Toch als ik weer de sterren bekijk. is er een heel wonderlijk gebeuren. Dan voel ik heel diepe vrede in mij. En wil 'k niet langer meer treuren.
Hij is nu haast zeventig jaar en als de kinderen komen steeds weer een vraag. Vake ,"hoe was dat weer in die oorlogs tijd Vertel eens van vroeger hoe was dat voor jou."
En ergens zou je dan denken aan heel ,veel verdriet. Angsten en leed wat je dan gewoonlijk ziet Maar, neen, hoor, zijn ogen die gaan dan hard blinken en alles word stil, heel stil.
Hij vertelt over hoe tanks daar stonden te staan,je kon er gewoon even binnengaan. Het legermateriaal dat achterbleef Dat haalden zij allemaal beetje bij beetje ,helemaal leeg.
Er was in die dagen altijd ergens iets ,zegt hij net alsof hij de beelden nog zo voor zich ziet. Een vliegtuig dat neerstorte niet zo heel ver van hier. Massa's mensen die gingen kijken dat zijn herinneringen die blijven.
De dagelijkse douche op de mijn het kommetje soep ,een waar festijn. De chocolade van de Amerikaan en cornetbeuf die ze toen kregen. Niet alle Duisters waren slecht ze hebben me zelfs het leven gered . Toen ik, zo klein op het dak rondkroop.
Zo krijgen onze kleinkinderen van hem te horen. Dat zelfs vreselijke oorlogen het leven niet laten stilstaan. Er altijd hoop moet blijven bestaan. Hoe moeilijke tijden ook moge zijn ergens schijnt 'n lichtje dat verzacht de pijn.
Hij was een jongetje van ongeveer 10 haalde op school wel eens tien op tien. Zo ook in de boeiende natuurkundeles Daar stak men eieren in een glazen fles.
De meester die sprak over invloeden van verschillende stoffen wat allemaal kan Het eierenschaaltje dat word heel slap als je het legt in azijn .....in een tas.
Dus thuisgekomen ,de test werd gedaan een eitje, een tas en azijn bijgehaald. Dat alles moest boven op een kast staan zo kon er geen enkel mens makkelijk aan.
Maar ja, dat was buiten moeder gerekend zij kwam van de kapster ,haartjes gestreken. Het eerste waar toch haar ogen naar keken Was die tas ,wie zet dat daar, wilde ze weten.
Ze reikte haar armen naar omhoog stond op haar tenen ,ze was niet groot. Voorzichtig trok ze de tas naar voor tot de hele goedje over haar kapsel droop.
Het knaapje had alles van op afstand bekeken wist dat hij nu niet om genade mocht rekenen. Want moeders gelaat was helemaal getekend met eiwit en schalen en eigele strepen.
Een velige wereld dat wil elkeen...
