Wanneer ik de deur van mijn klein en warm appartementje achter mij dicht doe, begint het juist te hagelen. Ik heb veel zin om terug naar binnen te gaan en mij weer achter de laptop te nestelen. Chiara, mijn labrador, moet echter nodig haar blaas en andere organen ledigen, zodat ik er dan maar in spring. De hond hapt blij en speels naar de koude winterbolletjes. Haar speelsheid en jeugdigheid sporen mij aan om het stadpark in te duiken. De herfst, die mooie herfst, is al weer verleden tijd. Het park ligt er nat en troosteloos bij. Verleden week was het nog een schilderij. Ik verwonderde mij erover dat ik de enige bezoekster was van dit openluchtmuseum. Hier zouden drummen mensen moeten staan om met open mond van verbazing naar het kleurenpalet te kijken dat gratis werd aangeboden. Maar nee, hoor. De mensen hebben het veel te druk met andere dingen om tijd te maken dit natuurschoon te bewonderen! Spijtig voor hen, want wat missen ze veel!
In de vijver paradeert een eenzame zwaan. Die is sinds kort daar aangeland. Ik ben benieuwd of er kameraden bij komen.
Een paar weken geleden heeft de Joodse gemeenschap vissen in de vijver laten plaatsen. Zij stonden toen in groepjes aan de waterkant te buigen en te knikken, al biddend aan hun God of het water hun zonden mocht meenemen. Ik begrijp niets van dit ritueel, ik weet er ook niet veel van, maar ik vind het toch een veel mooier ritueel dan het biechtgebeuren. Om in een donker, slecht verlucht, klein houten hokje in één of andere kerk, je zondigheid aan een priester te vertellen, lijkt me toch minder zuiverend dan die zonden door het rimpelende vijverwater te laten meevoeren.....
Ooit woonde ik hier in Antwerpen in een buurt waar veel Joden wonen en ik keek mijn ogen uit op hun wonderlijke wereld. Een buurvrouwtje kreeg nog al vlug een aantal kindertjes en soms hielp ik haar met de kinderwagen van haar klein bordesje te dragen. Ze had een horrelvoet en was lichtelijk gehandicapt. Ze bedankte me dan altijd vriendelijk. Op een dag was haar zoontje van kleutertje tot jongetje gebombardeerd. Zijn hoofdje was kaalgeschoren, er zat een klein kappeltje op en langs zijn oortjes bengelden twee lange, donkere pijpenkrullen. Het was schattig om te zien, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik vroeg aan de moeder waarom haar zoontje zo was uitgedost. Ze keek me verbaasd aan en antwoordde: "als God zegt dat dit zo hoort te geschieden, is het niet aan de mens om daar vragen over te stellen!"
Ik stond perplex. Ik ben namelijk een wandelend vraagteken en wil juist graag het naadje van de kous weten. 
Op een dag was het moedertje  haar huissleutel vergeten en omdat haar Godsdienst haar verbied om op feestdagen electrisch getinte voorwerpen aan te raken, vroeg ze mij of ik even wilde aanbellen....
De vraag: "waarom mag U op deze dag niet op de belknop drukken?", brandde natuurlijk op mijn lippen. Maar ja, de kans was groot dat ik hetzelfde antwoord zou krijgen, dus zweeg ik maar en belde voor haar aan.
Vanmorgen liep ik dus in het park en ik hoorde het vertrouwde geroep van weleer. Iemand van de Joodse gemeenschap had zijn sleutel vergeten en dan maar roepen naar de familieleden in de hoop dat de deur van binnenuit wordt geopend.
Ik kén dat geroep maar al te goed!
Op zon-en feestdagen is het een plezier naar hen te kijken. Ze kleden zich altijd heel mooi; een beetje ouderwets, maar het heeft wel iets. In grote getale trekken ze dan naar het stadspark en keuvelen met elkaar. De echtelieden hebben veel kinderen, want ieder gezin hoopt dat "de Messias" in hun gezin geboren zal worden....Tja, hoop doet leven, nietwaar?
In de dagen van het laatste warme herfstzonnetje, kwamen ook hun "oudjes" buiten. Op het grasplein, dichtbij de zandbak waarin de jeugd ravotte, een heleboel blinkende rolstoelen. Netjes op een rij. Tot op de laatste dag worden hun ouderen netjes aangekleed. Prachtig gepoetste schoenen op de treeplankjes die onder lekkere, warme plaids uitpiepen. Daarboven knikkebollende hoofden; de mannen getooid met baarden en hoeden; de vrouwen geschminkt en nog altijd met pruik.
In de tijd dat ik tussen hen leefde en naar de kapper ging, zag ik dikwijls tot mijn afgrijzen, dat de dames kaal werden geschoren en dan met pruik op de kapperszaak  verlieten. Ook voor dat geloof, en ja, U begrijpt het al, bij mij weer die vraag van: "waarom?"
Ik wandelde de rolstoelen voorbij. Blij dat ik fit ben en nog kan genieten van de herfstgeuren-en kleuren. Blij dat mijn hoofd nooit werd kaalgeschoren en blij dat ik voorbehoedsmiddelen heb kunnen gebruiken.
In ons gezin is de Messias uiteraard ook niet geboren. Maar binnenkort is het December en dan komen er toch enkele belangrijke feestdagen.
Sinterklaas laat ik dit jaar voorbijgaan. Mijn koopkracht is fel verminderd en mijn kleinkinderen hebben hun geloof aan die eerbiedwaardige persoon verloren.
Op 21 december zal ik heel blij zijn. Dan is het korten van de dagen afgelopen en zal het licht iedere dag een beetje meer weerkeren. Dat is Kerstmis: het vieren van het Licht dat weer terugkomt. De zon die alle dagen weer aan kracht zal toenemen. In de Christelijke leer heeft men daar de geboorte van het kindeke Jezus aan toegevoegd. Dan viert men Kerstmis met alle toeters en bellen die de mens maar kan bedenken. Met gebraden kalkoenen, (de arme beesten!), met champagne en een groots vuurwerk aan de Schelde.
Wellicht vraagt er dan ergens een klein Joods meisje: "Moeder, waarom vieren zij feest en wij niet?"

© BasicPublishing.nl

"Fragmenten uit een pelgrimstocht"

Wat bezielt een 65-jarige vrouw om samen met een vriendin een deel van een pelgrimstocht te gaan lopen?
Dat vroeg ik me af toen ik op een koude nacht op een nog koudere vloer van een enorme sporthal mezelf moeizaam vanmijn linkerzijde op mijn rechterzijde draaide. Eigenlijk had het totaal geen nut. Beide zijden waren even pijnlijk. Het liggen op de rug was geen haar beter. Om nog maar te zwijgen van "het op de buik" liggen". Ik was geradbraakt. Desporthal die als overnachtingsoord voor de toevloed van pelgrims diende, was bomvol. Van alle kanten kwam een luidgesnurk naar me toe. Hier en daar werd er gefluisterd, gehoest en met plastieken zakken geritseld. De deuren naar de wc´skletterden onophoudelijk open en dicht. Het geruis van de toiletten deed me denken aan de waterval van Coo.
Een groepje mensen had de hele avond en een stuk van de nacht naar een draagbaar televisie-toestel gekeken. Eindelijk verstomde het lawaai, maar plotseling kwam de groep op het lumineuze idée om op min of meer gedempte toon een paar top-hits ten gehore te brengen. Een langdurig en irriterend gesis vanuit een tiental slaapzakken maakte gelukkig een eind aan het song-festival. Het gesjor aan de ritssluitingen van tassen en rugzakken werd met de minuut minder waardoor hetgesmak van verliefde paartjes beter hoorbaar werd.

Ik klopte voorzichtig mijn hoofdkussen, bestaande uit een buideltasje, een brillenkoker en een fototoestel, op, en ik dachtmet heimwee aan mijn heerlijk zachte bed in Antwerpen dat leeg en doelloos op me stond te wachten. Voor ik in slaap viel, jawel, ik viel in slaap, nam ik het koene besluit om de volgende ochtend voor het laatst mijn tedunne slaapzak op te rollen en mijn te zware rugzak op mijn vermoeide en pijnlijke schouders te hijsen. Ik had ergenoeg van!

Morgen neem ik een taxi naar het dichtstbijzijnde station en met mijn Visakaart in de hand zouden alle deuren voor me opengaan. De brede deuren van hotels met warm water en zalige badkuipen en de smalle deuren van de treincoupé´s. Ook die van de TGV (HTS) met zijn restauratiewagon en ondrinkbare koffie waar ik liters van naar binnen zou slurpen. Zelfs de morsige deur van het toilet op de trein dat toch af en toe een propere wc-bril lmaat zien en waar een heus kraantje is met min of meer helder water om mijn handen te wassen. Dat ik met mijn voet het mechanisme van dit fonkelende waterding in gang zou moeten trappen, leek me een zaligheid evenals het zicht op de rails die als bliksemschichten onder wc-pot zouden wegflitsen en waar alle ongerechtigheden tussen het bloeiende onkruid zouden worden geslingerd.

Tijdens de afgelopen dagen en nachten waren de sanitaire voorzieningen dusdanig geweest dat het bezoek aan het toilet op de trein een ware weldaad zou worden voor mijn lichaam en mijn geest. Om jezelf terug te vinden in het holst van de nacht tussen vochtige netels en het griezelig oehoe-geroep van een op-jacht-zijnde uil is één van de vele verrassingen die je te wachten staan in het pelgrimsgebeuren. Je leert ermee leven, maar leuk is anders!

Het voedsel dat je tot je neemt zorgt voor een bijkomende verrassing. Je spijsvertering is willoos overgeleverd aan het temperament van de Spaanse voedselindustrie.

Wanneer ik morgen zou vertrekken, letterlijk en figuurlijk met de noorderzon, zou dat natuurlijk wel jammer zijn voor mijn vriendin. Frieda zou haar wandelmaatje moeten missen. Maar ja, Frieda is een pak jonger dan ik en......ze bezit een hoofdkussen van normale proporties. Ook beschikt ze over een steviger slaapzak. Haar licht gesnurk maakt me een beetje kwaad.

Voordat we aan ons pelgrimsavontuur begonnen, hadden "routinées" ons verteld dat je op een zekere dag "één" wordt met je rugzak. Of die rugzak nu 10, 12 of 15 kilo weegt. Slimme Frieda had deze informatie goed in haar oren geknoopt. Ze stapte in Antwerpen op de trein die ons via Brussel naar Bordeaux zou brengen, met een kanjer van ruim 14 kilo. Ik had deze onzin, eigenwijs als ik ben, niet als een waarheid onderkend. Mijn rugzak was een pak lichter uitgevallen. Frieda kon nu van de warmte en zachtheid van haarslaapzak en hoofdkussen genieten, terwijl ik lag te kreunen van de ellende. Het "één-worden" met de rugzak was ons nog niet overkomen, maar het "één-worden" met een fototoestel als hoofdkussen zat er volgens mij helemaal niet in. Ik zou natuurlijk kwaad op mezelf moeten zijn, maar ja, ik ben ook maar een mens, dus richtte mijn kwaadheid zich naar mijn vriendin. Bovendien, Frieda maakte veel vlugger en beter kontakt met medepelgrims. In een mengelmoes van Vlaams, Frans en Engels, doorspekt met 2 woorden Spaans, sprak ze iedereen aan. En ze kreeg nog antwoord ook!

Ik vond de specimen die aan deze waanzinnige pelgrimage deelnamen, doorgaans nogal vreemde vogels. Mij leken ze goed gek of goed high. De pelgrimgangers waren dat geen van beide, maar ze waren wel aangestoken door het pelgrimvirus. Een virus dat tot nu toe vrolijk en wel aan mij voorbijging en zich uiteindelijk aan mij openbaarde als een soort heimwee naar Santiago de Compostella toen ik weer veilig en wel in mijn oude, vertrouwde, rustige leventje in

Antwerpen was beland.....

Dag beste bloggers,

Ooit heeft men tegen mij eens gezegd dat de Kalmthoutse Heide op zijn mooist is op 15 Augustus. Tja, op die dag word ik gevierd voor Moederkensdag en dat laat ik mij voor niets ontnemen.
Maar in mijn achterhoofd zat wel het plan om zo vlug mogelijk een keer naar die heerlijke, paarsgevlamde vlakte te gaan.
Verleden week ben ik dus inderdaad per trein naar Kalmthout gespoord, samen met labrador Chiara. Als seniorendame mag ik voor 4 Euro mee en voor de hond moest ik 3,80 Euro betalen. Mijn kleinzoon, die een paar dagen later de treintickets vond, merkte terecht op, dat kinderen onder de 12 jaar gratis meemogen en waarom er voor Chiara betaald moest worden, want ze is toch nog maar 3 jaar oud!
Een vraag die ik eens zal voorleggen aan de bestuurders van de NMBS.
Het werd een prachtige dag. De heide bloeide volop; het paarse geweld was overweldigend aanwezig. Er waren niet veel wandelaars. Tja, het was dan ook een gewone werkdag....
Enkele oudere koppels genoten van de stralende nazomerse dag, een mijnheer sjokte langzaam voort met allerlei fotografisch apparatuur en ja, enkele personen waren ook hun hond aan het uitlaten. Chiara had het geweldig naar haar zin. Dit was nog eens wat anders dan vasthangen aan de leiband in het Stadspark!
Ik had een gazet en een boek meegenomen en af en toe zette ik mij op een zacht zandheuveltje of bankje, maar lezen deed ik niet veel. De natuur was te mooi.
Het eerste ven dat ik tegenkwam stond droog. Gek, hier hadden mijn kinderen en ik nog op geschaatst. Ik weet nog goed hoe ik aan de kinderen wilde laten zien hoe goed ik kon schaatsen, maar ik viel direct plat op mijn buik. Het deed geweldig veel pijn en sindsdien heb ik me niet meer aan het schaatsen gewaagd.
En nogmaals, hoe gek, in de winters van mijn schooljaren schaatste ik naar school. Maar ja, dat is al een hele tijd geleden, in Schiedam, een klein stadje vlak naast Rotterdam. Ik kon de hele weg naar school via bevroren grachten en sloten afleggen.
Ook zijn de winters niet meer zo koud, denk ik. We kregen wel eens ijs-vrij. Dan was het te koud in het klaslokaal. Tja, en dan maar genieten van de ijspret, hè! En ´s avonds afzien van de pijnlijke wintervingers-en tenen. Maar onze wangen gloeiden en onze ogen schitterden.
Het tweede ven lag te eveneens te schitteren, in de zon. De kleur was mooi donkergroen/blauw en het duurde niet lang of Chiara verstoorde de rust door haar geplons in het koele water.
Een voorbijwandelende mijnheer vertelde mij dat daar 80,-- Euro boete op stond. Dus haastte ik mij om de kletsnatte hond af te leiden door zijn balletje terug over de heide te gooien.
Ze keek nog eens om naar het verfrissende bad, met een diep verlangen in haar ogen, maar toch rende ze even later uitgelaten achter haar balletje aan.
Er mag eigenlijk niet veel meer, hè? Zowel voor hond als voor mens zijn er te veel reglementen en beperkingen. Ik weet het, wetten en reglementen houden de structuur van een samenleving bijeen.
Maar in een samenleving waar iedere dag 7 mensen zelfmoord plegen, lijkt er mijns inziens toch het één en ander fout te lopen....
En in die' zogenaamde perfecte samenleving wordt er gevochten om een bagatel, wordt er gemoord om een MP3-speler, worden er iedere dag mensen en kinderen gedood en verminkt door het moordend verkeer en zijn de gevangenissen tot de nok gevuld.
In die zogenaamde perfecte samenleving zijn de ziekenhuizen tot op het laatste bed bezet en de psychiatrische instellingen zijn overbevolkt. Tja....
Ik durf niet meer buiten zonder mijn hond nadat ik verschillende malen overvallen ben geweest. Oudere, alleenstaande dames zijn een heerlijk object om aan te vallen en te beroven.
Die zogenaamde straatcriminaliteit valt wel mee?
Ja, voor jonge mensen en en mannen in de bloei van hun leven. Die personen durven de straatbendes niet aan te vallen.
Ik moet op mijn tanden bijten wanneer er een ijverige, jonge agent mij vriendelijk vraagt of ik plastiek zakjes bij me heb voor de kakjes. Ik denk dan: man, daar een paar meters verderop, wordt er gemoord, gedealed, verkracht en gestolen dat het een lieve lust is, en jij wordt opgeleid tot parkwachter/opzichter om hondendrollen te bekeuren.
Ik vermoed dat die jonge man ook wel andere dromen had toen hij zich liet inschrijven om politie-agent te worden. Hij kan er ook niets aan doen dat dit zijn job geworden is!
Enfin, na urenlang op de heide te hebben rondgedwaald liep ik terug naar het stationneke van Kalmthout. Tevreden, moe en zondoorstoven.
Vlak bij het station bevindt zich het Arboretum met een zeer gezellig terrasje. De rozen rondom geurden en de kleine pizza die ik bestelde smaakte lekker. Chiara kreeg een kom fris water en wonder oh wonder, de hond mocht mee wandelen in het arboretum. Met de belofte haar kort aan de lijn te houden. Dat was niet moeilijk, want ze was net zo moe als ik. Loom slenterden we door de uitgestrekte, mooi aangelegde siertuin. Er stonden veel grote potten gevuld met rode en oranje gekleurde Oost-Indische kers. Met heel veel interessante weetjes zowel op culinair gebied als op het vlak van de geneeskunde zijn dit heel nuttige bloemen/blaren en zaden. Ik ben blij te weten dat ik er met de hond mag wandelen, want er zijn dikwijls speciale wandelingen te doen, zoals bijv. de toverhazelaars die in de winter bloeien en die ik prachtig vind. En zo moedig om in de barre koude winterdagen tot bloei te komen....
Natuurlijk vertrok ik naar huis met een plant in mijn armen. Ze staat nu in mijn living te pronken. Een herinnering aan een mooie dag op de heide.
Wij leerden vroeger op school een liedje zingen: Op de grote, stille heide, dwaalt de herder eenzaam rond, wijl de witgewolde kudde trouw bewaakt wordt door de hond, en al dwalend ginds en her, denkt de herder: ach, hoe ver, hoe ver is mijn heide, mijn hei-ei-de.
Pure romantiek. Ik heb er nog altijd "last" van.
Mijn kleindochter is fan van "Tokio Hotel", dat is andere kost, hoor! Niks romantisch aan!
Van een verlegen, blond kind veranderde zij eensklaps in een puber met zwartgeverfd haar, met haarstukjes er boven op en een gifgroen lint ergens tussen al dat haar gefriemeld. Zwartomrande oogleden in een bleek snoetje en alhoewel ze op loopafstand van de heide woont, zet ze daar geen zwartgeschoeid voetje.....
Tja, het is een andere tijd.

Tijdens één van deze laatste zomerdagen ben ik eens met de tram naar Mortsel gereden en zijn de hond en ik in Fort IV aan de wandel geweest. Het was prachtig weer. Het zonnetje scheen lekker en het was er adembenemend mooi. Zo weer iets heel anders dan het afgeborstelde stadspark, wat zeker zijn charmes heeft, maar in het Fort is de min of meer ongebreidelde natuur nog aanwezig. Er moeten daar vroeger korenvelden geweest zijn, want er was een schat aan veldbloemen, zoals witte margrieten, rode klaprozen en blauwe korenbloemen. Het bestaat dus nog, ongerepte natuur. Op een kwartiertje rijden met de tram vanuit het centrum van Antwerpen.

Er waren maar weinig wandelaars. Een enkele hondenliefhebber die er ook met zijn beestje genoot. Er was een jonge man die stokken voor zijn hond in het water smeet en op mijn verzoek mocht Chiara mee zwemmen. Ik waagde mij niet aan de rand van het water, want de helling naar beneden was diep, steil en glibberig. Het werd een plezierig kwartiertje; moe maar tevreden liep er een kletsnatte Chiara naast me. Dat was nog eens wat anders dan haar voorzichtig pootjebaden in de fontein op de Lange Wapper.

Het fort lag er maar verlaten bij. Overblijfsel van de oorlog. Ik heb onlangs vernomen dat mijn grootvader daar nog gelegerd zou zijn geweest en sindsdien ben ik geïnteresseerd in de geschiedenis van dit Fort. En al speurende naar die geschiedenis, word ik ondertussen ook een stukje wijzer over de geschiedenis van Antwerpen.

De bijnaam van de inwoners van Antwerpen kent iedereen: de Sinjorenstad staat bekend om zijn Sinjoren.

Sinjoren komt eigenlijk van het Spaanse woord señor, want Antwerpen was vroeger één van de meest Spaans aandoende steden. Het was de schrijver Brederode die de inwoners van Antwerpen spottend "señoren" noemde, omdat ze zich zo kleurrijk in de Spaanse stijl kleedden en zich net zo arrogant gedroegen als de Spanjaarden die ooit onze Lage Landen bezetten. Antwerpen werd door de Spanjaarden gezien als een ketterbolwerk. Er leefden lutheranen, wederdopers en calvinisten. Regelmatig werden er ketters verbrand.

Enkele belangrijke gebouwen zoals het stadhuis, de beurs, de kathedraal , de kerk Carolus Borromeus en het Rubenshuis zijn stille getuigen van deze Spaanse overheersing. De kathedraal, "De Vrouwe Cerck", is de grootste gotische kathedraal van De Nederlanden. Met de bouw werd begonnen in 1352 en pas na 170 jaar, in 1521 was het kunstwerk eindelijk afgewerkt. De Antwerpse beurs is waarschijnlijkste de oudste beurs van de wereld en het stadhuis is één van de mooiste gebouwen van de Lage Landen. De eerste steen van dit statige renaissancegebouw werd gelegd in 1561 en het was 4 jaar later al af.

De Lage Landen waren in die tijd een samenraapsel van zelfstandige gewesten die onder Karel de Vijfde een eenheid probeerde te worden. Natuurlijk moest dit gebied ook verdedigd kunnen worden tegen de altijd aanwezige vijandelijke troepen van de omringende landen. Daarom besloot men een vesting te bouwen: de zogenaamde Spaanse Omwalling.

Men begon er aan in 1542 en het waren vooral de vrouwen die het zware werk moesten doen. Zij kregen 2 stuivers per dag om de aarde aan te dragen. Ook toen al werden de vrouwen onderbetaald. De Spaanse omwalling lag waar nu "de Leien" zijn.

Enfin, ik sla nu een paar eeuwen over en ik beland in 1830. Belgie werd onafhankelijk en men besliste enkele jaren later dat er een nieuwe en betere verdedigingsgordel rond Antwerpen moest komen. De bouw van de Fortengordel begon. De afstand tussen de acht forten bedroeg ongeveer 2000 meter en zij lagen enkele kilometers verder van de Spaanse Omwalling. Tussen deze Fortengordel en de Grote Omwalling bevond zich het Verschanst Kamp waarin het Belgisch veldleger veilig kon bivakkeren. De forten moesten verhinderen dat Antwerpen onmogelijk gebombardeerd kon worden. In 1859 werd het plan goedgekeurd. Jaja, hadden die heren de vijand even onderschat!

Op 4 augustus 1914 vielen de Duitsers België binnen en bleken de Forten niet bestand tegen het brute oorlogsgeweld. Op 8 oktober werden de forten totaal vernietigd. Noch de betonconstructies, noch de pantserkoepels waren bestand tegen het zware artillerievuur waarover de Duitsers beschikten. Fort 4 kreeg een voltreffer en in paniek vluchtte het garnizoen naar veiliger oorden.

Aan zijn lot overgelaten moest Antwerpen op 10 oktober capituleren.

Ik zat op een bankje tegenover de poorten van het Fort, tussen de witte margrieten, de rode klaprozen en de blauwe margrieten. Te mijmeren. Mijn grootvader moet het overleefd hebben, anders had ik hier nu niet gezeten.

Mijmeringen over het onweer.

De dag na het onweer  was ik al weer aan de wandel met de hond. Tja, het leven gaat door en de hond en ik hadden een frisse neus nodig. Het regende zachtjes en het gezellig marktgedoe van het afgelopen weekend was precies een fata morgana geweest.

Antwerpen bood na het oorverdovende onweer een troosteloze, desolate aanblik.  Verdwenen de marktdrukte, de overvolle terrasjes, de mensen die zich koesterden in het zonnetje en/of heerlijk genoten van een hapje en snapje.

Het  felle onweer  had  gisteren al de hele dag in de lucht gehangen terwijl  ik een lange wandeling op Linkeroever maakte, langs het Galgenweel. Er waren maar weinig wandelaars op de been. Op het water van het Galgenweel dobberde geen zeilboten en op enkele fanatieke zonnenkloppers na, waren de grasvelden zo goed als leeg.
Men kon het naderend onheil als het ware op zachte voetjes voelen  aansluipen. En ja, om plus/minus 23 uur brak de hel  los. Het weerlicht was niet van de lucht; knetterende blikseminslagen rondom. Een trillende Chiara drukte zich tegen mijn toch ook lichtelijk trillende benen aan en zo zaten we samen op de rand van het bed. Onder het bed kruipen gaat niet, anders hadden we het zeker gedaan.

Omdat het straatbeeld zo´n troosteloze aanblik vertoonde, ging ik voor de ochtendwandeling met de hond het Stadspark in. Maar mensen toch, het park dat de laatste maanden zo mooi was geworden, zo goed onderhouden werd, leek niet meer op het park van gisteren. Prachtige, grote bomen lagen neergebliksemd en als luciferhoutjes tegen de grond geslingerd. Afgerukte takken alom. Wat een ravage. Ook de grote, wilde kastanjeboom voor het politiebureau aan de Van Eycklei was slachtoffer geworden van het tomeloze natuurgeweld dat vannacht over het park had geraasd.

Ik hoop dat de persoon van “het schoon verdiep die deze blog leest”, ook dit maal weer mijn mijmeringen zal lezen en er misschien voor kan zorgen dat daar een nieuwe, groene muur van bomen wordt geplant.  Een mens zou in het park moeten kunnen vertoeven zonder eraan herinnerd te worden dat daar buiten het park, de boze wereld vlakbij op de loer ligt. Men zou alleen het groen van de struiken en bomen moeten kunnen zien, de blauwe lucht met witte wolken en de vijver met eenden en die ene gans;  met tussen het struikgewas  een eenzame kip die daar, Joost mag weten hoe,  al enkele winters heeft overleefd en overal op de gazons ravottende konijntjes die, Joost mag weten, waar vandaan komen en kweken……als de konijnen!

Hallo beste bloggers,

Op zaterdagavond 26/07/08 nam ik een besluit. Of het een goed of een slecht besluit was, laat ik in het midden. Een mens weet pas achteraf of zijn besluit het juiste is. Men merkt dat aan de gevolgen. Laten we zeggen dat ik een kloek besluit nam.

Morgenochtend, bij het krieken van de nieuwe dag, een zondag dus, zou ik de vensters van mijn woonkamer wijd open zetten. Niet om met volle teugen van het daglicht te drinken, maar om bepaalde zaken op straat te zwieren, zoals een televisietoestel, een dvd-speler, een videoapparaat, een play-station nummer 2, een laptop met muis, webcam en ubsstick en een stuk of zes afstandbedieningsapparaten, enkele modems en wie weet, in mijn overmoedige bui ook nog eens even een afgedankt gsm-toestel en een gsm-toestel in gebruik. Heel die moderne apparatuur staakt voor de zoveelste keer. Ik had er genoeg van!

Weg met al die ingewikkelde rommel. Ik heb boekenkasten vol met interessante romans die ik op mijn oude dag nog eens allemaal wilde herlezen; stapels boeken over astrologie, pendelen, kaartleggen en nog veel meer van die interessante, esoterische gerichte lectuur. Verder bezit ik prachtige boeken over schilderkunst, muziek, architectuur en niet te vergeten is er een schat aan informatie hoe mooi de wereld wel is! Enkele gedichtenbundels prijken zij aan zij met de 7 Harry Potterboeken. En de stadsbibliotheek van Antwerpen, om van te smullen, is niet ver af! Ik word weer een fervente lezer!

Omdat ik geleerd heb dat een mens beter eerst een nachtje gaat slapen alvorens het besluit definitief uit te voeren, ging ik naar bed alwaar ik een gevecht aanving tegen de opkomende tranen. Op mijn leeftijd moet je alle moeite van de wereld doen om die wereld een opgeruimd en zo een rimpelloos mogelijk gezicht te vertonen, een paar opgezwollen ogen kunnen daarin gemist worden; dus slikte ik  mijn tranen in.

Slaap, vergetelheid, Morpheus zachte armen, ja, slapen doet wonderen.

De zondag breekt aan. De modems flikkeren nog altijd naar hartelust van rood tot groen en omgekeerd.

Voor de rest blijft de hele mikmak zwijgen. Het scherm van de laptop blijft inktzwart; het scherm van de televisie flikkert sneeuw. Ik haal diep adem. Ik open de vensters. Ik haal nog eens diep adem.

Vanuit de Vogelenmarkt klinkt er geroezemoes. Vroege vogels lopen al met hun selder, wortelen en bloemen naar huis. Mijn maag knort en ik denk aan het heerlijk bruine broodje dat daar op één van de kleurrijke kramen op mij ligt te wachten. Toch maar eerst even een marktje doen?

Onder de nieuwe, immens grote luifel heerst een gezellige drukte. Verscheidene euro´s verhuizen van eigenaar een half uurtje later zit ik tevreden te smikkelen. Een grote bos heerlijk geurende rozen staat naast mijn bord. Het broodje smaakt me.

We zijn ondertussen een week later. Het heeft vannacht geweldig geonweerd.

De laptop is nog bij de Fnac. Het is wachten op goed of slecht nieuws. Harde schijf naar de vaantjes of niet?

kZal maar vast gaan sparen!

Verder ben ik inderdaad aan het lezen geslagen. Over Lucrezia Borgia en haar beruchte familie. In de 15^e eeuw. Hoe ze toen leefden zonder al onze moderne spullen. Toen was het ook al één en ander, hoor! Familie, Thuis, The bold and the beautyful zijn er niks bij!

Lucrezia was de dochter van een eerzuchtige kardinaal die er van droomde ooit tot Paus gekozen te worden. Haar moeder was één van de vele minnaressen van deze kerkelijke hoogheid die het celibaat hoog in het vaandel droeg tijdens zijn openbaar leven, maar ditzelfde celibaat deftig aan zijn laars lapte wanneer hij zijn kardinaalhoed op het nachttafeltje zette. Jaja.

Dan heb ik ook nog een stukje gelezen in "Het Vonnis", een biografie over het leven van Hildegard Knef, ooit een beroemde, Duitse filmster, die zich duidelijk niet zo goed voelde in haar overigens mooi vel. Na het verslag van de zoveelste operatie, heb ik die kommer en kwel maar naar de Kringloopwinkel gebracht. Ik werd ziek van haar ziektes en ik besef dat mijn zorgen momenteel maar heel onbenullig zijn.

Beste bloggers,

De hond en ik zijn juist terug van een wandeling door het Stadspark van Antwerpen. Chiara heeft de nodige pieskes en kakskes gedaan en ik heb ondertussen mijn batterijen opgeladen aan al dat weelderig groen. De kastanjebomen hebben hun kaarsjes al weer gedoofd en ze zijn nu beladen met kleine, groene, stekelige balletjes, die in de herfst als roodbruine kastanjes voor mijn voeten zullen vallen. Wat is de natuur toch vrijgevig en overvloedig en mooi! En wat is het prachtig om in de seniorenleeftijd te zijn om van al dat natuurschoon op je gemak te kunnen genieten. Vandaag zijn het de bloesems van de jasmijn die de show stelen. Door hun witte schoonheid en hun bedwelmende geur.

Verleden jaar heb ik hier in mijn blog "Mijmeringen" nog behoorlijk gesakkerd op het gemeentebestuur van Antwerpen omdat het Stadspark er zo desolaat bijlag. Geen water in de vijver. Dus ook geen ganzen meer. Ik zie ze zo graag, die ganzen. En ja, hoor! Sinds gisteren waggelt er weer zo´n wit gevogelte in het park en vandaag zwom ze sierlijk, bijna als een zwaan, in het midden van de vijver.

Het water in de vijver staat nog niet hoog, maar het oogt al heel wat beter dan de afgelopen jaren. IJverige werklui hebben in het vroege voorjaar het slib aan de zijkanten uitgegraven, enfin, hun graafmachines deden dat!, en de natuur doet verder de rest. Hopenlijk komen er ook weer zwanen in het nu zo verzorgde Stadspark!

In het nieuwe park dat men op Linkeroever aan het scheppen is, zag ik verleden week ook al de eerste zwaan majestieus over het water glijden. Misschien telt hier ook het spreekwoord: als er een schaap (zwaan) over de dam is, volgen er meer.......

Antwerpen bezit een schilderachtig mooi stadhuis. Als de Antwerpenaar over de mensen spreken die in het stadhuis werken, spreken ze over "die van het Schoon Verdiep".

Er moet daar iemand op dat "Schoon Verdiep" mijn blog lezen, want mijn geklaag over het Stadspark is precies niet in dovemansoren gevallen. Er zijn nieuwe banken geplaatst.

De vuilnisbakken zijn vernieuwd; de voetpaden zijn gerestaureerd en de omgeving van het standbeeld voor de gesneuvelden heeft een heel ander uitzicht dan een jaar of twee geleden.

Toen werd het misbruikt als opslagplaats voor het gerief van de werken aan de nieuwe tunnels en voor de heraanleg van een heleboel straten daar in de buurt. Het zag er verschrikkelijk uit! Maar nu is het er vredig. Ook daar staan bankjes op een mooi aangelegd plein aan de voeten van het standbeeld waarop Koning Albert 1,  gezeten op een gigantisch paard zijn soldaten tot vechten aanspoort, terwijl de gesneuvelden door vrouwengestalten worden betreurd. Een oorlogsbeeld op een vredig plein. Als mens moet je toch maar leven tussen al die contrasten....

Ik heb een brochure over het Stadspark en daarin heb ik gelezen dat het Stadspark vroeger veel en veel groter was. Koning Auto, die momenteel (gelukkig) weer gedregadeerd wordt, beheerste ooit het denken en plannen van "die van het Schoon Verdiep" waardoor o.a. het Stadspark veel van zijn pluimen verloor. De leien werden "omgetoverd" tot de De Rubenslei, de Quinten Matsijslei en de Van Eijcklei waarop bouwheren hun gang konden gaan en de flats als paddenstoelen uit de grond werden gestampt.

De geschiedenis toont aan hoe het park verschillende eeuwen een versterkte en vooruitgeschoven post was in de verdedigingsgordel rond de haven. Het was ook een lusttuin voor de middenstand die toen nog geen enkele openbare tuin had. Door de lusttuin liep een zuivere (!) watergracht met gras begroeide kanten die beplant was door hoge populieren en geknotte wilgen. Waar nu de Kievitsstraat en drukke Plantin en Moretuslei bezet worden door haastige chauffeurs van auto´s en bussen, zwommen destijds ganzen, zwanen en eenden en waarschijnlijk waren er ook veel kievitten. Onvoorstelbaar eigenlijk!

De Kievitsstraat heette vroeger Nonnenstraat, want de geboorte van het Stadspark is te danken aan de komst van Vrouwe Beatrix van Everingen die in 1279 met een stuk of vier nonnen op de plaats van het huidige stadspark neerstreek. Zij mocht van de toenmalige Deken van het Antwerps kapittel, Edius van Wijneghem, (bekende naam, hè?) daar op die grond een klooster stichten: het zogenaamde "Sint-Margrietendal", dat door de Antwerpenaars al vlug werd herdoopt in "Ternonnen".

Vrouwe Beatrix en haar nonnen zijn achterhaald door de moderne tijden. Geen teer klokgelui meer voor de vespers, maar toeterende claxons en gierende banden.

Toen ik midden in het leven stond met een druk gezin en een heleboel plichten, verzuchtte ik wel eens: "Oh, ik wilde dat ik naar een klooster kon vluchten; ik wou dat ik non geworden was."

Misschien heb ik een dikke 700 jaar geleden ook naar de kastanjebomen van het Stadspark gekeken en de bedwelmende geur van de jasmijn ingeademd. Misschien heb ik toen de zwanen en ganzen op de gracht bewonderd en was ik in een vorig leven Vrouwe Beatrix of één van haar nonnen. Je weet maar nooit! Een mens mag toch dromen, hè?

Beste bloggers,

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog een mijmering heb geschreven. Ik kan het niet verklaren. Misschien zit de verhuis er tussen; de veranderingen die zo´n verandering van woonst met zich meebrengt; een ander levensritme, en dan natuurlijk de lente; het mooie terrasjesweer…..

De computertoestanden zijn een beetje op de achtergrond geschoven. Het echte leven dringt zich op boven het virtuele leven en toch…ik mis het contact met het blog-gebeuren. Ik mis de groetjes en het opbeurende commentaar van mijn trouwe blogbezoekers.

Terwijl ik dwaal door de zonovergoten straten in Antwerpen, door de bloesemende parken en geniet van een plaatsje in de zon op een gezellig terrasje, verlang ik ernaar om mijn klein leventje, mijn eigen klein alledaags leventje met “mijn bloggers” te delen, maar wanneer ik de prachtige volzinnen die door mijn hoofd en hart schieten in het bloesemende park of op dat heerlijke terrasje, aan de toetsen van mijn laptop wil toevertrouwen, weigeren mijn hersenen en mijn vingers.

De muzen hebben mij verlaten; de inspiratie is in rook opgegaan; Mercurius met zijn gevleugelde helm en voeten vliegt mij voorbij. Mercurius, de planeet van de communicatie, de planeet van het gesproken en geschreven woord; de planeet van het dierenriemteken Tweelingen die toevallig redelijk sterk staat in mijn horoscoop, laat mij in de steek.

Ik ben bovendien aan het (leg)puzzelen geslagen. Duizend stukjes die allemaal op de juiste plaats moeten worden gelegd. Dan zou het beroemdste schilderij ter wereld, namelijk “De Nachtwacht” op mijn puzzelmat moeten verschijnen. Bij het laatste bezoek van mijn kleinzoon mocht hij van mij in een speelgoedwinkel een bouwdoos uitzoeken. Aangezien zijn pappa helikopterpiloot is, was het niet verwonderlijk dat er een helikopter in spé over de toonbank zoefde. Terwijl de kleinzoon zich verlustigde tussen de voor hèm interessante bouwdozen, snuffelde ik tussen de puzzels. Een hele tijd geleden puzzelde ik veel. Ik werd er rustig van en kon tegelijkertijd nadenken over een bepaalde horoscoop die op dat moment moest worden uitgelegd. Eigenlijk puzzelde ik destijds aan 2 stuks tegelijk; een puzzel die onder mijn handen groeide en een puzzel die in mijn hoofd groeide.

Toen ik mijn huis moest verkopen, geplaagd door een gruwelijk proces, verdween mijn lust tot puzzelen (en nog voor een heleboel ander dingen!). Bovendien waren er in de Moby en in mijn hart geen plekjes om in alle rust met die dingen bezig te zijn.

Ik heb het proces gewonnen; blijf wel achter als een geplukte kip, want advocaten vragen eisen geweldige sommen……maar ja, zo heeft iedere mens zijn problemen, nietwaar?

Ik kreeg enkele maanden geleden een boeiend boek onder mijn ogen dat over het leven van de wereldberoemde, Hollandse schilder Rembrandt van Rijn gaat. Dat leven is nu ook niet bepaald over rozen gegaan. Saskia, zijn echtgenote, de vrouw waar Rembrandt ontzettend veel van hield, is veel te jong gestorven. Ze kon het leven aan de zijde van die geweldige man niet aan! Maar ook het feit dat verscheidene van hun kinderen kort na hun geboorte, overleden, speelde een grote rol in haar levensmoeheid…

Behalve al die persoonlijke tragedies, kende Rembrandt ook grote armoede. Zijn schildertalent werd door velen geroemd, maar door nog veel meer jaloerse lieden verguisd. Men begreep niet altijd zijn werk. Zijn relatie met Hendrikje Stoffels waar hij na het overlijden van Saskia, mee samen leefde, (foei toch in die preutse tijden!), deed hem veel klanten verliezen. Uit respect en liefde voor de nagedachtenis aan zijn eerste vrouw, wilde hij niet opnieuw huwen. Hendrikje accepteerde en begreep deze beslissing…

Zijn schilderijen zijn nu fortuinen waard en zeker het beroemde doek “De Nachtwacht”.

De mannen van de nachtelijke schutters begrepen het schilderij ook niet. Ze eisten hun geld terug en het schilderij verdween op zolder.

Er staat namelijk een vrouw tussen al dat mannelijk geweld. Een vrouwelijke dwerg. Zij is de helderste, meest verlichte gestalte op het schilderij en trekt alle aandacht naar zich toe. Dat namen de schutters niet! Bovendien hangt er een dode haan aan haar middel, waarmee zij symboliseert dat zij de mannelijke arrogantie (het haantjesgedrag) aan haar laars lapt. Tja, Rembrandt, waarom deed je zo´n dingen? Om mee te draaien in de maatschappij weet je toch dat een mens moet horen, zien en zwijgen? Allemaal zaken waar de planeet Mercurius veel mee te maken heeft. Als ik er goed over nadenk, vermoed ik dat dit gegeven, “het horen, zien en zwijgen” momenteel ook in mijn leven een grote rol speelt. Die Mercurius toch; speels vliegt hij boven mijn hoofd. Ik krijg hem maar moeilijk te pakken….

Als jong meisje heb ik “De Nachtwacht” bezocht in het Rijksmuseum van Amsterdam. Ik vond het schilderij groot, imposant, mooi van kleur, maar ik heb destijds niet begrepen waarom het doek zo beroemd is. Ik was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld in mijn verwachtingen!

Na een heel mensenleven, zit ik als seniorendame aan “De Nachtwacht” te puzzelen. Er gaat geen tweede puzzel meer door mijn gedachten. Wel een heleboel andere zaken; zaken die een jong meisje niet begrijpt en dat is maar goed ook!

Want het leven moet verder……

Hèhè, de verhuis is achter de rug. Het leven begint weer zo´n beetje zijn normale gang te gaan. Mijn nieuwe woonst is op het eerste verdiep en heel gezellig.  Ik geniet ervan om alles naar mijn zin een plaatsje te geven. Chiara, mijn trouwe viervoeter heeft een geweldige plek gekregen. Ze ligt in haar nest voor het venster en ze vindt het daar zo goed dat ze ´s nachts niet meer stiekem op het voeteneinde van mijn bed kruipt. Vanuit het venster hebben we zicht op “de Vogelmarkt”; door de Nederlandse bezoekers “Vogeltjesmarkt” genoemd en erg gewaardeerd! Veel vogeltjes zijn er niet meer. Een kraam of vijf misschien waar onze kleine gevederde vriendjes zitten te pronken in de meest bonte kleuren en waar een paar kippen, eenden en een enkele haan mistroostig op een nieuwe eigenaar zitten te wachten. De jonge hondjes en poezen mogen niet meer op de markt verhandeld worden, maar er zijn enkele dierenwinkels in de buurt en ja, ik zie ieder weekend toch hoe zo´n klein diertje in de armen wordt genomen, geknuffeld en gekocht. Ik hoop dan altijd maar dat het nieuwe tehuis een goed tehuis zal zijn, want het schattig puppyke wordt niet vanzelf proper en gehoorzaam. Daar komt veel werk en geduld bij kijken.                                                                                          Ik woon nu nog dichter bij het Centrum en bijna dagelijks flaneer ik over de Meir en Keyzerlei. Het is daar altijd een gezellige bedoening. Antwerpen is jarenlang een grote bouwwerf geweest, maar uiteindelijk mag het resultaat gezien worden en zijn de verhoopte bezoekers, zoals kooplustige mensen en kooplustige toeristen aanwezig. Het is niet direct mijn grootste hobby om in een kooplustige massa rond te kuieren, maar het weer is zo slecht dat ik de parken vermijd en mij veilig op de trottoirs voortbeweeg. Zodra Chiara ook maar een plasje water of een hoopje modder ziet, trekt ze mij daar met alle macht naar toe. Ze moet en ze zal zich in de nattigheid wentelen!

Het is spijtig dat we niet in het park kunnen wandelen, want de natuur is haar lentekleed aan het aantrekken. De treurwilgen vind ik het mooist nu. Teergroene sliertjes  versieren de takken en maken van iedere boom een schilderij. De tulpenbomen dragen hun bloesems, maar door het slechte weer komen de witroze bloemen niet tot hun volle schoonheid.

De Paasbloemen trokken zich nergens wat van aan. Die bloeiden geel/brutaal overal waar je maar keek. In de tuinen, in de parken, op de vensterbanken en ze kleurden de Vogeltjesmarkt geel!

Enkele jaren geleden maakte ik een gedichtje over de Paasbloem in mijn kleine stadstuin van 5 meter op 7. Die tuin heb ik nu niet meer, maar het gedicht nog wel. Het is nog steeds actueel en dat is heel erg….