Archief

Hallo Bloggers en Blogsters,

Het gewone leven gaat weer zijn gang na alle feestelijkheden en tot mijn pleizer is het vandaag, zondag, mooi weer, zeker voor de tijd van het jaar. Af en toe schijnt er een bleek zonnetje over mijn lugubere parking, waardoor de parking er toch al wat vrolijker uitziet. De hemel is lichtgrijs van kleur en het asfalt glimt nog van de regen die er vannacht weer met bakken is uitgevallen. In mijn mobilehome hoor je dat goed, het tikkelen van de regendruppels op mijn (dunne, polyester) plafondje. Maar ik vind het een gezellig geluid. behaaglijk kruip ik dan nog iets dieper weg onder de donsdeken. Totdat hondlief begint rond te springen en mij op die manier duidelijk maakt dat er een nieuwe dag is aangebroken en dat hij nodig zijn blaas moet ledigen. Ik open dan de deur van de Moby en opgewekt springt Chiara de parking op om tussen het onkruid en de vlinderstruiken een goed plekje te vinden....Ze blijft dan een uurtje wandelen, snuffelt de hele parking af en klopt dan met haar poot tegen de deur om mij erop attent te maken dat ze binnen wil. Gisteren stonden er een krukje en een tafeltje naast de deur en zowaar, ze klopte met haar poot tegen het vensterraam. Koddig hoe menselijk zo´n hond af en toe kan zijn.

Afgelopen vrijdag heb ik voor de eerste keer in het nieuwe jaar ook weer les gegeven in het kaartleggen. Dat zijn altijd fijne uren. Dan voel je nog wat nuttig; de mensen die er voor open staan, de mooie symboliek en psychologie die in de kaarten van de Tarot verborgen ligt, een klein beetje aan het licht brengen. Ik zeg een klein beetje, want ik denk dat er nog veel meer kennis achter zit, dan ik vermoed en kan opnemen. Net zoals mijn hersenen te klein zijn om de grootsheid van het bestaan, de natuur in al zijn facetten, het immensgrote heelal en de zin van het leven te kunnen bevatten.

Ik kreeg een berichtje in mijn postvak van een blogger die mij er vrolijk op attent maakte dat ik niet al te veel moest mijmeren/piekeren. Tja, ik ben ervan overtuigd dat die persoon het goed met me meent en ik bedank hem dan ook voor zijn lieve geste, en waarschijnlijk heeft hij ook gelijk, maar als je nu eenmaal zo geboren bent, kun je dat mijmeren zomaar niet van je afschudden, zoals Chiara haar regendruppels afschudt voor ze de Moby binnenspringt, en naar haar nestje rent. Ik zou het wel willen. Het leven lijkt me veel gemakkelijker als je er wat meer overheen kunt glijden maar......de waardevolle uren doorgebracht met het zoeken naar de zin van het leven, zou ik voor geen goud willen missen! Heel veel jaren heb ik les gegeven in astrologie; in het de mensen aanleren hoe je een horoscoop kunt tekenen en interpreteren, heb ik les gegeven in het ontdekken van de symboliek van de Tarotkaarten, heb ik mensen geleerd hun eigen genezende krachten te vinden in het magnetiseren, waardoor ze zich beter gingen voelen, heb ik mensen laten praten over hun levensproblemen tijdens een bezoek aan mij, en heb ik geduldig geluisterd, want dat moet je het meeste doen "luisteren". Nee, al die wonderbaarlijke uren zou ik niet willen missen! Ik heb heel veel mensen geholpen, maar zij allen hebben mij geholpen en veel geleerd en dan denk nu, vandaag, (morgen kan mijn denken wellicht weer anders zijn omdat er iets of niets gebeurt!), dat het uiteindelijk de bedoeling is dat een mens wijzer wordt, liefdevoller, correcter, vastberadener, door de jaren heen, maar dat ieder mens een ander pad aflegt, andere obstakels vindt en andere hulpstukken verzamelt, en dat dat juist nu zo heel heel boeiend is.

Mijn hulpstukken zijn ook zo treffend. Op eerste kerstdag had ik het ècht niet leuk. Ik was ten eerste alleen, terwijl ik in mijn jongere jaren een groot gezin had waarin de feestdagen heerlijk luidruchtig en druk gevierd werden. Wel ja, de kinderen worden volwassen, vliegen uit en krijgen zelf hun gezin, waar ik altijd van mag meegenieten, maar waar je toch niet altijd aanwezig kunt zijn. Ook de echtgenoot is gaan vliegen en dan gebeurt het ja, dat je daar alleen zit. Op kerstavond was ik bij een vriendin uitgenodigd, dat is zo´n beetje een traditie geworden, en ze bracht mij na de gezellige avond, met haar auto naar de laatste tram. Met mij als enige passagier reed de tram door de stille, feestelijk verlichte straten van Antwerpen, maar sukkelde toen de remise in. Tja, ook tramconducteurs vieren de kerstnacht.....

Zodus had ik een heel eind te voet te gaan door het verlaten stadscentrum. Geen kat te zien. Wel allemaal mooie kerst-etalages met veel glitter en kerstballen, veel snoeren van kerstlichtjes aan de gevels, veel vensters waarachter je de lichtjes van de kerstboom kon zien stralen en af en toe een vrolijk gezelschap te zien was aan een feestelijk gedekte  tafel.

Het werd juist 12 uur toen ik daar zo liep en de kathedraal en een paar andere kerken begonnen hun klokken te laten beieren. Hun klanken rolden over de daken en over mijn hoofd en voor mijn voeten. Het was een kerstavondbelevenis met een speciaal tintje en een speciale toon en het gaf me een feestelijk gevoel. Een hulpstuk werd mij aangereikt...in de vorm van een nachtelijk beiaardconcert... 

Thuisgekomen heb ik nog een half uurtje met de hond door het nu weer stilgeworden Antwerpen rondgedwaald en voelde me best tevreden. Tot op de ochtend van de eerste kerstdag. Ik werd wakker met mijn voeten in het water. Lekkage, potverdorie. Gelukkig werd de oorzaak vlug gevonden; de douche bij de bovenburen bleek de boosdoener. Enfin, ik dweilen, dweilen en nog eens dweilen. Natgeworden spullen opgeruimd, van het één kwam het ander, en om 14 uur was de boel weer netjes en droog. Doodop plofte ik op het bed en na een uurtje uitgerust te hebben, nam ik de trein naar de Moby op de lugubere parking en ´s avonds heb ik dan toch een mooi kerstfeest gevierd met Frank en Brigitte.

We waren een paar dagen met vakantie op een boerderij in Dalfsen (Nederland/in de buurt van Zwolle). Onze Moby mocht op het erf staan. 
Mensen, wat was het daar prachtig. Urenlang hebben we in de herfstbossen gedwaald.
Nog nooit zoveel paddenstoelen bij elkaar gezien.
Nu sta ik weer op de lugubere parking en wanneer ik naar buiten kijk zie ik zware, grauwe wolken waaruit onophoudelijk pletsende regen valt in toch al immensgrote plassen, 1 enkele kale boom en een kletsnatte Chiara die triestig haar ochtendwandelingetje aan het maken is.
Nu komt ze binnengerent, nat en vuil, modderig duikt ze in haar mand. Ze krult zich tot een rondje ineen en ja hoor, ze slaapt alweer!
Ik zie ze nog met een lachende bek rondrennen in de herfstbossen. Geen leiband, geen beperkingen.
Het was stil in de bossen. Een klein, scheef zonnetje bescheen de met mosbegroeide bodem waarop de vele paddenstoelen welig tierden. De blaadjes vielen geruisloos neer uit de bomen die door de herfst prachtig gekleurd waren en eigenlijk voor zo diep in November, nog goed in het blad stonden te pronken met hun schoonheid.
Zo´n wandeling door het bos doet een mens deugd. De natuur geneest. Aan alle mensen die met een herfstdepressie zitten, zou ik willen aanraden om eens een goede natuurwandeling te maken.
Je bekomt dan als mens van de pijnlijke aanvaringen met de maatschappij, waarin mensen als gekken rondspringen om de beste, de mooiste, de geniaalste te zijn; een wereld waarin mensen alles doen om maar rijk, beroemd en gelukkig te worden op andermans nek, maar integendeel van gelukkig te zijn, ´s avonds als gestresseerde konijnen doodmoe in bed te vallen.
Een wereld waar mensen in haat en nijd  "vooruit"  willen komen; een wereld waar in door oorlogen dood, verminking en vernieling wordt gebracht om de heerschappij van olie, geld en macht; waarin baby-zeehondjes levend gevild worden, waarin kinderen, zwakkeren, minderbegaafden verhongeren, verwaarloosd en/of mishandeld worden; waar in het idiote (vracht)verkeer alle dagen tientallen verkeersdoden vallen, waar de ijskappen smelten, de ozonlaag verdwijnt en het milieu naar de vaantjes gaat. En waar de ministers ons dagelijks aanmanen om nog harder te werken om de economie aan te zwengelen, om nog meer belastingen te betalen zodat zij in hun riante villa´s met de kameraden champagne kunnen drinken en kaviaar  smullen!
Juist zoals Chiara zou ik me in mijn mandje willen inrollen, inslapen en vergeten....van die wrede, vreemde wereld verdwijnen, desnoods eraf springen, maar waar naartoe, en ben je er dan van af, van al die vragen en pijn?
Onze gastheer in Dalfsen is van beroep boer. Geen klagende boer. Voor dag en dauw melkt hij zijn 55 vrouwen, met de moderne melkmachine weliswaar!, en in weer en wind brengt hij zijn 55 vrouwen naar de weide om ze ´s avonds weer veilig terug te voeren naar de inmiddels gereinigde stallen.
De boer is een lange, slanke man, met een knappe kop, in de bloei van zijn leven en goed gekleed ondanks zijn toch wel grof beroep. Hij is intelligent, sociaal, modern van opvattingen en een goede vader voor zijn 3 opgroeiende kinderen die net zoals zo vele kinderen alle luxe en comfort krijgen.
Hij neemt ons mee naar een zogenaamd "koeienhotel". We kijken ons ogen uit. Meer dan honderd koeien "logereren" in dat hotel: een grote, verwarmde ruimte waarin licht en lucht niet ontbreken. De koeien kunnen rustig rondwandelen, maar volgen toch ongemerkt een zeker parcours dat hen naar de computergestuurde melkmachine leidt, gelokt door "een lekker hapje". Wanneer er zich voldoende melk in de uiers bevindt, zoeken de zuigers automatisch de tepels en wordt de koe gemolken. Wanneer de melkvoorraad nog onvoldoende is, krijgt de koe wel haar lekker hapje, maar wordt weer verder wandelen gestuurd. Tijdens haar wandeling ontdekt ze mooie,zachte plekjes om te gaan liggen herkauwen en wanneer ze honger krijgt wandelt ze naar de voedselbank waarin ze zij aan zij met haar zusters eten kan wanneer en hoeveel ze maar wil!
Er zijn zelfs enkele kraamkamers, en wanneer de opzichters zien dat er een "tochtige koe" onrustig wordt, wordt ze bevrucht door kunstmatige inseminatie en wordt ze naar een naastliggende ruimte gebracht waar ze samen met haar lotgenoten rustig haar zwangerschap mag beleven.
Hier en daar hangen ronddraaiende borstels waar de dames hun toilet kunnen maken en reken maar dat ze er gebruik van maken. Je ziet ze genieten.
Met hun vochtige, vriendelijke ogen kijken ze je aan, geduldig hun lot ondergaand en ik moet denken aan de dierenriem waarin "de Stier/koe" het dierenriemteken bij uitstek is van trouw, werkzaamheid, geduld en nuttig zijn.
Bij haar leven geeft ze liters en liters melk, schenkt ze de boer ieder jaar een kalf en na haar dood wordt haar hele hebben en houden benut. Haar vlees voedt de mens; haar huid beschermt tegen kou of hitte, zelfs de haren van haar staart vinden we terug in borstels en bezems en van haar beenderen wordt lijm gemaakt.
In de winkels kopen we allemaal die lekkere, voedzame melk, die goede boter die van elke boterham een feest maakt en een "broodje kaas" gaat er bij iedereen wel in!
Welk een geschenk van de natuur, die koeienmaag die uit 4 verschillende delen bestaat. Geen machine kan dat namaken!
Ik dronk vanmorgen mijn melk met iets meer dankbaarheid dan vroeger; ergens heeft een koe die voor mij gemaakt en ergens heeft een boer het geduld en de werkzaamheid om met die koebeesten om te gaan! En dan moet je de geur en de vettigheid van de mest niet vergeten, die de boer er op de koop toe mee moet bijnemen.
In het hotel wordt de mest wel automatisch verwijderd en er was  bijna geen stank te bespeuren.
Onze vriend/boer stond daar te watertanden; hij zag het wel zitten om zijn boerderij met zoiets te moderniseren, maar....het is onbetaalbaar en zijn kinderen voelen er niets voor om hun vader op te volgen en vrouwlief, ach, die is al vertrokken voor een gemakkelijker leven in de stad....
Zijn 55 vrouwen in de stal die denken er niet aan hem te verlaten.....ze hebben het te goed bij hem!