...

als een dief in de nacht

besluipt onbespreekbaar verdriet me

net als ik het niet verwacht

ongekend eenzaam

huil ik mijn ogen roder rood

roep ik vertwijfeld je naam

en ik weet het, echt

ik ben niet alleen

maar alleen voel ik mij in dit gevecht

moet het zo gaan, moet dat

alles gegeven, altijd door blijven knokken

maar voor wat, voor wat

bang dat het doek valt ben ik niet

ik weet wat mij daarachter wacht

maar dit leven doet mij nu zo'n verdriet

is er iemand die dat snapt?

wie roept ooit mijn naam?

wie lijmt het als het in mij knapt?

ik wil niet klagen

ik zal blijven vechten, ik weet waarvoor

ik zal de zwaarste lasten dragen

toch verlang ik heel stil

naar troost, naar begrip

naar iemand die mij wiegen wil

even alles over te geven

klein te zijn als een kind

even niet te hoeven, maar even...

alleen maar ademen, in en uit

niets voelen, niets denken

alleen maar stilte, geen enkel geluid

ik wil niet zinken in dit drijfzand

met opgeheven hoofd zal ik mijn pad aflopen

maar, asjeblieft, pak af en toe mijn hand....

ik kan een poort voor je opendoen…

er doorheengaan moet je zelf…

Van lieverlede ga ik wel begrijpen

waar ik mij ruimer opstel

en het hart al minnende gaat rijpen,

dat ik, als ik mijn liefden tel

wel nader tot de mens kan treden,

maar zij niet delen in mijn lot.

Ik kies dit in een koele vrede.

Ik min haar zeer, maar weet tot slot

alleen te zijn, van lieverlede.

Alles wat je doet om je pijn en je lijden te willen verlichten, op te lossen, vermijden of overstijgen, voedt die pijn en dat lijden…

Je maakt het verhaal steeds groter, waardoor het alleen maar zwaarder en beangstigender wordt…

De rare paradox is dat ons werkelijke verlangen in feite is om vrij te worden van al dat verlangen…

We willen deep down maar één ding: verlost zijn van het zoeken en eindelijk thuiskomen… Het zoeken creëert in veel gevallen precies het tegenovergestelde van wat we nastreven…

Het streven naar zingeving maakt ons leven zinloos…

Het zoeken naar een doel creëert doelloosheid….

Het is ons streven naar ‘meer’ dat klaarblijkelijk het volstrekt duidelijke verduistert:
het moment van nu – en alles wat zich daarin aandient – is het enige wat er is…

Het is de zoektocht naar verlichting die ons in duisternis hult…..

Prachtige dag, bubbels, wandelen, bloesems, fijne gids, nog bubbels, wijndegustatie, kaastafel, en nog meer wijn, filmpje kijken, taart eten… en vooral heel veel herinneringen ophalen… een dag met een ster…

Nieuw toerke… 17,5 km…. heerlijk…

De hele dag in Lovenjoel Fuga geoefend…

Blaren op de handen… maar vind het geweldig als het uiteindelijk lukt… YES…

Één vonk kan een bos doen ontbranden,

Laat ons dus die passie tot de kiem uitroeien…

Degene die alle anderen overbodig maakt…

Degene die mij in vervoering brengt, een plaats waar ik nooit was geweest, en die heel alleen voor voldoening zorgt, ook voor de geest…

De essentie zit in het lijf…

Omdat de zintuigen de essentie zijn, en omdat de essentie van de zintuigen de ziel is…

De alles verterende liefde…

Die geniet je niet, die brandt je op…

Die heeft niets te maken met berekening en met krijgen en geven, maar met geven alleen…

Onvoorwaardelijk, onuitputtelijk en zonder grenzen..

van jou houden duurt

langer dan voor even

het is je liefhebben zonder eind

als de liefste en mooiste

van mijn leven

draag ik je in mijn hart,

voor altijd…

Being a loser is not so easy.

The problem is that you are not the winner

But a good loser is always a winner.

The winner does not take it all.

Life’s about film stars and less about mothers
Its all about fast cars cussing each other
But it doesn’t matter cause I’m packing plastic
and that’s what makes my life so fucking fantastic…

Trouwen, kinderen krijgen, zorgen voor het gezin. Meer dan dertig jaar was ik hier volop mee bezig. Al mijn energie en tijd ingestoken om alles zo goed mogelijk draaiend te houden. Maar nu is het zover, het laatste kind gaat het huis uit….

De laatste vogel is uitgevlogen…

Mijn taak als ouder volbracht…

Basisritme…
                  1 tot 10...
                                 en nu maar oefenen...

Out with the old…

In with the new…

Was alles maar zo simpel….

Wanneer het laatste botje op zijn plaats zit en het prachtige witte beeldhouwwerk voor haar ligt, gaat ze bij het vuur zitten en denkt na over welk lied ze zal zingen.
En wanneer ze het zeker weet, gaat ze boven het criatura staan, strekt ze haar armen erbovenuit en begint te zingen.
En op dat moment komt er weer vlees op de ribben en dijbenen van de wolf en groeit er weer haar op het schepsel.
Ze zingt nog wat meer, en meer van het schepsel ontstaat, zijn staart krult omhoog, ruig en sterk.
Ze zingt nog wat meer en het wolvenschepsel begint te ademen.
En nog steeds zingt ze zo krachtig dat de grond van de woestijn ervan trilt.
En terwijl ze zingt, opent de wolf zijn ogen, springt hij overeind en rent hij weg door het ravijn.
En terwijl de wolf voortrent, verandert deze opeens, door de snelheid waarmee hij loopt of doordat hij plonzend een rivier inspringt, of door middel van een straal licht van de zon of de maan die precies op zijn flank valt, in een lachende vrouw die vrij naar de horizon rent…

Fragment uit: De ontembare vrouw

Van: Clarissa Pinkola Estés