uit zielekracht van Guido Cassiman...

Het levenslabyrint

Het leven is een voortdurend gaan
in het labyrint
Het is aan de poort van je leven staan
en luisteren naar je hart
Wie ben ik?

Het nodigt je uit op weg te gaan
op zoek te gaan naar je middelpunt
wel of niet aan te komen
te wenden en om te keren op je eigen weg
volgens jouw levensboek
en met jouw tochtgenoten
Welk is mijn weg?
Wie is mijn tochtgenoot?

Het is aankomen en weer op weg gaan
om uiteindelijk in je Midden
thuis te komen
Waar en wie is mijn thuis?

En weer te verlaten
zich moeten wenden en omkeren
en altijd weer verder gaan

Uit: Buch der Lieder

Heinrich Heine (1797-1856)

Ein Fichtenbaum steht einsam

Im Norden auf kahler Höh.

Ihn schläfert; mit weißer Decke

Umhüllen ihn Eis und Schnee.

Er träumt von einer Palme,

Die, fern im Morgenland,

Einsam und schweigend trauert

Auf brennender Felsenwand.

Afscheid nemen is

met zachte vingers wat voorbij is

dichtdoen en verpakken

in goede gedachten ter herinnering.

Afscheid nemen is

met dankbare handen

weemoedig meedragen

al wat waard is

om niet te vergeten.

Afscheid nemen is

losrukken en achterlaten

en niet kunnen vergeten

- Toon Hermans-

Zonder aanraking sterft een mens,

de aanraking is het voedsel voor de ziel….

Ik praat met minder woorden

Jij zegt wat ben je stil

Ik verlaat zelden mijn dromen

Jij vraagt wat ik wil

Ach, mij moet je niets vragen

De antwoorden zijn op

Wat valt er nog te zeggen

Wat valt er nou nog op

Als ik drink, drink ik op jou

En als ik denk, denk ik aan jou

En als ik verlies, dan verlies ik jou

Dan verlies ik jou, dan verlies ik jou

Ik leef met m’n ogen open

Jij praat in je slaap

Het is zover gekomen

We zijn een spiegel voor elkaar

Ach luister niet naar mij

Kom omhels me weer

Laten we praten zonder woorden

Dat zegt zoveel meer…

Want als ik drink, drink ik op jou

En als ik bemin, bemin ik jou

En als ik verlies, dan verlies ik jou

Dan verlies ik jou, dan verlies ik jou

Het is nu of nooit

Worden we samen oud

Gaan we samen door de hel

De hemel, het duister, door het licht

Het is nu of nooit

Ook al twijfel ik soms aan jou

Ook al twijfel ik soms aan mezelf

Aan het leven

En of de aarde draait om de zon

Maar wat kan ik doen

Wat kan ik in godsnaam zeggen

Ik sta hier alleen maar hardop te denken

Dat als ik drink, drink ik op jou

En als ik schreeuw, schreeuw ik om jou

En als ik droom, droom ik van jou

En als ik verval, verval ik in jou

En als ik verlang, verlang ik naar jou

En als ik vervloek, dan vervloek ik jou

Want als ik verlies, dan verlies ik jou

Dan verlies ik jou , dan verlies ik jou…..

tekst en muziek: frank boeijen

Sankta Lucia

Natten går tunga fjät
runt gård och stuva.
Kring jord som sol'n förlät,
skuggorna ruva.
Då i vårt mörka hus
stiger med tända ljus
Sankta Lucia, Sankta Lucia.

Natten var stor och stum.
Nu, hör det svingar
i alla tysta rum
sus som av vingar.
Se, på vår tröskel står,
vitklädd, med ljus i hår
Sankta Lucia, Sankta Lucia.

"Mörkret skall flykta snart
ur jorden dalar."
Så hon ett underbart
ord till oss talar.
Dagen skall åter ny
stiga ur rosig sky.
Sankta lucia, Sankta Lucia

We maken contact met de hemel als we onze handen op een menselijk lichaam leggen.

Het is officieel: ik ben verslaafd aan chocola. Ik lijd aan chocoholica nervosa. Geen dag kan ik zonder, mijn speekselklieren reageren onmiddellijk als ik bonbons in een etalage zie liggen en ik ben in staat naar de avondwinkel te rennen om een onbedwingbare behoefte aan chocoladekoekjes te bevredigen. Chips en borrelnootjes doen me niets. Voor kaas loop ik ook niet warm. Winegums en dropjes laat ik zonder problemen liggen. Maar een stuk druipende chocoladetaart na het winkielen, een dikke brok pure chocola met hazelnoten bij de thee, opgerold in een stoel een chocoladetruffel oppeuzelen…? Daar kan ik geen weerstand aan bieden. Het is zoals Geri Halliwell over haar zwakte voor cake zegt: ‘als het op cake aankomt is één hap te veel en duizend nog niet genoeg.’ Erg bevorderlijk voor de slanke lijn is zo’n chocoladeverslaving niet.

Ik ga afkicken…

Op de cold turkey-manier: Ineens Helemaal Niets Meer. Het laatste reepje dat ik in huis heb smikkel ik uiterst langzaam en ernstig op, mezelf belovend dat het mijn allerlaatste zal zijn, of in elk geval totdat het weer lukt om mijn strakste spijkerbroek over mijn heupen te schuiven..

Chocola heeft iets duisters? Verbodens. Exotisch. Het heeft iets sensueels om een stuk af te breken en langzaam te laten smelten op je tong.

Chocola is een machtig genotsmiddel…

Uit onderzoek blijkt dat 68 procent van de vrouwen regelmatig hevig verlangt naar chocola..

En maar liefst 50 procent heeft liever chocola dan seks…???

Maar ik moet me niet zo laten meeslepen. Chocola is niets meer dan een ordinair roesmiddel. Een drug. Je krijgt er een kunstmatig beter humeur van: in chocola zitten stoffen die de aanmaak van het gelukshormoon serotonine stimuleren. Het bevat fenylethylamine, een chemische stof die in onze hersenen wordt aangemaakt als we verliefd zijn.

Na drie chocoladeloze dagen begin ik me ongemakkelijk te voelen. Ik voel me rusteloos en krijg visioenen van brownies en chocolademuffins. De koppen koffie, die ik wij wijze van methadon gebruik, helpen niets.

Als ik op de toonbank van de bakker chocoladeschuitjes zie liggen, loopt het water me letterlijk in de mond. De Donna Karan-broek en de chocoladeschuitjes maken ruzie met elkaar… de chocoladeschuitjes winnen…

Ach, ik ben verdoemd. Ik ben niets meer dan een junk. Volgende week is mijn eerste ac-bijeenkomst. ‘Mijn naam is ….. en ik ben een chocoholic…’

Uit: de stad en de sterren - Susan Smit

In mij een cocon van tederheid

Soms spint zij een vreemde vorm

waarin zij woont

veilig en vredig

is zij dons en deken

een dekbed

voor mijn eeuwenoude eenzaamheid…

“Er zijn vast dingen die je met

                     een warm bad niet kunt genezen,

                                                    maar ik ken er toch niet veel”

Af en toe heb ik het nodig om eens uit deze mallemolen van het leven te kunnen stappen…

En het was veeeel te lang geleden…

Vandaag dus…

Telefoon af…

GSM uit…

Geen computer…

Geen man…

Geen kinderen…

Geen Ma…

Niks of niemand…

Niks moeten…

Gewoon de dag op je af laten komen…

Niet piekeren…

Zelfs niet denken…

Alleen zijn en mij toch niet eenzaam voelen…

Rust…

“Ik heb het recht om te verdwalen.

Zo kan ik worden wie ik ben.”   (Stef Bos)