Alken kermis

Kermis in Alken…. Als kind betekende dat: nieuwe kleren, een strik in mijn haar, centjes in mijn zak…. En dan samen met broers en zus, Ma en Pa de anderhalve kilometer tot in het centrum wandelen… Het geld brandde in mijn zak… eendjes vissen, touwtje trekken, en later de botsauto’s en de rups… en natuurlijk ook het lunapark… de lichtjes, de felle kleuren… Ma ging met de kleintjes naar de molentjes, Pa ging meestal een kermispintje drinken met de nonkels, en wij, de groten, mochten het terrein allen verkennen… in de veilige wetenschap dat Pa en Ma niet ver weg waren en vooral dat we nog bij Pa terecht konden voor wat extra’s…. In mijn tienerjaren veranderde er niet veel, we kregen nog steeds nieuwe kleren… en ik wilde geen strik meer in mijn haar… de centjes gingen nu in een handtasje en Pa was nog wat nadrukkelijker in de buurt om de jongens bij mij en mijn vriendinnen weg te houden…. We mochten ook één kermispintje meedrinken… Twee keer per jaar bleven wij de kermis bezoeken…de eerste zondag van mei en de laatste zondag van augustus… Nadat de (klein-)kinderen kwamen werd de groep kermisgangers steeds groter… en er kwam ook een attractie bij: de bulldozerkraam ! Als het kleine grut uitgespeeld was verzamelden we bij het bulldozerkraam van meneer Greif, en legden we met zijn allen beslag op alle toestellen… meneer Greif zag ons graag komen… we kregen ook altijd extra jetons van hem en bij de puntentelling keek hij ook niet zo nauw….. alle kleinkinderen kregen wel wat van hem… Door de jaren heen bleven we meneer Greif en zijn kraam trouw… en werd meneer Greif: Mario…
De laatste jaren wilde ons Ma ook weer naar de kermis en ook weer naar Mario… daarvoor kwam ze zelfs uit haar rolstoel… om nog even te kunnen spelen… en besefte ik hoezeer ik moest genieten van deze momenten… puur genieten… en proberen het gevoel vast te houden… elke keer weer…. Want misschien was het de laatste keer dat ons Ma mee kon…. Gisteren stond de dochter alleen in het kraam van Mario… Mario was drie maanden geleden overleden aan de gevolgen van longkanker….
Hold on to people, they are slipping away …. (Moby) 06-05-2007 |



ik ben maar een stofje in de lucht...
niet beroemd of berucht...
een hoopje gevoelens...
een bergje gedachten...
een stukje leven...
een beetje verstand....


















