Categorie: India

Het eigenlijke klooster van de Norbertijnen in Trichy lag vijf kilometer verder op een meer rustige plaats. We zouden er gaan middagmalen maar de jeep wilde niet starten. Geen nood: in de dichtstbijzijnde klas van 14-jarigen vroeg men enkele vrijwilligers. Alle 43 jongens en meisjes kwamen duwen. Iedereen kon natuurlijk niet bij de jeep. Daarom duwden zij maar in elkanders rug. Er is daarbij ook heel wat gelachen.

De schooldirecteur parkeerde de jeep zo voor het klooster dat hij bij het vertrek weer in gang kon geduwd worden. We maakten kennis met kandidaten uit de omgeving, die voor priester wilden studeren.

Aan het klooster lag een groenten- en fruittuin. Kleine dammetjes bakerden meerdere rijstvelden af om ze onder water te kunnen zetten. Dat is nodig. De roestbruine grond is zo hard dat men anders de rijst niet kan planten.

Voor het eten wandelden wij nog naar een groot waterreservoir. Een eindje voor ons ging een jonge priesterkandidaat. Opeens was hij verdwenen. Ik keek rond maar hij was nergens te zien en achter zo'n laag dammetje kon hij zich ook niet verschuilen.

Na de uitleg over het waterbekken keerden wij naar het klooster terug en halfweg stond de jonge man bij een hoop palmbomen en aan zijn voeten lagen kokosnoten. Ik heb er een leeg gedronken. De tweede was half rijp. De witte melk was zich aan de schil aan het vastzetten. De jonge man hakte een harder stuk van  de schil: dat diende om het vruchtvlees er af te schrapen. Het smaakte lekker en gaf - juist iets naar mijn zin - en ietwat bittere nasmaak. De overste bood mij nog een derde kokosnoot aan maar ik vond dat ik al aperatief genoeg naar binnen had. 

Ik vertelde dat ik in een film al vaker had gezien hoe men in een palmboom kruipt maar in het 'echt' had ik het nog nooit gezien. Met een onbegrijpelijke snelheid kroop de jonge man op zijn blote voeten en met zijn handen naar omhoog. Hij gooide drie kokosnoten op de grond en liet zich naar beneden glijden. De overste zei dat hij langzamer moest afdalen want hij zou zijn voeten kunnen kwetsen aan de opstaande schubben van de stam.

Het contact met de jongeren was heel levendig en hartelijk.

De man toont aan hoe groot de waterput was. De put was ook heel diep. In de periode van de moesson tracht men zoveel mogelijk water op te vangen.

Wilhelmina en ik waren in Trichy uitgenodigd op de opening van de schooldag. Het ging er nogal militair aan toe met 'Geef acht' en 'Ter plaatse rust' inbegrepen. De ouders moeten voor hun kinderen een schooluniform kopen. Dat wijst ook nog op een oude Engelse invloed.

De ongeveer tweeduizend kinderen maakten een kruisteken en zongen een godsdienstig lied. Een jongen las voor uit het evangelie. Na een gezamenlijk gebed volgde nog een lied.

De directeur vroeg of ik iets tot de kinderen wilde zeggen. Hij zou mijn korte zinnen vertalen. Ik dacht terug aan de gelukkige tijd dat ik aan jongeren les mocht geven en zei: 'Een beetje geduld. Mijn hart wil mij blijkbaar iets zeggen. Ja, ja, het zegt: " Tussen al die jeugd voel ik mij precies jonger en jonger worden". Na de vertaling kwam er een lang applaus. 's Avonds bezocht ik de kinderen met kinderverlamming. Een van hen vroeg met schalkse ogen: 'En hoe oud ben je eigenlijk ?'.

In de voormiddag stonden op de speelplaats tien grote ketels boven het vuur. Ik sprak de vrouwen aan. Ze hebben mij wel niet begrepen maar ze waren wel blij om mijn belangstelling.

Een vrouw begon in een ketel te roeren om mij te laten zien wat zij aan het koken waren. Ik kon er niet veel uit opmaken. Ik ging verder en hoorde een vrouw hoesten en proesten. Ze had nat hout op het vuur gelegd en de wolken walmden naar omhoog. Ik heb mijn stookkunsten bovengehaald tot het vuur goed brandde. De vrouw bedankte mij op Indische wijze.

In de namiddag was het echt heet. Ik zat in de schaduw en zweette bij het afdrogen van mijn zweet. De jongens waren in de zon enthousiast kricket aan het spelen maar ik zat er maar kalmpjes en pufferig bij. Ik heb wel tweemaal een stortbad genomen.

Dank zij de krukken kan het meisje nog gaan. Dat kan de jonge man op het karretje niet. Dat belet hem niet de vele trappen van een kerk op te klauteren. Hij is heel verstandig en heeft een diploma van ingenieur. 

Te Trichy maak ik in de pastorie kennis met de Indische medebroeders en met een blanke vrouw op een al wat gevorderde leeftijd. Na enige tijd vraag ik haar waar zij vandaan is. In mooi Engels antwoordt zij :' Uit Doetinchem in Nederland.' Ik reageerde onmiddellijk:' Dan kunnen we beter in onze moedertaal verder spreken.'

Het was dinsdag 20 januari. In de vroege morgen zei de vrouw uit Doetinchem: 'Ik heb hen uitdrukkelijk gevraagd dat niet te doen maar ze wilden niet toegeven.' Op een muur stond in grote letters: 'Juffrouw Wilhelmina Verwey, moeder van Sembattu.' Sembattu is het gehucht van Trichy, waar de Norbertijnen hun klooster en hun school hebben.

Als zij op pensioen was gegaan, had zij de reis van haar leven gemaakt. In Sembattu had ze gezien hoe aan een paar kinderen op en armzalige manier les werd gegeven. In Doetinchem heeft zij een vriendenkring opgebouwd en met hun steun zijn er klaslokalen, een pastorie, een kapel en een huis voor sociale dienstverlening gebouwd. In dat huis zijn er twee kamers met vier naaimachines en vier schrijfmachines. Elk uur komen er andere vrouwen oefenen.

In een tehuis in Trichyworden er veertig jongeren met kinderverlamming opgenomen. Zij volgen lessen in de normale school. Zij helpen elkaar om van het tehuis naar school te geraken. Wie nog beter te been is neemt een ander mee op de fiets.

Jampatti

Het weerzien met zuster Rose Therese in Kovilpatti had een zuiderse hartelijkheid. Zij had een middagmaal besteld in een restaurant maar zelf heeft ze meer getelefoneerd dan gegeten en ze is dan nog tweemaal aan de telefoon geroepen.

We reden dan naar de school in Jampatti maar het was al vrij laat. De lessen zijn om vier uur in de namiddag gedaan en ik vroeg of ik tenminste de zeven kinderen kon spreken, die wij vanuit Wildert de kans geven om naar school te gaan. Maar zuster Rose Therese stelde me gerust. Ze liet de chauffeur halt houden en jawel, bij een telefooncel. Het was al vijf over vier en zuster Rose Therese zei: 'Binnen tien minuten zijn wij er'.

Als wij uit de auto stapten, werden wij op een driedubbele manier begroet: een leerkracht zwaaide met een bloempot in twee richtingen voor mijn gezicht; een meisje glunderde omdat zij een grote krans met levende bloemen om mijn hals mocht hangen en een andere leerkracht streek wat rode verf met parfum op mijn voorhoofd.

Men leidde ons een paar meter verder naar een krijttekening op de grond met de woorden: 'Welcome'. Op dat ogenblik sprongen er tweeduizend  leerlingen in uniform te voorschijn en begonnen te zingen en te wuiven. Ik zei tot zuster:'Zuster, ge onthaalt mij goed maar dit is overdreven !. 'Overdreven' zei ze. 'Overdreven ? Zie dan maar eens naar de basisschool die we met het geld van Wildert hebben kunnen bouwen !. Ik kon er niets op antwoorden. 

Eerst werd ons nog drinken aangeboden. De auto had wel airconditioning maar de frisdrank deed ons wel deugd. Dan werden we naar een overdekt verhoog gebracht terwijl de kinderen neerzaten op de grond van de speelplaats.

De zuster heette ons welkom. Als teken dat Wildert de school helpt, mocht  ik aan iedere klas een kookpot overhandigen. De cricketploeg van de school had een tornooi gewonnen en ik, eregast, mocht de erelinten om de hals van de kinderen hangen. Toen vroegen ze of ik tussen de kinderen wilde gaan zitten. Ze hadden wel voor een stoel gezorgd. De zuster verontschuldigde zich nog: 'Wees niet verbaasd dat de kinderen u zo bekijken maar zij hebben nog nooit een blanke in levende lijve gezien'.

Toen begon het dansen. Sheela is het oudste meisje, dat wij de kans geven om te studeren. Zij is zestien jaar oud. Zij danste een solo. Ik ken niets van Indische dansen maar, naar het schijnt, heb ik met vooruitgestoken hoofd en met half open mond toegekeken.

Een danseres, zeker door de school ingehuurd, bracht een dans met een hoge pot op haar hoofd. Zij raapte met haar mond een zakdoek van de vloer en draaide om haar as terwijl zij met haar voeten op een ijzeren bord stond. Dan begonnen jonge kinderen te dansen. Het was niet zo fijn afgewerkt maar de geestdrift straalde er van af.

Tenslotte nam zuster Rose Therese me nog een intervieuw af. Ik antwoordde in korte zinnen, die ik onmiddellijk in het Tamil liet vertalen. Natuurlijk was de laatste vraag of ik nog eens terugkwam. Ik zei: 'Dat is totaal onmogelijk. Deze kans heb ik met twee handen aangegrepen. Ik zal nog meer in andere parochies moeten helpen. Dan kan ik geen vier weken afwezig zijn. Zet die gedachte maar uit uw hoofd'. Het bleef treurig stil. Toen zei ik: 'Zuster '. 'Ja'. Ik herhaalde: 'Zuster'. 'Ja, wat is er ?'. Ik wees op mijn voorhoofd en ging verder: 'Hier hé, zuster,  is een idee al helemaal aan het veranderen !. Ze was zo blij dat zij mijn zin niet direct kon vertalen en daarna bastte er uit tweeduizend kelen een groot gejuich op.

Het was bijna zes uur toen de ceremonie voorbij was. Niemand kloeg dat het zo lang geduurd had. Het was voor de kinderen, de leerkrachten en de directie een hele belevenis geweest.

We hebben ons verder met mensen onderhouden. Sheela is verstandig en wil geneesheer worden. Haar ouders konden het schoolgeld voor haar en voor haar twee broers niet betalen. In Jampatti heeft zij nu de school beeindigd en mag verder studeren bij de paters Jesuïten in Trichy. De moeder van Anushia bedankte ons nog uitdrukkelijk omdat wij haar dochter de kans gaven om te leren.

Deze twee kinderen krijgen gelegenheid om nog naar school te gaan.

Op maandag 19 januari reden de pater Capucijn en ik naar Kovilpatti om er in het klooster zuster Rose Therese op te halen en verder door te rijden naar de school, die we vanuit Wildert helpen.

Ik heb nogal een goede neus om mij te oriënteren en ik vond dat wij teveel naar het oosten reden in plaats van naar het noorden. Ik vroeg aan de pater Capucijn of wij dezelfde weg namen zoals wij gekomen waren. Hij zei wel 'Ja' maar dat klopte niet.

We kwamen langs een enorm veld met moderne windmolens, die electriciteit opwekken. We zagen ook mensen roodbruine grond met water vermengen en in een vorm gieten. Die stenen lieten ze dan in de zon bakken. Het viel mij ook op dat er in het zuiden van het land veel minder hutten te zien waren.

We hielden halt aan de oceaan. In die temperauur droomde ik al van een frisse duik in zee. Maar zwemmen was door de politie verboden. Het was op dat moment zo'n tegenvaller dat ik niet eens gevraagd heb waarom het niet toegelaten was.

Vijf vissers keerden terug van de oceaan in hun bootje. Het leek op drie prauwen, die met planken aan elkaar genageld waren. Hun nylon-net bevatte misschien vijftig visjes. Ze waren niet groter dan een sardientje. Als vijf gezinnen daarvan moeten leven.

Eén foto toont het meest zuidelijke punt van India. Vooraleer een belangrijke beslissing te nemen kwam Mahatma Ghandi daar bidden en mediteren.

Met zulk een bootje varen de vissers de oceaan op.

De pater Capucijn en ik hebben in de namiddag een eeuwenoud koninklijk paleis en een grote waterval bezocht. Buiten de hindoe-tempel waren dat de enige bezienswaardigheden, waar ik naartoe ben gegaan. De hoofdbedoeling van mijn reis was immers mensen ontmoeten en hen steunen. Ik wou ook een zicht krijgen hoe de gewone mensen moesten leven.

In het paleis was er een danszaal met een parketvloer. Alleen mannen mochten toezien maar daarnaast was er wel ter hoogte van het plafond een vrouwenvertrek met kijkgaatjes. Het paleis had ook een eetzaal voor 2000 gasten. Het plafond werd over de hele breedte gedragen door eiken balken uit één stuk.

De waterval was breed en hoog en het geluid stoorde het gesprek met zuster Dina. We zijn wat verder gaan zitten om gemakkelijker te kunnen praten. Ons denken en aanvoelen gaat nogal dezelfde richting uit. In het klooster hadden we al diepzinnige geprekken gehouden en nu beleefden wij er allebei weer deugd aan.

Al vele jaren steunt de gemeentelijke school van Essen-Wildert de school in Jampatti niet meer. De gemeente heeft het project overgeschakeld naar Zuid-Afrika. Deze twee kinderen blijf ik de kans geven om naar school te gaan.

De teksten geven mijn bezoek aan India weer in 1998 en de foto's geven beelden van mijn tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

De pater Capucijn en ik zijn naar Molugamodu in het uiterste zuiden van India gereden. Op deze plaats zijn de zusters van de Jacht in Heverlee 100 jaar geleden hun eerste missie in India begonnen. De Vlaamse zusters daar zijn Dina Vinckx en zuster Maria uit Brussel. We zijn er warm onthaald in de twee betekenissen van het woord. Zij vonden het alleen spijtig dat wij er slechts één dag konden blijven.

Ik kwam sterk onder de indruk hoezeer zuster Dina begaan was met de arme, oude mensen en hoe zij door die mensen in het hart werd gedragen.

Zuster Maria leert meisjes en jonge vrouwen uit de buurt borduren met de hand. Met deze vaardigheid hebben zij een kostwinning voor heel hun gezin. De zakdoekjes staken mijn ogen uit. Er waren er ook bij, waarvan aan de rand een draad uit het fijne weefsel was weggehaald. 'Point clair' noemden zij dat. Het borduurwerk en de kleuren waren zo fijn dat ik alle roepies, die ik bij me had, aan zulke zakdoekjes heb besteed. Ik vroeg aan zuster Maria of ze geen grotere stukken had. Ze liet mij een tafellaken zien. Ik was er zo op verliefd en heb haar achteraf betaald. Belangrijk is dat arme mensen op die manier een hele toekomst voor zich hebben.

Zuster Therese heeft eens de school Van Wildert bezocht en bleef er bij mij op aandringen om naar de school van Jampatti te komen.

Victoria bracht veel afwisseling in de rijstschotels. Zij stond er op dat ik haar bed gebruikte om te slapen terwijl zij gewoon op de vloer ging liggen.

.

In de namiddag hebben de pater Kapucijn en ik een Hindoe-tempel bezocht. Bij vrienden van hem hebben we onze schoenen en ik ook mijn kousen achtergelaten.

Zo' n tempel is eigenlijk een dorpje met kleine woningen tegen de ringmuur, met een marktplein en kraampjes en met meerdere gebouwen.

In een kleinere tempel wonen kleinere goden. Mensen liepen er in en uit, verrichten er gebeden en branden er wierookstokjes. Enkelen lagen er te slapen.

We gingen verder naar een grotere tempel. Daar verblijven de grotere goden. Voor de ingang stond er een polititeagent. Met opgeheven arm stak hij zijn hand naar ons uit. We waren duidelijk niet welkom. Vergoeilijkend zei de pater Kapucijn: 'Ik geloof dat zij een groot feest aan het vieren zijn'.

Op zaterdag 17 januari was ik bij de Jesuïten in Trichi. Om twaalf uur komt de pater Kapucijn aangestormd. 'Vlug, vlug, haal uw valies. De taxi staat klaar. We rijden naar Nagercoil. ik heb niet eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen van de paters Jesuïten.

De vrouw is de lerares Engels in de school te Jampatti. Haar Engels is uitstekend en zij gaf ook heel degelijk les. Deze kinderen volgden bij haar les en konden mij begeleiden in een rondgang door het dorp.

Teksten geven mijn eerste bezoek aan India weer in 1998 en foto's geven beelden van mijn tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

Vrijdag 16 januari heb ik kennis gemaakt met een Indische Kapucijn, met wie ik al jaren correspondeer.

We hebben de familie Fatima bezocht. De vader is vijf jaar geleden verongelukt en de moeder is achter gebleven met vier kinderen. Ik heb er warme melk moeten drinken.

Dan reden we naar de familie Rani. We kwamen in een hoop hutten terecht en de pater moest vragen waar de familie woonde. Er zijn twee zonen en een dochter Pavritha. Ze is acht jaar en heeft een gaatje in haar hart. Dank zij een betere voeding en goede medicamenten is het gaatje al wat kleiner geworden. Als ze tien jaar is, kan zij geopereerd worden.

Met kerstmis kreeg Pavritha een inzinking. De moeder begon te wenen. Het ziekenhuis en de dokters had zij nog niet kunnen betalen. Ze liet mij  de uittreksels van de bank zien. De overschrijving van juli 1997 zat er nog niet bij. Ik heb later alles gecontroleerd. Op 7 juli is het bedrag overgeschreven naar India en bevestigd. Het is wraakroepend dat de bank het geld van de sukkelaars zolang achter houdt.

Behalve in een hotel en in een restaurant brengt men in India het eten met de rechterhand naar de mond. In Trichy was een echtpaar met een hoge cultuur te gast. Mevrouw sprak overigens perfect en vloeiend Frans. Ook zij aten met hun rechterhand.

Op een bord schept men wat rijst, kerry-saus, groenten en wat vlees. In het Tamil spraken zij er op los als een ratelslang en ondertussen zitten zij even snel de brei op hun bord met de hand te bepotelen. De rijst wordt geen vaste brok. Als zij het hoofd wat naar voor en naar beneden buigen, gaat het beginnen. Ik geloof dat het zo gaat: ze doen hun mond open, gooien de rijst naar omhoog, happen, slikken en tateren verder en zitten met hun hand weer in het bord.

Niet alleen eten zij in India met de hand, ook bij het drinken raakt de kan de mond niet aan. Zij houden hun mond open en slikken het water naar binnen.

De tekst geeft mijn eerste bezoek aan India weer in 1998 en de foto's geven beelden van mij tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

Woensdag 14 januari vloog ik naar Madras en jawel, ik overnachte er bij de paters SJ. De straten zijn er properder en de chauffeurs rijden rustiger. Ik heb er een wandeling gemaakt. Ik had dorst en kocht een fles water. Het deksel scheen mij niet erg origineel en ik heb dan maar een groene kokosnoot leeg gedronken.

Ik heb ook mijn vuile schoenen laten poetsen. De man maakte er werk van. Het bleef maar duren. Hij leek op mijn schoenen verliefd te zijn. Toen ik vroeg hoeveel het kostte, antwoordde hij dat ik mocht geven wat ik wou. Hi is er wel bij gevaren.

De volgende dag wenste ik met de trein naar Trichy te rijden. De Jesuïten hebben voor een ticket met voorbehouden plaats gezorgd. Zij hebben mij tot aan mij zitplaats begeleid en mij voorgesteld aan mijn buurman, die ook een christen was. Ik heb tweemaal koffie en een gebakje moeten aannemen en ik mocht hem niets aanbieden, want ik was zijn gast.

We waren vertrokken om kwart voor vier in de namiddag en na 320 km kwamen we toe om 10 uur 's avonds. Bij het uitstappen vroeg een man met alleen een lendendoek om zijn heupen of hij mijn valies mocht dragen. Maar mijn buurman had die al in de hand en was niet van plan om die af te geven. De man vroeg het een tweede en een derde keer en smeekte toen op zijn knieen. Hij droeg mijn valies op zijn hoofd voor ons uit. Buiten het station was de buurman mij te vlug af om hem een fooi te geven.

Een Jesuït bleek al een tijdje achter een Herman Dupré te zoeken en voerde mij naar het college. In Ranchi moet de telefoonrekening wel hoger geweest zijn dan normaal.

Voor een staatsexamen oefenen de leerlingen de leerstof samen in. Luidop hameren zij de teksten er in, ook de minder begaafde leerlingen om toch zo ver mogelijk te geraken.

Voor een turnwedstrijd tussen scholen wordt er duchtig geoefend. Men wil niet onderdoen.