broken wings...

MAVAAL (Maria-Valentine-Aldegonde)

ik ben maar een stofje in de lucht...
niet beroemd of berucht...
een hoopje gevoelens...
een bergje gedachten...
een stukje leven...
een beetje verstand....




Je bent in een touwtrek-gevecht met een monster.
Dat monster staat symbool voor alle negatieve omstandigheden, gedachten en gevoelens die jou teisteren.
Tussen jou en het monster is een bodemloze kuil, waar je in valt als je verliest.
Als je toegeeft aan je gedachten en gevoelens en de situatie niet te lijf gaat, verlies je immers de controle en zul je in de kuil vallen.
Maar hoe harder je trekt, hoe harder het monster trekt.
Hoe meer je probeert om te strijden, hoe zwaarder de strijd in feite wordt.
Het gaat er in dit geval dus om dat je het touw loslaat en niet dat je de strijd probeert te winnen.


Een kaarsje voor een vrouw die ik heel erg bewonder…
Het verleden bracht haar veel verdriet en pijn….
En toch blijft ze vooruit kijken en vechten voor een nieuw bestaan…
Ook al weet ze dat dit niet gemakkelijk zal gaan…
Haar doorzettingsvermogen, wil, durf, en ook haar tranen…
alle komen ze voorbij…
Voor mij is zij het voorbeeld waar ik naar opkijk…
Samen streven we naar een beter leven…
Mijn wens voor haar: een voorspoedige genezing,
zodat ze de hele ellende voor altijd achter zich kan laten...
Bedankt, mijn engel, voor de vriendschap en steun...

Ze stonden beiden op het bord geschreven:
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werkelijkheid, de andere schijn.
Hebben is niets, is oorlog, is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.
Hebben is hard, is lichaam, is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.
geschreven door Ed Hoornik



|
Een jonge vrouw zat bovenop een heuvel te kijken hoe een regenboog de hemel vulde. Ze was verrukt over de schoonheid en de intensiteit hiervan. Na een tijdje begon de regenboog te vervagen, en de vrouw maakte zich gereed om terug te gaan naar huis. De vrouw stond op om te vertrekken. Er was niet langer vreugde in haar hart, of een glimlach op haar gezicht. Regenmaker vroeg: 'Waarom heeft de vreugde je verlaten?' De jonge vrouw was verbaasd dat Regenmaker voldoende om haar gaf om dit te vragen. Verlegen antwoordde ze: 'Het is prettig om je stem te horen, Regenmaker. Ik voel verdriet in me opkomen. De regenboog was schitterend, maar het was alleen maar een illusie. De kleuren vervaagden zodra de zon niet langer door de regendruppels scheen. En mijn geluk lijkt ook alleen maar op illusies gebaseerd te zijn. Ik word nu weer erg verdrietig.' Regenmaker luisterde. Hij sprenkelde nog een paar regendruppels rond en vroeg: 'Is er nog steeds water? Is er nog steeds een zon? Zo ja, dan is de regenboog er ook nog steeds. Hij is alleen maar verborgen in de plooien van de tijd, en je kunt hem uitsluitend zien als de zon en de regendruppels elkaar ontmoeten en de tijd en ruimte met elkaar delen.' De jonge vrouw dacht na over de woorden van Regenmaker. Toen vroeg ze: 'Als de regenboog weg is, Regenmaker, mist de hele natuur hem dan niet?' 'Nee antwoordde Regenmaker, 'want hij is nooit weg, hij is alleen uit het zicht verdwenen. Hij is nog steeds aanwezig in de herinnering van iedereen die hem gezien heeft, en in je gedachten kun je hem ogenblikkelijk terughalen. De herinnering aan het geluk is in je geest opgesloten. Je hoeft die herinnering alleen maar op te roepen om het geluk weer in je hart te voelen. Dit kun je op elk moment doen waarop je bedroefd bent.' De vrouw opende haar geest en riep de herinnering van de regenboog op. En haar hart zwol op door de schoonheid ervan, alsof de regenboog vlak voor haar gezicht aanwezig was. 'Het werkt, Regenmaker. De schoonheid van de regenboog is in mijn geheugen bewaard gebleven.' 'Ja, jonge vrouw, de herinnering aan alle schoonheid in je leven blijft in je geheugen bewaard. Je kunt je verdriet altijd verdrijven door jezelf in die herinneringen aan de vreugde te koesteren.'
Tussen Hemel en Aarde. |

Isolement zonder communicatie is geen oplossing, evenmin als zich trainen om niets meer te hoeven voelen.....
Welke keuze maken we?
Zich afsluiten, vermijden, wegkwijnen, gek worden of het roer omkeren om niet de eigen glans te verliezen…..?


Oh thou, who givest sustenance to the universe
From whom all things proceed
To whom all things return
Unveil to us the face of the true spiritual sun
Hidden by a disc of golden light
That we may know the truth
And do our whole duty
As we journey to thy sacred feet
Well I said
Lily, Oh Lily I don't feel safe
I feel that life has blown a great big hole
Through me
And she said
Child, you must protect yourself
I'll show you how with fire
Gabriel before me
Raphael behind me
Michael to my right
Uriel on my left side
In the circle of fire
I said
Lily, Oh Lily I'm so afraid
I fear I am walking in the Veil of Darkness
And she said
Child, take what I say
With a pinch of salt
And protect yourself with fire
Gabriel before me
Raphael behind me
Michael to my right
Uriel on my left side
In the circle of fire



Liever niet verlangen, want verlangen maakt iets wakker…
Het roept op om stappen te zetten, om het vertrouwde uit te breiden met het nieuwe…
Liever eindeloos relativeren en manipuleren dan afrekenen met rotsvaste overtuigingen…
Liever ongestoord in de schaduw blijven liggen dan gaan wandelen onder de zon…
Liever geen weet hebben van wat liefde inhoudt dan in de ogen van de ander lezen wat haar gelukkig maakt…
Liever een verkild hart in een getraind lichaam dan een zoekende ziel die de gloed van het bewegingloos schouwen ervaart…????

![]() |
Naked
on a naked horse
in pouring rain!


![]() |
Er is maar één ding dat nog ondenkbaarder is dan weggaan… en dat is blijven,
Er is maar één ding dat nog onmogelijker is dan blijven… en dat is weggaan…
|
C'est mon bateau, |
|
|
Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde.....
Erich Fried (1921-1988)
Vertaling: Remco Campert