anoniem...

Een plek waar de wind door je hoofd waait.

Waar je doet waar je buik van gaat zingen,

waar je droomt, zoveel je kan,

waar je bent wie je bent,

een plek van zand, van zee van lucht, van aarde, van vuur,

een plek waar je nooit verdwalen kunt,

een plek waar de vrijheid woont,

daar wil ik zijn…

En als ik daarvan vertrek,

neem ik die plek mee…

Overal waar ik nog komen ga…

We leven in daden, niet in jaren,

in gedachtes, niet in ademhalingen,

in gevoelens, niet in nummers op een wijzerplaat…

We zouden de tijd moeten tellen in hartenkloppen…

Voor een strijder van het licht bestaat

de onmogelijke liefde niet.

Zij laat zich niet intimideren door zwijgen,

door onverschilligheid, of door afwijzing.

Zij weet dat achter een ijzig voorkomen

een vurig hart schuilgaat.

Zonder liefde is zij niets…

Overgave is de tederste impuls van het hart,

dat uit liefde handelt om aan de geliefde te geven wat zij hebben wil.

Overgave is het vertrouwen dat de kracht van de liefde

alles kan bewerkstelligen,

zelfs wanneer we de gevolgen van een situatie niet kunnen overzien…

Soulfully thinking about the wonder of it all,
with warm heartbeats...

Tijd heelt alle wonden…

en de herinnering krabt ze open…

Things aren't always easy-and at times it seems like
you never have a break.

You're not alone.

I want to go
on my flow....
just following the colours
of my own rainbow.....

the past is gone
about the future I don't know

dear rainbow, what's my colour of today
that makes me grow ????

Will I be feeling white or black or bleu
and is it true?
That behind your rainbow, so filled with many colours
sweeping out the pain
I will walk in the sun
and can forget about the rain?????

Tastbare herinneringen kan je verbranden…

Mails kan je “deleten”…

Een computergeheugen wissen…

1 druk op de knop volstaat…

Maar hoe verbrand, delete of wis je je eigen interne geheugen…?

Herinneringen duiken te pas en onpas op…

een lied, een woord, een situatie…

een landschap, de maan…

en geen knop te bekennen…

maar misschien is het net de bedoeling…

dat ik niks vergeet…

maar ervan leer…

en al de mooie momenten koester…

Myriam, Rosa, Rita, Grete, Hélène, Heleen, Marijke, Martina, Cindy, Hein, Henk, Erny, Laura… zomaar ontmoetingen op mijn  pad… op het juiste moment… allemaal fantastische mensen die voor mij deze zomer heel veel betekenden… stuk voor stuk uniek…

Bedankt voor het luisterend oor, de verhalen, de schouder, de kansen, de lach, het gezelschap, de schatbewaarder, de vriendschap, het inzicht, de massages, de straling, de hoop,  het zelfvertrouwen en her- en erkenning…

An act of love that fails

is just as much a part of the divine life

as an act of love that succeeds,

for love is measured by its own fullness,

not by its reception.

It's better to have loved,

lost and been hit with a restraining

order, than never to have loved at all.

soms zijn alle woorden overbodig…

Stappend door de hoge Atlas,

op zéér smalle paadjes,

bezaaid met losse keien en grind,

met links de bergrots en rechts de afgrond….

word de ware betekenis van ‘mindfullness’ maar al te duidelijk….

elke stap is van levensbelang :

Doce & Gabana et rien d’autre…