Het is de eerste zondag van de lentemaand Maart 2006. Van de lente is nog weinig te bespeuren. Integendeel, Antwerpen is bedekt door een laa…
Het is de eerste zondag van de lentemaand Maart 2006. Van de lente is nog weinig te bespeuren. Integendeel, Antwerpen is bedekt door een laagje witte, vochtige sneeuw. Af en toe breken fijne zonnestralen door de grijze wolkenmassa heen en toveren een prachtig licht over de versgevallen sneeuw, die nog ongerept voor mij ligt.
Geroepen door de zon, door het gebeier van de kerkklokken en min of meer gedwongen door de smekende ogen van mijn labrador, dwaal ik op deze ijle zondagmorgen door de nog halfslapende straten. Een vroege tram sliert door de rails en een enkele auto rijdt voorzichtig over het gladde wegdek.
Er hangt een serene sfeer in het anders zo drukke stadscentrum.
Brabo, eveneens bedekt door een wit laagje, wordt bewonderd door een kleine groep kwetterende Japanners, en het stadhuis met zijn nu stilhangende vlaggen, nat en zwaar van de sneeuw, kijkt roerloos toe.
De personen die gewoonlijk "het schoon verdiep" bevolken, zijn thuisgebleven en genieten waarschijnlijk van lekker lang uitslapen en van het smullen van de verse pistolets.
Als vanzelfsprekend voeren mijn voeten mij naar de Schelde. De stroom ligt er verlaten en grauw bij, maar toch boeit ze mij, zoals altijd. De speciale geur van het water dat stil tegen de kademuur klotst, het geschreeuw van de enkele meeuwen, een aak die zachtjes ronkend voorbijglijdt, ze maken deel uit van het schilderij, nu een winterlandschap, dat Antwerpen, stad aan de stroom, zo uniek maakt.
Voorbij de bocht, daar waar het Sint Annekensstrand begint, hangen verschrikkelijk zware wolken die dreigend op me afkomen.
Op de Vaartplaats staan een paar kraampjes met moedige marktkramers die tegen beter weten in, hun waar te koop stellen. Troosteloos liggen oude boeken uitgestald, naast antieke zilveren lepeltjes en een morsige lampetkan.
Een marktkramer blaast in zijn handen die blauw van de kou zien, maar hij knipoogt naar me en zegt: "Awel, madammeke, dat is speciaal voor U hè, dat ik hier ben. Zo´n beetje sneeuw houdt mij niet tegen."
Ik glimlach terug, maar ik ben niet in de stemming om tussen oude boeken te snollen of er iets van mijn gading tussen zit. De periode in mijn leven dat ik er plezier in had om zilveren lepeltjes te verzamelen en te poetsen, ligt al ver in het verleden.
Vorig jaar heb ik mijn huis en have van de hand gedaan. Ik had er ineens genoeg van. Ik wilde de laatste periode van mijn leven niet doorbrengen met het poetsen van een huis en voorwerpen die je toch niet mee kunt nemen naar die andere wereld. Een mens komt naakt en zonder bezit op de wereld. Als oudere mens verlaat je die wereld weer, en, zoals de volksmond zegt, "in een doodshemd zitten geen zakken."
Ik beklim de trappen naar het Zuiderterras en ik geniet van de stilte die er heerst. Alleen de trippelende pootjes van de Klaartje verbreken de stilte, maar het klinkt me als muziek in de oren.
Op een bankje zit, jawel, zelfs op deze koude ochtend, een koppeltje te vrijen. Opgeschrikt door het gesnuffel van de hond, kijken ze wat schuldbewust, maar ook ietwat verstoord naar de vrouw die met haar hond, hun romantisch moment komt verstoren.
Ik zeg : "Doe maar voort, kinderen, geniet er van...", en ik denk aan mijn tijd van vroeger. De eerste kus, de eerste streling, de eerste liefdesverklaring, ach, dat zijn toch momenten die je nooit meer vergeet. Het is grappig dat in deze veranderende wereld, er toch altijd één ding onveranderd blijft. De liefde duikt nog altijd op, tussen alle bedrijvigheid heen. De liefde vangt mensen en laat ze hun lot volgen. Door die vreemde emotie die de mens "liefde" noemt, komen mannen en vrouwen in situaties terecht die ze niet hadden kunnen voorzien!
Op deze vredige, besneeuwde zondagmorgen bekijk ik het stukje Antwerpen dat aan mijn voeten ligt. Ik bewonder de zachtronde contouren van de Sint Andrieskerk die zich tegen de grijze wolkenlucht aftekenen. Waarschijnlijk wordt daar straks een mis opgedragen voor de luttele gelovigen die ´s Zondags nog ter kerke gaan.....
Ik beleef mijn mis hier, buiten, in de bijtende kou, en ik verklaar mijn liefde aan deze stad. Een liefde, die net zoals de liefde tussen twee mensen, niet te verklaren is!
Marijcke, gemijmerd 6 Maart 2006.
Gedichtje dat ontstond na een ontmoeting met personen die volgens mij op een andere planeet wonen dan ik! Mijn ziel. O, zeg mij, mijn ziel, …
Gedichtje dat ontstond na een ontmoeting met personen die volgens mij op een andere planeet wonen dan ik!
Mijn ziel.
O, zeg mij, mijn ziel, waarom ik anders ben dan anderen
en waarom anderen mij willen veranderen
tot ik gelijk ben aan hen!
Het is zo goed om weg te glijden op de kleur
van ranke regenbogen
in ´t dansend water van fonteinen....
Het is zo goed om weg te dromen in de geur
van magnoliabomen
waarvan de bloesems in het zonlicht deinen.
O, zeg mij, mijn ziel, waarom mijn oog, mijn oor, mijn denken,
steeds naar het ijle zwenken
waarin ik vind de kleur van bonte bloementooi
waarin ik vind de geur van ´t versgemaaide hooi
waarin ik vind zoveel geschenken!
Het is zo goed te gaan in goudenregenregen
over witbewolkte wandelwegen
langs lege droomkastelen
voorbij de hoge horizon
waar elfen en kabouters spelen
waar eens Doornroosje aan haar spinwiel spon
waar feeën wuivend wenken.
O, zeg mij, mijn ziel, waarom ik wil plukken
het fonkelend kristal
uit de bevroren waterval.
Waarom ik mij zo diep wil bukken
voor de stille sterren van ´t heelal.
Waarom ik steeds mijn vleugels moet verbranden
in mijn zoektocht naar verborgen landen
ver voorbij de zilv´ren maan en gouden zon.
Waarom mijn lippen dorsten naar een bron
vol diamantbezette dauw
waarom mijn blik zich vastzuigt aan het blauw
van een baltende pauw.
Waarom ik wil rusten
op vogelvleugels in volle vlucht
waarin een zucht
van de wind is gevangen
en mijn vragend verlangen
strandt op ongrijpbare kusten!
Ach, mijn ziel, laat al die vragen maar vervagen
tot louter stof in zonneschijn.
Ik zou toch geen ander willen zijn!
Marijcke.
Hallo lieve mensen, Ik begin deze mijmeringen met gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik ontroerd en getroffen door het warme onthaal dat ik g…
Hallo lieve mensen,
Ik begin deze mijmeringen met gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik ontroerd en getroffen door het warme onthaal dat ik gekregen heb. Ik heb zo´n idée dat mensen die met een blog bezig zijn, interessante, creatieve, maar vooral hartelijke personen zijn. Heel veel dank voor de bloemen, de wensen voor sukses, de proficiats en de grappige, leerrijke en verrassende voorstelllingen van jullie bloggende aanwezigheid. Anderzijds zie ik groen van jaloezie van wat jullie allemaal kunnen doen op dat blog van jullie! Ik besef dat ik nog heel veel moet leren alvorens ik ook zo´n smaakvolle blog kan presenteren. Enfin, ik doe mijn best om de technische kantjes onder de knie te krijgen en hier en daar wil er al iets lukken.
Ik heb mij de laatste 30 jaar met heel andere dingen bezig gehouden, o.a. met te leren hoe je een horoscoop moet berekenen, tekenen en interpreteren. In het begin moest ik een avond spenderen aan de berekeningen; de avond daaropvolgend kon ik de horoscoop dan beginnen uit te tekenen en de derde avond kon ik dan eindelijk beginnen met het denkwerk. Overdag was ik druk bezig met het opvoeden van mijn 4 kinderen, met het huishouden doen en af en toe met een parttime-job om een beetje meer centjes in de huishoudpot te krijgen.
Natturlijk begint het denkwerk al met het tekenen, maar dan kun je nog niet alle elementen op een rijtje zetten....
Toen ik een èchte kei geworden was in dat berekenen en tekenen, kwam de computer om de hoek kijken en hop....die klaarde de klus binnen de 3 minuten. Om de wabbel van te krijgen! Maar nu ben ik er wel blij om, hoor!
De computer kan een heleboel, maar wat een astrologisch computerprogramma eruit braakt als uitleg van een horoscoop, is om luid gillend weg te lopen.
´t Is technisch bekeken wel gemakkelijker geworden, maar combineren en voelen en een zekere intuïtie ontwikkelen, daar kunnen de "hersenen" van een computer niet bij. Gelukkig maar, anders kon ik m`n boeltje wel pakken en had ik 30 jaar voor niets gestudeerd....
Aan de andere kant wordt er zo veel astrologische onzin op papier gezet, dat mijn haren soms rechtop gaan staan! Niet alleen door de computers maar ook door mensen die denken dat ze astrologisch geschoold zijn!
Gedurende al die leerzame jaren begon ik ook steeds meer interesse te krijgen voor de Tarotkaarten en langzamerhand ontdekte ik dat ik altijd bij dezelfde uitslag kom, of ik nu de horoscoop bestudeer of de kaarten raadpleeg. Het blijken 2 verschillende wegen zijn die ongeveer hetzelfde doel bereiken. Als ik een consult heb met een persoon die uitleg wil hebben over zijn of haar horoscoop, dan leg ik tot besluit de kaarten en ja, hetgene dat gevonden is, wordt in grote trekken bevestigd.
Doordat ik een dik jaar geleden resoluut het roer heb omgedraaid naar een totaal ander leven, ben ik er nu minder mee bezig. Maar mijn oudste zoon neemt stillekens aan de fakkel over. Leuk! We kunnen samen urenlang, oeverloos zwammen over al die zaken en ik denk dat hij er nog dieper in verzeild is dan ik, want ik sta soms verbaasd van zijn kennis en inzichten.
Deze blog is geboren om middernacht. Niet toevallig, hoor! In het holst van de nacht, kun je het best mijmeren. De zon staat dan aan de andere kant van de aarde en hier bij ons heerst er dan een zekere mate van rust en stilte. De Maan, bron van alle inspiratie, beschijnt onze contreien.
Bovendien heeft mijn blog als zonnestand : ZON in RAM. Ram is het eerste dierenriemteken.
De energie die in het teken Ram huist, is zowat de locomotief van de andere elf dierenriemtekens. Hij trekt of duwt ze voort.
Maar genoeg voor vandaag over mijn hobby. Ik hoop dat ik jullie nieuwsgierigheid gewekt heb en als er vragen zijn, vuur ze maar af!
Mijmering zomaar...
