Archief

Op maandag 19 januari reden de pater Capucijn en ik naar Kovilpatti om er in het klooster zuster Rose Therese op te halen en verder door te rijden naar de school, die we vanuit Wildert helpen.

Ik heb nogal een goede neus om mij te oriënteren en ik vond dat wij teveel naar het oosten reden in plaats van naar het noorden. Ik vroeg aan de pater Capucijn of wij dezelfde weg namen zoals wij gekomen waren. Hij zei wel 'Ja' maar dat klopte niet.

We kwamen langs een enorm veld met moderne windmolens, die electriciteit opwekken. We zagen ook mensen roodbruine grond met water vermengen en in een vorm gieten. Die stenen lieten ze dan in de zon bakken. Het viel mij ook op dat er in het zuiden van het land veel minder hutten te zien waren.

We hielden halt aan de oceaan. In die temperauur droomde ik al van een frisse duik in zee. Maar zwemmen was door de politie verboden. Het was op dat moment zo'n tegenvaller dat ik niet eens gevraagd heb waarom het niet toegelaten was.

Vijf vissers keerden terug van de oceaan in hun bootje. Het leek op drie prauwen, die met planken aan elkaar genageld waren. Hun nylon-net bevatte misschien vijftig visjes. Ze waren niet groter dan een sardientje. Als vijf gezinnen daarvan moeten leven.

Eén foto toont het meest zuidelijke punt van India. Vooraleer een belangrijke beslissing te nemen kwam Mahatma Ghandi daar bidden en mediteren.

Met zulk een bootje varen de vissers de oceaan op.

De pater Capucijn en ik hebben in de namiddag een eeuwenoud koninklijk paleis en een grote waterval bezocht. Buiten de hindoe-tempel waren dat de enige bezienswaardigheden, waar ik naartoe ben gegaan. De hoofdbedoeling van mijn reis was immers mensen ontmoeten en hen steunen. Ik wou ook een zicht krijgen hoe de gewone mensen moesten leven.

In het paleis was er een danszaal met een parketvloer. Alleen mannen mochten toezien maar daarnaast was er wel ter hoogte van het plafond een vrouwenvertrek met kijkgaatjes. Het paleis had ook een eetzaal voor 2000 gasten. Het plafond werd over de hele breedte gedragen door eiken balken uit één stuk.

De waterval was breed en hoog en het geluid stoorde het gesprek met zuster Dina. We zijn wat verder gaan zitten om gemakkelijker te kunnen praten. Ons denken en aanvoelen gaat nogal dezelfde richting uit. In het klooster hadden we al diepzinnige geprekken gehouden en nu beleefden wij er allebei weer deugd aan.

Al vele jaren steunt de gemeentelijke school van Essen-Wildert de school in Jampatti niet meer. De gemeente heeft het project overgeschakeld naar Zuid-Afrika. Deze twee kinderen blijf ik de kans geven om naar school te gaan.

De teksten geven mijn bezoek aan India weer in 1998 en de foto's geven beelden van mijn tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

De pater Capucijn en ik zijn naar Molugamodu in het uiterste zuiden van India gereden. Op deze plaats zijn de zusters van de Jacht in Heverlee 100 jaar geleden hun eerste missie in India begonnen. De Vlaamse zusters daar zijn Dina Vinckx en zuster Maria uit Brussel. We zijn er warm onthaald in de twee betekenissen van het woord. Zij vonden het alleen spijtig dat wij er slechts één dag konden blijven.

Ik kwam sterk onder de indruk hoezeer zuster Dina begaan was met de arme, oude mensen en hoe zij door die mensen in het hart werd gedragen.

Zuster Maria leert meisjes en jonge vrouwen uit de buurt borduren met de hand. Met deze vaardigheid hebben zij een kostwinning voor heel hun gezin. De zakdoekjes staken mijn ogen uit. Er waren er ook bij, waarvan aan de rand een draad uit het fijne weefsel was weggehaald. 'Point clair' noemden zij dat. Het borduurwerk en de kleuren waren zo fijn dat ik alle roepies, die ik bij me had, aan zulke zakdoekjes heb besteed. Ik vroeg aan zuster Maria of ze geen grotere stukken had. Ze liet mij een tafellaken zien. Ik was er zo op verliefd en heb haar achteraf betaald. Belangrijk is dat arme mensen op die manier een hele toekomst voor zich hebben.

Zuster Therese heeft eens de school Van Wildert bezocht en bleef er bij mij op aandringen om naar de school van Jampatti te komen.

Victoria bracht veel afwisseling in de rijstschotels. Zij stond er op dat ik haar bed gebruikte om te slapen terwijl zij gewoon op de vloer ging liggen.

.

Scheiding :multiadvice.nl

Paus: turkijeblognl

Half september 2016 hebben vier kardinalen een brief geschreven naar de paus en naar de de Congratie voor het geloof om klaarheid over de omgang van de kerk met gescheiden mensen, die opnieuw zijn gehuwd.

Omdat zij gedurende twee maanden geen antwoord hebben gekregen, hebben zij hun brief publiek gemaakt.

Zij beweren dat zij geen tegenstanders zijn van de paus maar bezorgd zijn om het geestelijk welzijn van de gelovigen. Zij leggen de paus vijf vragen voor, o.a. of mensen na een tweede huwelijk de communie mogen ontvangen.

Eigenlijk draait alles om een voetnota in de pauselijke brief Amoris laetitia. Daarin staat dat gescheiden personen, die opnieuw in het huwelijk zijn getreden, in enkele gevallen aanspraak mogen maken op de steun van de sacramenten.

Kurie-kardinaal Walter Jasper beklemtoont dat Amoris Laetitia geen afbreuk doet aan de leer van de kerk maar de traditionele leer in een nieuw perspektief stelt. De paus neemt afstand van de negatieve kijk op sexualiteit bij Augustinus en richt zich op de moedige en samenhangende kijk van Thomas van Aquino. De lang heersende wettelijke moraal moet plaats maken voor een moraal, die opgebouwd is op deugden.

Walter Kasper pleit ook voor een betere voorbereiding op het christelijk huwelijk.

Na de rondvraag over huwelijk en gezin heeft de paus twee Synodes bij elkaar geroepen. In de eerste Synode stemde een absolute meerderheid in met de voorgelegde teksten en in de tweede Synode was het zelfs een twee derde meerderheid.

In de namiddag hebben de pater Kapucijn en ik een Hindoe-tempel bezocht. Bij vrienden van hem hebben we onze schoenen en ik ook mijn kousen achtergelaten.

Zo' n tempel is eigenlijk een dorpje met kleine woningen tegen de ringmuur, met een marktplein en kraampjes en met meerdere gebouwen.

In een kleinere tempel wonen kleinere goden. Mensen liepen er in en uit, verrichten er gebeden en branden er wierookstokjes. Enkelen lagen er te slapen.

We gingen verder naar een grotere tempel. Daar verblijven de grotere goden. Voor de ingang stond er een polititeagent. Met opgeheven arm stak hij zijn hand naar ons uit. We waren duidelijk niet welkom. Vergoeilijkend zei de pater Kapucijn: 'Ik geloof dat zij een groot feest aan het vieren zijn'.

Op zaterdag 17 januari was ik bij de Jesuïten in Trichi. Om twaalf uur komt de pater Kapucijn aangestormd. 'Vlug, vlug, haal uw valies. De taxi staat klaar. We rijden naar Nagercoil. ik heb niet eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen van de paters Jesuïten.

De vrouw is de lerares Engels in de school te Jampatti. Haar Engels is uitstekend en zij gaf ook heel degelijk les. Deze kinderen volgden bij haar les en konden mij begeleiden in een rondgang door het dorp.

Teksten geven mijn eerste bezoek aan India weer in 1998 en foto's geven beelden van mijn tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

Vrijdag 16 januari heb ik kennis gemaakt met een Indische Kapucijn, met wie ik al jaren correspondeer.

We hebben de familie Fatima bezocht. De vader is vijf jaar geleden verongelukt en de moeder is achter gebleven met vier kinderen. Ik heb er warme melk moeten drinken.

Dan reden we naar de familie Rani. We kwamen in een hoop hutten terecht en de pater moest vragen waar de familie woonde. Er zijn twee zonen en een dochter Pavritha. Ze is acht jaar en heeft een gaatje in haar hart. Dank zij een betere voeding en goede medicamenten is het gaatje al wat kleiner geworden. Als ze tien jaar is, kan zij geopereerd worden.

Met kerstmis kreeg Pavritha een inzinking. De moeder begon te wenen. Het ziekenhuis en de dokters had zij nog niet kunnen betalen. Ze liet mij  de uittreksels van de bank zien. De overschrijving van juli 1997 zat er nog niet bij. Ik heb later alles gecontroleerd. Op 7 juli is het bedrag overgeschreven naar India en bevestigd. Het is wraakroepend dat de bank het geld van de sukkelaars zolang achter houdt.

Behalve in een hotel en in een restaurant brengt men in India het eten met de rechterhand naar de mond. In Trichy was een echtpaar met een hoge cultuur te gast. Mevrouw sprak overigens perfect en vloeiend Frans. Ook zij aten met hun rechterhand.

Op een bord schept men wat rijst, kerry-saus, groenten en wat vlees. In het Tamil spraken zij er op los als een ratelslang en ondertussen zitten zij even snel de brei op hun bord met de hand te bepotelen. De rijst wordt geen vaste brok. Als zij het hoofd wat naar voor en naar beneden buigen, gaat het beginnen. Ik geloof dat het zo gaat: ze doen hun mond open, gooien de rijst naar omhoog, happen, slikken en tateren verder en zitten met hun hand weer in het bord.

Niet alleen eten zij in India met de hand, ook bij het drinken raakt de kan de mond niet aan. Zij houden hun mond open en slikken het water naar binnen.

De tekst geeft mijn eerste bezoek aan India weer in 1998 en de foto's geven beelden van mij tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

Woensdag 14 januari vloog ik naar Madras en jawel, ik overnachte er bij de paters SJ. De straten zijn er properder en de chauffeurs rijden rustiger. Ik heb er een wandeling gemaakt. Ik had dorst en kocht een fles water. Het deksel scheen mij niet erg origineel en ik heb dan maar een groene kokosnoot leeg gedronken.

Ik heb ook mijn vuile schoenen laten poetsen. De man maakte er werk van. Het bleef maar duren. Hij leek op mijn schoenen verliefd te zijn. Toen ik vroeg hoeveel het kostte, antwoordde hij dat ik mocht geven wat ik wou. Hi is er wel bij gevaren.

De volgende dag wenste ik met de trein naar Trichy te rijden. De Jesuïten hebben voor een ticket met voorbehouden plaats gezorgd. Zij hebben mij tot aan mij zitplaats begeleid en mij voorgesteld aan mijn buurman, die ook een christen was. Ik heb tweemaal koffie en een gebakje moeten aannemen en ik mocht hem niets aanbieden, want ik was zijn gast.

We waren vertrokken om kwart voor vier in de namiddag en na 320 km kwamen we toe om 10 uur 's avonds. Bij het uitstappen vroeg een man met alleen een lendendoek om zijn heupen of hij mijn valies mocht dragen. Maar mijn buurman had die al in de hand en was niet van plan om die af te geven. De man vroeg het een tweede en een derde keer en smeekte toen op zijn knieen. Hij droeg mijn valies op zijn hoofd voor ons uit. Buiten het station was de buurman mij te vlug af om hem een fooi te geven.

Een Jesuït bleek al een tijdje achter een Herman Dupré te zoeken en voerde mij naar het college. In Ranchi moet de telefoonrekening wel hoger geweest zijn dan normaal.

Voor een staatsexamen oefenen de leerlingen de leerstof samen in. Luidop hameren zij de teksten er in, ook de minder begaafde leerlingen om toch zo ver mogelijk te geraken.

Voor een turnwedstrijd tussen scholen wordt er duchtig geoefend. Men wil niet onderdoen.

De teksten geven mijn eerste bezoek aan India in 1998 weer en de foto's geven beelden van mijn tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

Ranchi

Pater Mayhys uit mijn geboortedorp. 74 jaar, gaf nog les in filosofie, bereidde alle contacten van de bisschop voor en schreef zelfs zijn preken. Hij ging graag met mij wandelen. Soms vroeg hij: 'Hoe zeggen ze dat in het Vlaams ? ' Om allerlei redenen was hij al 25 jaar niet meer in ons land op vakantie geweest. Ik heb aan hem een heel hartelijke herinnering over gehouden.

Pater De Cuyper bracht me iedere avond een ketel heet water. Na een wasbeurt  moest ik er naar believen koud water aan toe voegen en dat met een kom over mijn hoofd gieten. Het gaf zo'n zalig gevoel dat ik altijd alle water over mij heb uitgegoten.

Hij nam me op zijn brommerke mee naar een melaatsenkolonie. De melaatsen worden er verzorgd door zusters van Moeder Teresa. Alles is er kraakproper. Wel zijn ze kordaat bij de controle of iedere melaatse elke dag zijn medicament inneemt. Er woonde ook een gezin.  Moeder en dochter gaven mij een hand, de vader niet. Hij was duidelijk gelukkig met mijn belangstelling voor hem. 

Op de terugweg wees  pater De Cuyper mij hutten aan en zei: 'Daarstraks heb ik het verzwegen maar hier wonen ook melaatsen. Zij zijn aan hun lot overgelaten. Men heeft aan het goevernement voorgesteld er een dorp te bouwen maar zij doen de grond niet van de hand.

Pater De Cuyper bracht mij naar een reisbureau om een vliegtuigticket te kopen. Hij heeft voor mij hemden gewassen en gestreken en is met mij enkele uren op zoek geweest naar religieuze belletjes, die we niet gevonden hebben. Bij het afscheid toverde ik een glimlach op zijn gezicht met te zeggen: 'Pater De Cuyper, gij zijt voor mij echt een vader geweest ! '

Op dinsdag 13 januari landde ik weer in Calcutta en vond er mijn bagage terug. Ik was te gast in het Jezuïtencollege. Ik was getipt vanuit Ranchi en ben er heel hartelijk ontvangen.

Dit is de lerares Engels. Zij sprak de taal uitstekend en kon de lessen heel goed overbrengen. Dit is de groep kinderen, die Engelse les volgden. Zij waren bekwaam om mij in het dorp rond te leiden.

Ranchi

Op de vlieghaven van Calcutta was mijn valies nog niet toegekomen. Bij mijn aankomst in Ranchi stond de overste van de Paters Jesuïten mij op te wachten.

In het seminarie stapte ik uit de auto en een van de tien Vlaamse Jesuïten, Pater De Cuyper, vroeg mij naar mijn bagage. 'Vlug terug instappen' zei hij tegen de overste. In de stad kochten ze voor mij ondergoed, hemden, sokken, een lichte broek, een pyama en zakdoeken. Ik vroeg achter de rekening maar ik kreeg ze niet.

Wel had ik voor mijn afreis van het geld, dat de parochie mij bezorgd had, een bedrag overgeschreven naar Ranchi om het sociale werk van de paters Jesuïten daar te ondersteunen. Ook vernam ik daar hoe streng de autoriteiten het gebruik van elke schenking naar india controleren.

's Avonds zat ik met de paters Jesuïten in de lees- en recreatiezaal. Ook de Vlamingen waren na meer dan 30 India aangepast aan het klimaat. Er was geen verwarming. Zij droegen een pullover, hadden een sjaal om hun hals en een muts liet alleen hun ogen, hun neus en hun mond vrij. Zij dronken hete thee. Ik zat daar in mijn opgerolde hemdsmouwen en ze vroegen mij of ik geen jas aantrok. Ik antwoordde: 'Toch niet bij deze goede temperatuur, zeker !'

De volgende morgen beging ik dezelfde vergissing. Ik ging mijn kamer buiten naar de refter voor het ontbijt. De zon scheen zoals bij ons op een zomerse voormiddag. Heel geestdriftig riep ik tweemaal uit: ' Wat een heerlijke dag !' Ze bekeken mij met rare ogen. Het was de koudste dag van het jaar.

Eén foto is genomen in de school te Jampatti. De zuster met de zonnebril is zuster Marie-Therese. Als zij op bezoek was in ons land, is zij met mij in alle klassen van onze gemeentelijke school geweest. De kinderen vertelden alles thuis. Heel veel volwassenen vroegen mij om meer uitleg.

De andere foto toont een kleine zustergemeenschap, die mij uitgenodigd had.

De teksten geven mijn bezoek aan India weer in 1998 en de foto's geven beelden van mij tweede bezoek, aangeboden door de parochie van Wildert bij mijn afscheid.

Een verkoper en Moeder Teresa.

Op een avond heb ik in Calcutta bij een schaarse verlichting tot negen uur in de straat van Moeder Teresa gewandeld. Er was veel volk en verkopers probeerden zonder opdringerigheid wat aan de man te brengen.

Achter een gammel tafeltje stond een man met alleen een lendendoek aan. Ik nam tien briefomslagen voor luchtpost en vroeg hoeveel ik moest betalen.

Hij kon geen Engels en begon een hele reeks muntstukjes op een rij te zetten. Ik schudde het hoofd en zei:' Nee, nee' en schoof hem een briefje van 10 roepies toe. Hij wilde een muntstuk, wellicht één roepie, terug geven maar ik schudde weer het hoofd en nam het niet aan.

Hij herhaalde driemaal het Indische gebaar van dankbaarheid en keek me daarbij in de ogen tot diep in mijn hart. Het was een heel korte ontmoeting maar zo rijk aan stijl en warme menselijkheid. Lieve man, ik ken je naam niet en ik zou hem ook niet kunnen onthouden maar u vergeet ik mij hele leven niet.

Op zaterdag vertrok ik naar Ranchi. Eerst keek ik nog eens naar de overkant van de straat. Moeder Teresa was in september overleden en nu, in januari, hingen er aan de moskee nog twee spandoeken in het Arabisch en in het Engels: Wij nemen met een diep verdriet afscheid van Moeder Teresa. Haar eerbied voor elke mens heeft de kloof met moslims overbrugd.

Op deze meest zuidelijke punt van India kwam Mahatma Ghandi heel vaak mediteren. Op deze bootjes gingen mannen de zee op om te vissen. Eens zag ik twee mannen het net boven halen met ocharme vijf kleine visjes.