Archief

Over mijn medebroeder Werenfried Van Straeten, de Spekpater, bestaat er veel documentatie. Daarom vertel ik maar een persoonlijke anekdote.

Hij vroeg mij eens of ik niet mee kon gaan naar Ootmarsum bij Almelo in Nederland om te prediken over Oostpriesterhulp. De andere predikanten waren allemaal Nederlanders. Voor wij uit elkaar gingen dronken wij nog koffie en tot slot zei Werenfried mij: 'Ge moet de mensen daar niet vertellen dat ge geen Nederlander zijt. Dat horen ze wel.' Algemeen gegiechel was het gevolg.

Twee maanden later zag Werenfried mij op het binnenplein van de abdij. Hij kwam naar mij toe en wenste mij geluk met mijn predikatie in Ootmarsum. Na hem had ik het hoogste bedrag opgehaald. Dat hij, die het zo druk had, zich dat nog na twee maanden herinnerde en dat hij mij een compliment gaf, vond ik heel tof.

Nog een bedenking.

Het valt op dat de meeste kandidaten om in te treden in Tongerlo zich meldden in de periode van de preken van Werenfried.

Een geestelijke roeping is eerst en vooral het werk van God. Jawel, maar God slaapt nooit. Hij roept altijd. Het hangt dus ook af van het geloof en de uitstraling van mensen.

Werenfried had het geloof en de moed om na de oorlog over liefde te prediken en om hulp te vragen voor de verdreven Duitsers en later voor de gelovigen achter het ijzeren gordijn . Door zulk geloof en zulke inzet wekt God roepingen.

turkijeblognl

Volgens Paus Franciscus mag het gesprek over hertrouwde mensen niet beperkt blijven tot de vraag of zij te communie mogen gaan. Er moet verder nagedacht worden of zij weer peter en meter mogen worden en of zij mogen helpen bij het uitdelen van de communie.

In een intervieuw met de Argentijnse krant La Nacion zegt hij dat de oplossing ligt in een harmonische samenwerking. Hertrouwde gelovigen zijn nooit buiten de kerk gesteld (excommunicatie) maar zij worden in de praktijk wel zo behandeld.

nl.dreamstime.com

Als de kerk hertrouwde mensen tot de communie toelaat, vrezen sommigen dat er van het geloof niets meer overblijft. Nochtans nam de kerk in de eerste eeuwen gelovigen na een echtbreuk terug op in de gemeenschap. Zij moesten wel een ernstige boetedoening volbrengen.

Een boete opleggen klinkt nogal bestraffend. Een persoonlijke begeleider aanstellen zoals in de Ierse kloosters tijdens de zesde eeuw is niet realistisch. Wel kan de kerk deze mensen vragen hoe zij dieper ingaan op het geloof door verdieping en door inzet in de parochie en in de derde wereld.

Het huwelijk is geen kinderspel. De kerk mag zich afvragen of zij de trouwlustigen genoeg degelijke voorbereiding heeft aangeboden op zulke ernstige beslissing. Heeft zij niet teveel vertrouwd op de menselijke liefde ?

Een vicaris bezocht een familie. Twee kinderen waren uit de echt gescheiden. Hij zegde: 'Voor zulke mensen kunnen wij niets doen.' Volgens de kerkelijke voorschriften had hij gelijk maar wat zou Jezus denken over zulke uitspraak ? Hij kwam in de wereld redden wat verloren was en bekommerde zich om Zacheus en om de Samaritaanse vrouw, die wel vijf mannen had gehad.

Wij kennen het evangelie helemaal van buiten maar om  de gezindheid van Jezus echt tot ons te laten doordringen is het nuttig alle verhalen na elkaar te lezen, waarin Jezus voorrang geeft aan mensen boven voorschriften.

Gescheidenen kunnen nog veel dienst bewijzen in de parochie.

                                                       Pasen

                         De drie kruisen en de paarse heuvel op de achtergrond

                          geven het lijden en de menselijke dood  weer.

                           Het groen van de middenste heuvel is de kleur van de hoop.

                            De witte figuur is de verrezen Christus.

 In onze parochie kwamen acht volwassenen van de liturgische werkgroep éénmaal per maand samen. Twee maanden voor een groot feest zochten we naar de hoofdgedachte van het feest. Iedereen kreeg de opdracht mee om die gedachte met eigen woorden weer te geven voor de verwelkoming, voor de voorbeden, voor de bezinning na de communie of voor de zending.

Een maand later las ieder zijn tekst voor.  De  gelovigen moesten de tekst eenvoudig en vlot kunnen begrijpen. Daarom gaven de anderen dan commentaar. Niemand voelde zich daarbij beledigd, want men wist dat de anderen de eigen inzet sterk waardeerden. De leden van de liturgische werkgroep groeiden sterk naar elkaar toe en waren gelukkig met hun vooruitgang op liturgisch gebied.

Een vrouw bracht de hoofdgedachte in een tekening tot uiting en een naaister werkte dat uit op een doek van 4 op 2 meter. Het was interessant om de preek te beginnen met de uitleg van het doek.

Gescheiden mensen kunnen zich even goed in de liturgische werkgroep van een parochie inzetten als anderen. Ook zij kunnen levensnabije en gelovige gedachten aanbrengen. Als zij dat doen, geven zij ook weer een teken dat zij op zoek zijn naar God.

Com.Wikimedia.Nykerk

Mt.16,21-35

Petrus toont zijn groot hart en wil zijn medemensen tot zeven maal toe vergeving schenken. In de bijbel geeft het getal zeven een overvloed weer. Maar Jezus verwacht dat wij het zeventig maal zeven keer weer goed maken met een ander mens. Jezus bedoelt dat wij altijd barmhartig moeten zijn.

Vergeving schenken is het kenmerk van de ware christen. Een gelovige moet zelf de hand uitsteken om tot verzoening te komen.

De praktijk ziet er anders uit. En inderdaad is dat niet gemakkelijk. Als iemand een grove belediging moet slikken of sterk benadeeld wordt, dan heeft hij tijd nodig om dat te verwerken. Die tijd wordt hem gegund maar hij mag de deur niet helemaal dicht slaan. Omdat God ons vergeving schenkt, moet een gelovige altijd de deur op een kier laten staan en in het gebed kracht vragen om naar de andere toe te gaan.

De manier waarop is ook heel belangrijk. Na een preek vertelde een bedrijfsleider aan de pastoor dat in de firma een hogere betrekking open stond maar dat een jonge man hem over het hoofd was gesprongen. Hij eiste van de jonge man verontschuldiging en uitleg. Zo werkt het natuurlijk niet. Verzoening veronderstelt gelijkwaardig respect.

Zelf heb ik met mensen ernstig gebotst, o.a. met mijn prelaat. De keuze tot prelaat was spannend verlopen. Aan de toegewezen opdrachten was te zien wie er aan de kant van de prelaat stond. Bij zijn naamfeest heb ik de prelaat in naam van de novicen geluk gewenst maar er ook op gewezen dat best alle medebroeders  volgens hun talenten kansen kregen. De menselijke reactie heb ik enkel jaren mogen voelen.

Voor mijn plechtige geloften is het dan tot een dieper gesprek gekomen. We waren er beiden van overtuigd dat onze houding niet christelijk was. We wilden naar elkaar toegroeien maar ik voegde er aan toe: 'Begin nu niet te overdrijven, anders geloof ik er niet meer in'.

Er is tussen ons een sterke band gegroeid en een warme vreugde vulde heel mijn hart. Dat gelukkig gevoel zet mij aan om het altijd opnieuw te proberen. Lukt verzoening dan altijd ? Nee, nee maar als het niet gaat, dan hebt ge toch de innerlijke vrede dat ge u er hebt voor ingezet.

Jezus vraagt van ons een grote vergevingsgezindheid en dat is inderdaad de beste weg naar een diep geluk.

      Gezinspastoraal.be     

Ook gescheiden mensen kunnen zich nog inzetten in het parochieleven. Als leken kansen en vertrouwen krijgen en daarbij begeleid worden, kunnen zij grote hulp verlenen in hun parochie.

Een voorbeeld.

Vier jonge vrouwen wilden ouders voorbereiden op het doopsel van hun kind. Uit eigen beweging gingen zij lessen volgen en zochten in andere parochies hoe men daar te werk ging. Er zou maar één keer per maand een doopsel  toegediend worden.

ZIi wilden graag teksten aanbrengen voor een doopboekje maar wilden die wel met de pastoor bespreken. Daar stonden goede ideeën in, waaraan de pastoor nooit gedacht zou hebben. Er was ook een tekst, waarbij de pastoor zich niet zo gelukkig voelde. Na zijn uitleg waren zij er volledig mee akkoord dat die tekst niet opgenomen werd.

Zij zouden alle vier naar de eerste doopviering komen maar daarna omwille van hun gezinsleven maar met twee om de twee maanden. Bij de eerste keer waren zij heel enthousiast en zegden aan de pastoor dat ze altijd met vier wilden komen.

Leken, gescheiden of niet, zijn tot heel veel in staat. 

plazilla.com

Gescheiden mensen kunnen ook persoonlijk hun geloof verdiepen.

Zij kunnen zich vaker in een gebed tot God richten. Als ge op reis gaat, blijft de liefde voor uw ouders levendig en denkt gij aan hen. Op dezelfde manier kan God heel nabij worden in het leven. God is altijd nabij, alleen moeten wij daarvan meer bewust worden.

Ook een gescheiden mens kan gedurende één of meerdere dagen een bezinning volgen.

Hij kan een cursus over godgeleerdheid of over het evangelie volgen. Het evangelie kennen we natuurlijk helemaal van buiten. Maar hoever is het ook tot ons doorgedrongen ? Als ge de teksten achter elkaar leest, waarin Jezus voorrang geeft aan mensen boven een voorschrift, dan voelt ge sterk aan hoever we nog verwijderd staan van de gedachtengang van Jezus.

Een gescheiden mens kan een godsdienstig boek lezen. Als hij een boek leest over onze mystiekers Hadewijch, Beatrijs of Jan Ruusbroec, dan zal hij verdieping vinden.

Ook gescheiden mensen kunnen zich elke avond tot God wenden en zich afvragen welke kansen tot liefde zij hebben laten liggen.

Als een mens, gescheiden of niet, zo leeft dan is hij op zoek naar God en dan laat God zich vinden.