Schoolse belevenissen 4 a
Schets van de grot Sainte Anne te Tilff bij Luik.
Deze schets is bedoeld als bijlage bi de vorige blog.
Schoolse belevenissen 4
De grot Sainte Anne te Tilff bij Luik.
De ingang was droog maar vanaf de blauwe cirkel stapten wij al door het water. Vanaf de gele cirkel volgden wij de bovenste gang tot aan de bruine cirkel. Daar draaiden wij rechts rond een rots en kwamen zo uit voor de brievenbus.
Daar moest iedereen op zijn rug naar boven klauteren. De vernauwing van de brievenbus is zo smal dat ge uw hoofd opzij moet draaien. Anders geraakt uw helm er niet door. Zo kwamen wij in het hoogste gedeelte van de grot (groene cirkel). Daar waren vele putten gevuld met water. De stalagmieten in het water zijn goed te zien. Het water is zo helder dat ge een totaal verkeerd idee hebt van de diepte van de putten.
Bij de terugkeer dachten wij aan de moeilijke brievenbus maar wij gleden glad naar beneden met onze voeten in een plas water en enkelen met hun achterste. Geen erg want wij draaiden onmiddellijk naar rechts en kwamen in een put met water van zeven graden tot aan ons middel.
Wij draaiden terug rond dezelfde rots en volgden nu een riviertje tussen hoge wanden. Plots kwam het riviertje uit een nauwe pijp gestroomd. Het water reikte bijna tot aan de bovenkant. Op handen en voeten kropen wij tegen de stroom in. Niet alleen ons hoofd maar ook de batterijen moesten wij boven water houden om niet zonder licht te vallen.
Bij de terugkeer daalden wij aan de paarse cirkel terug naar het onderste deel van de grot. Wij stapten door het water vlug naar buiten en gingen in de Ourthe zwemmen. Niemand was daar aan het zwemmen, want het water was veel te koud maar wij vonden het na de natte grot heerlijk warm.
GSA.Tilff
Deze ingang werd lang geleden met een ijzeren deur afgesloten, nadat men met achtergelaten rotzooi twee containers had gevuld. Een tijdje later werd deur met dynamiet weggeblazen.
nl.interpedia.org
Deze dame is juist door de brievenbus geraakt.
GIPS
Schoolse belevenissen 3
Schroll naar beneden om een grote schets van de Trou Manto te vinden.
In de schets van de Trou Manto duidt geel op de koeuierzaal, rood op de keizerzaal, blauw op de kloof en groen op de doolhof.
Eens daalde ik met mijn klas af in de Trou Manto. Vier ouders wilden dat ook eens beleven. Mijn helper was een oudere, enthousiaste leerling. Wij hadden hem degelijk opgeleid.
Allen gingen vanuit de ingang langs de smalle onderste pijp naar de koeuierzaal. Een kleine, nogal ronde moeder ging ook langs daar. Vlug nam ik de bovenste gang om haar, indien nodig, aan te moedigen maar op dat ogenblik was zij al uit de pijp aan het kruipen.
Vrijwilligers mochten met mij afdalen in de kloof. Halverwege vormt de rots een bult. Het gewicht van een afdaler drukt de ladder tegen de rots. Daar moet men opletten dat de vinders niet tussen de ladder en de rots terecht komen. Beneden kan men rondgaan en alles bekijken.
De leerling leidde de anderen naar de keizerzaal. Een vrouw daalde liever niet af in de kloof. Daarom bleef haar man bij haar. Na een tijd kwamen we allen weer samen. De man zei: 'Die snotneus laat niet met zijn voeten spelen.' Ik antwoordde dat hij juist daarom mijn beste helper was. Om in de keizerzaal te geraken moet men zich tussen twee wanden naar omhoog krikken. Vooral bij de terugkeer moet men zich goed vast klemmen om de knieën niet aan de wand te kwetsen. De man wilde zich naar beneden laten glijden en terecht was de leerling daar tegen in gegaan.
In de doolhof wilde niemand geloven dat ik de uitgang niet wist. Enkele leerlingen kwamen mij achterna. In de meeste van de vijftigtal doodlopende pijpen was ik nog niet geweest. Die waren natuurlijk een uitdaging voor mij. Ik kroop maar rond tot ik natuurlijk helemaal terug moest. Na drie keer hadden die leerlingen door dat ik niet de uitgang zocht. Tenslotte wilden drie leerlingen mij volgen naar de verbinding met de Grotte Saint Etienne. Ik had hen gewaarschuwd dat het heel moeilijk ging worden. Ik had toen helemaal geen overgewicht maar de verbinding zelf was zo smal dat ik er echt niet doorheen kon. De drie leerlingen vonden het jammer maar waren blij dat wij alles geprobeerd hadden.
Terug buiten hebben wij ons gewassen in de beek.
Schoolse belevenissen 2
De Trou Manto te Ben-Ahin bij Hoei.
Foto van Spéléoclub Aven Montjoie
De stalactieten in uiervorm zijn goed te zien.
In de koeuierzaal bleven wij bovenaan rechts en kwamen uit voor de afbeelding van deze foto. In het midden zijn twee donkere gangen zichtbaar. De gang rechts was voor minder sportievelingen. Door de linkse opening moest ge helemaal rechts kruipen, want links hadt ge geen steun om uw voet op te plaatsen. Bovendien stond er rechts nog een stalagmiet in de weg. Zo kwamen wij op een plaats waar lichtgolvende stalagmieten overdekt waren met water.
Ik vermoed dat de rode letters niet in de grot zijn aangebracht maar op de foto.
Foto You Tube.
Deze foto met de ladder is jammer genoeg onscherp. De treden in aluminium zijn met elkaar verbonden door staaldraden. Met zulke ladder daalden wij af in de kloof van 15 meter diep.
Schoolse belevenissen 1
Regelmatig daalden wij met een klas af in de Trou Manto te Ben-Ahin bij Hoei.
De schets van de vertikale en horizontale doorsnede van de grot komt van de Spéléoclub Aven Montjoie.
De zaal in de gele cirkel wordt door iedereen de Koeuierzaal genoemd omdat het plafond vol hangt met stalactieten in de vorm van uiers. Vanuit de ingang zjin er twee gangen naar deze zaal. De onderste is de smalste. Op uw buik kunt ge naar voor kruipen. Op het einde moet ge u omdraaien om er naar boven uit te kruipen.
De zaal in de rode cirkel noemden wij de Keizerszaal. Een grote stalagmiet had de vorm van een troon. Daar kon iedereen eens gaan inzitten.
De zaal in de blauwe cirkel is de put van 15 meter diep. Daarin daalden wij af met een ladder.
De zaal in de groene cirkel noemden wij de doolhof. Een vijtigtal pijpen krinkelen naar links en rechts, naar boven en naar beneden tot zij doodlopen. Vanuit de Koeuierzaal komt men er in. Er is nog een tweede heel smalle uitgang, de verbinding met de andere grot Saint-Etienne.
Ingang van de Trou Manto.
Foto van de Spéléo-club alpin 'La cordée de Mouscron'
Schoolse belevenissen
Frans Willems was leraar aan de Gemeentelijke Lambertusscholen te Westerlo. In het weekeinde ging hij valschermspringen. Daar ontmoette hij een pastoor met jongeren. De pastoor nodigde Frans uit om eens af te dalen in een grot. Frans kon zijn enthoesiasme overbrengen op enkele leerkrachten.
Op het einde van het schooljaar legde de school verkoopdagen in om buitenschoolse activiteiten te kunnen bekostigen.
Zo kocht de school dertig helmen, enkele karbuurlampen, een ladder uit staaldraad en nylon-touwen.
Van een oude autoband werden gummi-repen gesneden om het pillicht op de helm te bevestigen. Zo had men beide handen altijd vrij. Voor een pillicht en verse batterijen moesten de leerlingen zelf zorgen.
Wij leerden de leerlingen de juiste knopen kennen. Terwijl wij naar de opening van de grot stapten werd iedere knoop grondig gecontroleerd. Bij een kloof werd iedereen aan een langer touw bevestigd. Dat touw werd voor de veiligheid rond een pilaar vast gebonden. Een pilaar ontstaat wanneer in de loop der jaren stalactieten en stalagmieten aan elkaar groeien.
Vroeger mocht iedereen alle grotten binnengaan. De bezoekers hebben zoveel vernietigd dat het nu helemaal verboden is.
De verantwoordelijken voor de natuur in Wallonië hebben volkomen gelijk. Als men beseft dat moeder natuur honderd jaar nodig heeft om een klein doorschijnend pijpje één cm te laten aangroeien, dan is het schrijnend om zien dat een pilaar van twee meter hoogte en met een omvang van dertig centimeter waarschijnlijk met de achterkant van een bijl is stuk geslagen.
Wel kan men nog grotten bezoeken met een plaatselijke gids per tien personen.
Wapnschild van de gemeente Westerlo
Ingang van de Vrije St.-Lambertusscholen
India 2004/4
Trichy
Vijf jaar voordien had ik Trichy twee dagen bezocht. Nu waren de medebroeders nieuw voor mij. Zij omringden mij met alle zorgen. Zij waren zeer vereerd met mijn bezoek. Ik moest terugkomen en ik mocht geen vijf jaar meer wachten.
In 1998 zorgden de Norbertijnen in Trichy voor één parochie. Nu had de bisschop hun vijf parochies toegewezen. Bovendien stonden zij in voor een sociaal centrum en voor een school van 2000 leerlingen. Naar die school komen ook 40 jongens en meisjes, die door kinderverlamming meer of wat minder gehandicapt zijn. Ik heb hen in hun tehuis driemaal bezocht.
Ik wilde ook naar het convent, waar 24 kandidaten zich voorbereiden om het jaar daarop bij de Norbertijnen in te treden. Het contact was zeer levendig en tenslotte moesten wij aan het gesprek een einde maken omwille van het middageten.
Op een avond zou een seminarie van de Paters van de Rozenkrans ingezegend worden. Ik had meer belangstelling voor mijn medebroeders dan voor een gebouw maar na enig tegenpruttelen gaf ik toch toe. Groot was mijn verbazing: van de inzegening heb ik niets gemerkt maar er werd een nieuwe priester gewijd. Er was veel volk in open lucht en na de plechtigheid kreeg iedereen een schotel met rijst, vlees, vis en groenten. Er was natuurlijk geen bestek. Iedereen at met de hand maar het voornaamste op dat moment was wel het onderlinge contact met elkaar.
Nabeschouwing
De onderdanigheid tegenover iemand, die op de maatschappelijke ladder maar één trapje hoger staat, is niet te beschrijven. Terzelfder tijd gebruiken diezelfde mensen stoere, autoritaire taal tegenover iemand, die armer is of wat minder kan. Ik had er moeite mee om dat te verwerken. De laatste week heb ik daarin bijgeleerd. Ik behandelde een chauffeur op gelijke voet maar daar kon hij niet mee omgaan: hij kende geen enkele grens meer. India schuift stilaan op naar meer gelijkwaardigheid tussen mensen maar heeft daar nog veel tijd voor nodig.
Deze meisjes zijn Laxmi en Rama Devi. Zij zijn een tweeling en werden in jui 1998 geboren. Ik geef hen de kans om naar school te gaan. Zij zijn verstandig en hebben vorig jaar het eerste jaar Baccalaureaat Kunst een Geschiedenis met glans doorlopen.
Een medebroeder was vergeten in de luchthaven mijn terugreis te bevestigen. Die laatste dag was het een grote feestdag in heel India. Alles was gesloten. Een moslim echtpaar kon ons verder helpen. Zij en hun personeel bidden elke dag twintig minuten vooraleer zij de zaak openen. Eerst moest er dus gebeden worden. Het afwisselend bidden gaf een fijn gevoel. Uit dankbaarheid heb ik hun later deze foto's doorgestuurd.
Dit is het einde van het verslag van mijn twee reizen naar India. Ik dank u voor uw belangstelling.
India 2004/3
De meisjesschool in Panjampatti kan men vergelijken met een middelbare school bij ons. Er zijn bijna 2000 leerlingen en 400 blijven er overnachten.
De leerkracht wiskunde stond mij haar kamer af en zij zelf sliep buiten op de vloer. Met veel afwisseling heeft zij onze maaltijden bereid.
De leerkracht Engels had zeven leerlingen van 16 jaar en een van 11 jaar. Zij verstonden en spraken goed Engels. Van acht tot negen uur 's avonds was het gezellig samenzijn. Wij vertelden en zongen en zij hebben mij gedeeltelijk een lofzang op God in hun taal aangeleerd. Het is meer dan een vluchtig contact geworden.
Op de dag van de Republiek kreeg ik in twee scholen de eer om de nationale vlag te hijsen. Daarbij werden ook lange redevoeringen uitgesproken. Ik verstond er niets van en daarom duurde het precies nog langer. Dan dacht ik maar aan Fidel Castro.
We maakten een uitstap naar de meest zuidelijke punt van India :Kaap Comori. De zuster kocht er voor mij een hoed om mijn hoofd tegen de zon te beschermen.
Ghandigram is opgericht ter ere van Mahatma Ghandi. Aan de ene kant van de straat maken dokters en helpsters plantaardige medicamenten. Aan de andere kant in het museum ben ik heel stil geworden. Als ge bedenkt van welke situatie Ghandi moest vertrekken en waaraan hij heeft gedacht en wat hij heeft aangedurfd, dan wordt uw eerbied voor hem heel groot.
Ik bezocht ook een weverij met houten weefstoelen. Een man en een vrouw snokten aan een koord om de spoel naar rechts en naar links te laten springen. Een meer uitgewerkte weefstoel diende om meer versieringen aan te brengen. Aan zo'n sari met gouddraad moest een man drie dagen werken.
Ik stelde een treinreis naar Trichy voor maar de zuster wimpelde dat af en zij, haar broer en zijn zoon brachten mij met de auto naar mijn medebroeders daar.
Aan de Kaap Comori met voeten in het water en de hoed op het hoofd.
Een deel van de lofzang op God, geschreven met onze letters.
Een deel van de lofzang op God in het Tamils geschrift.
India 2004/2
Kovilpatti
Van Bangalore vertrok ik met de nachttrein naar Dindigul. De overste van het studiehuis in Bangalore had een ketting met slot gekocht om mijn valies aan mijn slaapplaats vast te leggen. Ik heb goed geslapen en de toezichter van dienst kwam mij melden dat we Dindigul naderden. Daar nam ik een taxi naar Kovilpatti zonder me al te zeer te laten bedriegen.
In het convent van de zusters van de Onbevlekte Ontvangenis ontmoette ik zuster Rose Therese. Het weerzien was hartelijk en ontroerend. Zij had haar verantwoordelijkheden neergelegd en haar contacten met de buitenwereld waren fel verminderd. Dat maakte het bezoek voor haar nog aangenamer.
Op de weg naar het klooster legden arme mensen stengels en aren van tabioca. Als er genoeg auto's over gereden hadden, was het gedorst. Dan gooiden zij de graankorrels naar omhoog en door de wind viel het kaf opzij. Dan veegden zij het graan bijeen om het mee naar huis te nemen. Ik kon hen niet verstaan en daarom heb ik maar een paar foto's genomen en aan hen laten zien. Daarmee waren ze heel opgetogen. Dat ze van een blanke belangstelling krijgen vinden zij een grote eer, die zij van landgenoten niet kunnen verwachten.
Een wijk is bekend voor het vervaardigen van lucifers. Meisjes met vlugge vingers plakken de doosjes en maken de lucifers gereed voor het bad in de solfer. Handig nemen zij de juiste hoeveelheid bereide lucifers om een doosje te vullen. Alles is bestemd voor Afrika.
In de school werd ik plechtig ontvangen. Dan volgden dansen door groot en klein en een rondgang door alle klassen. Omwille van een begrafenis van een zuster vertrokken we vroeger dan eerst was gepland naar het hoofdklooster in Madurai.
Zo dorsen en wannen arme mensen in India.
India 2004/1
Bangalore
In Bangalore kon ik overnachten bij de Norbertijnen. Ik had met hen telefonisch contact opgenomen maar in het studiehuis was mijn aankomst een volkomen verrassing. Nu bleek dat er in Bagalore op drie plaatsen Norbertijnen verblijven. In het studiehuis zijn er dertien studenten.
In Bangalore wilde ik Dina Vinckx bezoeken, een zuster van de Jacht en afkomstig uit Loenhout. Een student ging met mij mee. Zuster Dina ontving ons met alle mogelijke Indische geplogenheden. Geschenken werden uitgewisseld. Het middagmaal was Europees en de student liet zich de frieten goed smaken. Zijn maag was geen vet gewoon en op de terugweg in de taxi dommelde hij in.
Het sociaal centrum, geleid door een Norbertijn, vangt straatkinderen op. Het lukt hem aardig om deze kinderen een andere levensstijl mee te geven. Zo zijn er al vier belhamels hulpverkeersagent geworden en de politie is er erg tevreden over.
De derde plaats in Bangalore is één van de drie Norbertijnse noviciaten in India. Er zijn negen novicen. De novicenmeester vroeg mij om er te komen overnachten en ook om 's zaterdags één en 's zondags twee uren les te geven. De vroegere leraar kwam in mij terug naar boven. De novicen waren mijn manier van lesgeven helemaal niet gewoon. Ik wilde samen met hen zoeken en zij moesten zelf de antwoorden vinden. Na korte tijd waren ze erg enthousiast.
Een foto toont de novicen in Bangalore en op de andere foto staat de novicenmeenster, die mij vroeg om les te geven.
