Dinsdag 15 juni 2010
Dag 34: Data vergeten
Vertrek: 7.20u Aankomst: 16u Afstand: 95 km Tot.: 2532 km Gem.: 13,95 km/u
Archief
Dinsdag 15 juni 2010
Dag 32: Santiago de Compostela - Parga
Deze nacht rond 2 u. begon ik al buikkrampen te krijgen omdat ik straks bij de Spaanse Policia moest gaan voor mijn attest van afwezigheid op de verkiezingen. Gauw naar 't WC geweest en wijselijk een Immodium genomen want anders heb ik straks een bruine ipv een grijze fiets. Dat is zo als je faalangst hebt, hé 
.Tijdens het opbreken bleef het droog maar 't was ook maar toen, hoor. Rond 7.20u verliet ik Santiago en de last met het beroepsverkeer richting luchthaven viel nog best mee
.Onderweg bleef het maar bakken water gieten. In Arzúa, de laatste stad die ik doortrok alvorens links naar boven naar de Asturische kust te fietsen, vroeg ik naar het bureel van de Policia. Er was er geen, wel een van Guardia Civil. Daar dan maar naartoe. Ik liet het SMS-je van Jill in het Spaans zien en toen keken ze even op: "Un momento, por favor". Lap, dacht ik, hier begint de burocratie. De wacht van dienst keek naar zijn telefoonlijst en zocht een nummer. Word niet opgenomen. Tweede nummer, derde nummer, idem dito. Er komt een andere flik bij :"Dit moet via het consulaat", versta ik. Deze flik in een andere lijst naar een nummer aan het zoeken en krijgt verbinding. Moet naar een ander nummer bellen. Daarna nog een ander nummer.
En plots komt El Capitano binnen. Ik dacht al dat ik in een moderne versie van Zorro aan het meespelen was en Sergeant Garcia legde het probleem nog eens aan El Capitano uit. Deze tegen mij: "Vous parlez le Français ?" "Ha oui, hein", ik. En hij legde mij uit dat de Guardia Civil eigenlijk hiervoor niet bevoegd was, enkel de Policia. Nu ik me verstaanbaar kon maken, vertelde ik hem dat Arzúa (ongeveer Wetteren) een politiebureel had en dat ik daarna enkel nog bergdorpjes zou tegenkomen. El Capitano deed teken aan Sergeant Garcia dat hij het formulier kon invullen. Ondertussen zat ik een uur aan het rillen met over mijn lijf fietskledij dat moest denken dat het in een verkeerd wasprogramma zonder detergenten was beland.
Eindelijk weg van bij de flikken. Op het einde van de rit stondn 2 campings vermeld op de Michelin-kaarten op 10 km afstand maar beiden waren gesloten. Gelukkig vond ik een Hostal en kon er voor 16 Euro overnachten.
Deze middag, bij mijn broodje, zag ik TV-beelden van het noodweer hier en er zouden doden gevallen zijn door modderlawines. Er viel 40 l water/m2. Wagens meegesleurd enz.
Donderdag 10 juni 2010
Dag 33: Santiago de Compostela (Dag 3)
Het weer lijkt een beetje te verbeteren: het regent niet meer doorgaans. Tussen 2 buien door heb ik 4 nieuwe remblokjes gemonteerd en de remkabels aangepast aan de nieuwe blokjes en even een test in de camping gedaan. Tevens de ketting met een oude tandenborstel zitten te reinigen en nieuwe olie op gespoten want morgen vertrek ik eindelijk uit dit natte gat .Onderweg zal ik in het stadje Arzúa bij de Policia eens binnenspringen om het attest te laten invullen als bewijs van mijn afwezigheid bij de verkiezingen, want 's zondags zal het hier hopeloos gesloten zijn en daarbovenop zal ik weer in de bergen zitten waar geen mens meer woont, laat staan flikken zijn
.Luxe, luxe, 11.47u en de ZON priemt door de grijze wolken. Mijn tent droogt op
. 't Was maar voor 10 minuutjes want het druppelt weer.Vermits ik vanaf morgen de St-Jacobsroute verlaat, ben ik nu in het campingcafé mijn roadbook aan het maken aan de hand van 3 uitstekende Michelin-wegenkaarten (Schaal 1/150.000)waar ook de kleinere wegen op staan vermeld. De eerste 15 km zullen weer een ramp zijn omdat ik langs de luchthaven van Santiago moet en dus veel drukke wegen zal moeten passeren.
Het grijze weer begint stilletjes op te klaren, hopelijk wat meer zon want al mijn kledij is klam. Als het morgen droog blijft zal ik stuk per stuk kledij onder mijn snelbinders foefelen en door de rijwind droogt dit in een mum van tijd.
Hierbij een foto van het campingrestaurant, een uitstekende zaak. De foto stelt een rund voor met alle soorten vlees van dit dier.
Morgen zitten we, hopelijk, tussen Lugo en de noordkust van Spanje.
Tot in den draai,
Luc
Woensdag 9 juni 2010
Dag 32: Santiago de Compostela (Dag 2)
Gisteravond, toen ik terug uit het campingcafé kwam waar ik mijn blog intikte, vroegen de 2 Nederlanders, die ik reeds op de camping in Portomarin ontmoette, om bij hen een glaasje te komen drinken onder de luifel van hun caravan.
Het toeval wou dat ze dezelfde voornaam hadden als mijn broers: Frans en Paul. Frans (65 j.) is pater en werkt voor een psychiatrische instelling en deed de Santiagoroute ook per fiets. Paul volgde hem met de wagen en caravan en zocht dagelijks een plaats aan iedere etappe.
Ze hadden hier wijn gekocht die hier ter plaatse was gemaakt en deze was heel lekker. Om een rotdag goed te maken hebben we nog tot 23 u. zitten babbelen, tot zelfs over Herman Brusselmans, terwijl het maar bleef doorregenen.
Als er deze middag geen beterschap in het weer komt, dan blijf ik op de camping. Ik kan mijn kleren hier niet wassen want de drooglijnen hangen buiten. In de meeste vorige campings hingen de drooglijnen onder een groot afdak zodat ze snel konden drogen.
Dus al mijn spullen liggen hier wat verstrooid in de tent. Is ook geen ramp hoor want natte fietskledij droogt het snelst als je ze aantrekt tijdens het fietsen.
Intussen zijn mijn Nederlandse vrienden met de wagen en caravan vertrokken, richting Santander, om zo terug naar Roermond te rijden. Nog eens beste dank voor de toffe avond gisteren.
Tot in den draai,
Luc
Het toeval wou dat ze dezelfde voornaam hadden als mijn broers: Frans en Paul. Frans (65 j.) is pater en werkt voor een psychiatrische instelling en deed de Santiagoroute ook per fiets. Paul volgde hem met de wagen en caravan en zocht dagelijks een plaats aan iedere etappe.
Ze hadden hier wijn gekocht die hier ter plaatse was gemaakt en deze was heel lekker. Om een rotdag goed te maken hebben we nog tot 23 u. zitten babbelen, tot zelfs over Herman Brusselmans, terwijl het maar bleef doorregenen.
Als er deze middag geen beterschap in het weer komt, dan blijf ik op de camping. Ik kan mijn kleren hier niet wassen want de drooglijnen hangen buiten. In de meeste vorige campings hingen de drooglijnen onder een groot afdak zodat ze snel konden drogen.
Dus al mijn spullen liggen hier wat verstrooid in de tent. Is ook geen ramp hoor want natte fietskledij droogt het snelst als je ze aantrekt tijdens het fietsen.
Intussen zijn mijn Nederlandse vrienden met de wagen en caravan vertrokken, richting Santander, om zo terug naar Roermond te rijden. Nog eens beste dank voor de toffe avond gisteren.
Tot in den draai,
Luc
Dinsdag 8 juni 2010
Dag 31: Santiago de Compostela (Dag 1)
Het had de hele nacht blijven regenen en deze morgen waren er korte opklaringen . Maar lange broek en vest met lange mouwen waren wel nodig om naar de stad te fietsen. Wat een verschil tegenover een paar dagen geleden, toen er ook nog water was, maar van mijn zweet 8-).
In Santiago komen ontelbare fietsers als pelgrim of toerist aan maar nergens zie je een stelplaats waar je je stalen ros veilig kan stallen, behalve aan het busstation, dat dan wel wat uit het centrum ligt .
Dus stelde ik mijn fiets waar ik gisteren waar ik gisteren mijn getuigschrift moest gaan halen. Daar was plaats voor een 10-tal fietsen en nog overdekt ook.
In de kathedraal was de mis juist begonnen en er was enorm veel volk. En op het einde van de dienst werd dan toch het beroemde wierookvat, het grootste ter wereld, in gang getrokken. Indrukwekkend hoe dit van de ene kruisbeuk naar de andere vliegt.
Bij de terugweg naar de camping gingen de hemelsluizen nog eens extra open maar er is beterschap zeggen ze, binnen 3 dagen. Wat ik hier nu op mijn ketel krijg, heb ik niet meer als ik naar Bilbao vertrek.
Op de camping zijn het voor een keer de Duitsers die in de meerderheid zijn ipv de Nederlanders. Opvallend ook veel Oostenrijkers, Zwitsers en Portugezen en slechts 1 Nederlandse caravan, die trouwens gisteren ook op dezelfde camping in Portomarin stond.
Tot in den draai,
Luc
. Maar lange broek en vest met lange mouwen waren wel nodig om naar de stad te fietsen. Wat een verschil tegenover een paar dagen geleden, toen er ook nog water was, maar van mijn zweet 8-).In Santiago komen ontelbare fietsers als pelgrim of toerist aan maar nergens zie je een stelplaats waar je je stalen ros veilig kan stallen, behalve aan het busstation, dat dan wel wat uit het centrum ligt
.Dus stelde ik mijn fiets waar ik gisteren waar ik gisteren mijn getuigschrift moest gaan halen. Daar was plaats voor een 10-tal fietsen en nog overdekt ook.
In de kathedraal was de mis juist begonnen en er was enorm veel volk. En op het einde van de dienst werd dan toch het beroemde wierookvat, het grootste ter wereld, in gang getrokken. Indrukwekkend hoe dit van de ene kruisbeuk naar de andere vliegt.
Bij de terugweg naar de camping gingen de hemelsluizen nog eens extra open maar er is beterschap zeggen ze, binnen 3 dagen. Wat ik hier nu op mijn ketel krijg, heb ik niet meer als ik naar Bilbao vertrek.
Op de camping zijn het voor een keer de Duitsers die in de meerderheid zijn ipv de Nederlanders. Opvallend ook veel Oostenrijkers, Zwitsers en Portugezen en slechts 1 Nederlandse caravan, die trouwens gisteren ook op dezelfde camping in Portomarin stond.
Tot in den draai,
Luc
Maandag 7 juni 2010
Dag 30: Pontomarin - Santiago de Compostela
Vertrek: 7.45u Aankomst: 17.30u Afstand: 112 km Tot.: 2437 km Gem.: 12,59 km/u
Deze morgen "rook" ik mijn doel. Ik wou er vandaag geraken. Ik herinner mij nog goed de laatste etappe Gent - Duitse Waddeneilanden en terug. Ik ben toen vanuit Den Haag tot in Gent gefietst via het veer van Vlissingen - Breskens met pak en zak : 216 km ! Zot ben ik nog niet, maar wel eens tureluur .
Er zaten weer regelmatig kuitenbijters in het parcours, soms enkele km lang, maar 't is hier ook niet de Vlaamse kust hé.
De laatste 20 km was het beginnen regenen, maar niet om echt nat te worden. Zou het dan toch waar zijn wat men mij in België vertelde, dat Galicië de "pispot" van Spanje zou zijn. En volgens Nederlanders hier op de camping zou het de volgende dagen niet verbeteren.
Bij mijn aankomst in Santiago ben ik aanstonds mijn Compostolaat neven de kathedraal gaan halen, een soort getuigschrift.
Ik blijf tot vrijdag hier. 't Was een enige tocht, van in het begin tot nu, plus wat er nog moet komen met de terugkeer via Bilbao. En thuis had ik 35 fietsdagen uitgerkend, wel ik deed het in 30 dagen, waarvan 27 fietsdagen en 3 rustdagen.
Tot in den draai,
Luc
Deze morgen "rook" ik mijn doel. Ik wou er vandaag geraken. Ik herinner mij nog goed de laatste etappe Gent - Duitse Waddeneilanden en terug. Ik ben toen vanuit Den Haag tot in Gent gefietst via het veer van Vlissingen - Breskens met pak en zak : 216 km ! Zot ben ik nog niet, maar wel eens tureluur
.Er zaten weer regelmatig kuitenbijters in het parcours, soms enkele km lang, maar 't is hier ook niet de Vlaamse kust hé.
De laatste 20 km was het beginnen regenen, maar niet om echt nat te worden. Zou het dan toch waar zijn wat men mij in België vertelde, dat Galicië de "pispot" van Spanje zou zijn. En volgens Nederlanders hier op de camping zou het de volgende dagen niet verbeteren.
Bij mijn aankomst in Santiago ben ik aanstonds mijn Compostolaat neven de kathedraal gaan halen, een soort getuigschrift.
Ik blijf tot vrijdag hier. 't Was een enige tocht, van in het begin tot nu, plus wat er nog moet komen met de terugkeer via Bilbao. En thuis had ik 35 fietsdagen uitgerkend, wel ik deed het in 30 dagen, waarvan 27 fietsdagen en 3 rustdagen.
Tot in den draai,
Luc
Maandag 7 juni 2010
Dag 29: San Fiz do Seo - Pontomarin
Vertrek: 8.00u Aankomst: 17.00u Afstand: 92 km Tot.: 2325 km Gem.: 13,67 km/u
Gisteravond nog dezelfde Belgen uit Mons aangetroffen van dag 26. De campinguitbater liet ons gratis op de camping omdat deze nog niet volledig af is. Maar we konden wel eten bekomen. En samen met mijn vrienden uit Mons hebben we uitzonderlijk lekker gegeten: regenboogforel (uit eigen aquacultuur) met salade als voorgerecht en witte wijn. Ribbetjes met zelfgemaakte worst, gebakken patatjes en rode wijn. En dan pudding van peren en abrikozen met kaas, koffie en pousse-café en dit alles voor amper 15 Euro ;-).
De twee vrienden uit Mons kenden elkaar van hun legerdienst in de Medische Dienst in de Leopoldskazerne in Gent. De wereld is klein hé. Ze moesten 's vrijdags een toer rond de Watersportbaan lopen (5 km) of ze mochten niet in WE naar huis.
Eigenlijk was het dus gisteren de koninginnerit omdat het de hoogste top was van de tocht, maar vandaag waren er 3 cols rond de 1300 m ! Het begon met de Puerta Pedrafita (1100 m), dan de Cebreiro (1310 m), de Alto San Roque (1270 m) en tenslotte de Alto do Poio (1335 m). Maar ze kregen de berggeit in mij niet klein .
Onderweg trof ik nog even een Vlaamse fietster uit Geraardsbergen.
Weer genoeg Aquarius zitten drinken en een ganse doos drroge vijgen en 6 bananen gegeten. Bij de laatste col bestelde ik een kaasomelet, heerlijk gemaaakt
.
In Samos kon ik op een camping, maar toen had ik pas 57 km op de teller. Even op de kaart gekeken en dan maar doorgetrokken tot hier in Portomarin, waar ik slechts 105 km van Santiago ben verwijderd. Dus de kans zit er dik in dat ik reeds morgen mijn doel bereik.
Portomarin ligt aan een stuwmeer van de Rio Miño en voordat de bouw in 1962 af was, werden alle historische gebouwen steen per steen afgebroken en hogerop weer opgebouwd. Bij laag water kan je nog de oude stenen brug uit 1120 zien.
Tot in den draai,
Luc
Gisteravond nog dezelfde Belgen uit Mons aangetroffen van dag 26. De campinguitbater liet ons gratis op de camping omdat deze nog niet volledig af is. Maar we konden wel eten bekomen. En samen met mijn vrienden uit Mons hebben we uitzonderlijk lekker gegeten: regenboogforel (uit eigen aquacultuur) met salade als voorgerecht en witte wijn. Ribbetjes met zelfgemaakte worst, gebakken patatjes en rode wijn. En dan pudding van peren en abrikozen met kaas, koffie en pousse-café en dit alles voor amper 15 Euro ;-).
De twee vrienden uit Mons kenden elkaar van hun legerdienst in de Medische Dienst in de Leopoldskazerne in Gent. De wereld is klein hé. Ze moesten 's vrijdags een toer rond de Watersportbaan lopen (5 km) of ze mochten niet in WE naar huis.
Eigenlijk was het dus gisteren de koninginnerit omdat het de hoogste top was van de tocht, maar vandaag waren er 3 cols rond de 1300 m ! Het begon met de Puerta Pedrafita (1100 m), dan de Cebreiro (1310 m), de Alto San Roque (1270 m) en tenslotte de Alto do Poio (1335 m). Maar ze kregen de berggeit in mij niet klein
.Onderweg trof ik nog even een Vlaamse fietster uit Geraardsbergen.
Weer genoeg Aquarius zitten drinken en een ganse doos drroge vijgen en 6 bananen gegeten. Bij de laatste col bestelde ik een kaasomelet, heerlijk gemaaakt
.In Samos kon ik op een camping, maar toen had ik pas 57 km op de teller. Even op de kaart gekeken en dan maar doorgetrokken tot hier in Portomarin, waar ik slechts 105 km van Santiago ben verwijderd. Dus de kans zit er dik in dat ik reeds morgen mijn doel bereik.
Portomarin ligt aan een stuwmeer van de Rio Miño en voordat de bouw in 1962 af was, werden alle historische gebouwen steen per steen afgebroken en hogerop weer opgebouwd. Bij laag water kan je nog de oude stenen brug uit 1120 zien.
Tot in den draai,
Luc
Zaterdag 5 juni 2010
Dag 28: Extra foto's
Zaterdag 5 juni 2010
Dag 28: Rabanal del Camino - San Fiz do Seo
Vertrek: 7.30u Aankomst: 14.30u Afstand: 74 km Tot.: 2233 km Gem.: 13,42 km/u
Zoals ze in de Tour de France zeggen: vandaag is het de koninginnerit, met de hoogste top.
Deze morgen waren mijn bananen en mueslirepen nog niet tot in mijn maag geraakt of het was al van klimmen geblazen. Maar al bij al was het een regelmatige klim, zonder sprongen. Wat kreeg ik kippevel toen ik aan de Cruz del Ferro kwam, wat een ontlading van vreugde en ontroering hier op 1500m hoogte en nog geen minuut spijt dat ik dit avontuur ben aangegaan. Al mijn keitjes, vanuit Gent meegebracht, mochten hier bij de miljoenen andere blijven. Ik was er even stil van en dacht aan thuis, familie en dierbare vrienden, dat het hun allen goed zou blijven gaan.
De afdaling was erg gevaarlijk omdat de weg in zeer slechte staat was. 'k Heb dus veel aan de remmen moeten trekken en oppassen voor steenslag. Na een half uurtje dalen was ik weer een kilometer lager. En zeggen dat ik die morgen weer moet stijgen, want de eerste 30 km zijn weer klimmen, tot max. 1432 m.
Nu zit ik op een camping ten westen van Villafranca. Je zou zeggen aan de Semois. Ik ben met mijn tent op slechts 10 m van de rivier.
Tot in den draai,
Luc
Zoals ze in de Tour de France zeggen: vandaag is het de koninginnerit, met de hoogste top.
Deze morgen waren mijn bananen en mueslirepen nog niet tot in mijn maag geraakt of het was al van klimmen geblazen. Maar al bij al was het een regelmatige klim, zonder sprongen. Wat kreeg ik kippevel toen ik aan de Cruz del Ferro kwam, wat een ontlading van vreugde en ontroering hier op 1500m hoogte en nog geen minuut spijt dat ik dit avontuur ben aangegaan. Al mijn keitjes, vanuit Gent meegebracht, mochten hier bij de miljoenen andere blijven. Ik was er even stil van en dacht aan thuis, familie en dierbare vrienden, dat het hun allen goed zou blijven gaan.
De afdaling was erg gevaarlijk omdat de weg in zeer slechte staat was. 'k Heb dus veel aan de remmen moeten trekken en oppassen voor steenslag. Na een half uurtje dalen was ik weer een kilometer lager. En zeggen dat ik die morgen weer moet stijgen, want de eerste 30 km zijn weer klimmen, tot max. 1432 m.
Nu zit ik op een camping ten westen van Villafranca. Je zou zeggen aan de Semois. Ik ben met mijn tent op slechts 10 m van de rivier.
Tot in den draai,
Luc
Zaterdag 5 juni 2010
Dag 27: Villadangos del Páramo - Rabanal del Camino
Vertrek: 8.00u Aankomst: 15.00u Afstand: 68 km Tot.: 2159 km Gem.: 13,60 km/u
De eerste 15 km waren er op een eindeloze lange rechte weg, vol met keitjes, een marteling voor de fiets en zijn bestuurder. Maar moeilijk gaat ook. Het stadje Astorga was ook een juweeltje met mooie gebouwen. Er stond er ook een gemaakt door de beroemde architekt Gaudí.
De zon bleef maar geven en het vlakke landschap moest ik verlaten om weer te gaan klimmen. In de bergen groeit hier ook geurige lavendel in het wild.
Nu ben ik aan het kamperen op een weiland op 1156m hoogte en waarschijnlijk morgen ga ik naar de fameuze Cruz del Ferro. Juist voor Rabanal kwam ik nog eens landgenoten tegen: 2 jonge kerels uit Buggenhout, te voet vanuit St-Jean, dus het Spaanse gedeelte.
Tot in den draai,
Luc
De eerste 15 km waren er op een eindeloze lange rechte weg, vol met keitjes, een marteling voor de fiets en zijn bestuurder. Maar moeilijk gaat ook. Het stadje Astorga was ook een juweeltje met mooie gebouwen. Er stond er ook een gemaakt door de beroemde architekt Gaudí.
De zon bleef maar geven en het vlakke landschap moest ik verlaten om weer te gaan klimmen. In de bergen groeit hier ook geurige lavendel in het wild.
Nu ben ik aan het kamperen op een weiland op 1156m hoogte en waarschijnlijk morgen ga ik naar de fameuze Cruz del Ferro. Juist voor Rabanal kwam ik nog eens landgenoten tegen: 2 jonge kerels uit Buggenhout, te voet vanuit St-Jean, dus het Spaanse gedeelte.
Tot in den draai,
Luc