workshop taiko...

MAVAAL (Maria-Valentine-Aldegonde)

ik ben maar een stofje in de lucht...
niet beroemd of berucht...
een hoopje gevoelens...
een bergje gedachten...
een stukje leven...
een beetje verstand....





Degene die alle anderen overbodig maakt…
Degene die mij in vervoering brengt, een plaats waar ik nooit was geweest, en die heel alleen voor voldoening zorgt, ook voor de geest…
De essentie zit in het lijf…
Omdat de zintuigen de essentie zijn, en omdat de essentie van de zintuigen de ziel is…
De alles verterende liefde…
Die geniet je niet, die brandt je op…
Die heeft niets te maken met berekening en met krijgen en geven, maar met geven alleen…
Onvoorwaardelijk, onuitputtelijk en zonder grenzen..
van jou houden duurt
langer dan voor even
het is je liefhebben zonder eind
als de liefste en mooiste
van mijn leven
draag ik je in mijn hart,
voor altijd…
Ik hoor wat ik graag wil horen…
En verlies mezelf in dromen…




Trouwen, kinderen krijgen, zorgen voor het gezin. Meer dan dertig jaar was ik hier volop mee bezig. Al mijn energie en tijd ingestoken om alles zo goed mogelijk draaiend te houden. Maar nu is het zover, het laatste kind gaat het huis uit….
De laatste vogel is uitgevlogen…
Mijn taak als ouder volbracht…



Wanneer het laatste botje op zijn plaats zit en het prachtige witte beeldhouwwerk voor haar ligt, gaat ze bij het vuur zitten en denkt na over welk lied ze zal zingen.
En wanneer ze het zeker weet, gaat ze boven het criatura staan, strekt ze haar armen erbovenuit en begint te zingen.
En op dat moment komt er weer vlees op de ribben en dijbenen van de wolf en groeit er weer haar op het schepsel.
Ze zingt nog wat meer, en meer van het schepsel ontstaat, zijn staart krult omhoog, ruig en sterk.
Ze zingt nog wat meer en het wolvenschepsel begint te ademen.
En nog steeds zingt ze zo krachtig dat de grond van de woestijn ervan trilt.
En terwijl ze zingt, opent de wolf zijn ogen, springt hij overeind en rent hij weg door het ravijn.
En terwijl de wolf voortrent, verandert deze opeens, door de snelheid waarmee hij loopt of doordat hij plonzend een rivier inspringt, of door middel van een straal licht van de zon of de maan die precies op zijn flank valt, in een lachende vrouw die vrij naar de horizon rent…
Fragment uit: De ontembare vrouw
Van: Clarissa Pinkola Estés


Gisteren mijn eerste (mini) optreden met de taikidoki’s in de Japanse tuin.
De zon, de bloesems…prachtig
Stop complaining….
Ik heb vandaag de cursus: hotstone massage met goed gevolg afgerond…
Voel mij heerlijk loom en tevreden met het leven zoals het is…
Wil dit gevoel delen…
Kandidaten…???




