Schelde 6 januri 2006 25

De VMM kabine gelegen op he linkerdeel van het vlottende ponton gedeellte.
ook hier zie je duidelijk hoe de stroom breekt tegen het ijzer en diudelijk de snelheid van het water is te zien.

Zoals ik reeds vermelde, kon ik ook evengebruik maken van mijn aanwezigheid op verboden gebied om zoals de hierbij gevoegde foto enkele detail opnamen te maken van de Schelde. Het is EB, ofwel afgaande tij wanneer ik mij  daar bevind, en het water reist met een enorme kracht en snelheid richting zee. De koude en de stroming zorgen in ieder geval voor een dodelijke mix wanneer je nu in de rivier zou belanden.

Een blik in de stalen bewaker der Schelde, onopvallende niet eens storende maar belangrijke kabine. Zet ze aan de kant en God weet hoe snel deze brakwaterloop,een dode en ongeneesbare riool zal zijn zonder hoop.

En toen kwam ik deze dame tegen. Mevr.Sandra De Smed, Ze wandelde gezwind door de ijzige koude over de witte steiger. ik kon geen uiterlijke details vinden wat wees op de reden van haar aanwezigheid. Frank als ik ben vroeg ik haar dan ook of ze misschien op de aangemeerde sleepboten werkte, wat ze met een brede glimlach weerlegde. Haar aanwezigheid stond in het het teken van ons aller belang. Verbonden aan de VMM (Vlaamse milieumaatschappij), afdeling meetnetten en onderzoek, waar ze de functie verantwoordelijke immisiemeetnet Nete en beneden-Schelde heeft. Op haar vraag of ik graag even mee het onderzoekslabo, dat zich op het drijvende deel van het ponton bevind wou bezoeken, heb ik dan ook gretig ja geknikt. Zo kwam ik ook op normaal verboden terein voor onbevoegde personen,wat mij dan ook weer enkele unieke beelden verschafte, niet alleen foto's maar ook een uitgebreide uitleg over de werking en de toestand,maar eveneens van de verbetering van het Scheldewater, kon ik met eigen ogen vaststellen. en uiteraard was dan ook snel de link gelegd naar, wat 50 jaar is beschadigd is niet op 1,2,3 genezen. Ze vertelde mij over de verschillende meettoestellen die constant alle mogelijke metingen uitvoeren zoals ph, geleiding, en andere aanwezige stoffen die de gezondheid van de stroom beinvloeden. Niet alleen haar scheikundige maar ook geschiedkundige kennis over de Schelde bleek snel in de loop van het gesprek, en de wetenschap dat deze dame uit Herentals haar kennis gebruikt om deze rivier, en haar uniek biotoop opnieuw leefbaar te maken en houden, overtuigde mij toch van het nut dat de bevolking heeft door de bekende milieutaksen. Het was de moeite waard, haar en de moderne visie van het VMM betreffende de Schelde te leren kennen. Bedankt in iedere geval. En hopelijk tot ziens.

Of het van de kou was, of de ouderdom, weet ik niet, maar kon het niet laten ook eens met de weinige lijnen te spelen.

De dag is nu een feit, zelfs de koude neemt iets af en we nemen een standpunt in waarop we Lillo eigenlijk een beetje kunnen bekijken vanop de stroom. Bijna net zoals eeuwen geleden de Schelde vissers het zagen wanneer ze met hun rijke buit, toen nog arme mensen maaltijden aankwamen.

Ook dichterbij beneden, links of rechts, kan en onderdeeltje van de je omringende rijkdom iets schenken waar je even bij stil blijft staan. Een lijnenspel, kleuren, een oude gedachte, een detail uit kilometers rivier.

Iets wat je als fotograaf nooit mag vergeten, de zon schijnt ook achter je. Draai je regelmatig om, zo zie je ook het licht haar werk verichten op andere plaatsen. Het geeft soms de meest zacht gekleurde panorama's weer.

Ook hier een andere look op de zelfde plaats.

Zoals ik reeds zei,

Licht en water, moederschoot van alle leven op aarde. Wist U dat de Schelde hier een uniek biotoop heeft?

De zon is nu hoog genoeg om over de wolk van stoom te toornen, en brengt opnieuw een pastelkleurige hemel te toon. Ik kruip met toch een beetje angst tussen de rotsblokken aan de havenpunt. Het bevroren water maakt hen spiegelglad maar weerkaatst dan ook weer het licht van de zon.

En de zon brengt meer en meer schoonheid voor de dag. Zelfs de wetenschap dat de enige wolk aan de hemel, kunstmatig is geproduceerd. Maar zorgt voor een ondersteunende omkadering in het geheel, is even bijkomstig. Zelfs tussen de meest brullende vlammen, rokende schouwen en stalen gebinten, begin ik de schoonheid van "La Luna" te ondekken, tijden veranderen, vergezichten ook. Schoonheid is het eeuwigdurende geschenk van onze lichtgevende ster.

De mooiste momenten, de zon is reeds hoger aan de horizon, haar licht speelt nu een fijn en gevoelig spel met de golfjes. Het lijkt alsof de stroom miljoenen diamanten richting zee vervoerd.

Ik wil mijn ISO 64 behouden net als mijn f8 diafragma en mijn snelheid hoog genoeg brengen om het opspattende water( veroorzaakt door het voorbij varen van een zeeschip) tegen de dijk te bevrieren. Door de 200mm lens moet ik iets prijsgeven aan licht maar dat resulteerd dan weer in een iets meer donker en dramatisch geheel.

Ben ondertussen even naar het haventje gewandeld, en heb stelling genomen aan de laatste bolder, daar waar ooit de oude aanlegsteiger heeft gestaan. En de drie koningen brachten ook mij een gouden geschenk.

En ja daar is ze, koeltorens van Bayer hadden een mistlaag gevormd voor de opkomende zon. Hierdoor was ze reeds even aan de horizon voor ik ze helemaal te zien kon krijgen.