Archief

Klik op het pistenplan om de foto te vergroten.

Sportta had weer eens gevraagd om aan beginnelingen skiles te geven. Dat jaar was er een grote bultvorming. Dat was een uitdaging om die bulten goed de baas te kunnen.

Bulten moet men opvangen met de knieën en het bovenlichaam moet op de zelfde hoogte blijven. Doet ge dat niet bij enkele bulten na elkaar dan krijgt ge schokken te verwerken en kunt ge hoofdpijn krijgen.

Rechts van de babylift (lift 11) was er een mooie bult. Na de uitleg deed ik het voor en de beginnelingen deden het goed achterna. Het had geen zin om verder naar beneden te skiën en de baybylift te nemen. Dus stapten wij elke keer terug naar omhoog.

Dan gingen wij springen met ons op de bult af te duwen. Natuurlijk kwamen wij verder op de sneeuw terecht en moesten wij meer stappen. Daarom draaiden wij in de lucht ons lichaam een kwart draai en bij het neerkomen gingen wij eventjes door de knieën.

Ik was tevreden over mijn beginnelingen en we namen de lift naar de Rosskopf. De afdaling 1 gaat op zeker ogenblik over in een breed dal met  flanken links en rechts. We gingen niet het dal in maar skieden op de rechter flank in de richting van de bomen. Beneden lagen er drie bulten achter elkaar. Ik keek uit of er geen andere skiers waren en dook naar beneden. De beginnelingen volgden mij en wilden onmiddellijk terug naar de Rosskopf.

Na enkele keren vroeg ik om op de flank de ski's goed te laten lopen om wat verder te geraken. Beneden lagen daar ook drie bulten maar de onderste was groot. Die was niet met de knieën op te vangen. Wij doken naar beneden. De beginnelingen waren enthoesiast over de luchtsprong. Zij vonden het tof dat ik dat hun niet had verteld.

Foto: spoken mama

Op een avond, het was al na middernacht, zaten wij met de leiding nog een glas wijn te drinken. Opeens komt Rupert, de hotelbaas, binnengestormd: ' Wat is daarboven allemaal gaande ?  Het is de drukste periode van het jaar en wij hebben allemaal onze nachtrust hard nodig !' Hij was woedend.

Ik liep naar boven. Op de gang van de tweede verdieping stonden de honderd en tien deelnemers van Sporta spook te spelen. Ze waren allemaal op dezelfde manier met een laken gekleed. Alleen hun ogen waren te zien. Ze wuifden met hun armen op en neer en riepen: 'Boe boe boe !'

Rupert greep een jonge deelnemer bij de arm en dreigde hem op straat te zetten en de buitendeur op slot te doen. In een vriesnacht  in de Oostenrijkse bergen was dat niet te doen. Ik zei: 'Rupert, rustig , rustig !' Ik riep zo luid als ik kon: 'Wie binnen de minuut niet in bed ligt, gaat morgen niet skiën !' Dat had effect. Rupert heb ik dan nog een korte maar goede nachtrust gewenst.

De volgende dag 's morgens kwam Walter naar mij. Hij skiede bij de beste groep en Zauchensee vond hij geweldig. Hij was 18 jaar oud en zou voor de laatste keer aan een skikamp kunnen deelnemen. Hij zei: 'Herman, deze nacht heb gij nogal een keel opengetrokken maar ja, gij moest Rupert kalm krijgen en eigenlijk hebt gij er deugd aan beleefd, hé.' Ik antwoordde: 'Walter, gij hebt mij helemaal doorzien en inderdaad is dat de origineelste grap, die ik ooit heb beleefd'. Walter was er zeker de aanstoker van.

Het jaar daarop was Walter wel in Zauchensee, als skileraar. 

Eens had Sporta een skileraar te weinig en ze vroegen mij of ik aan beginnelingen skiles wilde geven.

Bij de eerste keer kreeg ik al de naam dat ik gemakkelijk en vlug de schrik bij iemand kon wegnemen. De methode was heel eenvoudig. Ik verlangde nooit te veel ineens. Zo kregen ze vlug vertrouwen in mij en groeide hun zelf vertrouwwen zienderogen. 

De eerste dag stapten wij op de oever van het meer een beetje naar omhoog en ik leerde hen in een bocht naar links naar beneden te glijden. Dan moesten zij weer omhoog stappen en een bocht naar rechts maken, altijd weer opnieuw.

De volgende morgen konden zij al een paar bochten na elkaar maken. Op de middag stond heel mijn groep aan de tafel van de leiding. Liesbeth sprak in naam van heel de groep. Zij klaagden dat ik alleen maar techniek gaf. De andere groep beginnelingen konden spelen. Ik gaf hen groot gelijk maar vroeg wie er om twee uur naar het meer wilde komen om technische lessen te krijgen. Een jongen was akkoord. Liesbeth sloot zich bij hem aan en heel de groep volgde. Ik wilde dat zij de bochten echt meester waren, zo groot of zo klein als zij dachten. Om vier uur zei ik dat we nooit meer naar het meer kwamen.  De volgende morgen verwachtte ik hen aan de babylift (de kleine sleeplift onderaan bij de parking).

's Anderendaags zagen zij hoe anderen in de lift stapten. Wij gingen te voet naar boven om te zien hoe de skiërs daar uitstapten. In grote bochten skieden wij naar beneden. Zij waren erg enthoesiast en wilden terug naar boven. Omdat zij er op aan drongen gaf ik één keer toe maar daarna zijn we nooit meer met de babylift omhoog gegaan.

De laatste dag hadden wij alle afdalingen in Zauchensee gedaan behalve de zwarte, de zware pistes. Op de middag stond Liesbeth met de groep aan de leiderstafel. Zij verontschuldigden zich omdat zij op de tweede dag hadden geklaagd. Nu wilden ze mij bedanken omdat ik twee volle dagen techniek had gegeven. Hun vriendinnen en vrienden waren jaloers. Met twintelende ogen en met een glimlach op mijn gezicht heb ik hen bedankt voor het vertrouwen, dat zij in mij hadden gesteld.

De familie Pesendorfer kwam elk weekeind naar de eucharistieviering. Zij zochten contact met mij.

De vader had een slechte heup. Hij skiede vooruit. Als hij viel konden familieleden hem gemakkelijk bereiken. De moeder had de dochter en de twee zonen het skiën bijgebracht. De drie kinderen waren skileraar. Bij de skilessen stak de moeder op spychologisch vlak boven de anderen uit.

Zij vroegen mij of ik op de middag geen uur vrij had om met hen naar boven te gaan. Ik kon bochten maken en stemde er mee in. Zij vlogen in één trek 70 tot 80 meter lager. Ik maakte een bocht naar rechts, skiede over de hele breedte van de skipiste, maakte een bocht naar links en dwarste weer over de piste. Helemaal beneden zegde ik dat ik het fijn vond maar dat ik niet meer kwam, omdat heel de familie voortdurend op mij moest wachten. Zij schoten allemaal in een lach. Zij hadden een abonnement voor heel het winterseizoen. In de Kerst- en Paasvakantie waren zij daar en ook elke zaterdag. Ik liet mij overtuigen en stond hen elke middag op te wachten.

Eens volgden wij vanaf de Gamskogelhut een blauwe afdaling. Zij raadden mij aan om mij niet meer zo moe te maken.  Ik kon de ene bocht na de andere maken en rechter naar beneden skiën juist zoals zij dat deden. Voor de eerste keer vond ik die helling wat te steil. Een beetje lager lukte het wel. Was me dat een verademing. De krachtpatserij was een puur plezier geworden.

Een andere keer daalden wij af van de Tauernkar. Ik slalomde tussen enkele bulten door. Als ik bij de vader kwam zei hij:' Als ge bij die snelheid valt, breekt ge een been.' Ik antwoordde dat ik toch niet was gevallen.

Met de familie skieden wij eens naar beneden over een zwarte piste met veel bulten. Ik skiede naast de dochter. Opeens hoorden wij een geweldige knal boven ons. Twee skiërs  waren met elkaar in botsing gekomen. De dochter keek om en bleef kijken om te zien of het ernstig was. Ondertussen huppelde zij over de bulten. Als zij zou vallen, wilde ik dat absoluut zien. Zij viel niet maar ik schoof uit op de flank van een bult. In mijn val kromde ik mijn rug, maakte een rolling en kwam terug op mijn ski's terecht. De familie zei dat ik bijna nooit viel maar als het dan toch eens gebeurde, kon ik mij best uit de slag trekken. 

Een skileraar van Sporta had eigen skivakanties opgericht en had vele deelnemers van Sporta weggelokt. Er bleef Sporta niets anders over dan er mee op te houden. Van toen af huurden de familie Pesendorfer en ik elk jaar een appartement voor veertien dagen. Onze vriendschap is er alleen maar sterker door geworden. 

Een fles rode wijn.

De beste deelnemers kregen een Oostenrijkse skileraar. Sporta kocht voor hen  een liftabonnement voor tien dagen. Voor beginnelingen loonde dat niet. De eigen skileraars kregen kaarten en voor elke lift moesten er gaatjes geknipt worden. Bij een groep van elf deelnemers knipte de verantwoordelijke inderdaad elf keer maar zo ver uit elkaar dat er veertien of vijftien beurten weggeknipt waren. Er gebeurden ook andere zaken, waar een reukje aan was.

Van Sporta mocht ik een fles rode wijn bestellen om eens met de hoofdveranwoordelijke  van de liften te gaan praten. Als de fles naar onze tafel gebracht werd, kwamen de oudste deelnemers naar ons toe maar dat ging niet door. Ik schonk de glazen in en zegde dat de andere mocht beginnen. Ik verwachtte mij aan een reeks klachten. Hij gaf toe dat Sporta nogal bedrogen werd. Elke persoon van de leiding had per tien deelnemers recht op een vrije liftkaart en voortaan werden er maar juist zoveel gaatjes geknipt als er beginnelingen aan de lift stonden te wachten.

De fles wijn had gerendeerd.