VALENTIJN

HEAVEN, EARTH, AND MAN
by Jane Faigao

When one sits down in a meditation position, the head points towards heaven and the tailbone towards earth. There is a slight shift in one’s relationship to everything. The same is true in the practice of T’ai-chi ch’uan. When I shift my weight to my right leg, when the top of my head lines up with the bottom of my right foot as well as heaven above then there is a slight shift in my relationship to the world.
When we are born into this world we begin our relationship with heaven and earth. It is our physical location on this planet. Heaven/earth/human. Sitting and t’ai-chi ch’uan maximizes that relationship, makes it stronger, more direct, more poignant. My teacher, Cheng Man-ch’ing said, “Borrow a little energy from heaven. Heaven won’t mind. It has plenty. Then borrow energy from earth. Earth has plenty.” This way you get to take a little energy from both and you become stronger in body, mind and spirit.

Makkelijk gezegd, dat weet ik natuurlijk ook wel, maar laat ons alvast beginnen met te proberen om alle grote woorden kalmpjes uit te spreken en tussen twee woorden het kleinste kiezen. En als zulks lukt, dan kunnen wij misschien beginnen met af en toe al eens te stoppen met praten. Praten is onze motor continu starten en dat is een vorm van energieverlies. Daarom(en om nog veel meer)is het best te zwijgen zegt Lao Tse. Hij zei dat hij over Tao beter niets kan zeggen, maar hij heeft er dan toch maar iets over gezegd. Hij heeft gezegd dat het beter is om er niets over te zeggen, maar om dit te zeggen moest hij uit de aard der zaak iets zeggen. Het is bijzonder aangenaam om te praten met mensen die zwijgen. Omdat praten onaangenaam en vermoeiend is moet men ophouden om patiënten in dagtherapie daarmee te straffen.

Stop met praten, chatten, gsmmen, met wild geraas, om de geneugten te herontdekken van het zwijgen, de verrukking van een fatsoenlijke en verfijnde conversatie. Ach, dit is een hopeloos betoog, misschien moeten wij gewoon maar het stotteren herwaarderen. Eind goed, al goed.                         

                       °wordt vervolgd°  

Auteur : Walter Marsoul

“Waarom ben jij zo stil?”vraagt hij. Verstilling is iets anders dan niet deelnemen aan het leven, in tegendeel, verstilling biedt meer  kansen om juister deel te nemen aan het leven want verstilling is een vertraging en een versimpeling van het leven. Met twee gaspedalen maar zonder remmen is onze westerse samenleving een ideale voedingsbodem voor het extremisme van het doen. Doen, alsmaar doen. Wij beheersen de kunst van het “doen”maar zijn de kunst van het “niet doen”verleerd. Wij zouden alsmaar willen doen zonder eens een keertje niet te doen…Wij zouden willen leven zonder sterven, wij willen een nu zonder een later en wij willen drinken zonder een kater. Wij zijn extremisten van het eenzijdige doen geworden; of/of mensen. Ofwel beschouwen wij het leven zoals slecht weer; wij schuilen en wachten tot het voorbij is, ofwel storten wij ons vol van vitaliteit in het volle leven. Roekeloos marcherend gaan wij er dan voor(geven er een lap op) maar wij begrijpen niet dat vitaliteit niet enkel een kwestie van volhouden is, maar vitaliteit is ook een kwestie van opnieuw beginnen. Van weten te stoppen om opnieuw te beginnen. Het ganse Taichi is een kwestie van juist stoppen en juist beginnen. Maar…als wij het begin en het einde nu eens naadloos in elkaar zouden kunnen laten overgaan? Wel, dan wordt beginnen een vorm van stoppen, en stoppen wordt een vorm van beginnen. Meer nog, stoppen wordt eigenlijk beginnen en beginnen wordt dan stoppen. Ofwel/ofwel wordt dan en/en, uiteindelijk één éénheid van handelen.

Op die manier verliezen wij bijna geen  energie vermits wij dan “doen door niet te doen. Ziedaar het Chinese“Wuwei”!Omdat wij ons helder bewust zijn van wat wij(niet/wel)doen is Wuwei de huisfilosofie achter alle interne martiale kunsten. Tenslotte kan elke idioot “wel iets doen” maar, elke idioot kan “niet iets niet doen.”Wie organiseert eens een wereldrecordpoging “Stoppen”bijvoorbeeld, of “De dag der Bedlegerigheid”(één dag per jaar verplicht te bed blijven liggen)gezellig met z’n allen, zonder ochtendspits en dat op wereldschaal. Ach, de meeste dagen loonden toch al niet om uit bed te stappen Doen, zonder doen, tenminste één dag zonder rellen, lellen of bellen, van Peking tot Paal. Doen!

Auteur : Walter Marsoul