Berichten van 1 februari 2006 tot 28 februari 2006

"Een concert: de ouverture tot een collectieve hoestbui."

"Een hoofd vol gedachten geeft als een zaal vol mensen: ongearticuleerd geroezemoes."

"Leugens dienen vaak om de waarheid aannemelijk te maken."

"Het geluk is makkelijker te bereiken per auto dan op de fiets."

Johan Goudsblom (°1932) studeerde sociale psychologie aan de Universiteit van Amsterdam, promoveerde op het thema 'Nihilisme en cultuur' (1960) en is emeritus hoogleraar van de vakgroep Sociologie van diezelfde universiteit. Hij werkte intensief samen met zijn grote inspirator Norbert Elias en daaruit ontstond in Amsterdam de school van de figuratiesociologie.
Zijn onderzoek heeft betrekking op sociologische langetermijnprocessen. Zijns inziens biedt het onderzoek naar zulke processen de socioloog veel inzichten. Zonder historisch inzicht krijgt de sociologie te maken met een steeds verder doorgaande specialisering en daar is hij niet enthousiast over. 'Mijn specialisme is het generalisme', vindt Goudsblom.

\"Idealisten worden zeldzamer omdat ze geen carrière meer kunnen maken.\"

‘’De hedendaagse jeugd wil niet meer wachten tot ze oud is om ontgoocheld te worden.’’

Dirk Wilmars (1913-1987), auteur van politieke werken, o.a.: Le problème belge, 1968

Onlangs kwam een Free bij ons op bezoek. Hij was van plan om samen met zijn vrouw Frie een buitenlandse baby te adopteren.  De cursus voor adoptieouders die men nu verplicht dient te volgen, zat er voor hen bijna op. Hij kwam gewoon eens praten over adoptie omdat hij wist dat Herman en ik drie adoptiekinderen hadden die nu allemaal ouder dan 23 jaar zijn. Er is een tijd geweest dat ook wij ‘ervaringsdeskundigen’ opzochten. Free praatte enthousiast en vol vertrouwen in zijn voornemen. “Ergens moet je als ouder toch ook rekening houden met het fenomeen racisme” zei ik. “Allez gij” sprong hij op “dat is nu toch niet meer zo”. Racisme is nu nog altijd een zorg voor ons, ouders van gekleurde kindjes en de groeiende aanhang van het Vlaams Belang zal deze toestand niet verbeteren. Zij leggen een stigma op de gekleurde medemens die een etiket opgekleefd krijgt van profiteur, fraudeur, dief, agressieveling, … Kortom al wat slecht gaat in onze maatschappij is de schuld van de gekleurde medemens.

Van onze aangenomen kinderen hebben er twee een ‘kleurtje’; de ene lijkt op een Chinees en de andere op een Indiaantje. De derde is gemaakt door blanke ouders. Matje, ons Chinezeke met een licht kleurtje kwam recht uit de materniteit bij ons wonen. Hij is een jongen met een gouden hart – het leven is mooi – hij heeft meer vrienden dan zijn vrienden, vrienden hebben. In de dorpsschool was hij de favoriet van velen en toch… Toen hij tijdens de collegejaren in een kleine stad aan een bushalte stond te wachten, kwam een man op hem af: “zeg joeng, maakt eens da ge na huis ga. Ga naar waar ge vandaan komt.” Hij duwde Matje met de elleboog. Gelukkig was hij sociaal vaardig genoeg om niet te reageren en op te stappen naar een volgende bushalte. Hij kwam thuis bleek en ontdaan toe. 16 jaar – kleine stad: eerste ervaring met racisme. Nu hij in Leuven aan de universiteit studeert en met kameraden op stap gaat, zagen we het weer gebeuren. Deze keer waren het alcoholgevulde of gedrogeerde leeftijdsgenoten … Op een keer had Mat met vrienden afgesproken om op de oude markt aan een bepaald café samen te komen; hij was wat vroeg en stond dus te wachten. Er nadert een luidruchtige bende. Ter hoogte van Matti waait een arm uit de groep die Matti op het gezicht mept en in een paar seconden zijn ze straat al uit. Versuft realiseerde Matti wat hem overkomen was. Hier kwam racisme langs! Hoe voel je je als mama wanneer je kind wordt aangevallen? Ook de daders hebben ouders. Zouden zij goedkeuren wat hun kinderen deden? Ik vraag me dat dikwijls af.

Een volgend voorval moest zusje overkomen. Zij houdt van  mountainbiken en is dus veel alleen op de baan. Op een dag rijdt ze op een smalle fietsstrook van Aarschot naar Scherpenheuvel. Ze is haast niet te herkenen: strakke bijna mannelijke mountainbikekleding, fietshelm op, alleen bruine armpjes en beentjes verraden haar kleur. Zonder aanwijsbare reden vertraagt een auto naast haar, een jonge Onslow achter het stuur in z’n onderhemdje en mevrouw op de passagierszetel. Het was warm en mevrouw draait het raampje open. Meneer roept iets door het raam en probeert zusje de weg af te snijden. Verbaasd ziet ze dat een jongetje van ongeveer vijf achter in de auto tegen de ruit plakt en zijn tong en middenvinger uitsteekt. Ze lachen allemaal. Even verder stapt de man uit z’n wagen en wacht zus dreigend af op het fietspad. Zus steekt de brede baan over en raakt voorbij. Na nog wat schelden en lachen verdwijnt het ‘jonge’ gezin. Wat heeft die mensen in godsnaam bezield? Omdat zus donkerder van kleur is, heeft zij de meeste onaangename ervaringen gehad, een stuk of vier, denk ik.

Geen racisme tegenover je gekleurde kinderen? Vergeet het!  Begrip en verdraagzaamheid blijven ook vandaag nog belangrijke waarden.

http://www.indonesie.nu/

http://www.travelmarker.nl/bestemmingen/azie/indonesie/reizen/reis.htm

http://www.indonesie.nl/#top

http://www.vakantielanden.net/indonesie.htm

http://www.op-reis.com/05%20azie/indonesie/java/java-front.htm

http://indonesie.bestelinks.nl/

“Alleen tranen openen de poorten van de hemel.”

(Rebbetzin Tzipporah Heller)

Rebbetzin Tzipporah Heller is sinds 1980 lid van de faculteit aan de Neve Yerushalayim universiteit van Jeruzalem. Haar expertise betreft analyse van bijbelteksten en Joodse filosofie. Ze doceert binnen de filosofie vooral Mainmonides en Maharal.

"Een man die veel leest en te weinig zijn hersenen gebruikt, wordt al te vlug een geestelijke luilak"

"Om een onberispelijk lid van een schaapskudde te zijn, moet men vóór alles een schaap zijn."

"De enige verstandige manier van opvoeden bestaat eruit een voorbeeld te zijn, desnoods een waarschuwend voorbeeld."

"Alles moet zo simpel mogelijk gemaakt worden, maar niet simpeler."

"Een vooroordeel is moeilijker te splitsen dan een atoom."

"Een avond waarop iedereen het eens is, is een verloren avond."

"Alles dat werkelijk groots en inspirerend is, is gecreëerd door een individu dat kon werken in vrijheid."

"Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal."

"Twee dingen zijn oneindig, het universum, en menselijke domheid. Maar van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker..."

"Het probleem vandaag de dag is niet de atoomenergie, maar het hart van de mens."

Albert Einstein  (1879 - 1955)

Een in Duitsland geboren, Amerikaanse natuurkundige. Hij is bekend geworden met zijn vooruitstrevende theorien over relativiteit en het bestaan van deeltjes in licht. Voor het laatste onderwerp heeft hij de nobelprijs gekregen.

Einstein is op 14 maart 1879 geboren in Ulm en heeft het grootste deel van zijn jeugd doorgebrachten in Munchen, waar zijn ouders een winkeltje hadden. Al op jonge leeftijd had hij een grote belangstelling voor natuurkundige en het talent om ingewikkelde wiskundige concepten te begrijpen: op zijn twaalde leerde hij zichzelf Eucledische geometrie.

CHINA

ZUID KOREA

ISRAËL

BALI (Indonesië)

Na het ontbijt kon ons busje niet gauw genoeg vertrekken richting de baby’s. Negen uur en al weer drukkend en klam warm. Kleine Sari lag er slapjes bij en nog altijd even bleek. In de reiswieg lag ze een beetje verloren. Ik stopte een opgerold dekentje achter haar rugje – dat hielp. Een dun lakentje liet alleen haar neusje nog vrij. Na het afrekenen van onkosten vertrokken we. De weg naar de luchthaven, het inchecken, bagagecontrole … eigenlijk weet ik daar bijna niks meer van. Mijn gedachten waren bij het zwakke Saartje.
Met de straffe pil tegen diarree op zak duffelde ik haar goed in want de airco zorgde voor koude lucht. Tijdens de vlucht was Saartje alleen rustig als haar kleine handje mijn vinger kon vasthouden of als ze tegen mij aan lag.


Om de vier uur kreeg ze een flesje en tijdens de tussenstops mocht ik met haar in het vliegtuig blijven zitten. Het garudapersoneel was erg attent.

Shiphol, here we come!!!

BELGIË

Tweede dag in Jakarta.
Op het einde van deze dag was het begeerde visum in m’n bezit, de terugvlucht geconfirmeerd en had ik veel zweet gelaten door de warmte en vooral de traagheid der dingen… Ik ging op bezoek bij Saartje,bezorgd over haar toestand en schrok me en bult toen ik haar zag. Ze lag in hetzelfde bedje als het Duitse meisje – geen probleem- en op elk tutje stond een naam. De Duitse baby was snipverkouden en Saartje had haar tutje in de mond…. Dat ze verkouden zou worden was niet zo erg, maar ze was er al zo slecht aan toe, op het randje van uitdroging. Ik werd erg ongerust over wat komen moest.

In het hotel deed ik een fax: ‘alles geregeld – morgen vlucht naar Shiphol – kleine Sari is zwakjes’. Als antwoord kwam een paar uur later het volgende: ‘Afspraak gemaakt bij pediater – we kunnen onmiddellijk op consultatie als je thuis komt - we zullen in Shiphol zijn’. Als we het halen tot na de vlucht dan komt alles in orde.

                                                                                      ... wordt vervolgd

Ik pak de reiswieg uit die ik van thuis had meegebracht en stop al mijn gerief in een valies. Kleine Sari zou wel drie keer in de reiswieg kunnen.

Vandaag was het zover. Ik mocht Sari meenemen naar Jakarta en vandaar zouden we twee dagen later naar huis vliegen.

Eén van de kindermeisjes had Saartje al aangekleed. Ik bedankte, vereffende de rekeningen van dokter en apotheek en vertrok terwijl de tuinman vriendelijk knikte.

We werden naar de luchthaven gereden. Gelukkig hielp de chauffeur met de bagage. Ik had alle moeite om in de wieg te vrijwaren van geduw en geprang. Nu zou het veel makkelijker gegaan hebben met bijvoorbeeld een zak om het baby’tje op je borst te dragen. Een wuivende chauffeur in een woelige menigte is het laatste beeld dat ik van Surabaya heb.  De dag zou nog zwaar worden…

In het vliegtuig was Saartje alleen rustig als ik haar tegen me aan hield – wel een zalig gevoel.

In Jakarta reden we met een taxi naar het weeshuis waarvan het adres op een briefje stond. We werden daar heel vriendelijk onthaald en de baby’s lagen daar per twee in een proper bedje. Ik vroeg om Saartje goed in ’t oog te houden vanwege haar diaree en laag gewicht. Geen probleem … ze hadden alle informatie doorgekregen. Hoewel ik me vrij gerust voelde, vertrok ik niet graag – maar ja het ‘moest’.

Zo vlug als mogelijk ging het richting Belgische ambassade want overmorgen zou ik in het bezit moeten zijn van een visum voor Saartje.

Het was nog 20 minuten rijden voor we aan de Ambassade kwamen, een mooi verzorgde villa. Nu zit de ambassade op een zestiende verdiep van de Duitse bank building – ja tijden veranderen. Ons verhaal speelt zich tenslotte 25 jaar geleden af.

Binnen zat een knappe Indonesische achter de onthaalbalie. Of ik een visum kon aanvragen. Ja dat kon maar de vervanger van de ambassadeur was er niet en die moet z’n handtekening zetten. Het werd wachten, wachten en nog eens wachten.   Uiteindelijk kreeg ik een ontkennend antwoord op de vraag “Benarkah dia akan datang? (is het zeker dat hij nog gaat komen)”. Ik zou de volgende dag dan terugkomen…

Die avond ontmoette ik de oudere zussen van mijn Indonesische vriendin in België. Lhee en Ting namen me mee naar een uitvoering van Balinese dansen in de tuinen van het Hyatt hotel. Prachtig hoe sierlijk en beheerst die dansers zich bewogen… onwezenlijk mooi klonk ook de begeleidende muziek. En toch voelt het wat wereldvreemd aan zeker als je denkt aan de stakkers in de kampung… … …

“Morgen … naar de ambassade en de dag daarna naar huis als alles goed loopt toch.”

                                                                           …wordt vervolgd…