Donderdag 2 november 2006
Geschreven door Marijcke om 15:48
Reageer op dit bericht
Archief
Donderdag 2 november 2006
Mijmeringen in de regen....
Een tijdje geleden beloofde ik om eens een nachtfoto te maken van de lugubere parking waarop ik met de Moby sta. En hier is dan de foto. Er is een gebouw te zien waarin ´s nachts wordt gewerkt en waarvan de ramen `s nachts verlicht zijn.
Maar ik geef toe; erg duidelijk is de foto niet...
De laatste dagen regent het, ook op de lugubere parking.
Het is maar een triestige bedoening.
Het is ècht Allerzielen-en Allerheiligenweer.
De herfst was mooi, maar ja, aan alle mooie liedjes komt vroeg of laat een eind.
Verleden week was ik nog eens mee naar de motorcross; toen was het weer nog prachtig en hebben Chiara en ik nog een prachtige, lange herfstwandeling gemaakt. Langs het Albertkanaal. De penselen van de herfst hadden de struiken langs het kanaal in de mooiste herfstkleuren geverfd. Ik liep er tussendoor en ik genoot van de geuren en kleuren. De struiken kwamen tot aan borsthoogte en af en toe staken ze boven mijn hoofd uit! De lage zonnestralen deden de bladeren intens rood gloeien. Het was alsof de struiken in brand stonden. En ik dacht aan het Bijbelverhaal met het brandende braambos, waarin Abraham God zag verschijnen. Omdat ik nog steeds een naief en dromerig mens ben, hoopte ik natuurlijk ook zo´n mirakel te mogen meemaken...
Maar nee, hoor. De zon verdween onder een pak wolken en de struiken zagen er ineens een stuk minder flamboyant uit.
Dat zoeken naar die God, hè? Ik ben er al een heel leven lang mee bezig, net zoals veel andere mensen die ik ken, want een mens wordt omringd met personen die enigszins in dezelfde energie leven.
`s Avonds in bed dacht ik nog eens na over het verschijnsel in de menselijke geest dat met het Godsvraagstuk ingebakken is.
Als kind kreeg ik een streng protestantse opvoeding. Ik moest ´s Zondags naar de Zondagschool terwijl mijn ouders naar de kerk gingen. Nu ik er over nadenk waren die uren in de Zondagsschool, uren van hoogtepunten van geluk en blijdschap. We zongen psalmen en luisterden naar de Bijbelverhalen en af en toe moesten we ook voor de klas komen om over Jezus te praten en een Bijbelverhaal te vertellen.
We tekenden een lachende die Jezus op zijn ezeltje de poort van Jeruzalem binnenging, toegewuifd door palmtakken.
In de katholieke kerk waartoe ik later toetrad vanwege mijn huwelijk met een katholieke jongeman, heb ik me nooit zo thuis gevoeld als destijds op de Zondagsschool!
Ik was opgegroeid met een blije Jezus, die zei: "Laat de kinderkens tot mij komen!"
Als ik dan verdriet had praatte ik met die vriendelijke Jezus, hij was mijn grote vriend toch! En dan werd ik al vlug weer vrolijk....
In de katholieke kerken hangt er altijd een gruwelijk gefolterde Jezus aan dat afschuwelijk kruis, terwijl er bloed uit zijn zijde en handen en voeten drupt.
Je sukkelt dan door de jaren van volwassenheid heen met een wrang gevoel over alles wat met God en kerk te maken heeft, want Jezus, de kindervriend uit je jeugd is verdwenen door al hetgeen een mens leert en leest. Verdwenen de blije Jezus op zijn ezeltje, verdwenen de Jezus met de doornenkroon. Het blijken allemaal mooie fantasieën te zijn om de mens klein en nederig te houden.
Ik heb een enorme bewondering voor Kardinaal Danneels die nog rotsvast gelooft en in een interview zei: "Het mooiste van mijn leven moet nog komen. Na mijn dood zal ik Jezus zien."
Daar sta ik paf van.
En dan denk ik:"tja, die geleerde persoon zal het toch wel beter weten dan ik."
Maar dan denk ik: "tja, maar die persoon heeft niet mijn leven geleefd, waarin ik ondervonden heb dat God meer de kwaadaardige, wraakzoekende God van Abraham is, die zelfs op Zijn verzoek zijn zoon wilde offeren en waar ieder jaar ontelbare onschuldigen schapen aan worden geofferd ter gelegenheid van het Offerfeest van weer een andere Godsdienst.
Iedere Godsdienst hangt van bloed en gruweldaden aan elkaar. Mensen gooien bommen naar elkaar, doden onschuldige mensen en kinderen, en dat allemaal ter ere van die God die toevallig hun God is door cultuur en opvoeding.
Moest ik als klein kind in een stam van de Indianen zijn opgegroeid, ik had van de hele Jezus niets gehoord en ik zou dan waarschijnlijk een of andere totempaal aanbidden...
Moest ik als klein kind in een moslimland zijn geboren, dan droeg ik nu wellicht een hoofddoek en was ik hardvochtig door de ouderen van mijn gemeenschap besneden....
Oh mens toch, ik moet er niet aan denken....
Ik ben blij dat ik door het lot op de mooie leer van de kabbala en de astrologie ben gestoten, waar het Godsbegrip heel anders wordt uitgelegd en voorgesteld.
In deze leer wordt tenminste eerlijk gezegd dat ons brein te klein is om God te begrijpen, te "pakken", of te manupileren tot een orde van macht en gruwel.
Dat wil niet zeggen dat ik niet meer zoek en tracht te begrijpen...en dat ik nog steeds ontroerd ben bij het zien van Jezus op zijn ezeltje!
Geschreven door Marijcke om 15:45
Reageer op dit bericht
Maandag 9 oktober 2006
Mijmeringen over terug thuiskomen!
Hallo lieve blogleesters en bloglezers,Hèhè, de verkiezingen zijn achter de rug. Wat was me dat allemaal! Het waren spannende en ergens ook wel leuke weken, maar wat is het heerlijk om weer "thuis te komen" in je eigen wereld en te ontdekken dat je enthousiast verwelkomd wordt door trouwe familieleden en zelfs verwelkomd wordt op dit blog door trouwe leesters/lezers van mijn Mijmeringen.
Tja, bezig zijn in de politiek; het viel niet mee. Enfin, de bezigheden waren wel tof, maar we blijven wel met een ferme kater achter......
Lieve mensen die op mij gestemd hebben en het waren er toch wel enkele honderden, dank U wel, voor Uw steun en stem!
Maar helaas, ik bleek een te kleine vlo op het grote ganzenbordspel en vanaf mijn eerste wankele zetten op het ganzenbord, werd ik al in de put geworpen.
Toen ik voor de eerste keer beroep deed op de pers ivm mijn petitie tegen de kleine straatcriminaliteit, ondervond ik nog een klein beetje medewerking van 2 eerlijke journalisten, maar toen mijn actie te serieus werd, werd mij de mond gesnoerd.
Ik stuurde mailtjes naar de verschillende persagentschappen, telefoneerde naar radio-en televisiestations, o.a. naar ATV, naar radio Minerva, waar ik vroeger nog eens een astrologisch programma presenteerde, en die zich toch vooral naar de senioren richt, maar iedereen bleek blind, stom en doof te zijn.
Ik was de roepende in de woestijn.....
Wist ik veel dat de winnaars al voorakkoorden gesloten hadden......
Zo naief als een pasgeboren baby, ondanks de vele harde levenslessen die ik al te boven ben gekomen!
Maar daarom niet getreurd. Het leven gaat verder en ze zoeken het dan maar uit op dat schoon verdiep.
Men moet later wel niet bij mij komen klagen dat hun achterachterkleindochters weer terug in de achterkamers geschoven worden en over alle andere ergere dingen die hun dan zullen overkomen, daar probeer ik dan helemaal maar niet aan te denken.....
Wie weet denk ik te ver. Een brug te ver.
De ondervinding heeft me geleerd dat ik dikwijls te ver denk, te veel voorloop op het gewone gedachtengoed.
In mijn persoonlijke horoscoop is het dierenriemteken van de Waterman nogal benadrukt en het teken Waterman geeft een zekere rebellie tegen het gewone alledaagse. Er is een energie aan het werk die het Watermanprincipe vooruitstrevend, vooruitdenkend en progressief maakt.
Maarten Luther King zei: ik heb een droom.
Ik zei: ik heb een visie.
Daar zal het voorlopig dan bij blijven.
Maar zoals ik al hierboven schreef: het is goed weer thuis te komen en te zien dat de herfst mooi is, dat er nog late zomerrozen bloeien her en daar, dat het kleinkind zijn lolly met we wil delen en dat de hond blij is met onze normale wandelingen omdat we niet meer om de haverklap stilstaan om een flyer (verkiezingspamflet) in de brievenbus te steken. Mensen, wat heb ik een traptreedjes op-en-afgelopen in sommige straten van Antwerpen, daar waar men er nog voortuintjes op nahoudt!
`s Avonds met zware benen het bed in en `s morgens met een houten kop weer de deur uit!
De lugubere parking in het kleine provinciestadje waar ik voorlopig met de Moby sta, is een oase van rust en vrede, van vlinderbomen, wel is waar zijn de vlinderbloemen ver uitgebloeid, maar ze ruiken nog naar zoete nectar, vooral ´s avonds en....... het is er oorverdovend stil.
Ik zie een nachtzwarte lucht, pinkelende sterren en een bijna volle maan en ik vraag me af of de burgemeester van Antwerpen ook wel eens tijd heeft om daar naar te kijken. Ik wil wedden van niet....
Geschreven door Marijcke om 22:40
Reageer op dit bericht
Dinsdag 3 oktober 2006
Mijmeringen over vriendschap.
Hallo allemaal die dit blogje lezen!Vandaag heb ik alle politieke gedachten uit het kopje gezet en ben ik met mijn beste vriendin naar Brussel gespoord om een snuifje cultuur op te doen.
Regelmatig bezoeken we met ons tweetjes een museum, een tentoonstelling, volgen een cursus kunstgeschiedenis, luisteren naar een concert, of doen we zo maar eens gewoon een cinemaatje.
Onze belangstelling voor de cultuur in het algemeen is van ongeveer hetzelfde kaliber en we delen de dag in met een scheutje cultuur en een scheutje van een of ander drankje, zoals een koffie verkeerd of een warme chocomelk.
Natuurlijk kletsen we ook over de voorvalletjes in ons beider leven, over onze kinderen, over het wel en wee van alle dag, en soms houden we heel diepzinnige gesprekken over de zin van het leven, de zin van het lijden en de zin en onzin van het bestaan tout court.
Na zo´n dag kom ik thuis en dan ben ik heel dankbaar om de fijne uren die we als vriendinnen mochten doorbrengen en dan denk ik dat vriendschap het allermooiste is dat in de wereld van gevoelens bestaat.
Als gevoel lijkt "de liefde" het allerbelangrijkste te zijn, en het zal dan ook wel het belangrijkste zijn, maar, och mensen, wat is dat moeilijk om op de juiste manier met die "liefdegevoelens" om te gaan. In zijn liefde voor een medemens is een mens zo kwetsbaar, zo vlug gekrenkt, zo breekbaar als heel dun kristal.
Liefde doet mij denken aan een jong musje dat op de rand van het nest staat te balanceren en zich afvraagt: "als ik mijn vleugels uitsla, zal ik stijgen hoog naar de blauwe lucht of zal ik te pletter storten daar diep onder mij op die harde grond?"
Doorgaans vliegt het musje naar de blauwe lucht en klapwiekt vrij en blij zijn toekomst tegemoet; maar af en toe lukt het echt niet en is de klap met de harde grond zijn dood.
Vriendschap vergelijk ik met een adelaar, hoog zwevend boven het gepeupel, met sterke vleugels en met een onwrikbaar vertrouwen in de eigen vliegkunde.
Roddels en achterklap laten die trotse vogel niet van zijn koers afwijken; zijn scherpe blik kijkt tot in je ziel en je weet dat die scherpe blik alles ziet in die ziel van je, het goede en het minder goede, dat die blik in het innerlijk wederkerig is, en dat het OK is voor hem of haar dat er zwarte plekken in je ziel zijn, en barsten in je hart, en dat er atoompjes haat in je geest zweven die de teleustellingen van de liefde in je hebben geblazen!
Vriendschap is minder eisend dan de liefde, legt minder beslag op je.
We zagen weer mooie zaken vandaag. De tentoonstelling draaide vooral om de kunstwerken van Leon Spilliaert, een kunstenaar die vooral de zee en het strand van Oostende, gezien door zijn ogen, aan ons liet zien. Mooi!
Na de werken van Spilliaert bewonderd te hebben, dwaalden we nog even door een paar zalen met o.a. werken van Ensor, Claus, en andere grote namen, maar we waren te veel onder de indruk van de beelden van Spilliaert, die in hun frêle schoonheid te veel gevoelens hadden bovengehaald om van die soms toch bombastische werken nog echt te kunnen genieten.
Dus besloten we nog een wandelingetje te maken over de Grote Markt van Brussel, die er nog altijd even schoon bij ligt als een paar eeuwen geleden.
De sfeer was er rustig; een paar toeristen, Japanners hoofdzakelijk!, maakten het gezellig en een flauw zonnetje bescheen de gouden ornamenten op de gevels.
Soms hoor je of lees je dat er in Brussel gewelddadige dingen gebeuren en dat het er lang niet zo vredig is als daar op de Grote Markt.....
Spijtig!
Ik ben weer thuis in de Moby. Op de lugubere parking. Moe, maar tevreden.
Morgen met de trein naar Antwerpen om me aldaar weer in het strijdgewoel te werpen, gesterkt door de vitamientjes van vandaag!
Geschreven door Marijcke om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 2 oktober 2006
Mjmeringen over het Oma-zijn.
Hallo Blogsters en Bloggers en aan alle andere lieden die dit blog lezen!De onderwerpen liggen vandaag wel ver uiteen: van mijmeringen over de politiek naar mijmeringen over het Oma-zijn. Tja, het zijn allebei facetten van het mens-zijn.
In astrologische taal is het Oma-zijn verbonden met het dierenriemteken van de emotionele, gevoelige Kreeft en de politiek valt onder het teken van de sociale Waterman. En ieder mens heeft in zijn horoscoop de 12 dierenriemenergieën die hij kan en mag gebruiken.
U zult misschien zeggen: tiens, ik ken een persoon met de Zon in Kreeft en ik kan die persoon helemaal niet gevoelig vinden, dat is juist nogal een harde mens die zich klaarblijkelijk van niets iets aantrekt en ik ken een Watermanpersoon die zo egoïstisch is als maar kan zijn! Zie je wel, die astrologische onzin!
Tja, ik maak dan altijd de bedenking: zo eenvoudig is de leer van de astrologie niet. Het neemt wel een jaar of vijf van intensief studeren in beslag voor je er iets van begint te begrijpen!
Het zit onder andere zo dat de dierenriemtekens allemaal een overbuurhebben:
RAM heeft als overbuurman WEEGSCHAAL - mannelijke tekens
STIER heeft als overbuurman SCHORPIOEN - vrouwelijke tekens
TWEELINGEN heeft BOOGSCHUTTER als zijn partner - mannelijk
KREEFT ontmoet STEENBOK als zijn metgezellin - vrouwelijk
LEEUW vecht het uit met WATERMAN - mannelijk en
MAAGD heeft VISSEN als tegenstandster - vrouwelijk
Als een persoon met de ZON in KREEFT uit zijn of haar evenwicht is kan die persoon geweldig overhellen naar het tegenoverliggende teken en dan kan die mens zich naar de buitenwereld vertonen met vooral de negatieve eigenschappen van de STEENBOK, nl. het kei(steen)harde gedrag van het koele, zwijgzame, afwerende, bokkende geitenbeest.
De sociale Watermanman/vrouw kan veranderen in een zeer eigenwijs, dominerend en rebellerend persoontje dat brullend, bijtend en klauwend als een LEEUW de eigen zin doordrijft met een ontstellend egoïsme.
Het beste voorbeeld op het Waterman-sociaaal gebied is bijv. een groep stakende mensen. Zij zijn in hun sociaal-zijn aangetast en kunnen als vandalen door de straten trekken. Brave huis-vaders en moeders worden opeens leeuwen die hun frustaties uitschreeuwen.....
Enfin, nu heb ik al 3 onderwerpen aangesneden: het Oma-zijn, de politiek en de astrologie.
Ik keer terug naar het Oma-zijn, het deeltje Kreeft in mijn totale karakterstructuur.
Mijn jongste kleinzoon die de heerlijke leeftijd van 8 jaar heeft en dus in het leven bijt als ware het een heerlijke, sappige appel, was een week-endje bij mij, want slapen in Oma's mobilehome is voor hem een ware belevenis....en verlangde na het slapen in de Moby iets meer actie en stelde mij voor om samen te gaan zwemmen.
Nu wilde het lukken dat het zwembad hier in dit provinciale stadje juist is vernieuwd en dat iedereen gratis kon komen zwemmen. Het was de eerste dag dat het zwembad weer open was. Dus Oma wurmt zich in haar badpak en duikelt nog ergens een klein zwembroekje voor de kleinzoon op.
Het was heerlijk en na een dikke twee uur in het water gespeeld en gesparteld te hebben zaten we te genieten van een warme chocomelk en ja, wat ziet Jano in de cafetaria: de onvermijdelijke kastjes waar je geld in kunt stoppen en waar dan lekkernij uitkomt dat je 3 keer te duur betaalt. Maar ja, het is zo spannend, he?
Na 50 eurocentjes in de gleuf te hebben laten glijden keurt mijn kleinkind de inhoud en wijst enthousiast op een snoepje/lolly/lekstokje dat uit twee kersjes bestaat.
"Oma", zegt hij, en zijn oogjes stralen me toe, "Oma, die lekstok ga ik proberen te vangen met de grijper. Dan hebben we allebei een kersje."
Zo gezegd, zogedaan. Behendig stuurt hij de grijpkraan naar het midden van de kast vol lekkernijen, kijkt nog eens goed links en rechts van de kast of zijn grijpkunst in goede banen wordt geleid en jawel, hoor, de kersjes vallen in de lade.
Even later zuigen we allebei op een mierzoet kersje.
Ik heb nog nooit zo genoten van een snoepje en......van de liefde van mijn kleinzoon.
Ik voel me een bevoorrecht persoon.
Oma-zijn is een mooi geschenk van het leven.
Ik ben Oma van 4 kleinkinderen en eigenlijk ben ik al heel lang Oma, want mijn oudste kleinzoon gaat volgend jaar trouwen. Er was veel leeftijdsverschil tussen de kinderen, dus ook tussen die van de kleinkinderen.
Mijn oudste kleinzoon, de aanstaande bruidegom dus, gaf mij onlangs ook een prachtig geschenk. Op een heel moderne manier hebben we af en toe een gesprekje, nl. via de chatt. En laat die bruidegom zich nu beginnen te interesseren voor filosofie, astrologie en politiek. Enfin, heeft hij altijd al gedaan, maar hij komt er nu mee naar buiten....durft er met mij over te praten. Zalig toch!
Deeltjes van jezelf terug zien in je nageslacht......
Geschreven door Marijcke om 15:45
Reageer op dit bericht
Donderdag 28 september 2006
Mijmeringen over de verkiezingen in Antwerpen.
Hallo Bloggers en Blogsters,
De laatste weken, ja, zeg maar, maanden, heb ik veel vakantie gevierd. Mooie reizen gemaakt met mijn mobilehome. Een groot deel van de ons omringende landen, zoals Frankrijk, Zwitserland en Italië zijn me weer een stukje dierbaarder geworden omdat ze zoveel mooie landschappen te bieden hebben en zoveel mooie steden en dorpen.
We geraakten tot in Pompei. Het was er bloedheet en Chiara, onze labrador heeft gebadderd in alle fonteinen die we maar tegenkwamen. Graag had ik mij ook in die fonteinen afgekoeld, maar ja, een mens moet zijn goede manieren houden, hè?
Chiara steelde de show in ieder toeristisch plekje door haar capriolen in het water.
Gelukkig hebben wij ook af en toe een frisse duik kunnen nemen in de Oceaan en af en toe in een Zwitsers meer.
Heerlijke dagen, heerlijk gelukkig zijn, zomaar, met de zonneschijn, met de natuur in al zijn facetten, met mensen waar je goed mee kunt opschieten, met lekker eten en met een zacht, gezellig bed in de Moby.
Het lijkt al weer zo lang geleden!
Dat komt omdat er ondertussen ook al weer veel is gebeurd.
Door mijn petitie tegen de zogenaamde kleine straatcriminaliteit ben ik zowaar in de politiek verzeild, ergens helemaal achteraan bengelend in een nieuwe kleine lijst die zich PROTEST noemt. Ik ben gebombardeerd tot lijsttrekster. Ten eerste omdat ik als seniorendame, wellicht bij de seniorenbevolking in de smaak val en ten tweede om mijn vrouw-zijn, want zoals U weet, zijn er te weinig vrouwen aktief met politiek bezig.
De pers houdt zich tot nu toe helemaal niet met mij bezig en dat is misschien maar goed ook. Zo kan ik eerst eens de kat uit de boom kijken.
Verder heb ik 2 jonge "wolven" achter mij staan. Ja, ik noem ze mijn wolven omdat ze jong, agressief en vreselijk rechts zijn. Niet goed voor mijn imago, dat zich liever "neutraal" zou noemen.
Maar ja, deze jonge wolven gebruiken mij als hun schaapsvacht en ik gebruik hen. Ze hebben mij zelf benaderd en gevraagd om me op hun nieuwe lijst verkiesbaar te stellen.....
Moest ik voldoende stemmen krijgen om een zegje te krijgen in de Antwerpse politieke kringen, dan denk ik dat mijn universele ideeën en hun scherp gedachtengoed een mooie combinatie kan zijn om een nieuwe energie in het oude, vertrouwde oubollige politiek-zijn te werpen!
Een partij die met kosmische energieën gaat proberen de Antwerpse problemen minder zwaar te maken. Een astrologe/kaartlegster in die verschrikkelijke, met negatieve energie beladen gemeenteraad! Het zou wel prachtig kunnen worden!
Ik ga proberen om iedere dag op dit blog mijn wedervaren met U te delen.
Vandaag heb ik 100 pamfletten in honderd brievenbussen gefriemeld en zo ben ik al enkele dagen bezig! Ik leer Antwerpen op een heel andere manier kennen, best wel interessant, hoor! Al die kleine achterafstraatjes en kleine pleintjes. Nieuw voor mij.
Chiara loopt netjes met me mee en aan haar vragende hondenblik te zien, begrijpt ze er niets van. Maar ze volgt me trouw en krijgt honderd plekjes te besnuffelen. Mooi toch!
Donderdag 21 september 2006
Mijmeringen over de politiek
Hallo bloggers en blogsters,
Het is al lang geleden dat ik nog iets op mijn blog invoerde. Te druk met vakantie-houden, te druk met genieten, te druk met andere activiteiten. Maar van nu af aan, zal ik weer regelmatig present zijn.
Ik heb mij laten verleiden om toe te treden tot de nieuw opgerichte partij in Antwerpen : PROTEST.
Ik ben van plan mijn wedervaren met de politieke wereld met U te delen, maar eerst natuurlijk moet ik mijn flyer aan U voorstellen.
Ik hoop dat U dit verkiezingspamflet mooi en pakkend vindt en moest U in Antwerpen wonen, U weet het, partij nummer 15 lijsttrekster nummer 1 - Marijcke Cauwe.
Vrijdag 30 juni 2006
Petitielijst
PETITIELIJST
Om de zogenaamde "kleine criminaliteit", zoals het stelen van handtassen, portemonnaies, kredietkaarteen, fietsen en andere zaken, een halt toe te roepen, is het noodzakelijk, dat wij, slachtoffers van dergelijke diefstallen, onze krachten samenbundelen.
Ik roep hierbij iedereen die ooit slachtoffer is geweest van die zogenaamde "kleine criminaliteit" op, om deze petitielijst te handtekenen.
Pas als wij met een overdonderend bewijsmateriaal naar buiten kunnen komen, kunnen de ogen van de overheid geopend worden en kunnen er maatreglen worden genomen om de criminelen op gepaste wijze te straffen, zodat aan deze plaag een einde kan komen.
In de eerste plaats moet de wet van de privacy aangepast worden. Heel veel slachtoffers durven zich niet uiten in verband met het feit dat men angst heeft voor represailles. Dit kan en mag niet langer duren.
Vertel aan Uw familie, Uw vrienden, kennissen en klanten van dit iniatief. Steun alstublieft deze actie.
Leg petitielijsten neer op zoveel mogelijk openbare plaatsen.
U kunt deze petitielijst aanvragen per mail: marijcke2@hotmail.com.
WIJ, BURGERS VAN ANTWERPEN WILLEN WEER RUSTIG KUNNEN WINKELEN EN WANDELEN IN ONZE STAD!
WIJ, BURGERS VAN ALLE STEDEN EN GEMEENTEN WILLEN WEER RUSTIG KUNNEN WINKELEN EN WANDELEN IN ONZE WOONPLAATSEN!
Geschreven door Marijcke om 11:54
Reageer op dit bericht
Donderdag 29 juni 2006
Petitie
Geschreven door Marijcke om 22:36
Reageer op dit bericht
Donderdag 29 juni 2006
Mijmeringen over een petitie
Beste bloggers, hier probeer ik mijn petitielijst in te voegen....
Mocht U interesse hebben om mee te doen aan dit iniatief, stuur mij dan aub een mailtje en ik stuur U de petitielijst door. Met de mail wil het precies wel lukken, maar hier in de blog zal ik hulp moeten gaan halen.....het lukt niet
Geschreven door Marijcke om 22:34
Reageer op dit bericht