Categorie: India

Trichy

Vijf jaar voordien had ik Trichy twee dagen bezocht. Nu waren de medebroeders nieuw voor mij. Zij omringden mij met alle zorgen. Zij waren zeer vereerd met mijn bezoek. Ik moest terugkomen en ik mocht geen vijf jaar meer wachten.

In 1998 zorgden de Norbertijnen in Trichy voor één parochie. Nu had de bisschop hun vijf parochies toegewezen. Bovendien stonden zij in voor een sociaal centrum en voor een school van 2000 leerlingen. Naar die school komen ook 40 jongens en meisjes, die door kinderverlamming meer of wat minder gehandicapt zijn. Ik heb hen in hun tehuis driemaal bezocht.

Ik wilde ook  naar het convent, waar 24 kandidaten zich voorbereiden om het jaar daarop bij de Norbertijnen in te treden. Het contact was zeer levendig en tenslotte moesten wij aan het gesprek een einde maken omwille van het middageten.

Op een avond zou een seminarie van de Paters van de Rozenkrans ingezegend worden. Ik had meer belangstelling voor mijn medebroeders dan voor een gebouw maar na enig tegenpruttelen gaf ik toch toe. Groot was mijn verbazing: van de inzegening heb ik niets gemerkt maar er werd een nieuwe priester gewijd. Er was veel volk in open lucht en na de plechtigheid kreeg iedereen een schotel met rijst, vlees, vis en groenten. Er was natuurlijk geen bestek. Iedereen at met de hand maar het voornaamste op dat moment was wel het onderlinge contact met elkaar.

Nabeschouwing

De onderdanigheid tegenover iemand, die op de maatschappelijke ladder maar één trapje hoger staat, is niet te beschrijven. Terzelfder tijd gebruiken diezelfde mensen stoere, autoritaire taal tegenover iemand, die armer is of wat minder kan. Ik had er moeite mee om dat te verwerken. De laatste week heb ik daarin bijgeleerd. Ik behandelde een chauffeur op gelijke voet maar daar kon hij niet mee omgaan: hij kende geen enkele grens meer. India schuift stilaan op naar meer gelijkwaardigheid tussen mensen maar heeft daar nog veel tijd voor nodig.

Deze meisjes zijn Laxmi en Rama Devi. Zij zijn een tweeling en werden in jui 1998 geboren. Ik geef hen de kans om naar school te gaan. Zij zijn verstandig en hebben vorig jaar het eerste jaar Baccalaureaat Kunst een Geschiedenis met glans doorlopen.

Een medebroeder was vergeten in de luchthaven mijn terugreis te bevestigen. Die laatste dag was het een grote feestdag in heel India. Alles was gesloten. Een moslim echtpaar kon ons verder helpen. Zij en hun personeel bidden elke dag twintig minuten vooraleer zij de zaak openen. Eerst moest er dus gebeden worden. Het afwisselend bidden gaf een fijn gevoel. Uit dankbaarheid heb ik hun later deze foto's doorgestuurd.

Dit is het einde van het verslag van mijn twee reizen naar India.     Ik dank u voor uw belangstelling.

De meisjesschool in Panjampatti kan men vergelijken met een middelbare school bij ons. Er zijn bijna 2000 leerlingen en 400 blijven er overnachten.

De leerkracht wiskunde stond mij haar kamer af en zij zelf sliep buiten op de vloer. Met veel afwisseling heeft zij onze maaltijden bereid.

De leerkracht Engels had zeven leerlingen van 16 jaar en een van 11 jaar. Zij verstonden en spraken goed Engels. Van acht tot negen uur 's avonds was het gezellig samenzijn. Wij vertelden en zongen en zij hebben mij gedeeltelijk een lofzang op God in hun taal aangeleerd. Het is meer dan een vluchtig contact geworden.

Op de dag van de Republiek kreeg ik in twee scholen de eer om de nationale vlag te hijsen. Daarbij werden ook lange redevoeringen uitgesproken. Ik verstond er niets van en daarom duurde het precies nog langer. Dan dacht ik maar aan Fidel Castro.

We maakten een uitstap naar de meest zuidelijke punt van India :Kaap Comori. De zuster kocht er voor mij een hoed om mijn hoofd tegen de zon te beschermen.

Ghandigram is opgericht ter ere van Mahatma Ghandi. Aan de ene kant van de straat maken dokters en helpsters plantaardige medicamenten. Aan de andere kant in het museum ben ik heel stil geworden. Als ge bedenkt van welke situatie Ghandi moest vertrekken en waaraan hij heeft gedacht en wat hij heeft aangedurfd, dan wordt uw eerbied voor hem heel groot.

Ik bezocht ook een weverij met houten weefstoelen. Een man en een vrouw snokten aan een koord om de spoel naar rechts en naar links te laten springen. Een meer uitgewerkte weefstoel diende om meer versieringen aan te brengen. Aan zo'n sari met gouddraad moest een man drie dagen werken.

Ik stelde een treinreis naar Trichy voor maar de zuster wimpelde dat af en zij, haar broer en zijn zoon brachten mij met de auto naar mijn medebroeders daar.

Aan de Kaap Comori met voeten in het water en de hoed op het hoofd.

Een deel van de lofzang op God, geschreven met onze letters.

Een deel van de lofzang op God in het Tamils geschrift.

Kovilpatti

Van Bangalore vertrok ik met de nachttrein naar Dindigul. De overste van het studiehuis in Bangalore had een ketting met slot gekocht om mijn valies aan mijn slaapplaats vast te leggen. Ik heb goed geslapen en de toezichter van dienst kwam mij melden dat we Dindigul naderden. Daar nam ik een taxi naar Kovilpatti zonder me al te zeer te laten bedriegen.

In het convent van de zusters van de Onbevlekte Ontvangenis ontmoette ik zuster Rose Therese. Het weerzien was hartelijk en ontroerend. Zij had haar verantwoordelijkheden neergelegd en haar contacten met de buitenwereld waren fel verminderd. Dat maakte het bezoek voor haar nog aangenamer. 

Op de weg naar het klooster legden arme mensen stengels en aren van tabioca. Als er genoeg auto's over gereden hadden, was het gedorst. Dan gooiden zij de graankorrels naar omhoog en door de wind viel het kaf opzij. Dan veegden zij het graan bijeen om het mee naar huis te nemen. Ik kon hen niet verstaan en daarom heb ik maar een paar foto's genomen en aan hen laten zien. Daarmee waren ze heel opgetogen. Dat ze van een blanke belangstelling krijgen vinden zij een grote eer, die zij van landgenoten niet kunnen verwachten.

Een wijk is bekend voor het vervaardigen van lucifers. Meisjes met vlugge vingers plakken de doosjes en maken de lucifers gereed voor het bad in de solfer. Handig nemen zij de juiste hoeveelheid bereide lucifers om een doosje te vullen. Alles is bestemd voor Afrika.

In de school werd ik plechtig ontvangen. Dan volgden dansen door groot en klein en een rondgang door alle klassen. Omwille van een begrafenis van een zuster vertrokken we vroeger dan eerst was gepland naar het hoofdklooster in Madurai.

Zo dorsen en wannen arme mensen in India.

Bangalore

In Bangalore kon ik overnachten bij de Norbertijnen. Ik had met hen telefonisch contact opgenomen maar in het studiehuis was mijn aankomst een volkomen verrassing. Nu bleek dat er in Bagalore op drie plaatsen Norbertijnen verblijven. In het studiehuis zijn er dertien studenten.

In Bangalore wilde ik Dina Vinckx bezoeken, een zuster van de Jacht en afkomstig uit Loenhout. Een student ging met mij mee. Zuster Dina ontving ons met alle mogelijke Indische geplogenheden. Geschenken werden uitgewisseld. Het middagmaal was Europees en de student liet zich de frieten goed smaken. Zijn maag was geen vet gewoon en op de terugweg in de taxi dommelde hij in. 

Het sociaal centrum, geleid door een Norbertijn, vangt straatkinderen op. Het lukt hem aardig om deze kinderen een andere levensstijl mee te geven. Zo zijn er al vier belhamels hulpverkeersagent geworden en de politie is er erg tevreden over.

De derde plaats in Bangalore is één van de drie Norbertijnse noviciaten in India. Er zijn negen novicen. De novicenmeester vroeg mij om er te komen overnachten en ook om 's zaterdags één en 's zondags twee uren les te geven. De vroegere leraar kwam in mij terug naar boven. De novicen waren mijn manier van lesgeven helemaal niet gewoon. Ik wilde samen met hen zoeken en zij moesten zelf de antwoorden vinden. Na korte tijd waren ze erg enthousiast.

Een foto toont de novicen in Bangalore en op de andere foto staat de novicenmeenster, die mij vroeg om les te geven.

Bij mijn afscheid van Wildert hebben de parochianen mij een reis naar India geschonken. Ik wil hen daarvoor bedanken met een verslag.

Bombay

Op 5 januari vloog ik naar Bombay. Op de luchthaven stonden drie Norbertijnen, die ik tevoren nooit had gezien, mij al wuivend op te wachten. Zij wilden mijn valies al aannemen over het dranghekken en ik mocht zelf mijn bagage niet dragen. Dat is maar één voorbeeld hoe hartelijk ze mij overal ontvangen hebben.

In Bombay wonen er zes Norbertijnen. Ik had last om hun vlugge Engels, op zijn Indisch uitgesproken, te verstaan. Een pater riep vanuit zijn keel nog wat harder en toen kon ik hem helemaal niet begrijpen. Na één dag ging het al beter.

Naast een parochie en een sociaal centrum staan ze ook in voor een school van 5000 studenten en 114 leerkrachten. In een klaslokaal telde ik 64 studenten. Het dak en de bezetting van de buitenmuren moesten vernieuwd worden, omdat het water er doorsijpelde.

Op een vrije dag gingen de paters en de leerkrachten op uitstap. De mannelijke en vrouwelijke leerkrachten stonden heel open tegenover mij. Jonge vrouwen kusten alle priesters driemaal zonder enige bijbedoeling.

Met een medebroeder bezocht ik Jeanne Devos, een zuster van de Jacht. Zij neemt de zorg op zich voor kinderen, die door hun ouders om financiële redenen zijn uitbesteed. De kinderen mogen dat huis niet verlaten en worden op alle mogelijke manieren uitgebuit.

Ik ondervond ook dat de prijzen in vijf jaar sterk waren gestegen. Na twee jaar droogte konden er minder kokosnoten geoogst worden. Een kokosnoot koste 12 roepies (= 0,30 euro) tegenover 1 roepie vijf jaar eerder. Ook de binnenlandse vliegtuigreizen kostten heel wat meer.

Pater Dzousa en ik staan boven op het dak, waar het water doorsijpelde.

Pater Dzousa was overste van de medebroeders in Bombay. Hij was voor alles en nog wat verantwoordelijk. Hij heeft voor mij ook geld omgewisseld.

Meer en minder mens

In dit verhaal is het al meer voorgekomen dat de ene mens zich hoog verheven voelt boven de andere. Al eeuwen zijn de Indiërs daar sterk van doordrongen. In mijn notities vind ik daarvan nog enkel anekdoten.

In Ranchi zitten we buiten. De paters Jezuïten lezen hun krant. Een onbekende aarzelt, groet mij en geeft mij de hand. Ik sta op in de veronderstelling dat het een medebroeder is, die ik nog niet ken. Maar de man kreeg van de Indische overste een lelijke uitbrander. Waarschijnlijk was het een bedelaar.

Een pater Capucijn had voor drie dagen een auto met chauffeur besteld. De man heeft altijd apart mogen eten. Alleen zuster Therese nodigde hem ook aan onze tafel uit en daar at hij wel met vork en mes. Hij moest ook overal mijn valies dragen. Zij was niet bijzonder zwaar maar de Indiërs zijn kleiner van gestalte en de chauffeur kon zijn arm niet naar beneden laten hangen. Anders had hij de valies over de grond gesleept.

Ik steek mijn papieren weg en slaap terwijl het vliegtuig altijd maar verder naar het westen vliegt.

In Frankfurt telefoneer ik zoals afgesproken naar vrienden en zij staan mij in Brussel op te wachten. Ik kan nogal goed tegen de koude maar de temperatuur van 1° boven het vriespunt overvalt mij nu helemaal. Op de middag was ik thuis. De vrienden bieden mij nog eten aan maar ik wil liefst zo rap mogelijk naar bed. Ik heb er eerst nog een deken bij opgelegd. 's Avonds was ik weer helemaal geaklimatiseerd en liep ik in mijn pullover op straat.

Een pater Jezuït had mij vooraf een paar interessante tips gegeven. De belangrijkste was dat ik in India geregeld een halve dag niets mocht doen om in die andere cultuur en gewoontes mezelf nog terug te vinden. Ik vrees dat ik met zijn goede raad te weinig rekening heb gehouden. Ik heb me namelijk nog een hele maand echt moe gevoeld.

Als ik in Tongerlo van de prelaat de toelating kreeg om naar India te reizen, heb ik hem gezegd: ''Pas op met uw toelating. Het zou kunnen dat India mij daarna niet meer los laat.' Mijn voorgevoel was juist.

Iedere Norbertijn heeft een cataloog met gegevens over alle Norbertijnen in heel de wereld. De medebroeders in Trichy hadden ontdekt dat ik bij hen jarig was en dat hebben wij daar gevierd.

De samenleving

In India zijn er veertien grote stammen en talen en in elke stam leven er hindoes, mohammedanen, protestanten en katholieken. Op het eerste zicht schijnt er geen vuiltje aan de lucht te zijn maar dat is slechts een heel oppervlakkige kijk.

Moeder Teresa heeft het in het begin erg te verduren gehad vanwege hindoes en moslims. Alleen door met een oprecht hart goed te zijn voor iedereen heeft zij die afstand overbrugd en is zij door hen zeer gewaardeerd en geliefd geworden.

In Ranchi waren jaren geleden hindoes en moslims elkaar aan het uitmoorden. Een jonge pater Jesuït, afkomstig uit Aalst, wilde bemiddelen. De zusters hebben alles geprobeerd om hem tegen te houden. Hij vond dat hij daar moest zijn. Het is zijn dood geworden.

In Turnhout verblijft een pater Jesuït. Hij is uit India verdreven. Hij had geen misdaad begaan maar had blijkbaar te veel invloed op de mensen.

In Ranchi heb ik in het hospitaal een inlandse priester bezocht. Na negen dagen had hij minder pijn van een schotwonde in de buik. Ik heb niet gevraagd hoe het zover gekomen was.

Op sommige ogenblikken had ik zelf ook een raar gevoel.

Er was een heel goede verstandhouding tussen Ina en mij. Op de laatste dag heb ik gevraagd hoe oud zij was. Daarop kreeg ik geen antwoord. Misschien mag een moslimmeisje dat niet aan een vreemde vertellen.

In de luchthaven van Ranchi ging ik op de laatste vrije stoel zitten. Onmiddellijk is de vrouw naast mij opgestaan en weggegaan.

In de trein naar Trichy zat ik tegenover een echtpaar met een blinde dochter. De man ging even weg. De moeder kon niet goed bij de handbagage. Ik gaf ze haar. Ze vertelde het aan haar man en die bedankte mij. Maar op het einde van de reis wou ik de sandalen  van de dochter aangeven. Ze riepen; 'Nee, nee'. Maar ik had ze al vast. Het was een minder gelukkig moment, al had ik nog zo voorzichtig wat toenadering gezocht.

Ik heb ook een gezondheidsbulletin van de katholieke studiedienst kunnen inkijken: aids en melaatsheid was op hetzelfde peil gebleven maar diarree en tuberculose was verergerd. Dat laatste verbaast mij niets. 

Op straat spuwt iedereen. Ge moet niet verschieten als er een halve meter voor uw neus iets voorbijvliegt. Wel kunnen ze goed mikken. Er komt nooit wat op uw broekspijp of op uw schoen terecht. In Madras was een inlandse pater Jesuït met mij gaan wandelen. Hij had onderweg niet gespuwd maar bij de thuiskomst heeft hij al zijn schade ingehaald.

De straathonden zitten onder het schurft van hun snuit tot aan het einde van hun staart. Als ge ze tegenkomt, hebben ze wel geleerd met een mooie boog om u heen te gaan. Geiten en koeien zoeken eten tussen alle afval.

Ik vraag me af hoe de meeste Indiërs in leven blijven en ik sta stom verbaasd hoe sterk zij bestand zijn tegen allerlei ziektes en kwalen.

In Trichy was een medebroeder vergeten mijn terugkeer in de luchthaven te bevestigen. De dag voor mijn vertrek was het in heel India een grote feestdag. Alles was gesloten. In de stad vonden we een open moslimwinkel. Het echtpaar en het personeel bidden een kwartier lang voor ze aan het werk gaan. Het echtpaar wilde mij helpen maar eerst hebben wij afwisselend gebeden. Dat heb ik met de glimlach gedaan. Uit dankbaarheid heb ik hen later deze twee foto's laten bezorgen.

In de luchthaven van Madras zat ik te wachten op de vlucht naar Bombay. Naast mij zat een oudere dame. Aan haar handbagage hing ook een ticket voor Bombay. Ze was uit Kopenhagen en kwam iedere winter in India bij een goeroe geestelijk voedsel opdoen. Ik heb haar maar niet verteld dat ik een katholiek priester was. Ze ging nogal te keer tegen het westerse materialisme. Alleen het geld telde nog. Ik probeerde nog of ze in het westen geen persoonlijke verdieping kon vinden of in een kleinere groep. Dat was duidelijk maar olie op het vuur. Opeens zag ik bij een andere uitgang het woord 'Bombay' aan- en uitflitsen en we spoedden er ons heen.

In Bombay zouden we samen een taxi nemen van de binnenlandse naar de internationale luchthaven. Bij de goeroe had de Kopenhaagse vrouw duidelijk veel kordaatheid en energie opgedaan. De hoge prijs van de taxivoerder deed haar stijgeren. Ze kafferde hem uit en riep me toe: 'Ik zoek vlug een andere taxi'.

Met het bagagekarretje kon ik haar moeilijk volgen. Toen ik terug bij haar kwam, was zij voor de rit al overeengekomen tegen de prijs van 200 roepies. Nu zou ik dank zij deze vrouw eens niet bedrogen worden.

Bij de aankomst betaalde ik met een briefje van 100 roepies. Ik begreep maar niet dat deze temperamentvolle vrouw zoveel tijd nodig had om in haar portefeuille het nodige geld te vinden. Ik gaf de man een tweede briefje van 100 roepies. Ik zou het zeker van haar terugkrijgen. Ze had het geld gevonden en voelde aan dat er iets gaande was. Ze vroeg mij hoeveel ik betaald had. Ik zei: 200 roepies'. -'Niet waar !' zei de man en liet de open portefeuille zien. Er stak maar één briefje in. Hoe kon ik bewijzen dat ik hem er twee gegeven had. Dan heeft de vrouw hem ook betaald.

Tijdens de vlucht naar Frankfurt  zag ik op het scherm dat wij veel zuidelijker vlogen dan op de heenreis. Het was nacht. Er waren geen wolken. Vanop 10.000 meter hoogte kon ik gemakkelijk een auto op de verlichte stadswegen zien rijden. Opeens zoefde er in tegengestelde richting een ander vliegtuig voorbij. Zo hoog was er zoveel plaats en dan kwamen we nog zo dicht in elkaars buurt.

Ik had nu tijd genoeg. Ik haalde mijn aantekeningen over de reis boven en begon alles voor een tweede keer te beleven. Enkele beschouwingen zijn in dit verhaal nog niet helemaal tot hun recht gekomen. 

Dit zijn de medebroeders in Trichy. Ze zijn hartelijk en gedienstig. Een uitzondering maakte de medebroeder alleen op de foto. Hij ziet er uit als en stijve hark en dat geeft ook zijn karakter weer. De anderen verwittigden mij dat ik niet verbaasd moest zijn als hij niets tegen mij zou zeggen. Op een avond gingen wij naar een viering op zijn parochie.  Vanaf dat ogenblik was hij de vriendelijkste en de sympathiekste man, die ge maar kunt indenken.

In de namiddag heb ik tijdens een wandeling in Madras een erg gehandicapte man ontmoet. Ik heb hem geld gegeven en een zeeschelp, die men mij ongevraagd geschonken had. Ze was helemaal beschilderd en zag er niet natuurlijk uit. Ik was er van af en de man kon er waarschijnlijk nog geld voor krijgen.

Aan een kraam zag ik sandalen. Die konden een mooie herinnering aan mijn reis naar India worden. De verkoper zei dat ze voor mij te klein waren en ging er grotere halen. Ik wilde ze aandoen maar ze waren nog te klein. Ik heb ze weg gegeven. Thuis heb ik er andere gekocht. Ze komen wel niet uit India maar ze doen mij wel telkens denken aan die heerlijke dagen daar.

Ook kinderen met kinderverlamming dansen graag. Daarbij schijnt het vingerspel een belangrijke rol te spelen.

In Trichy hebben we in de namiddag de oude en de nieuwe parochiekerk bezocht. De vloer van de oude kerk is gewoon de grond. Er steken dikke takken in de grond met bladeren doorweven. Dat zijn de wanden. Op hogere palen rust een dak van kokosbladeren.

Voor de nieuwe kerk bezat men alle toelatingen en het nodige geld lag op de bank. De ruwbouw van de sacristie was af en de muren van de kerk waren al even hoog opgetrokken. Drie jaar geleden heeft een hindou zich bij de autoriteiten beklaagd en de bouw lag stil. De christenen hadden het recht aan hun kant en ze hadden verder kunnen bouwen maar men verzekerde mij dat er dan ongetwijfeld een bom in de kerk zou ontploft zijn. Ondertussen heeft de hindou zijn verontschuldigingen aangeboden en in februari 1998 kon men verder aan de voltooiing beginnen.

De paters Jesuïten in Trichy bezorgden mij de genomen foto's en de video van de school in Panjampatti.

De volgende morgen stond zuster Rose Therese om 6 uur in het station om afscheid van mij te nemen. De paters Jesuïten drukten mij nog eens goed op het hart om in Madras gewoon uit de trein te stappen en daar ter plaatse te blijven staan. Zo kon een medebroeder mij het gemakkelijkst vinden.

De trein kwam in Madras met één uur vertraging toe. Geduldig zat pater Jozef op mij te wachten. Dan zijn we in het klooster gaan eten. 

In het huis voor mensen met kinderverlamming woont ook deze grote man. Van kinderverlamming is niet veel te merken. Wanneer men hem vraagt om te dansen, draait hij tweemaal rond. Wel is hij ongelooflijk hulpvaardig. Eens tuimelde die andere van zijn karretje. Tot mijn schande was hij er vlugger bij dan ik om die man terug op zijn karretje te helpen.